Lanzarote

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Lanzarote
Eiland van Vlag van Spanje Spanje
Flag of Lanzarote.svg
Vlag van Lanzarote
Escudo de Lanzarote.svg
Het wapen van Lanzarote
Lanzarote
Lanzarote
Locatie
Land Vlag van Spanje Spanje
Eilandengroep Canarische Eilanden Canarische Eilanden
Provincie Las Palmas
Locatie Atlantische Oceaan
Coördinaten 29° 2′ NB, 13° 37′ WL
Algemeen
Oppervlakte 846 km²
Inwoners (2014) 141.940
Hoofdplaats Arrecife
Lengte 58 km
Breedte 20 km
Hoogste punt Peñas del Chache (671 m)
Portaal  Portaalicoon   Spanje
Krater van El Golfo

Lanzarote is het meest noordelijke van de Canarische Eilanden, een archipel in de Atlantische Oceaan, circa 115 kilometer voor de kust van Marokko. De eilanden zijn onderdeel van Spanje en daarmee van de EU.

Geschiedenis[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie ook de paragraaf Geschiedenis van het hoofdartikel over de Canarische Eilanden.

Lanzarote is een vulkanisch eiland, dat meer dan vijftien miljoen jaar geleden is ontstaan. Het is vanwege de ligging de afgelopen eeuwen vaak het toneel geweest van strijd.

De naam van het eiland is waarschijnlijk afkomstig van de zeevaarder Lanzarotto of Lancelotto Malocello, die in 1312 het eiland aandeed.[1]

Tussen 1730 en 1736 en in 1824 heeft een reeks vulkaanuitbarstingen plaatsgevonden waarbij elf dorpen verzwolgen zijn.

Op 25 oktober 2007 is het Verdrag van Lanzarote tot stand gekomen ter bescherming van kinderen tegen seksuele uitbuiting.

Geografie[bewerken]

Het eiland is 62 km lang en 21 km breed. Lanzarote is, inclusief de tot Lanzarote behorende kleinere eilanden La Graciosa, Alegranza en Montaña Clara, 846 km² groot. De luchthaven bevindt zich bij de hoofdstad Arrecife. Een groot deel van het eiland is bedekt met lava en heeft weinig begroeiing.

De Unesco heeft Lanzarote in 1993 uitgeroepen tot biosfeerreservaat.[1]

Landbouw[bewerken]

Doordat de bodem van Lanzarote weinig water vasthoudt, is landbouw op het eiland erg lastig. De bewoners van Lanzarote bouwen daarom muurtjes om de gewassen heen die zowel de wind tegenhouden als het vocht opvangen. Door het landschap te bestrooien met lavazand wordt echter de vochtigheid van de omgeving opgevangen. Deze laag zorgt er eveneens voor dat het vocht minder snel verdampt.

Veld voor het kweken van Aloë Vera bij Orzola

Op het eiland worden op deze manier druiven geteeld om een witte wijn van te maken, de Malvasíawijn.[1] Ook teelt men tomaten, zoete aardappelen en cactussen met als doel om de rode kleurstof karmijn te winnen uit de cochenilleluizen die op de cactus leven. Daarnaast floreert de Aloë vera op het eiland, die gekweekt wordt om er cosmetische producten uit te winnen.

Zoutwinning[bewerken]

Aan de zuidwestkust van het eiland ligt in de gemeente Yaiza het grootste zoutwinningsgebied van de Canarische Eilanden, de Salinas de Janubio.

Bestuurlijke indeling[bewerken]

Het eiland is verdeeld in een zevental gemeenten (ayuntamientos): Arrecife, Haría, San Bartolomé, Teguise, Tías, Tinajo en Yaiza.

Plaatsen[bewerken]

De bekendste badplaatsen zijn Puerto del Carmen (zuid/oost), Playa Blanca (zuid) en Costa Teguise (oost). Aan de noordoostkust ligt het naturistisch vakantiedorp Charco del Palo. Andere plaatsen zijn: Ye, Punta Mujeres, Arrieta, Mala, Matagorda, Uga, Playa de Papagayo, El Golfo, Yaiza, La Asomada, La Santa, La Caleta de Famara, Orzola en Haria.

Klimaat[bewerken]

Het eiland wordt vaak geteisterd door de passaat, een wind die overwegend uit het noorden komt. Circa 40 dagen per jaar is er sprake van een Calima: een sterke wind vanaf de Sahara. Dit resulteert in hoge temperaturen en veel fijn zand in de lucht. Het klimaat is erg droog. In 1964 is de eerste ontziltingsinstallatie in gebruik genomen. In de periode daarvoor moest drinkwater per schip worden aangevoerd.[1]

Natuur[bewerken]

Timanfaya[bewerken]

Het nationale park Timanfaya bestaat uit vulkaankraters, lavavelden etc die dateren uit de recentste periodes met uitbarstingen (1730-1736 en 1824). Op een nog bestaande magmakamer staand wordt toeristen op verschillende manieren getoond hoe heet het op geringe diepte onder de grond is. Grind op slechts 10 centimeter diepte kan niet in de hand worden gehouden omdat het te heet is. Op één meter diepte wordt een stuk stro tegen de hete steen gehouden zodat het stro spontaan ontbrandt. Wanneer een emmer water in een gat in de grond wordt gegoten, spuit dat er als stoom met grote kracht uit. Bij het restaurant is een put van ongeveer acht meter diep, waarop permanent gebarbecued kan worden.

Cultuur[bewerken]

De belangrijkste kunstenaar/architect op Lanzarote was César Manrique. Hij heeft veel gedaan om het oorspronkelijke karakter van het eiland te behouden. Zo heeft hij bewerkstelligd dat alleen de traditionele kleuren groen, blauw en bruin zijn toegestaan voor deuren en kozijnen. De huizen mogen niet hoger zijn dan vier verdiepingen en moeten bovendien wit geschilderd zijn. Verder zijn grote reclameuitingen verboden. Dit alles om het eiland zo veel mogelijk in oorspronkelijke staat te houden (in tegenstelling tot eilanden als Gran Canaria en Tenerife waar door massatoerisme veel "beton en neon" te vinden is). Direct in het oog springend zijn zeven kunstwerken van Manrique genaamd "Juguetes del Viento" (speelgoed van de wind). Ze zijn onder andere bij het vliegveld en op de rotonde bij zijn huis te vinden.

Sport[bewerken]

Behalve de geijkte watersporten zoals surfen kan men onder andere terecht op één van de twee (18 holes) golfbanen. Lanzarote is zeer geliefd bij sporters die graag het milde klimaat opzoeken tijdens de koudere seizoenen van het thuisfront, om alsnog te kunnen buitensporten en trainen. In La Santa (bij Tinajo) vind je één van de grootste sporthotels binnen Europa. Maar ook voor natuurgenieters biedt Lanzarote tal van mogelijkheden. Lanzarote organiseert 2 maal per jaar de Ironman.

Toerisme[bewerken]

Het toerisme is in het begin van de eenentwintigste eeuw de belangrijkste bedrijfstak.[1] Toeristisch interessant op het eiland zijn, naast het nationale park Timanfaya (vuurbergen), de cactustuin bij Guatiza, de oude hoofdstad Teguise, de lavatunnels van Cueva de los Verdes en Jameos del Agua, het uitzichtpunt Mirador del Rio, het vroegere woonhuis van César Manrique, Los Hervideros, El Golfo (groen kratermeer) en het wijngebied la Geria (werelderfgoed). Vanaf het hooggelegen Mirador del Río is een mooi uitzicht op het eiland La Graciosa.

Daarnaast komen veel toeristen voor het prettige weer en het strand. In het zuiden van het eiland liggen de Papagayostranden.

Galerij[bewerken]

  1. a b c d e [[Piotr Paszkiewicz|]], Reisgids Canarische eilanden, Capitool, 4e druk, 2008 “Nederlandse vertaling”