Neo-futurisme

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Een neo-futuristisch bankje

Neo-futurisme is een stroming aan het eind van de 20ste eeuw, begin 21ste eeuw binnen de kunst, het ontwerpen, en architectuur. Het kan gezien worden als afgeleide vorm van het post-modernisme en vertegenwoordigt een idealistisch geloof in een betere toekomst en "een noodzaak om het moderne rapport te periodiseren met behulp van technologie". Deze avant-garde beweging is een futuristische heroverweging van hoe snelgroeiende moderne steden er esthetisch en functioneel dienen te worden ingericht. De industrialisatie die begon na het einde van de Tweede Wereldoorlog gaf ruimte voor een nieuwe kijk op het leven, kunst en architectuur, wat leidde tot het post-modernisme, neo-modernisme, en daarna neo-futurisme. In de Westerse wereld, ontwikkelde futuristische architectuur zich tot Art Deco, de Googie-architectuur en hightech architectuur, en meest recent naar neo-futurisme

Personen[bewerken]

Het neo-futurisme dat nieuw leven werd ingeblazen in de 21ste eeuw, is in creatief opzicht geïnspireerd door het de Brits-Irakees Pritzker Architectuurprijs winnende architect Zaha Hadid, Spaans architect Santiago Calatrava en door Vito DiBari. Neo-futurisme heeft sommige thema's en ideeën van de hightech architectuur, zo werden elementen uit de hightech industrie en technologie geïmplementeerd in het design van hun gebouwen. Neo-futuristische architecten, designers and kustenaars zijn:

Galerij[bewerken]

Verwante stromingen en stijlen[bewerken]

Neo-Modernisme is familie van onder andere de volgende design stromingen en stijlen: