Russisch-Turkse Oorlog (1877-1878)

Tiende Russisch-Turkse Oorlog, Roemeense Onafhankelijkheidsoorlog
De verovering van Izmajil in 1877
Datum	1877-1878
Locatie	Europa (continent), de Balkan, de Kaukasus
Resultaat	Russische/Roemeense Overwinning, Vrede van San Stefano
Territoriale veranderingen	Zie: Congres van Berlijn
Strijdende partijen
Russische Rijk Roemenië Bulgarije Bosnische opstandelingen Vorstendom Servië Ottomaanse Rijk Gesteund door: Groot-Brittannië
Commandanten
Michail Skobelev Mikhail Loris-Melikov Joseph Gourko Ivan Lazarev Carol I van Roemenië Ahmed Muhtar Pasha Osman Pasha Suleiman Pasja Mohammed Ali Veisel Pasha

De tiende Russisch-Turkse Oorlog of Russisch-Ottomaanse Oorlog woedde van 1877 tot 1878.

In 1877 nam Rusland grote delen van het Ottomaanse Rijk in haar bezit en deelde deze uit onder de Slavische landen in de Balkan. Rusland droomde van de Bosporus en de Slaven maakten zich klaar om de Turkse leiders aan te vallen.

Groot-Brittannië voelde zich genoopt de opmars van de Russen te stuiten, omdat daardoor de Britse machtspositie in de Middellandse Zee werd bedreigd, die door de aanleg van het Suezkanaal van groot belang was geworden voor het Britse koloniale rijk.

De Vrede van San Stefano maakte in 1878 een voorlopig eind aan het conflict tussen Rusland en Turkije.

De Vrede van San Stefano was zeer in het nadeel van de Turken en de volledige onafhankelijkheid van Roemenië, Servië en Montenegro werd vastgelegd. De Dobroedzja en Bessarabië kwamen aan Rusland en tussen de Donau en de Egeïsche Zee kwam een groot Bulgarije te liggen, dat een Ottomaanse vazalstaat moest worden, maar de eerste twee jaar nog militair door Rusland zou worden bezet.

De andere grote mogendheden waren verbijsterd door de toegenomen macht van Rusland en een algemene Europese oorlog dreigde. Vooral dankzij de bemiddeling van Bismarck, die zich zelf in de rol van "eerlijke makelaar" zag, werden de geschillen bijgelegd op het Congres van Berlijn.

Bij dat Congres van Berlijn werd Cyprus toegewezen aan Groot-Brittannië en Tunesië aan Frankrijk. Turkije kreeg krachtens de besluiten van dat congres een deel van het bij de Vrede van San Stefano verloren gebied terug en de Russische beschermeling, de vorst van Bulgarije, moest daarom flink wat gebied opgeven.

Mediabestanden

Zie de categorie Russisch-Turkse Oorlog (1877-1878) van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden.