Diana (mythologie)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Onderwerpen binnen de Romeinse mythologie
Belangrijke goden:
Mindere goden:
Gepersonifieerde concepten:
Diana, Louvre, Parijs.

Diana wordt gezien als de Romeinse godin van de jacht en is als zodanig het evenbeeld van de Griekse godin Artemis en de nog oudere Etruskische godin Artume. Zij is de dochter van Jupiter (Zeus) en Latona (Leto) (een titaan), zus van Athena en tweelingzus van Apollo. Ze is de jongste van alle Olympische goden. Haar favoriete wapens zijn pijl en boog. Ook wordt ze vaak afgebeeld met een hert, een dier dat haar zeer dierbaar is. Een belangrijke eigenschap van de godin is dat ze altijd maagd wil blijven, ze was de beschermster der kuisheid. Ze is de maagdelijke heerseres over de wouden en wilde dieren.

Griekse mythologie: vergelijking met Apollo[bewerken]

Ze lijkt op zowel innerlijk vlak als uiterlijk vlak zo sterk op haar broer dat ze terecht Apollo's vrouwelijke evenbeeld wordt genoemd. Net als Apollo is ze een godheid van licht en leven. Ze draagt op een liefdevolle beschermende manier zorg voor het jonge leven, zowel in de natuur als onder de mensen. Ze is dan wel de godin van de jacht, ze beschermt ook de dieren van het bos, vooral de jonge dieren. Diana heeft een speciale band met beren en herten. Ze beleefde veel plezier aan de jacht, maar waakte ervoor dat men niet meer dieren doodde dan men kon opeten. Gebeurde dat toch dan strafte ze de jager, door hem van zijn paard te laten werpen en hem door de wolven te laten verslinden.

De Grieken hadden de gewoonte om aan hetzelfde goddelijke denkbeeld een dubbele vorm, nl. mannelijk en vrouwelijk,[bron?] te geven, waardoor beiden een volledig en harmonisch geheel vormden. Dit harmonische geheel had schijnbare tegenstellingen.

  • Zo werd Apollo gezien als een god van de stad - in veel Griekse steden had hij dan ook tempels waar men hem vereerde - terwijl Diana haar gebied had in de wouden.
  • Apollo was een god van de dag, Diana stond symbool voor de nacht.
  • Omdat de voorspellingen van een ziener helderder zijn wanneer ze door Apollo zijn ingegeven, wordt Apollo vereenzelvigd met de zon. Magie is verborgen in de duisternis, daarom wordt Diana met de maan vereenzelvigd. De maan beheerst de getijden, waardoor niet Poseidon (zeegod) maar Diana de getijden van het water beheerst.
  • Samen beschermen zij de profeten: Apollo de zieners en zelfs de dichters. Diana houdt zich bezig met tovenaressen en heksen.
  • Elk had zijn metaal: Apollo = goud, Diana = zilver. Je zou kunnen zeggen dat beiden een andere kant waren van dezelfde medaille.

Romeinse mythologie[bewerken]

In de Romeinse mythologie kan men de vele aspecten die Diana heeft in drie belangrijke groepen onderscheiden:

  1. de jacht, de vruchtbaarheid, de geboorte en de wilde natuur (Diana Venatrix)
  2. haar zachte kant als godin van de maan (Luna of Grieks:Selene), vaak ook voorgesteld als de licht-dragende Diana (Diana Lucifera);
  3. Trivia (grieks: Hecate), Diana de heks, Diana Nemorensis, die wordt afgebeeld met een drievoudig lichaam.

Maar als godin van de jacht heeft ze ook een gewelddadige en agressieve kant. 's Nachts rijdt ze door de hemel op een zilveren strijdwagen getrokken door witte herten. Ze spant haar zilveren boog en schiet pijlen van zilver licht.

Cultus[bewerken]

Haar jaarlijkse festival was op 13 augustus. Op die dag werd zij aangeroepen om de oogst tegen de herfststormen te beschermen. Bij Ariccia en Nemi had zij een heilig bos (nemus Ariccia). Hier woonde haar priester, de Rex Silvanus (de koning van het bos), die altijd een weggelopen slaaf was. Deze positie was uitsluitend te bereiken door de huidige priester te vermoorden (zie Suetonius, de Vitae Caesarum, Caligula). De cultus van Diana Nemorensis is de basis voor het boek The Golden Bough van Sir James Frazer.

Zie ook[bewerken]