Archeofyt

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een archeofyt (Grieks: ἀρχαῖος}} archaios „oud“ en φυτόν phytón „plant“) is een hemerochore plant die zich reeds in de prehistorie, vóór 1492 (ontdekking van Zuid-Amerika door Christoffel Columbus), met hulp van de mens heeft gevestigd.

Planten die na 1492 zijn ingeburgerd worden neofyten genoemd.

Archeofyten worden in het kader van de natuurbescherming als inheems beschouwd, maar neofyten niet.

Het onderzoek naar de verspreidng van archeofyten wordt chorologie genoemd.

Middeneuropese archeofyten komen bijna allemaal uit het Middellandse Zeegebied en de aangrenzende West-Aziatische gebieden. Met de opkomst van de akkerbouw en in de Romeinse tijd zijn ze door Midden-Europa verspreid.

Vele archeofyten staan door de intensivering van de akkerbouw op de Rode lijst voor planten als bedreigt.

Voorbeelden[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • Ursula Hoffmann und Michael Schwerdtfeger: ... und grün des Lebens goldner Baum. Lustfahrten und Bildungsreisen im Reich der Pflanzen. Burgdorf, Göttingen 1998, ISBN 3-89762-000-6
  • Bernhard Kegel: Die Ameise als Tramp. Von biologischen Invasoren. Heyne, München 2002, ISBN 3-453-18439-4
  • Tim Low: Feral Future. The untold story of Australia’s exotic invaders. Penguin Books Australia, Ringwood 2001, ISBN 0-14-029825-8
  • Heinz-Dieter Krausch: Kaiserkron und Päonien rot ... Entdeckung und Einführung unserer Gartenblumen. Dölling und Galitz, Hamburg 2003, ISBN 3-935549-23-7
  • Angelika Lüttig und Juliane Kasten: Hagebutte & Co. Blüten, Früchte und Ausbreitung europäischer Pflanzen. Fauna, Nottuln 2003, ISBN 3-935980-90-6