The Last Emperor
| The Last Emperor De laatste keizer van China | ||||
|---|---|---|---|---|
| (Filmposter op en.wikipedia.org) | ||||
| Regie | Bernardo Bertolucci | |||
| Producent | John Daly | |||
| Scenario | Bernardo Bertolucci Mark Peploe Enzo Ungari | |||
| Gebaseerd op | The First Half of My Life | |||
| Hoofdrollen | John Lone Joan Chen Peter O'Toole | |||
| Muziek | Ryuichi Sakamoto David Byrne Cong Su | |||
| Montage | Gabriella Cristiani Anthony Sloman | |||
| Cinematografie | Vittorio Storaro | |||
| Productiebedrijf | Recorded Picture Company | |||
| Distributie | Columbia Pictures | |||
| Première | 4 oktober 1987 | |||
| Genre | Historisch drama | |||
| Speelduur | 163 minuten | |||
| Taal | Engels Mandarijn Japans Russisch | |||
| Land van herkomst | ||||
| Budget | $ 25.000.000 | |||
| Gewonnen prijzen | zie verder | |||
| Overige nominaties | zie verder | |||
| Kijkwijzer | Angst Geweld Grof taalgebruik | |||
| (en) IMDb-profiel | ||||
| MovieMeter-profiel | ||||
| (mul) TMDb-profiel | ||||
| (en) AllMovie-profiel | ||||
| ||||
The Last Emperor (Italiaans: L'ultimo imperatore) is een biografisch-historische dramafilm uit 1987 onder regie van Bernardo Bertolucci. Het verhaal vertelt het leven van de laatste keizer van China. Het scenario is mede gebaseerd op diens eigen autobiografie en geschreven door Mark Peploe en Bernardo Bertolucci. Het was de eerste film waarvoor met toestemming van de regering van de Volksrepubliek China opnames werden gemaakt in de Verboden Stad.
Verhaal
[bewerken | brontekst bewerken]Na de overwinning van de communisten in de Chinese Burgeroorlog wordt de voormalige Chinese keizer Puyi opgesloten in een heropvoedingskamp. Hij blikt er terug op zijn leven.
In 1908 wordt Puyi op tweejarige leeftijd op bevel van de stervende keizerin-weduwe Tzu Hsui naar de Verboden Stad gebracht en daar tot keizer uitgeroepen. Slechts enkele jaren later wordt hij gedwongen om af te treden, maar hij mag in de Verboden Stad blijven wonen. Daar wordt hij eerst door Chinese leraren en later door de Schotse leraar Reginald Johnston onderwezen.
Johnston vermoedt dat de keizerlijke eunuchen geld en goederen verduisteren. Op diens aansturen wil de keizer inzicht krijgen in de inkomsten en uitgaven van het hof, maar voordat hij met een onderzoek kan beginnen, brandt het magazijn af. Puyi roept de hulp in van de republikeinse troepen om de eunuchen van het hof te verbannen. In 1928 wordt Puyi zelf verdreven door de troepen van de Kwomintang.
In 1937 leidt een incident bij de Marco Polobrug tot de Tweede Chinees-Japanse Oorlog. In 1931 had Japan de Chinese landstreek Mantsjoerije al bezet. Tegen het advies van zijn vrouw Wan Jung laat Puyi zich door de Japanners uitroepen tot keizer van de vazalstaat Mantsjoekwo.
Geleidelijk aan komt hij tot het besef dat hij slechts een machteloze marionet is. Hij wordt bovendien steeds eenzamer, omdat de Japanners zijn vrouw verslaafd maken aan opium, haar pasgeboren, buitenechtelijk kind doden en haar ten slotte in een inrichting opsluiten.
Puyi wordt in 1945 gevangengenomen door het Rode Leger. In 1950 wordt hij uitgeleverd aan de Volksrepubliek China en opgesloten in een gevangenis voor oorlogscriminelen. Pas tijdens zijn gevangenschap leert hij over de Japanse oorlogsmisdaden. Na zijn vrijlating werkt hij als tuinman.
Tijdens de Culturele Revolutie in 1967 komt hij op weg naar huis van zijn werk een parade van de Rode Garde tegen. Hij ziet hoe de voormalige directeur van het heropvoedingskamp nu een politieke gevangene is geworden, die als antirevolutionair wordt gestraft.
Later bezoekt hij nog eens de Verboden Stad, die nu als museum toegankelijk is voor het publiek. Hij vertelt de zoon van de museumbeheerder over zijn tijd als keizer. Kort daarna sterft hij anoniem in de Volksrepubliek China als een eenvoudige tuinman.
Rolverdeling
[bewerken | brontekst bewerken]| Acteur | Personage |
|---|---|
| John Lone | Puyi (volwassen) |
| Joan Chen | Wan Jung |
| Peter O'Toole | Reginald Johnston |
| Ruocheng Ying | Gouverneur |
| Victor Wong | Chen Pao Shen |
| Dennis Dun | Big Li |
| Ryuichi Sakamoto | Amakasu |
| Maggie Han | Juweel van het Oosten |
| Ric Young | Ondervrager |
| Vivian Wu | Wen Hsiu |
| Cary-Hiroyuki Tagawa | Chang |
| Jade Go | Ar Mo |
| Fumihiko Ikeda | Yoshioka |
| Richard Vuu | Puyi (3 jaar) |
| Tsou Tijger | Puyi (8 jaar) |
| Tao Wu | Pu Chieh (15 jaar) |
| Guang Fan | Pu Chieh (volwassen) |
| Henry Kyi | Pu Chieh (7 jaar) |
| Alvin Riley III | Pu Chieh (14 jaar) |
| Lisu La | Tzu Hsui |
| Hideo Takamatsu | Generaal Ishikari |
| Hajime Tachibana | Japanse vertaler |
| Basil Pao | Prins Chun |
| Henry O | Opperkamerheer |
| Kaige Chen | Kapitein van de Keizerlijke Garde |
| Liangbin Zhang | Eunuch |
| Wenjie Huang | Gebochelde eunuch |
| Dong Liang | Prinses Aisin-Gioro |
| Zhendong Dong | Oude arts |
| Jiechen Dong | Arts |
| Constantine Gregory | Oogarts |
| Huaikuei Soong | Lung Yu |
| Ruzhen Shao | Eerste Gemalin |
| Li Yu | Tweede Gemalin |
| Guangli Li | Derde Gemalin |
| Chunqing Xu | Grey Eyes |
| Hongnian Luo | Slapende oude leraar |
| Shihong Yu | Hsiao Hsiu |
| Jun Wu | Wen Hsiu (12 jaar) |
| Lucia Cui | Vrouwe van het Boek |
| Jingping Cui | Vrouwe van de Pen |
| Liang Shi | Republikeinse officier |
| Junguo Gu | Tang |
| Xu Tongrui | Kapitein van het leger van Feng |
| Fusheng Li | Minister van Handel |
| Shu Chen | Chang Chinghui |
| Shuyan Cheng | Hiro Saga |
| Daxing Zhang | Strenge bewaker |
| Ruigang Zu | Tweede bewaker |
| Yuan Jin | Partijbons |
| Akira Ikuta | Japanse arts |
| Michael Vermaaten | Amerikaan |
| Matthew Spender | Engelsman |
Historische achtergrond
[bewerken | brontekst bewerken]Sommige personages in de film zijn samensmeltingen van bestaande personen, maar de meeste personages en gebeurtenissen komen overeen met echte personen en gebeurtenissen uit het leven van Puyi. Niettemin wordt getwijfeld aan de betrouwbaarheid van de bronnen op basis waarvan het scenario werd geschreven, zoals de autobiografie van Puyi en de verslagen van zijn leraar Reginald Johnston. Puyi wordt neergezet als een pion in een schaakspel dat wordt gespeeld door machtiger figuren, maar historici hebben erop gewezen dat hij zou zijn geëxecuteerd als hij zichzelf anders had afgeschilderd.
Filmmuziek
[bewerken | brontekst bewerken]| Nr. | Titel | Artiest(en) | Duur |
|---|---|---|---|
| 1. | First Coronation | Ryuichi Sakamoto | 1:46 |
| 2. | Open the Door | Ryuichi Sakamoto | 2:54 |
| 3. | Where Is Armo? | Ryuichi Sakamoto | 2:26 |
| 4. | Picking Up Brides | Ryuichi Sakamoto | 2:39 |
| 5. | The Last Emperor – Theme Variation 1 | Ryuichi Sakamoto | 2:19 |
| 6. | Rain (I Want a Divorce) | Ryuichi Sakamoto | 1:49 |
| 7. | The Baby (Was Born Dead) | Ryuichi Sakamoto | 0:55 |
| 8. | The Last Emperor – Theme Variation 2 | Ryuichi Sakamoto | 4:28 |
| 9. | The Last Emperor – Theme | Ryuichi Sakamoto | 5:54 |
| 10. | Main Title Theme (The Last Emperor) | David Byrne | 4:01 |
| 11. | Picking a Bride | David Byrne | 2:00 |
| 12. | Bed | David Byrne | 5:00 |
| 13. | Wind, Rain, and Water | David Byrne | 2:18 |
| 14. | Paper Emperor | David Byrne | 1:49 |
| 15. | Lunch | Cong Su | 4:54 |
| 16. | Red Guard | The Red Guard Accordion Band | 1:20 |
| 17. | The Emperor's Waltz | The Ball Orchestra of Vienna | 3:06 |
| 18. | The Red Guard Dance | The Girls Red Guard Dancers | 0:39 |
Hoewel de nummers niet op het album staan, kwam deze muziek ook in de film voor:
- Am I Blue (1929)
- Auld Lang Syne
- China Boy (1922)
Prijzen en nominaties
[bewerken | brontekst bewerken]| Prijs | Categorie | Genomineerde(n) | Uitslag |
|---|---|---|---|
| Oscars | Beste film | Jeremy Thomas | Gewonnen |
| Beste regie | Bernardo Bertolucci | Gewonnen | |
| Beste bewerkte scenario | Mark Peploe Bernardo Bertolucci |
Gewonnen | |
| Beste productieontwerp | Ferdinando Scarfiotti Bruno Cesari Osvaldo Desideri |
Gewonnen | |
| Beste camerawerk | Vittorio Storaro | Gewonnen | |
| Beste kostuumontwerp | James Acheson | Gewonnen | |
| Beste montage | Gabriella Cristiani | Gewonnen | |
| Beste originele muziek | Ryuichi Sakamoto David Byrne Cong Su |
Gewonnen | |
| Beste geluid | Bill Rowe Ivan Sharrock |
Gewonnen | |
| American Cinema Editors | Beste gemonteerde speelfilm | Gabriella Cristiani | Gewonnen |
| American Society of Cinematographers | Uitmuntende prestatie voor camerawerk | Vittorio Storaro | Genomineerd |
| Artios Awards | Beste casting voor een dramafilm | Joanna Merlin | Gewonnen |
| BAFTA's | Beste film | Jeremy Thomas Bernardo Bertolucci |
Gewonnen |
| Beste regie | Bernardo Bertolucci | Genomineerd | |
| Beste mannelijke bijrol | Peter O'Toole | Genomineerd | |
| Beste camerawerk | Vittorio Storaro | Genomineerd | |
| Beste kostuumontwerp | James Acheson | Gewonnen | |
| Beste montage | Gabriella Cristiani | Genomineerd | |
| Beste grime | Fabrizio Sforza | Genomineerd | |
| Beste productieontwerp | Ferdinando Scarfiotti | Genomineerd | |
| Beste filmmuziek | Ryuichi Sakamoto David Byrne Cong Su |
Genomineerd | |
| Beste geluid | Ivan Sharrock Bill Rowe Les Wiggins |
Genomineerd | |
| Beste speciale effecten | Giannetto De Rossi Fabrizio Martinelli |
Genomineerd | |
| Césars | Beste buitenlandse film | Bernardo Bertolucci | Gewonnen |
| Beste affiche | Philippe Lemoine | Genomineerd | |
| David di Donatello | Beste film | Gewonnen | |
| Beste regie | Bernardo Bertolucci | Gewonnen | |
| Beste productie | Jeremy Thomas Franco Giovale Joyce Herlihy |
Gewonnen | |
| Beste mannelijke bijrol | Peter O'Toole | Gewonnen | |
| Beste vrouwelijke bijrol | Vivian Wu | Genomineerd | |
| Beste scenario | Mark Peploe Bernardo Bertolucci |
Gewonnen | |
| Beste camerawerk | Vittorio Storaro | Gewonnen | |
| Beste kostuumontwerp | James Acheson Ugo Pericoli |
Gewonnen | |
| Beste montage | Gabriella Cristiani | Gewonnen | |
| Beste productieontwerp | Ferdinando Scarfiotti Bruno Cesari Osvaldo Desideri |
Gewonnen | |
| Directors Guild of America | Uitmuntende regieprestatie in speelfilms | Bernardo Bertolucci | Gewonnen |
| Europese filmprijzen | Ereprijs van de jury | Bernardo Bertolucci | Gewonnen |
| Golden Globes | Beste dramafilm | Gewonnen | |
| Beste acteur in een dramafilm | John Lone | Genomineerd | |
| Beste regie | Bernardo Bertolucci | Gewonnen | |
| Beste orginele filmmuziek | Ryuichi Sakamoto David Byrne Cong Su |
Gewonnen | |
| Gouden camera | Gouden scherm | Genomineerd | |
| Japanese Academy | Beste buitenlandse film | Gewonnen | |
| Joseph Plateauprijs | Beste buitenlandse film | Gewonnen | |
| Los Angeles Film Critics Association | Beste film | Genomineerd | |
| Beste camerawerk | Vittorio Storaro | Gewonnen | |
| Beste muziek | Ryuichi Sakamoto David Byrne Cong Su |
Gewonnen | |
| Nastro d'Argento | Beste regie | Bernardo Bertolucci | Gewonnen |
| Beste camerawerk | Vittorio Storaro | Gewonnen | |
| Beste productieontwerp | Ferdinando Scarfiotti | Gewonnen | |
| Beste technische kwaliteiten | Gabriella Cristiani | Gewonnen | |
| Beste mannelijke stemacteur | Giuseppe Rinaldi | Gewonnen | |
| Nikkan Sports Film | Beste buitenlandse film | Bernardo Bertolucci | Gewonnen |
| Writers Guild of America | Beste originele scenario | Mark Peploe Bernardo Bertolucci |
Gewonnen |
| Amandaprijs | Beste buitenlandse film | Bernardo Bertolucci | Genomineerd |
Externe links
[bewerken | brontekst bewerken]- (en)
The Last Emperor in de Internet Movie Database - (mul)
The Last Emperor in The Movie Database
