Mauritiusparkiet

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Mauritiusparkiet
IUCN-status: Bedreigd[1] (2012)
Echo parakeet (Psittacula eques echo) -at Durrell Trust.jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Aves (Vogels)
Orde: Psittaciformes (Papegaaiachtigen)
Familie: Psittaculidae (Papegaaien van de Oude Wereld)
Geslacht: Psittacula
Soort
Psittacula eques
(Boddaert, 1783)
Afbeeldingen Mauritiusparkiet op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Mauritiusparkiet op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Vogels

De mauritiusparkiet (Psittacula eques) is een vogel uit de familie Psittaculidae (papegaaien van de Oude Wereld). Het is een bedreigde, endemische vogelsoort op Mauritius, een eiland in de Indische Oceaan ten oosten van Madagaskar.

Ondersoorten[bewerken]

  • P. e. eques (Boddaert, 1783)
  • P. e. echo (Newton, A & Newton, E, 1876)

Kenmerken[bewerken]

De vogel is 36 cm lang. Het is een groen gekleurde parkiet met een lange staart. Het mannetje heeft een helder rode snavel, het vrouwtje heeft een donkere snavel en verder donkerder groen. De vogel lijkt sterk op de halsbandparkiet en is daarvan het gemakkelijkst te onderscheiden door het geluid. De halsbandparkiet maakt hoge, schelle geluiden, de mauritiusparkiet roept een lager, maar luid "kaaark kaaark" en in vlucht een scherp, kort "kik kik".[2]

Verspreiding en leefgebied[bewerken]

Deze soort is endemisch op Mauritius. In de jaren 1970 waren er nog ongeveer tien vogels over en die kwamen niet meer tot broeden. Pas in de jaren 1990 kwamen er weer vogels tot broeden binnen een ongeveer 50 km² groot gebied dat lag in het Black River Gorges National Park in het zuidwesten van het eiland. Het leefgebied van de vogels is natuurlijk bos en struikgewas waarbij inheemse planten, struiken en bomen van groot belang zijn om in te foerageren op bloesems, vruchten, zaden, twijgjes, bast en boombastsap.[2]

Status[bewerken]

De mauritiusparkiet heeft een beperkt verspreidingsgebied en daardoor is de kans op uitsterven aanwezig. De grootte van de populatie werd in 2011/12 door BirdLife International geschat op 580. De populatie blijft zeer kwetsbaar. Eerst was er vooral habitatverlies waarbij het oorspronkelijke bos verloren ging. Daarnaast wordt de vogel bedreigd door geïmporteerde diersoorten waaronder de halsbandparkiet waarmee de vogel concurreert om nestholtes. Verder vreten ingevoerde diersoorten zoals de java-aap (Macaca fascicularis) en de zwarte rat de eieren en jongen van deze parkiet en bovendien zijn er parasieten en ziektekiemen die de vogels bedreigen. Om al deze redenen staat deze soort als bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.[1]