The Curious Case of Benjamin Button

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
The Curious Case of Benjamin Button
Tagline I was born under unusual circumstances.
Regie David Fincher
Producent Ceán Chaffin
Kathleen Kennedy
Frank Marshall
Scenario F. Scott Fitzgerald (boek)
Eric Roth
Robin Swicord
Hoofdrollen Brad Pitt
Cate Blanchett
Tilda Swinton
Jason Flemyng
Elias Koteas
Julia Ormond
Muziek Alexandre Desplat
Montage Kirk Baxter
Angus Wall
Cinematografie Claudio Miranda
Distributie Warner Bros.
Première Vlag van Verenigde Staten 25 december 2008
Genre Mysterie / Fantasie/ Drama / Romantiek
Speelduur 2:45 uur
Taal Engels
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Budget $100 miljoen (geschat)
Gewonnen prijzen 69 (o.a. 3 Oscars)
Overige nominaties 124
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

The Curious Case of Benjamin Button is een film uit 2008 van regisseur David Fincher. De film is deels gebaseerd op het gelijknamige kortverhaal van F. Scott Fitzgerald uit 1922. Het verhaal gaat over een man genaamd Benjamin Button, die "van achteren naar voren" leeft; hij wordt geboren in het lichaam van een stokoude man, en naarmate hij in kalenderjaren ouder wordt wordt zijn lichaam juist steeds jonger. Zijn geestelijke ontwikkeling verloopt echter net zoals bij iedereen.

De film werd voor dertien Oscars genomineerd. Drie nominaties werden daadwerkelijk verzilverd.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Het is augustus 2005, en in New Orleans nadert de orkaan Katrina. Daisy, een weduwe op leeftijd, ligt stervende in het ziekenhuis terwijl haar dochter Caroline aan haar bed zit. Daisy vraagt Caroline haar voor te lezen uit het daar aanwezige dagboek van ene Benjamin Button. De rest van de film is grotendeels een flashback op diens leven, soms onderbroken voor dialogen tussen Daisy en Caroline in het heden.

De volgende scène speelt zich af op 11 november 1918. De Eerste Wereldoorlog is net afgelopen en iedereen viert feest. Monsieur Gateau, een blinde klokkenmaker die zijn zoon in de oorlog heeft verloren, vraagt zich af of hij de klokken zou kunnen terugdraaien, zodat de gesneuvelden weer tot leven komen. Caroline Button beleeft een zware bevalling waarbij ze het leven laat. Haar kind stelt de aanwezigen voor een raadsel. Hoewel het de grootte heeft van een normale pasgeborene, vertoont het de uiterlijke kenmerken van een hoogbejaard iemand. Vader Thomas Button is buiten zinnen en wil het kind in eerste instantie in het kanaal gooien. Omdat een agent hem daar voortijdig betrapt, gaat hij ervandoor. Hij besluit het kind dan maar achter te laten op het trappetje voor het huis, waar Queenie woont. Zij zorgt daar voor ouden van dagen. Omdat ze zelf geen kinderen kan krijgen, besluit Queenie zich over het vreemde schepsel te ontfermen en het op te voeden samen met haar partner Tizzy. Ze noemt het Benjamin. Een dokter stelt vast dat de baby niet alleen de uiterlijke kenmerken van een hoogbejaarde heeft, maar ook met een flink aantal typische ouderdomskwalen kampt. Hij voorspelt dat het kind waarschijnlijk snel zal overlijden.

Een paar jaar later blijkt Benjamin niettemin zijn vroege kindertijd overleefd te hebben en gegroeid te zijn tot een klein oud mannetje in een rolstoel. Hij verblijft in een bejaardentehuis tussen mensen die er zo uitzien als hij. Benjamin weet op dat moment niet beter, aangezien zijn mentale leeftijd niet anders is dan die van een gewoon mens. Op zijn zevende jaar staat Benjamin met Thanksgiving tot eenieders verrassing ineens op uit zijn rolstoel. Vanaf dan maakt hij geregeld wandelingen rondom het verpleeghuis. Op een dag maakt hij kennis met de kleindochter van een van de bewoonsters van het tehuis, de zevenjarige Daisy, met wie hij een warme vriendschap ontwikkelt. Iedere volgende blik in de spiegel levert Benjamin een positieve verrassing op. Hij krijgt gaandeweg steeds meer haar en lijkt voortdurend wat vitaler te worden. Zijn kapster is erg verbaasd; ze heeft nog niet eerder gezien dat een bejaarde steeds meer in plaats van minder haar kreeg.

Rond zijn 18e monstert Benjamin als matroos aan op een sleepboot. Inmiddels verrast hij iedereen met wie hij in aanraking komt met zijn, door zijn uiterlijk, totaal niet te verwachten kinderlijke onervarenheid. Hij begint herbergen te bezoeken en krijgt oog voor de vrouwen, die hem echter helemaal niet zien zitten omdat hij eruitziet als iemand van 60 à 70. Tijdens de Tweede Wereldoorlog monstert Benjamin aan bij de marine. Hij maakt op zee een gevecht met een U-boot mee waarbij zijn kapitein wordt gedood en hijzelf ternauwernood overleeft.

Na de oorlog heeft Benjamin helemaal geen kaal hoofd en grijs haar meer, maar een volle bos donker haar. Ook zijn rimpels verdwijnen stukje bij beetje tot zijn gezicht uiteindelijk rimpelloos is. Hij blijft zijn pleegmoeder Queenie tot aan haar dood geregeld opzoeken. Benjamin komt ook in contact met zijn biologische vader, van wie hij een tijdlang niet weet wie het is. Vlak voor zijn dood vertelt Thomas Button aan zijn zoon de waarheid. Hij vraagt Benjamin om vergeving omdat hij hem vroeger in de steek heeft gelaten.

In New York gaat de inmiddels volwassen Daisy intussen bij een dansclub onder leiding van George Balanchine. Benjamin komt haar geregeld opnieuw tegen, hoewel ze een tijdlang niets van hem wil weten. Zij gaat steeds op reis haar danscarrière achterna. Door een auto-ongeluk wordt Daisy's been verbrijzeld waarna ze haar danscarrière vaarwel moet zeggen. Benjamin groeit vanuit de andere richting zowel gevoelsmatig als uiterlijk dichter naar haar toe en verrast haar bij elke ontmoeting daarmee. Door de tegenstrijdige groeiprocessen, zijn ze alleen gedoemd elkaar te passeren en vervolgens weer verder uit elkaar te groeien. De twee ontwikkelen desondanks meer dan vriendschappelijke gevoelens voor elkaar. Hun liefde bereikt een hoogtepunt op het moment dat ze lichamelijk beiden precies even oud zijn. Eerder was Benjamin altijd de oudste van de twee, maar vanaf dan is dat dus Daisy.

Als Daisy 43 en Benjamin uitgedrukt in kalenderjaren 49 (maar lichamelijk inmiddels ergens halverwege de dertig) is, raakt Daisy zwanger; het is dan 1967. In het voorjaar van 1968 wordt hun dochter Caroline geboren. Omdat Benjamin bang is dat hij het kind niet zou kunnen opvoeden en hij Daisy bovendien niet straks met zijn jonge zelf wil belasten, besluit hij Daisy en zijn dochtertje te verlaten en de wereld in te trekken. Wanneer hij terugkomt, blijkt ze met een andere man getrouwd te zijn. Hevig geschrokken door het onverwachte weerzien vraagt ze hem voorgoed uit zijn leven te verdwijnen. Hierna reist Benjamin zonder echt doel verder. Daisy ziet Benjamin nog eens als hij lichamelijk een adolescent is. Benjamin vertelt dat hij alleen maar vanbuiten steeds jonger wordt, zijn geestestoestand begint steeds verder af te takelen.

Jaren later krijgt Daisy plots een telefoontje. Er is een verwilderd kind aangetroffen in een kraakpand, dat een dagboek bij zich droeg waarin uitdrukkelijk vermeld stond dat het boek aan haar overhandigd moest worden. De "jonge" Benjamin werd ondergebracht in het voormalige opvangtehuis van Queenie, dat inmiddels door anderen is overgenomen. Wanneer Daisy's man overlijdt, neemt ook zij er haar intrek. Daisy is de enige die Benjamin nog kan benaderen. Die is nu lichamelijk vijf, maar lijdt aan dementie. Hij kan weinig meer behalve pianospelen, iets wat hij lang geleden heeft geleerd. De kleine jongen heeft wel het gevoel dat hij een heel leven heeft gehad waar hij zich nu niets meer van herinnert. Hoewel Benjamin Daisy ook niet meer kent, blijft zij voor hem zorgen. Benjamin verandert in een peuter en hiermee verliest hij ook het vermogen om te lopen en te praten. Wanneer de oude man in het lichaam van een pasgeborene Daisy in 2003 nog één keer aankijkt, voelt ze dat hij haar toch nog herkent. Daarna sluit hij voor altijd zijn ogen. Caroline weet nu wie haar echte vader was.

Productie[bewerken]

Plannen voor de film waren er al geruime tijd voordat de film daadwerkelijk uitkwam. Midden jaren 80 kocht eerst producer Ray Stark de rechten op. In eerste instantie werden Frank Oz en Steven Spielberg voor de productie benaderd.[1] Oz wist echter niet goed hoe hij het verhaal moest vormgeven, terwijl Spielberg die in 1991 werd benaderd het op dat moment te druk had met enkele andere films (Jurassic Park, Schindler's List).

De eerste huidige plannen en productie voor de verfilming van het verhaal dateren uit 1994. In 1998 was het scenario iets aangepast en werd Ron Howard benaderd, met een mogelijke rol in de film voor John Travolta, maar ook dit ging uiteindelijk niet door.[2] Uiteindelijk verkocht Stark de rechten voor de film weer door aan Kathleen Kennedy en Frank Marshall. Onder leiding van de twee voornoemden kwam de film uiteindelijk in 2008 tot stand.

De productie, aanvankelijk in handen van Universal Pictures, werd door Kennedy en Marshall overgedragen aan Paramount Pictures. Warner Bros. ging over de internationale distributie. Het scenario was inmiddels enkele malen vrij drastisch herschreven. In het voorjaar van 2005 kregen Pitt en Blanchett de hoofdrollen toebedeeld.[3]

Op 6 november 2006 werd in New Orleans met de opnames begonnen.[4]

Rolverdeling[bewerken]

De hoofdrollen van Benjamin en Daisy worden in hoofdzaak gespeeld door Brad Pitt en Cate Blanchett. Alleen omdat (onder meer) de twee personages gedurende zowat elke mogelijke levensfase in beeld verschijnen, worden dezelfde rollen met name aan het begin en eind van de film gespeeld (al dan niet geholpen door speciale effecten) door een groep andere acteurs en actrices:

Benjamin:
Daisy:


Acteur Personage
Pitt, Brad Brad Pitt Benjamin Button
Blanchett, Cate Cate Blanchett Daisy
Ormond, Julia Julia Ormond Caroline
Henson, Taraji P. Taraji P. Henson Queenie
Chambers, Faune A. Faune A. Chambers Dorothy Baker
Koteas, Elias Elias Koteas Monsieur Gateau
DuPlantier, Donna Donna DuPlantier Blanche Devereux
Tolano, Jacob Jacob Tolano Martin Gateau
Metzger, Ed Ed Metzger Teddy Roosevelt
Flemyng, Jason Jason Flemyng Thomas Button
Ali, Mahershala Mahershala Ali Tizzy

Academy Award[bewerken]

Gewonnen[bewerken]

Genomineerd[bewerken]

Trivia[bewerken]

  • Pygmee Ngunda Oti (Rampai Mohadi) is gebaseerd op de ware geschiedenis rond het leven van Ota Benga. Hij werd van 1904 tot 1916 gevangen gehouden in een kooi en met gevijlde tanden als aap tentoongesteld. Ota pleegde zelfmoord kort na zijn vrijlating.
  • Het gegeven dat iemand oud wordt geboren en daarna steeds jonger wordt is van zichzelf niet nieuw als verhaalmotief. Michael Ende verwerkte hetzelfde gegeven bijvoorbeeld al in Het oneindige verhaal (1979) bij het beschrijven van bepaalde wezens (de Sassafraniërs).
Wikiquote Wikiquote heeft een verzameling Engelstalige citaten gerelateerd aan The Curious Case of Benjamin Button (film).