Mario Monti

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Mario Monti
Mario Monti
Mario Monti
Geboren 19 maart 1943
Varese, Italië
Politieke partij -
Beroep Politicus
Econoom
Religie Rooms-katholiek
Premier van Italië
Aangetreden 16 november 2011
Einde termijn 28 april 2013
President Giorgio Napolitano
Voorganger Silvio Berlusconi
Opvolger Enrico Letta
Minister van Economie en Financiën
Aangetreden 16 november 2011
Einde termijn 11 juli 2012
President Giorgio Napolitano
Voorganger Giulio Tremonti
Opvolger Vittorio Grilli
Senator voor het leven
Huidige functie
Aangetreden 9 november 2011
President Giorgio Napolitano
Eurocommissaris voor mededinging
Aangetreden 15 september 1999
Einde termijn 30 oktober 2004
President Romano Prodi
Voorganger Karel Van Miert
Opvolger Neelie Kroes
Eurocommissaris voor Interne Markt, Belasting- en Douaneunie
Aangetreden 18 januari 1995
Einde termijn 15 september 1999
President Jacques Santer
Manuel Marín
Voorganger Raniero Vanni d'Archirafi
Opvolger Frits Bolkestein
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Mario Monti (Varese, 19 maart 1943) is een Italiaans politicus, senator voor het leven en econoom. Op 16 november 2011 werd hij de premier van het kabinet-Monti, een kabinet van technocraten. Op 21 december 2012 bood hij zijn ontslag aan. Op 28 april 2013 werd hij opgevolgd door Enrico Letta.

Leven[bewerken]

Monti werd geboren als zoon van een Argentijn van Italiaanse afkomst, en een Italiaanse moeder. Hij studeerde aan de Bocconi Universiteit in Milaan, waar hij afstudeerde in economie en management. Vervolgens studeerde hij aan de Yale-universiteit bij James Tobin.
Van 1970 tot 1985 doceerde hij economie aan de Universiteit van Turijn. Vervolgens keerde hij terug naar de Bocconi, waar hij van 1989 tot 1994 rector was. Hij was hoogleraar in de economie tot zijn benoeming in de Europese Commissie.

Monti is lid van de denktanks Friends of Europe, Bruegel, en de Trilaterale commissie, en is deelnemer aan de Bilderbergconferenties.

Europese Commissie[bewerken]

Monti, ook wel bekend als De prof was van 1994 tot 2004 eurocommissaris, hij was binnen de Europese Commissie verantwoordelijk voor het mededingingsbeleid. Hij haalde wereldwijd het nieuws door Microsoft een boete op te leggen van 497 miljoen euro wegens het overtreden van de mededingingsregels. Op 18 november 2004 werd hij opgevolgd door de Nederlandse Neelie Kroes.

Italiaanse politiek[bewerken]

Op 9 november 2011 werd Monti door president Giorgio Napolitano benoemd tot senator voor het leven. De president bracht hem daarmee in de positie om een nationaal kabinet te gaan leiden. Dit gebeurde in een heftige financiële crisis, waarin de credietwaardigheid van Italië zo snel daalde dat de Europese Centrale Bank Italiaanse schatkistpapieren moest opkopen.

Op 13 november 2011 werd hij door president Napolitano benoemd tot formateur. Op 16 november maakte Monti aan de president zijn ministers bekend. Zijn nieuwe regering werd een zakenkabinet, waarin hij zelf premier en tot juli 2012 minister van Economie en Financiën was. Onder Monti's premierschap klom Italië langzaam omhoog uit de financiële crisis.

Op 21 december 2012 bood hij zijn ontslag aan bij president Napolitano, nadat Sylvio Berlusconi zijn steun aan de regering had ingetrokken. Monti bleef de lopende zaken behartigen tot aan de (vervroegde) verkiezingen op 24 en 25 februari 2013.

Mario Monti boekte met zijn partij Scelta Civica een nederlaag tijdens de Italiaanse parlementsverkiezingen van 2013: hij behaalde slechts 47 van de 630 zetels in het parlement en 19 van de 315 zetels in de Senaat. Er was voor hem dan ook geen rol weggelegd bij de vorming van een nieuwe regering. In oktober 2013 kwam hij nog meer aan de zijlijn te staan. Zijn afwijzing van het financieel-economische beleid van zijn opvolger Letta werd niet gevolgd door zijn fractiegenoten, waarna Monti de door hemzelf opgerichte partij verliet. Hij vindt dat de regering te weinig hervormt en teveel geld uitgeeft.[1]

Privéleven[bewerken]

Monti is getrouwd. Het echtpaar heeft twee kinderen.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. NRC 18 oktober 2013