Vrede van San Stefano

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De grenzen van Bulgarije na de vrede van San Stefano
De villa in San Stefano waar het vredesverdrag werd getekend

De Vrede van San Stefano (Russisch: Сан-Стефанский мир; "Vrede van San-Stefano" of Сан-Стефанский мирный договор; "Vredesverdrag van San-Stefano", Turks: Ayastefanos Muahedesi of Ayastefanos Antlaşması) werd gesloten op 19 februari 1878 en maakte een eind aan de Russisch-Osmaanse oorlog van 1877.

In 1877 had Rusland het Osmaanse Rijk in een oorlog vernietigend verslagen. De Russische troepen stonden, op het moment van de Osmaanse overgave, reeds bij het plaatsje San Stefano (thans Yeşilköy), op minder dan 30 kilometer van Istanboel.

Een onafhankelijk Bulgarije werd gecreëerd. Deze staat en Roemenië zouden beiden satellieten van Rusland worden, dat zich op deze wijze controle over de Balkan zou verschaffen. Bulgarije zou naast het huidige land ook Macedonië en West-Thracië bevatten. Servië, dat het bij de tsaar geheel had verbruid, moest genoegen nemen met de stad Niš als troostprijs.

De Oostenrijkers en Britten sloeg echter de schrik om het hart bij het vooruitzicht van de vestiging van de Russische macht op de Balkan en aan de Middellandse Zee. Duitsland bemiddelde echter tussen de grootmachten, en van 13 juni tot 13 juli 1878 werd te Berlijn een congres belegd, dat leidde tot een matiging van de Vrede van San Stefano (Congres van Berlijn). Bulgarije werd ingekrompen, Servië kreeg de stad Pirot erbij, Oostenrijk-Hongarije en Groot-Brittannië werden gecompenseerd met respectievelijk Bosnië en Cyprus. Turkije kreeg een deel van het verloren gebied terug.