World Solar Challenge

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De Delftse Nuna 3, hier op het circuit van Zandvoort, was de winnaar in 2005. Met een totale tijd van 29 uur en 11 minuten heeft Nuna 3 nog steeds het parcoursrecord in handen.
De zonnewagen van Team New England uit de WSC 1993

De World Solar Challenge is een tweejaarlijkse wedstrijd voor zonnewagens, auto's die rijden op zonne-energie. De wedstrijd gaat dwars door Australië over een afstand van 3021 kilometer. De start is in de noordelijke stad Darwin en de wedstrijd gaat via Alice Springs naar de zuidelijke stad Adelaide. De eerste World Solar Challenge vond plaats in 1987. Vanaf de World Solar Challenge 2009 maakt de wedstrijd deel uit van de grotere Global Green Challenge, waaraan ook andere duurzame voertuigen deelnemen.

Op 6 oktober 2013 begon de twaalfde editie van de World Solar Challenge in Darwin. In 2001, 2003, 2005, 2007 en 2013 werd de race gewonnen door de Nuna, de zonnewagen van de TU Delft.

Route[bewerken]

De Stuart Highway vormt het langste deel van de route. Na Port Augusta gaat de route verder naar finishplaats Adelaide.

De route volgt grotendeels de Stuart Highway. Na de start in Darwin liggen 'control stops' op de volgende zeven plaatsen. Hier kunnen de volgwagens bijgetankt worden en bestuurders gewisseld.

De finish is in de zuidelijke stad Adelaide.

Doel[bewerken]

De route gaat dwars door de outback van Australië.

De auto die het snelst de afstand van 3021 km heeft afgelegd, is de winnaar van de race.

Het achterliggende doel van deze wedstrijd is om het onderzoek aan op zonne-energie aangedreven auto's te promoten. Aan deze open wedstrijd - die inmiddels meerdere klassen kent - doen universiteiten, bedrijven en individuen mee.

Klassen[bewerken]

Sinds de race van 2007 zijn er twee klassen: de Challenger-klasse en de Adventure-klasse. In 2013 is de Cruiser-klasse ingevoerd, die bedoeld is voor meerpersoons zonneauto's. Deze auto's worden naast snelheid ook beoordeeld op energiegebruik, het aantal personen en de praktische bruikbaarheid.

Regels[bewerken]

  • De maximale afmetingen van de wagens zijn: lengte 4,50 m; breedte: 1,80 m; hoogte: 1,80 m
  • De wagens dienen zich aan de Australië geldende verkeersregels te houden. De wagens moeten zich dus ook aan de in Australië geldende maximale snelheid houden. In de deelstaat Noordelijk Territorium, het eerste deel van de route, is de maximumsnelheid 130 km/uur. In de deelstaat Zuid-Australië, het laatste deel van de route, is de maximumsnelheid 110 km/uur.
  • Er moeten minimaal twee en maximaal vier coureurs ingeschreven worden. Als een coureur (gekleed) minder dan 80 kg weegt, wordt het verschil aangevuld met ballast.
  • Er wordt dagelijks van 08:00 tot 17:00 uur gereden. Aan het eind van de rijtijd mag maximaal 10 minuten doorgereden worden, om een goede overnachtingsplek (naast de highway) te bereiken. Die extra tijd wordt de volgende dag omgezet in een latere starttijd.
  • Er zijn checkpoints waar de auto's een half uur moeten stoppen. Er mogen dan beperkt routinecontroles uitgevoerd worden, maar er mag in die periode niet gesleuteld worden.
  • De accu's van de wagens mogen een capaciteit van maximaal 5 kWh hebben en mogen aan de start volledig opgeladen zijn. Het maximumgewicht van de accu is begrensd op 25kg. De accu's mogen tijdens de race niet vervangen worden. Als ze kapot gaan, mag vervangen wel, maar dan krijgt men strafminuten.
  • De constructie van de auto is verder vrij (althans in de 'adventure' of open klasse), maar de afmetingen zijn wel begrensd.
  • Het remsysteem moet dubbel uitgevoerd zijn en een remvertraging hebben van minimaal 3,8 m/s2.
  • Het reglement vermeldt dat er ook bij een verder lege weg niet rechts gereden mag worden (in Australië wordt links gereden), om daarmee, als de zon westelijk komt te staan, iets meer zonne-energie in te vangen als gevolg van de glooiing van de weg.

De uitdagingen[bewerken]

De uitdaging voor de teams is om hun zonnewagen de afstand zo efficiënt mogelijk af te laten leggen.

Elke auto beschikt over een accumanagementsysteem dat er voor zorgt dat de energie in de accu optimaal benut wordt.

De zonnewagen stuurt draadloos gegevens over de hoeveelheid energie in de accu, de rijsnelheid en andere informatie naar de volgauto. In de volgauto bevindt zich een computer die deze gegevens verwerkt. Ook worden andere gegevens verzameld, zoals gegevens over het weer en de verwachte bewolking. Aan de hand van die gegevens wordt door de computer de optimale snelheid voor de zonnewagen berekend. Die snelheid wordt digitaal aan de cruise control van de zonnewagen doorgegeven.

Ook is het belangrijk om voor en na de rijtijd de accu zo veel mogelijk op te laden. Daarom wordt bij laagstaande zon ('s ochtends voor vertrek en 's middags na afloop van de dag) de auto gekanteld om op die manier zo veel mogelijk zonne-energie op te vangen.

Geschiedenis[bewerken]

Het idee voor de wedstrijd is afkomstig van Hans Thostrup (1944), een in Denemarken geboren avonturier, die onder andere als eerste om het Australische continent zeilde in een ruim 5 meter lang open schip. Gedurende zijn betrokkenheid bij allerlei motorsportevenementen in de jaren zeventig werd hij zich bewust van het rijzende energieprobleem in de wereld en hij ontplooide allerlei initiatieven om (vracht)auto's in een wedstrijd zo zuinig mogelijk te laten rijden.

Hij bouwde samen met autocoureur Larry Perkins een van de eerste zonnewagens: de "Quiet Achiever". Thostrup deed dit in de BP Solar Trek, een wedstrijd voor zonnewagens van december 1982 tot januari 1983. Hij legde de route tussen Perth en Sydney (4052 km) in 20 dagen af. BP Solar Trek is een andere naam voor Quiet Achiever.

Voor de World Solar Challenge werd een ander parcours gekozen. De route van Darwin naar Adelaide loopt noord-zuid terwijl de route Perth-Sydney west-oost verloopt. Een noord-zuid lopende route heeft als voordeel dat het zonlicht aan beide zijden van de auto invalt.

Na de vierde wedstrijd heeft Thostrup de rechten verkocht aan de staat Zuid-Australië. De South Australian Motor Sport Board is nu, onder auspiciën van de FIA, de organisator van de race geworden.

Overzicht van winnaars[bewerken]

In de tabel hieronder staan de verschillende winnaars van de World Solar Challenge.

Race Jaar Klasse Deelnemers Winnaar Inzender Land van herkomst Totale raceduur (uur:min) Gemiddelde snelheid (km/u)
1 1987 23 Sunraycer General Motors Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten 44:54 66,9
2 1990 38 Spirit of Biel/Bienne II Engineering College of Biel Vlag van Zwitserland Zwitserland 46:08 65,2
3 1993 55 Honda Dream Honda Vlag van Japan Japan 35:28 85,0
4 1996 46 Honda Dream Honda Vlag van Japan Japan 33:53 89,8
5 1999 43 Aurora 101 Aurora Vehicle Association/RMIT University Vlag van Australië Australië 41:06 73,0
6 2001 37 Nuna 1 Alpha Centauri Team / TU Delft Vlag van Nederland Nederland 32:39 91,8
7 2003 33 Nuna 2 Nuon Solar Team / TU Delft Vlag van Nederland Nederland 31:05 97.02
8 2005 30 Nuna 3 Nuon Solar Team/TU Delft Vlag van Nederland Nederland 29:11 102,8
9 2007 Challenge 23 Nuna 4 Nuon Solar Team/TU Delft Vlag van Nederland Nederland 33:00 90,87*
Adventure 18 TIGA Ashiya University Vlag van Japan Japan 32:03 93,57
10 2009 Challenge 31 Tokai Challenger Tokai University Vlag van Japan Japan 29:49 100,54
Adventure 7 OSU Model S' OSU Solar Car Project Vlag van Japan Japan 34:45 86,27
11 2011 Challenge 37 Tokai Challenger II Tokai University Vlag van Japan Japan 32:45 91,45*
12 2013 Challenge 31 Nuna 7 Nuon Solar Team Vlag van Nederland Nederland 33:03 90,71
Adventure 8 Aurora Evolution Aurora Vehicle Association Vlag van Australië Australië 38:39 77,57
Cruiser 8 Stella Solar Team Eindhoven Vlag van Nederland Nederland 40:14 (97,5% final score)

* De lagere gemiddelde snelheid komt door nieuwe regels van de WSC. In 2007 waren dat onder andere een maximum van 6 m2 zonnepanelen en een rechtere houding van de bestuurder; in 2011 kwam dat onder meer doordat nu zonnepanelen alleen van silicium mochten worden gebruikt; in 2013 werd er van minimaal 3 naar 4 wielen gegaan.

World Solar Challenge 2007[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie World Solar Challenge 2007 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In 2007 won de TU Delft voor de vierde maal op rij met haar auto de Nuna 4.

World Solar Challenge 2009[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie World Solar Challenge 2009 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Op 25 oktober 2009 vond de tiende editie van de World Solar Challenge plaats. Zowel in de Challenge Class als in de Adventure Class werd de wedstrijd gewonnen door een Japans team.

World Solar Challenge 2011[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie World Solar Challenge 2011 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Op 16 oktober 2011 startte de elfde editie van de World Solar Challenge in Darwin.

World Solar Challenge 2013[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie World Solar Challenge 2013 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Op 6 oktober 2013 startte de twaalfde editie van de World Solar Challenge in Darwin.

Externe links[bewerken]

Websites deelnemende teams[bewerken]