Europese federatie voor de publieke diensten

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
European Federation of Public Service Unions
Ontstaansdatum 1978
Voorzitter Anna Salfi
Secretaris-generaal Carola Fischbach-Pyttel
Land Europa
Europees lidmaatschap Europees Verbond van Vakverenigingen (EVV)
Internationaal lidmaatschap Openbare Diensten Internationaal (PSI)
Ledenaantal ± 8.000.000
Website http://www.epsu.org
Portaal  Portaalicoon   Werk

De Europese federatie voor de publieke diensten[1] (Engels: European Federation of Public Service Unions), kortweg EPSU, is een Europese[2] koepelorganisatie van 209[3] vakbonden en vakcentrales die de belangen behartigen van werknemers in de openbare dienstensector (uitzonderingen hierop zijn de post, de telecommunicatie, het openbaar vervoer en het onderwijs) in 29 landen[4]. De hoofdzetel is gelegen in Brussel en de voorzitster is Anne-Marie Perret.

De EPSU is de grootste federatie binnen het Europees Verbond van Vakverenigingen (EVV/ETUC). Zo heeft ze twee permanente zetels in het uitvoerend comité en een vertegenwoordiger in het Sociale Dialoogcomité. Daarnaast heeft ze om de zes jaar (2-jaarlijkse rotatie tussen 3 vakbondfederaties) een vertegenwoordiger in het bestuurscomité van de EVV.

Commissies [bewerken]

De EPSU is onderverdeeld in 4 permanente commissies[5]:

  • Commissie Nationale en Europese overheidsinstellingen
  • Commissie Lokale en regionale overheden
  • Commissie Gezondsheids- en sociale diensten
  • Commissie Openbaar nut

Aangesloten vakbonden en -centrales [bewerken]

Voor Nederland zijn CNV Publieke Zaak en Abvakabo FNV aangesloten. Voor België zijn dit ACOD (ABVV), ACV Openbare Diensten en ACLVB.

Externe link [bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
EVV
Voorzitters: Vic Feather · Heinz Oskar Vetter · Wim Kok · Georges Debunne · Ernst Breit · Norman Willis · Friedrich Verzetnitsch · Cándido Méndez Rodríguez · Wanja Lundby-Wedin · Ignacio Fernández Toxo
Algemeen secretarissen: Théo Rasschaert · Peer Carlsen · Mathias Hinterscheid · Emilio Gabaglio · John Monks · Bernadette Ségol
Voorgangers: Europees Vakbondssecretariaat (ETUS) (1958-1969) · Europees Verbond van Vrije Vakbonden in de Europese Gemeenschap (ECFTU) (1969-1973)
vakcentrales: UNI-Europa · Europese Kunst en Entertainment Alliantie (EAEA) · EuroCOP · Europese Federatie van Bouwvakkers en Houtbewerkers (EFBWW) · Europese Federatie voor Voeding, Landbouw en Toerisme (EFFAT) · Europese Federatie van Journalisten (EFJ) · Europese Federatie voor Werknemers in de Mijnbouw, Chemie en Energiesector (EMCEF) · Europese Metaalbond (EMF) · Europese federatie voor de publieke diensten (EPSU) · Europese Transportarbeiders Federatie (ETF) · Europese Vakbondscomité voor Onderwijs (EVO) · Europese Vakbondsfederatie voor textiel, kleding en leder (ETUF:TCL)
Nevenorganisaties: Internationaal Vakverbond (ITUC) · Interregionale Vakbondsraad (IRTUC) · EVV Vrouwencomité · EVV Jongeren
Aangesloten vakbonden: België: · Algemeen Belgisch Vakverbond (ABVV) · Algemeen Christelijk Vakverbond (ACV) · Algemene Centrale der Liberale Vakbonden van België (ACLVB) · Nederland: · Christelijk Nationaal Vakverbond (CNV) · Federatie Nederlandse Vakbeweging (FNV) · Vakcentrale voor middengroepen en hoger personeel (MHP)
Symbolen: Internationaal Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten

Gerelateerde onderwerpen: Vakbond · Vakcentrale · Syndicalisme · Sociale zekerheid · Arbeid · Werkloosheid
Overgenomen van "http://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Europese_federatie_voor_de_publieke_diensten&oldid=36180803"