Bernhard Hammer

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Bernhard Hammer

Bernhard Hammer (Olten, 3 maart 1822 - Solothurn, 6 april 1907) was een Zwitsers politicus.

Hammer studeerde natuurkunde en rechten in Genève, Fribourg, Berlijn en Zürich en vestigde zich daarna als advocaat en notaris in Solothurn. Van 1853 tot 1856 was hij districtsrechter en van 1856 tot 1868 was Hammer lid van de Kantonsraad van Solothurn. Hij voerde als leider van de oudliberalen oppositie tegen de radicalen van Landammann Wilhelm Vigier.

Ofschoon hij op politiek gebied carrière maakte, lag zijn eerste interesse toch vooral bij militaire zaken. Reeds tijdens zijn studententijd was hij pelotonleider van het kadettenkorps van Olten en tijdens de Sonderbundskrieg (1847) was hij lid van de generale staf. In 1858 werd Hammer majoor en in 1862 werd hij bevorderd tot kolonel (hoogste militaire rang in het [Zwitserse leger in vredestijd). Van 1861 tot 1868 was hij hoofdinstructeur van de artillerie.

Tot 1875 was Hammer gezant in Berlijn.

Op 10 december 1875 werd Hammer in de Bondsraad gekozen. Hij bleef in de Bondsraad tot 31 maart 1890. Hij beheerde de volgende departementen:

Hammer was in 1878 en in 1888 vicepresident en in 1879 en in 1889 bondspresident.

Hammer werd na zijn aftreden in 1896 in de Nationale Raad (tweede kamer van het federaal parlement) gekozen.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Voorganger:
Eugène Borel
Lid van de Zwitserse Bondsraad
1875-1890
Opvolger:
Emil Frey