Australische herder

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Australische Herder
Hondenras
Aussi.jpg
Basisinformatie
Andere namen Australian Shepherd
Oorsprong Verenigde Staten
Classificatie FCI: Groep 1 Sectie1 #342
Zie ook de lijst van FCI-nummers
Bijnaam Aussie
Eigenschappen
Schofthoogte Reu: 52-58 cm

Teef: 45-52 cm

Gewicht Reu: 23-30 kg

Teef: 14-20 kg

Verschillende kleurslagen van de Australische Herder.
Verschillende kleurslagen van de Australische Herder.
Lijst van hondenrassen

De Australische herder is een hondenras dat afkomstig is uit de VS. De oorsprong ligt in Noord-Amerika, waar fokkers Europese en Australische honden kruisten. Tegelijkertijd werden vanuit Europa Merinoschapen eerst naar Australië en later naar de VS geëxporteerd. De herders kregen dus de verwarrende naam Australian shepherd door de schapen. De opvatting dat dit ras, net als de Australische veedrijvershond, is ontstaan uit een kruising met een dingo is, is fout.

Een eerste fokboek werd voor de Australian shepherd pas rond 1970 opgestart. In 1971 werd de officiële registratie van de honden door de in 1957 in Arizona gestichte Australian Shepherd Club of America (ASCA) overgenomen. De rasstandaard van het ASCA werd 1977 van kracht. Sinds de jaren 1990 voert de American Kennel Club (AKC) ook een fokboek voor Australian shepherds en heeft een eigen rasstandaard ontwikkeld, die sinds 1993 van kracht is.

Pas sinds 1996 is de Australian shepherd een door het Fédération Cynologique Internationale (FCI) erkend ras.

Beschrijving[bewerken]

Uiterlijk[bewerken]

De Australian shepherd is een middelgrote hond met afgewogen proporties. De vacht is halflang en licht kruis. Op de kop, de buitenzijde van de oren en de voorkant van de voorpoten is de vacht glad.
De vacht heeft een krachtige en wisselvallige kleur. Ze gaat van blue-merle of red-merle tot eenkleurig zwart (black) of bruin (red) of helemaal wit. Variaties zijn koperkleurige (copper) en/of witte (white) aftekeningen. Bij alle kleurslagen is de kleur rond de ogen meestal zwart.

De ogen hebben de vorm van amandelen en zijn middelgroot. De kleur is aan variaties onderworpen en gaat van blauw tot bruin en amberkleurig. Er is een combinatie van deze kleuren mogelijk door vlekjes en marmering. De schofthoogte van teven is 45 tot 52 centimeter en die van reuen 52 tot 58 centimeter, het gewicht is 20 tot 30 kilogram.

Staart[bewerken]

Sommige Australischer Herders worden geboren met een natuurlijke ingekorte staart, andere hebben een volledige lange staart, en een derde groep heeft een half ingekorte staart. In het verleden hebben fokkers de halve en volledige staarten van puppies gecoupeerd om te voorkomen dat ze zich als volwassen honden zich zouden verwonden tijdens het hoeden van vee.

In de Verenigde Staten en Canada dicteert de rasstandaard dat het ras een natuurlijke korte staart of een gecoupeerde staart mag hebben, deze mag echter niet langer zijn dan 10 centimeter. Desondanks hebben er honden met lange en halve staarten met succes deelgenomen aan hondenshows en zijn zelfs in de prijzen gevallen.

In Europa is elke natuurlijke staartlengte toegestaan en is het couperen van staarten verboden.

Karakter[bewerken]

Het ras werd voor hard herderswerk gefokt. De honden zijn zeer actief en behoren in handen van actieve baasjes. Enkel fysieke inspanningen zijn voor deze honden niet voldoende. Omdat de hond niet het slachtoffer van verveling wordt, wordt er aangeraden met deze hond een hondensport te beoefenen zoals agility.

De honden zijn zeer waakzaam en hebben een goed herdersinstinct. Desalniettemin is het geen klassieke waakhond, maar wordt hij door de overheid vaak als zoekhond gebruikt (voor drugs e.d.). De honden zijn in het algemeen vriendelijk.

Gezondheid[bewerken]

De Australische Herder kan verschillende gezondheidsproblemen hebben. Problemen met het zichtvermogen komen vaak voor alsook Epilepsie. Het is ten strengste af te raden om twee honden met een merle vachtkleur met elkaar te laten fokken aangezien puppies die tweemaal het merle-gen erven een erg hoge kans hebben op blind-en doofheid.[1]

Externe links[bewerken]

  1. www.asca.org. www.asca.org Geraadpleegd op 2016-06-03