Zeven schoonheden

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De zeven schoonheden betreffen een aantal uiterlijke kenmerken bij de vrouw die men als aantrekkelijk en een teken van 'schoonheid' beschouwt.

Klassieke oudheid[bewerken]

Al in de Griekse mythologie wordt gesproken over vrouwelijke schoonheidskenmerken. Ook in de Romeinse tijd was schoonheid - maar dan die van de man - een belangrijk item.

17e eeuw[bewerken]

In het Frankrijk van de 17e eeuw ontstonden de zeven klassieke schoonheden:

  1. donker haar en lichte ogen of omgekeerd
  2. bleke huid
  3. schoonheidsvlek
  4. lange, gekrulde wimpers
  5. amandelvormige ogen
  6. sproetjes
  7. kuiltjes in de wangen[1][2]

Hoewel als "schoonheden" betiteld, is juist het afwijken van wat als mooi wordt beschouwd. Het is iets uiterlijks dat opvalt.