Ralf Dahrendorf

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ralf Dahrendorf
Politieke partij FDP
Beroep Politicus
Vlag van Europa 5e Europees Commissaris namens Duitsland
belast met:
1970-1973: Externe Betrekkingen en Handel
1973-1974: Eurostat, Onderwijs, Onderzoek en Wetenschap
Aangetreden 2 juli 1970
Einde termijn 25 september 1974
President Franco Maria Malfatti
Sicco Mansholt
François-Xavier Ortoli
Voorganger Hans von der Gröben
Opvolger Guido Brunner
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Ralf Gustav Dahrendorf (Hamburg, 1 mei 1929Keulen, 17 juni 2009) was een Duits-Brits socioloog en politicus.

Dahrendorf studeerde tussen 1947 en 1952 filosofie, klassieke filologie en sociologie in Hamburg. In 1952 behaalde hij zijn doctoraat. Hij studeerde vervolgens verder aan de London School of Economics.

In 1957 begon hij te doceren aan de universiteit Hamburg, in 1960 aan de universiteit van Tübingen en in 1966 aan de universiteit van Konstanz, waar hij bleef tot 1969. Hij was de auteur van belangrijke werken over klassenconflicten in de industriële maatschappij (1973) en over de problemen van de post-kapitalistische maatschappij.

Van 1969 tot 1970 was Dahrendorf lid van het Duitse parlement namens de Freie Demokratische Partei (FDP) en in 1970 werd hij lid van de Europese Commissie voor onderwijs en wetenschap. Hij was directeur van de London School of Economics en tussen 1987 en 1997 deken van het St. Anthony's College van de Universiteit van Oxford. In 1988 liet hij zich naturaliseren tot Brit. In 1993 werd Dahrendorf door koningin Elizabeth in de Britse adelstand verheven.

Theorie van het sociaal conflict[bewerken]

Volgens Dahrendorf ligt de ongelijke verdeling van gezag aan de basis van sociale conflicten in de samenleving. Elke sociale klasse heeft een tegengestelde positie tegenover het gezag en de heersende klasse zal zich versterken om zijn positie te behouden en de gedomineerde klasse zal ageren om deze toestand te veranderen. Sociale conflicten zijn dan een strijd om de verdeling van gezag te wijzigen en niet om het bezit van de productiemiddelen zoals gesteld door Karl Marx.

Werken[bewerken]

  • Die Chancen der Krise: über die Zukunft des Liberalismus, 1983
  • Fragmente eines neuen Liberalismus, 1987