Lega Nord

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Lega Nord
Afbeelding gewenst
Functiehouders
Secretaris Roberto Maroni
President Umberto Bossi
Geschiedenis
Opgericht 8 februari 1991
Algemene gegevens
Actief in Italië
Hoofdkantoor Via Bellerio, 41
20161 Milaan
Krant La Padania
Aantal leden 131,423 (2003)[1]
Ideologie Federalisme, Fiscaal Federalisme, Regionalisme
Internationale organisatie geen
Europese fractie Europa van Vrijheid en Democratie
Website http://www.leganord.org
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Italië

De Lega Nord (Liga Noord) is een Italiaanse separatistische partij, die ontstaan is uit de oorspronkelijke Lega Lombarda. De Lega Lombarda werd geleid door Umberto Bossi, die op lokaal politiek niveau (letterlijk op een stoel in het plaatselijk café) de Lombardijnse bevolking opriep zich af te scheiden, of in ieder geval zich af te zetten, tegen het geldverkwistende bestuur in Rome. Daarbij werd gezinspeeld op de gevoelens van de bevolking in het noorden van Italië, waarbij dan werd gesteld, dat de hardwerkende bevolking van Lombardije veel geld moest afstaan aan het regeringscentrum in Rome, waar het geld inefficiënt werd ingezet. 'Roma ladrona', 'Rome dief', was de uitspraak.

Na behoorlijke successen bij lokale en regionale verkiezingen werd de Lega Lombarda uitgebreid tot de Lega Nord, die het gehele noorden wilde afscheiden van de rest van het land, en er een onafhankelijke staat Padanië van wilde maken.

Niet onvermeld dient te blijven, dat Umberto Bossi niet altijd even helder was in zijn daadwerkelijke bedoelingen. Enerzijds is hij zo ver gegaan, dat hij de republiek Padania heeft uitgeroepen, anderzijds heeft hij als minister van staatshervormingen onder het tweede kabinet Berlusconi, behoorlijk wat water bij de separatistische wijn gedaan. Na de val dit kabinet ging hij zich echter weer extremer uiten.

In de regering-Berlusconi I[bewerken]

In 1994 kwam Berlusconi aan de macht. Bossi nam namens de LN zitting in de regering, maar brak een jaar later met Berlusconi die hij omschreef als Berluskeizer. In de jaren daarna wijdde hij zich aan de ontwikkeling van de ideologie van de Lega Nord. In 1996 verkondigde Bossi dat het hoogste doel van de LN de onafhankelijkheid van Noord-Italië is. Noord-Italië zou een aparte staat moeten worden met de naam Padanië (genoemd naar de Latijnse naam voor Po, padus). Volgens Bossi zijn de Noord-Italianen eigenlijk geen Romanen, maar stammen ze af van de Kelten. Het Keltendom wordt dan ook verheerlijkt door Bossi en Lega Nord-activisten. De strijder die afgebeeld staat op het logo van de Lega Nord is de mythische ridder Alberto da Giussano die tegen Frederik Barbarossa streed in diens pogingen Italië te verenigen. Ook werd er een para-militaire militie opgericht, de Groenhemden.

Lega Nord eist de onafhankelijkheid voor de Padanese Regio's van Italië, en wordt ook vaak geassocieerd met de officieuze vlag van Padanië, De Ster van de Alpen, een oud Keltisch symbool.

Verkiezingen 2001[bewerken]

Bij de verkiezingen van 2001 sloot Lega Nord zich opnieuw aan bij het Huis van de Vrijheden van Berlusconi. Ondanks het feit dat Bossi zich tot dan toe laatdunkend had uitgelaten over Berlusconi, trad hij toe tot Berlusconi's nieuwe coalitieregering als minister van Nationale Hervorming (11 juni 2001). In 2003 dreigde hij met een regeringscrisis wegens de toestroom van Asielzoekers en illegale immigratie op Lampedusa. Op 11 maart 2004 kreeg Bossi een ernstige beroerte. Bossi trad nadien af als minister. Hij werd echter in 2004 in het Europees Parlement gekozen. Sinds zijn beroerte is zijn spraak ernstig achteruitgegaan.

Verkiezingen 2006[bewerken]

Voor de parlementsverkiezingen van 2006 was Lega Nord een alliantie aangegaan met de Movimento per l'Autonomia van Raffaele Lombardo, een Europarlementariër die vroeger lid was van de UDC. De Movimento per l'Autonomia streeft naar autonomie van Zuid-Italië. Enerzijds is de alliantie verrassend, vooral omdat Lega Nord soms nogal afgeeft op het "corrupte" zuiden; anderzijds is de alliantie weer niet zo vreemd: Beide partijen streven naar een federaal Italië met grote autonomie voor de regio's.

De alliantie Lega Nord-Movimento per l'Autonomia (Patto per le autonomie) verkreeg bij de parlementsverkiezingen van 2006 4,58% van stemmen in de Kamer van Afgevaardigden, goed voor 26 afgevaardigden. In de Senaat verkreeg de alliantie 4,40% van de stemmen, goed voor 13 senatoren.

Verkiezingen 2008[bewerken]

Na de val van de regering-Prodi II op 24 februari 2008 werden nieuwe verkiezingen uitgeschreven. Ook werd een nieuwe centrum-rechtse partij opgericht, genaamd het Volk van de Vrijheid (PdL). Lega Nord besloot samen te werken met de PdL en Movimento per l'Autonomia. De verkiezingen waren een groot succes voor de partij. Zo verdubbelde de partij in het Huis van Afgevaardigden het aantal stemmen, van 4,58% naar 8,297%. De partij kreeg 60 zetels. In de Senaat kreeg de partij 8,062% van de stemmen, ook een winst ten opzichte van vorig jaar. De partij kreeg in de Senaat 25 zetels. Dankzij de overwinning van Lega Nord won de coalitie van Silvio Berlusconi de verkiezingen van Walter Veltroni's Democratische Partij.

De belangrijkste vertegenwoordiger van de LN in de nieuwe regering werd Roberto Maroni op binnenlandse zaken. Hij kreeg in mei 2009 een nieuwe immigratiewet door het parlement, waarin illegale immigratie een misdaad werd. Uitzetting van illegalen werd veel gemakkelijker.

Uitslagen[bewerken]

Jaar parlement  % zetels
1994 Kamer van Afgevaardigden
Senaat
8,4
-
117
60
1996 Kamer van Afgevaardigden
Senaat
10,1
-
59
27
2001 Kamer van Afgevaardigden
Senaat
3,9
-
30
17
2006 (alliantie Lega Nord-Movimento per l'Autonomia) Kamer van Afgevaardigden
Senaat
4,58
4,40
26
13
2008 (Federatie met het Volk van de Vrijheid, en een alliantie met Movimento per l'Autonomia) Kamer van Afgevaardigden
Senaat
8,297
8,062
60
25
Jaar parlement  % zetels
1994 Europees Parlement 6,6 6
1999 Europees Parlement 4,5 4
2004 Europees Parlement 5,0 4
2009 Europees Parlement 10,2 9

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
Vlag van Italië Italiaanse politieke partijen Vlag van Europa