Dunhuang

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Dunhuang
敦煌
Stad in de Volksrepubliek China Vlag van China
Kaart van Dunhuang
Situering
Provincie (zìzhìqū) Gansu
Portaal  Portaalicoon   China
Dunhuang
Naam (taalvarianten)
Traditioneel 敦煌
Vereenvoudigd 敦煌
Hanyu pinyin Dūnhuáng
Oeigoers Dünxuang Shehiri
Standaardkantonees Tun Wôong
HK-romanisatie (Standaardkantonees) Tun Wong
Andere benamingen 燉煌

Dunhuang is een stad in een oase in de provincie Gansu in het midden-westen van China. De bevolking bedraagt 100.000 personen. Dunhuang is onafhankelijk geweest, maar behoorde in bepaalde tijden ook tot zowel China als Tibet.

Het is gelegen nabij een kruising van de zijderoute een heeft daaraan, en aan de militaire impact die hierbij hoorde, zijn faam te danken.

Grotten bij Dunhuang[bewerken]

Veel (boeddhistische) reizigers kerfden in de rotsen één of meerdere boeddha's of andere religieuze figuren. Dit leidde tot de Mogao-grotten. De grottempels staan tegenwoordig op de werelderfgoedlijst van de UNESCO.

Tot de tempels behoren:

Manuscripten van Dunhuang[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Manuscripten van Dunhuang voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Boeddhistische kloosters verzamelden veel geschriften vanuit het westen (en India), maar ook uit de Chinese literatuur. Een groot deel werd opgeslagen in de Mogao-grotten. De taoïstische monnik Wang Yuanlu vond ze in 1900 terug. Hij verkocht deze Manuscripten van Dunhuang aan de Westerse onderzoekers Aurel Stein en Paul Pelliot. Ook bemachtigden enkele Russische en Japanse onderzoekers een deel van de documenten. De rest van de manuscripten bleef voor China behouden, grotendeels door de inspanningen van Luo Zhenyu.

De manuscripten dateren van tussen de 5e tot en met de 11e eeuw en zijn van grote historische, filologische en literaire betekenis. Men dacht dat deze werken langgeleden verloren geraakt waren. Verder werden in de grot oude edities van klassieke werken gevonden, kwamen er onbekende talen uit Centraal-Azië aan het licht en werd het oudst bewaard gebleven gedrukte boek ter wereld aangetroffen, de Diamantsoetra uit de tijd van de Tang-dynastie.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]