Democratische Partij (Italië)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Democratische Partij
Afbeelding gewenst
Functiehouders
Secretaris Matteo Renzi
President Rosy Bindi
Algemene gegevens
Opgericht 14 oktober 2007
Actief in Italië
Hoofdkantoor Piazza Santa Anastasia, 7
00186 Rome
Krant geen
Aantal leden onbekend
Ideologie Sociaaldemocratie, Sociaal-liberalisme, Christendemocratie, Christelijk links, Democratisch socialisme
Internationale organisatie geen
Europese fractie PSAD
Website http://www.partitodemocratico.it
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Italië

De Democratische Partij (Partito Democratico, PD) is een centrum-linkse Italiaanse politieke partij. De laatste partijleider was oud-burgemeester van Rome Walter Veltroni, die na de verloren regionale verkiezingen op 17 februari 2009 aftrad. Op 25 oktober 2009 was de eerste ronde van de verkiezing van zijn opvolger. Belangrijkste kanshebber om de nieuwe leider te worden is Pier Luigi Bersani. De partij werd op 14 oktober 2007 opgericht, waarbij het grootste deel van de PD bestaat uit oud-leden van de Linkse Democraten (Democratici di Sinistra, DS) en La Margherita. Deze en andere partijen die zich bij de Democratische Partij aangesloten hebben zijn:

Veel van de hierboven genoemde partijen maakten deel uit van de politieke coalitie l'Unione bij de parlementsverkiezingen van 2006. Na de val van Prodi’s tweede regering op 24 januari 2008 maakte Veltroni bekend dat de Democratische Partij alleen op weg zou gaan naar de landelijke verkiezingen op 13 en 14 april. Toch is er voor een bepaalde coalitie met de kleine partij Italia dei Valori gekozen. De partijleider is Antonio Di Pietro, een van de onderzoeksrechters van het grootschalig onderzoek naar corruptie in de politiek, Mani Pulite, begin jaren ’90.

Ook is er een samenwerking met de Italiaanse Radicalen, die 9 van hun kandidaten op de kieslijst van de Linkse Democraten mogen zetten.

Parlementsverkiezingen 2008[bewerken]

De verkiezingen werden gewonnen door de centrum-rechtse coalitie van Berlusconi, maar de Democratische Partij deed het beter dan verwacht, zo won de partij ruim 33% van de stemmen, en werd hierdoor de tweede partij van het land. Prodi maakte op 17 april bekend dat hij zijn voorzitterschap opgeeft.[1]

Bronnen, noten en/of referenties
Vlag van Italië Italiaanse politieke partijen Vlag van Europa

Italië. Gemeen Goed (centrumlinks)
Groot: Democratische Partij
Klein: Links Ecologie Vrijheid · Democratisch Centrum
Micro: Italiaanse Socialistische Partij
Regionaal: Zuid-Tiroler Volkspartij · Gematigden voor Piemonte · De Megafoon


Centrumrechtse coalitie
Groot: Volk van de Vrijheid · Liga Noord (inclusief 3L)
Klein: Rechts · Broeders van Italië · Groot Zuiden-Beweging voor de Autonomieën
Micro: Italiaanse Gematigden in Revolutie · Populaire Instemming · Partij van de Gepensioneerden · Vrij van Equitalia


Met Monti voor Italië (centrum)
Civiele Keuze · Unie van het Centrum · Toekomst en Vrijheid


Vijfsterrenbeweging (apolitiek)
Vijfsterrenbeweging


Civiele Revolutie (eenheidslijst; links)
Italië van de Waarden · Linkse Federatie (Heropgerichte Communistische Partij en Partij van Italiaanse Communisten) · Oranje Beweging · Federatie van de Groenen


Overige
Centrum: Italiaanse Radicalen · Fermare il Declino · Riformisti Italiani · Io Amo l'Italia · Partito Pirata
Extreemlinks: Partito Comunista dei Lavoratori · Partito Comunista - Sinistra Popolare
Extreemrechts: Forza Nuova · Sociale Beweging - Driekleurige Vlam · CasaPound
Regionaal: Union Valdôtaine · Stella Alpina Val d'Aosta · Fédération Autonomiste · Union für Südtirol · Die Freiheitlichen · Popolari Democratici · Nuova Sicilia · Partito Sardo d'Azione