Stelling van Pascal
De stelling van Pascal is een stelling uit de meetkunde, genoemd naar haar ontdekker Blaise Pascal. Ze stelt dat als een willekeurige zeshoek ingeschreven wordt in een kegelsnede, en paren van tegenoverstaande zijden worden verlengd totdat zij elkaar ontmoeten, de drie snijpunten op één lijn zullen liggen, die daarom Pascallijn heet. In het Euclidische vlak zijn er uitzonderingen op deze stelling, bijvoorbeeld omdat niet elk tweetal lijnen elkaar snijdt. Zijn natuurlijke thuis is daarom het reële projectieve vlak.
Deze stelling is een generalisatie van de stelling van Pappos en de duale versie van de stelling van Brianchon.
De stelling werd zelf weer gegeneraliseerd door Möbius in 1847, als volgt: stel dat een veelhoek met 4n+2 zijden ingeschreven wordt in een kegelsnede, en paren van tegenoverstaande zijden worden verlengd totdat zij elkaar ontmoeten in 2n+1 punten, dan zal, als 2n van die punten op één lijn liggen, het laatste punt ook op die lijn liggen.
