Zeno van Elea

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Zeno wijst de jeugd de poorten van de waarheid en de onwaarheid (veritas en falsitas). Fresco in de bibliotheek van het Escorial, Madrid

De Griek Zeno van Elea (Grieks: Ζήνων ὁ Ἐλεάτης) (ca. 490 v. Christus - ca. 430 v. Christus) wordt beschouwd als de grondlegger van de dialectiek. Hij was een leerling van Parmenides. Hij bedacht allerlei argumenten om de uitspraken van Parmenides – over de onmogelijkheid van verscheidenheid en verandering – te verdedigen. Beroemd – en berucht – zijn zijn uiteenzettingen over de onmogelijkheid van beweging, zoals Achilles en de schildpad en de vliegende pijl.

Zie ook[bewerken]