Naar inhoud springen

The Last Emperor

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
The Last Emperor
De laatste keizer van China
The Last Emperor
(Filmposter op en.wikipedia.org)
Regie Bernardo Bertolucci
Producent John Daly
Scenario Bernardo Bertolucci
Mark Peploe
Enzo Ungari
Gebaseerd op The First Half of My LifeBewerken op Wikidata
Hoofdrollen John Lone
Joan Chen
Peter O'Toole
Muziek Ryuichi Sakamoto
David Byrne
Cong Su
Montage Gabriella Cristiani
Anthony Sloman
Cinema­tografie Vittorio Storaro
Productie­bedrijf Recorded Picture CompanyBewerken op Wikidata
Distributie Columbia Pictures
Première 4 oktober 1987
Genre Historisch drama
Speelduur 163 minuten
Taal Engels
Mandarijn
Japans
Russisch
Land van herkomst Vlag van China China
Vlag van Italië Italië
Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Vlag van Frankrijk Frankrijk
Budget $ 25.000.000
Gewonnen prijzen zie verder
Overige nominaties zie verder
Kijkwijzer
Bekijk/bewerk dit op Wikidata
Bekijk/bewerk dit op Wikidata
Angst Geweld Grof taalgebruik
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
(mul) TMDb-profiel
(en) AllMovie-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

The Last Emperor (Italiaans: L'ultimo imperatore) is een biografisch-historische dramafilm uit 1987 onder regie van Bernardo Bertolucci. Het verhaal vertelt het leven van de laatste keizer van China. Het scenario is mede gebaseerd op diens eigen autobiografie en geschreven door Mark Peploe en Bernardo Bertolucci. Het was de eerste film waarvoor met toestemming van de regering van de Volksrepubliek China opnames werden gemaakt in de Verboden Stad.

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud of de afloop van het verhaal.

Na de overwinning van de communisten in de Chinese Burgeroorlog wordt de voormalige Chinese keizer Puyi opgesloten in een heropvoedingskamp. Hij blikt er terug op zijn leven.

In 1908 wordt Puyi op tweejarige leeftijd op bevel van de stervende keizerin-weduwe Tzu Hsui naar de Verboden Stad gebracht en daar tot keizer uitgeroepen. Slechts enkele jaren later wordt hij gedwongen om af te treden, maar hij mag in de Verboden Stad blijven wonen. Daar wordt hij eerst door Chinese leraren en later door de Schotse leraar Reginald Johnston onderwezen.

Johnston vermoedt dat de keizerlijke eunuchen geld en goederen verduisteren. Op diens aansturen wil de keizer inzicht krijgen in de inkomsten en uitgaven van het hof, maar voordat hij met een onderzoek kan beginnen, brandt het magazijn af. Puyi roept de hulp in van de republikeinse troepen om de eunuchen van het hof te verbannen. In 1928 wordt Puyi zelf verdreven door de troepen van de Kwomintang.

In 1937 leidt een incident bij de Marco Polobrug tot de Tweede Chinees-Japanse Oorlog. In 1931 had Japan de Chinese landstreek Mantsjoerije al bezet. Tegen het advies van zijn vrouw Wan Jung laat Puyi zich door de Japanners uitroepen tot keizer van de vazalstaat Mantsjoekwo.

Geleidelijk aan komt hij tot het besef dat hij slechts een machteloze marionet is. Hij wordt bovendien steeds eenzamer, omdat de Japanners zijn vrouw verslaafd maken aan opium, haar pasgeboren, buitenechtelijk kind doden en haar ten slotte in een inrichting opsluiten.

Puyi wordt in 1945 gevangengenomen door het Rode Leger. In 1950 wordt hij uitgeleverd aan de Volksrepubliek China en opgesloten in een gevangenis voor oorlogscriminelen. Pas tijdens zijn gevangenschap leert hij over de Japanse oorlogsmisdaden. Na zijn vrijlating werkt hij als tuinman.

Tijdens de Culturele Revolutie in 1967 komt hij op weg naar huis van zijn werk een parade van de Rode Garde tegen. Hij ziet hoe de voormalige directeur van het heropvoedingskamp nu een politieke gevangene is geworden, die als antirevolutionair wordt gestraft.

Later bezoekt hij nog eens de Verboden Stad, die nu als museum toegankelijk is voor het publiek. Hij vertelt de zoon van de museumbeheerder over zijn tijd als keizer. Kort daarna sterft hij anoniem in de Volksrepubliek China als een eenvoudige tuinman.

Historische achtergrond

[bewerken | brontekst bewerken]

Sommige personages in de film zijn samensmeltingen van bestaande personen, maar de meeste personages en gebeurtenissen komen overeen met echte personen en gebeurtenissen uit het leven van Puyi. Niettemin wordt getwijfeld aan de betrouwbaarheid van de bronnen op basis waarvan het scenario werd geschreven, zoals de autobiografie van Puyi en de verslagen van zijn leraar Reginald Johnston. Puyi wordt neergezet als een pion in een schaakspel dat wordt gespeeld door machtiger figuren, maar historici hebben erop gewezen dat hij zou zijn geëxecuteerd als hij zichzelf anders had afgeschilderd.

Zie The Last Emperor (album) voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
Nr. TitelArtiest(en) Duur
1. First Coronation Ryuichi Sakamoto 1:46
2. Open the Door Ryuichi Sakamoto 2:54
3. Where Is Armo? Ryuichi Sakamoto 2:26
4. Picking Up Brides Ryuichi Sakamoto 2:39
5. The Last Emperor – Theme Variation 1 Ryuichi Sakamoto 2:19
6. Rain (I Want a Divorce) Ryuichi Sakamoto 1:49
7. The Baby (Was Born Dead) Ryuichi Sakamoto 0:55
8. The Last Emperor – Theme Variation 2 Ryuichi Sakamoto 4:28
9. The Last Emperor – Theme Ryuichi Sakamoto 5:54
10. Main Title Theme (The Last Emperor) David Byrne 4:01
11. Picking a Bride David Byrne 2:00
12. Bed David Byrne 5:00
13. Wind, Rain, and Water David Byrne 2:18
14. Paper Emperor David Byrne 1:49
15. Lunch Cong Su 4:54
16. Red Guard The Red Guard Accordion Band 1:20
17. The Emperor's Waltz The Ball Orchestra of Vienna 3:06
18. The Red Guard Dance The Girls Red Guard Dancers 0:39

Hoewel de nummers niet op het album staan, kwam deze muziek ook in de film voor:

Prijzen en nominaties

[bewerken | brontekst bewerken]
Prijs Categorie Genomineerde(n) Uitslag
Oscars Beste film Jeremy Thomas Gewonnen
Beste regie Bernardo Bertolucci Gewonnen
Beste bewerkte scenario Mark Peploe
Bernardo Bertolucci
Gewonnen
Beste productieontwerp Ferdinando Scarfiotti
Bruno Cesari
Osvaldo Desideri
Gewonnen
Beste camerawerk Vittorio Storaro Gewonnen
Beste kostuumontwerp James Acheson Gewonnen
Beste montage Gabriella Cristiani Gewonnen
Beste originele muziek Ryuichi Sakamoto
David Byrne
Cong Su
Gewonnen
Beste geluid Bill Rowe
Ivan Sharrock
Gewonnen
American Cinema Editors Beste gemonteerde speelfilm Gabriella Cristiani Gewonnen
American Society of Cinematographers Uitmuntende prestatie voor camerawerk Vittorio Storaro Genomineerd
Artios Awards Beste casting voor een dramafilm Joanna Merlin Gewonnen
BAFTA's Beste film Jeremy Thomas
Bernardo Bertolucci
Gewonnen
Beste regie Bernardo Bertolucci Genomineerd
Beste mannelijke bijrol Peter O'Toole Genomineerd
Beste camerawerk Vittorio Storaro Genomineerd
Beste kostuumontwerp James Acheson Gewonnen
Beste montage Gabriella Cristiani Genomineerd
Beste grime Fabrizio Sforza Genomineerd
Beste productieontwerp Ferdinando Scarfiotti Genomineerd
Beste filmmuziek Ryuichi Sakamoto
David Byrne
Cong Su
Genomineerd
Beste geluid Ivan Sharrock
Bill Rowe
Les Wiggins
Genomineerd
Beste speciale effecten Giannetto De Rossi
Fabrizio Martinelli
Genomineerd
Césars Beste buitenlandse film Bernardo Bertolucci Gewonnen
Beste affiche Philippe Lemoine Genomineerd
David di Donatello Beste film Gewonnen
Beste regie Bernardo Bertolucci Gewonnen
Beste productie Jeremy Thomas
Franco Giovale
Joyce Herlihy
Gewonnen
Beste mannelijke bijrol Peter O'Toole Gewonnen
Beste vrouwelijke bijrol Vivian Wu Genomineerd
Beste scenario Mark Peploe
Bernardo Bertolucci
Gewonnen
Beste camerawerk Vittorio Storaro Gewonnen
Beste kostuumontwerp James Acheson
Ugo Pericoli
Gewonnen
Beste montage Gabriella Cristiani Gewonnen
Beste productieontwerp Ferdinando Scarfiotti
Bruno Cesari
Osvaldo Desideri
Gewonnen
Directors Guild of America Uitmuntende regieprestatie in speelfilms Bernardo Bertolucci Gewonnen
Europese filmprijzen Ereprijs van de jury Bernardo Bertolucci Gewonnen
Golden Globes Beste dramafilm Gewonnen
Beste acteur in een dramafilm John Lone Genomineerd
Beste regie Bernardo Bertolucci Gewonnen
Beste orginele filmmuziek Ryuichi Sakamoto
David Byrne
Cong Su
Gewonnen
Gouden camera Gouden scherm Genomineerd
Japanese Academy Beste buitenlandse film Gewonnen
Joseph Plateauprijs Beste buitenlandse film Gewonnen
Los Angeles Film Critics Association Beste film Genomineerd
Beste camerawerk Vittorio Storaro Gewonnen
Beste muziek Ryuichi Sakamoto
David Byrne
Cong Su
Gewonnen
Nastro d'Argento Beste regie Bernardo Bertolucci Gewonnen
Beste camerawerk Vittorio Storaro Gewonnen
Beste productieontwerp Ferdinando Scarfiotti Gewonnen
Beste technische kwaliteiten Gabriella Cristiani Gewonnen
Beste mannelijke stemacteur Giuseppe Rinaldi Gewonnen
Nikkan Sports Film Beste buitenlandse film Bernardo Bertolucci Gewonnen
Writers Guild of America Beste originele scenario Mark Peploe
Bernardo Bertolucci
Gewonnen
Amandaprijs Beste buitenlandse film Bernardo Bertolucci Genomineerd
[bewerken | brontekst bewerken]