Silvio Berlusconi
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
| Silvio Berlusconi | |
 |
|
|
|
|
| Huidige | |
| Aangetreden 8 mei 2008 |
|
| Voorganger | Romano Prodi |
|---|---|
| In functie 11 juni 2001 - 17 mei 2006 |
|
| Voorganger | Giuliano Amato |
| Opvolger | Romano Prodi |
| In functie 27 april 1994 - 17 januari 1995 |
|
| Voorganger | Carlo Azeglio Ciampi |
| Opvolger | Lamberto Dini |
|
|
|
| Geboren | 29 september 1936 Milaan (stad), Italië |
| Politieke partij | Volk van de Vrijheid Daarvoor Forza Italia |
| Partner | Veronica Lario (Miriam Bartolini, sinds vroege jaren '80, Veronica heeft echtscheiding aangevraagd) |
Silvio Berlusconi (Milaan, 29 september 1936) is een Italiaanse ondernemer en politicus. Sinds mei 2008 is hij weer minister-president van Italië. Eerder was hij premier van 2001 tot 2006 en van 1994 tot 1995. Hij is de leider van Volk van de Vrijheid, eigenaar van het Italiaans media-imperium Mediaset en een van de eigenaren van de Italiaanse voetbalclub AC Milan.
Toen hij jong was werkte Berlusconi met zijn vriend Confalonieri (andere belangrijk hedendaags politicus) op cruiseschepen om geld te verdienen als muzikant en entertainer. Berlusconi is cum laude afgestudeerd in rechten, componeerde muziek en schrijft boeken. Hij is met een geschat bezit van 6,5 miljard de op een na rijkste persoon van Italië, na Michele Ferrero.[1][2].
Berlusconi en zijn voorstanders zijn van mening dat, door het land als een bedrijf te leiden, de efficiëntie van het politieke proces sterk verbeterd wordt. Als bewijs wordt daarbij het grote aantal nieuwe regelingen op divers gebied aangedragen. Voorts stellen voorstanders van zijn beleid, dat de Italiaanse deelname aan SFIR op daadkracht wijst.
Tegenstanders hekelen zijn veelvuldige betrokkenheid bij corruptie-schandalen, tegenwerking van de vrijheid van meningsuiting en persvrijheid door zijn grote mediabelangen en in het algemeen belangenverstrengeling van zijn politieke en zakelijke belangen. In Italië is de mening wijdverbreid dat Berlusconi het politieke toneel betrad om als volksvertegenwoordiger onschendbaarheid te verkrijgen in de corruptie-processen die volgden op Tangentopoli. Zijn partijen Forza Italia en Il Popolo della Libertà namen veel ex-leden op van ten onder gegane partijen als de PSI (Socialisten van Bettino Craxi) en Christendemocraten.
Inhoud |
[bewerken] Forza Italia en premierschap
In 1993, midden in de grootste politieke crisis die Italië gekend heeft, besloot Berlusconi de politiek in te gaan. Met zijn partij Forza Italia (Vooruit Italië!), wilde hij het gat opvullen dat de geëxplodeerde Democrazia Cristiana achterliet. De partij is erop gericht Italië als een bedrijf te besturen en staat voor vrijheid, familiewaarden en ondernemerschap. In 1994 werd Berlusconi voor het eerst premier van een centrum-rechtse coalitie, Huis van de Vrijheden. Dat duurde maar acht maanden, tot coalitiepartner Lega Nord de coalitie liet vallen. Tussen 1996 en 2001 zat Huis van de Vrijheden in de oppositie na de overwinning van de centrum-linkse coalitie L'Ulivo (De Olijfboom) van Romano Prodi. In 2001 haalde Huis van de Vrijheden opnieuw een meerderheid. Dit keer was de regering stabieler. Het Kabinet-Berlusconi II is de langstzittende regering in de geschiedenis van Italië. In 2005, nadat moeilijkheden waren ontstaan met de christendemocratische regeringspartner UDC (Centrumdemocratische Unie), nam Berlusconi ontslag en vormde vervolgens zijn derde kabinet, Kabinet-Berlusconi III.
[bewerken] Verkiezingen 2006
Bij de parlementsverkiezingen van 9 en 10 april 2006 leed Berlusconi een nipte nederlaag tegen de centrum-linkse coalitie. De linkse coalitie behaalt 49,8% van de stemmen, tegen 49,7% van Berlusconi´s coalitie. Hij verlangde echter hertelling van de stemmen. Het Italiaanse Hooggerechtshof bepaalde op 19 april dat Prodi in elk geval in het Huis van Afgevaardigden een meerderheid had behaald (van enkele tienduizenden stemmen).
De centrumpartijen zoals de UDC erkende de winst van Prodi, terwijl de rechtse partijen weigerde de hoop op te geven. Op 2 mei 2006 diende Berlusconi zijn ontslag in van zijn regering. Op 17 mei werd zijn politieke tegenstander Romano Prodi en zijn nieuwe kabinet ingezworen.
[bewerken] Verkiezingen 2008
Na de val van kabinet Prodi-II werden nieuwe verkiezingen uitgeschreven. Tijdens de campagne gingen verschillende politieke partijen met elkaar samenwerken, waardoor nieuwe partijen ontstonden, zoals Volk van de Vrijheid van Berlusconi, de linkse Democratische Partij van Walter Veltroni, de De linkse Regenboog en de Unie van het Centrum van UDC-leider Pier Ferdinando Casini. Het zag er al in de peilingen naar uit dat hij de verkiezingen ging winnen, en dat deed hij dan ook. Het is zijn derde termijn als premier.
[bewerken] Ethiek en kritiek
Berlusconi heeft vele critici, vooral aan de linkerkant van het politieke spectrum.
[bewerken] Monopolie in de media
Berlusconi is door tegenstanders zwaar bekritiseerd voor zijn greep op de media. De TV-stations van Berlusconi zijn de populairste van Italië. Als regeringsleider heeft hij ook duidelijke invloed op de publieke kanalen; samen geeft dit hem de macht over 90% van de Italiaanse media. De journalistenorganisatie Reporters zonder grenzen meende in 2004 dat de tegenstrijdige belangen van premier en mediamagnaat Berlusconi de diversiteit van de berichtgeving bedreigde. De Internationale Federatie van Journalisten deelt deze kritiek. Berlusconi en zijn medestanders antwoorden dat de oplossing van dit probleem niet ligt in de gedwongen verkoop of vergroting van de onafhankelijkheid van zijn media-imperium, maar in de creatie van meer kanalen om een alternatief te bieden.
Berlusconi heeft diverse hem onwelgevallige journalisten ontslagen, naar eigen zeggen om een bestaande communistische vooringenomenheid van de publieke omroep op te heffen. Verder zijn verschillende kritische journalisten na kritische opmerkingen van Berlusconi door de omroep ontslagen of uit de programmering geschrapt.
Door de Wet-Gasparri van Maurizio Gasparri in 2004 is het mediastelsel hervormd, waardoor Berlusconi zijn monopoliepositie in de media zou hebben vergroot. Hierdoor is Italië slechts het 77-ste land in de wereld qua persvrijheid.
[bewerken] Corruptie
Berlusconi werd in eerste instantie veroordeeld wegens verschillende misdrijven (meineed, omkoping, fraude). De door de regering van Berlusconi ingediende verjaringswetgeving en immuniteitswet leidden in beroep tot vrijspraak of ontslag van rechtsvervolging resp. seponering. Berlusconi wordt ervan verdacht om in diverse processen tegen hem of zijn bedrijf rechters te hebben omgekocht. Hijzelf beweert dat dit slechts een hetze tegen zijn persoon is.
De regering-Berlusconi wist in juni een wet aangenomen te krijgen die bepaalde hoogwaardigheidsbekleders, waaronder in het bijzonder Berlusconi als premier, immuun voor vervolging maakten zolang ze hun post bekleedden. In januari 2004 werd deze wet echter ongrondwettelijk bevonden. Berlusconi tracht nu een nieuwe wet met dezelfde inhoud op meer deugdelijke wijze aangenomen te krijgen. Het proces tegen hem gaat weer verder, maar het lijkt erop dat zijn raadslieden, door de procesgang zo lang mogelijk te rekken, alsnog een veroordeling kunnen voorkomen.
[bewerken] Controversiële uitspraken
Berlusconi staat erom bekend dat hij vaak ongelukkige of controversiële uitspraken doet. Hiermee is hij al meerdere malen in een lastig parket gekomen. Een paar voorbeelden:
- Twee dagen na de aanslagen in New York en Washington op 11 september 2001, zegt Berlusconi: "We moeten ons bewust zijn van de superioriteit van onze beschaving, met zijn normen en waarden, welvaart voor de mensen, respect voor mensenrechten en godsdienstvrijheid. Dat respect bestaat zeker niet in de Islamitische wereld".
- Begin juli 2003, tijdens de eerste EU-vergadering onder zijn voorzitterschap, veroorzaakte hij groot tumult door de Duitse Europarlementariër Schulz toe te bijten dat die geknipt zou zijn voor de rol van Kapo (door de Duitsers met toezicht belaste collaborerende medegevangene) in een nieuwe Italiaanse film over een nazi-concentratiekamp. De rel werd gesust nadat het leek alsof hij persoonlijk zijn excuses aan de Duitse Bondskanselier Gerhard Schröder aanbood. Later ontkende hij echter dat hij zijn excuses had aangeboden.
- In de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van de Siciliaanse stad Palermo, noemde Berlusconi stemmers van links "geestelijk gehandicapt". Hij vond dat ze in een psychiatrisch ziekenhuis opgenomen zouden moeten worden[3]
- Kort na de verkiezing van Barack Obama als President van de Verenigde Staten, tijdens een vergadering met de President van Rusland Dmitri Medvedev, noemde Berlusconi Barack Obama als 'knap, jong en gebruind'[4]. Hij noemde dat een 'compliment'.[5]
- Naar aanleiding van de aardbeving in Abruzzo begin april 2009, zorgde Berlusconi voor opschudding door voor de Duitse TV-zender N-TV te zeggen dat de getroffen Abruzzese bevolking hun tijdelijke onderkomen in tentenkampen maar moesten nemen als "een weekendje op de camping". [6]
[bewerken] Trivia
- Berlusconi draagt in de Italiaanse media de bijnaam Il Cavaliere (De Ridder) omdat hij in 1977 de onderscheiding Ordine al Merito del Lavoro kreeg.
- In 2006, aan de vooravond van de verkiezingen, werd de komische politieke film Il caimano van Nanni Moretti uitgebracht, die deels gaat over het leven van Berlusconi. De titel verwijst naar de bijnaam van Berlusconi.
- In de week voorafgaand aan de verkiezingen in april 2006 noemde Berlusconi de linkse stemmers, oftewel diegene die niet op hem zouden stemmen 'coglioni' ('eikels'). Hiermee beledigde hij miljoenen Italianen. Een deel van de links-stemmers, en dan vooral het meest radicale deel, nam het woord 'coglioni' aan als een geuzennaam. Na de verkiezingswinst van Romano Prodi en diens coalitie van linkse partijen liepen veel Italianen rond in T-shirts met de tekst 'Orgoglioso di essere coglione' (Trots een eikel te zijn).
- Berlusconi heeft verschillende malen een face-lift laten uitvoeren om er onwaarschijnlijk jong uit te blijven zien.
- De Nederlandse populistische politicus Pim Fortuyn spiegelde zich aan Berlusconi en ging als bewonderaar bij hem op bezoek.
- Op 3 mei 2009 vroeg zijn echtgenote Veronica Lario (artiestennaam van Miriam Bartolini) echtscheiding aan.
- In het Kiekeboe-album 'Heil Bod' werd Berlusconi gepersifleerd
[bewerken] Noten
- ↑ Forbes - The World's Billionaires 2009, 20/03/2009
- ↑ Forbes: sempre meno miliardari, il più ricco del mondo è Bill Gates, 12/3/2009, artikel in de Corriere della Sera
- ↑ Berlusconi: "Kiezers van links zijn geestelijk gehandicapt", op nu.nl (5 mei 2007)
- ↑ Berlusconi verrukt over teint Obama, nu.nl, 6 nov 2008
- ↑ Berlusconi spot weer met huidskleur Obama, nu.nl, 23 nov 2008
- ↑ Berlusconi e quella frase sul week-end in campeggio - Il Sole 24 ORE
 |
Meer afbeeldingen die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden in de categorie Silvio Berlusconi van Wikimedia Commons. |
| Minister-president van Italië |   |
|||||
|---|---|---|---|---|---|---|
|
