Fernando Torres

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Fernando Torres
Fernando Torres Golden Boot Confederations Cup 2013 (cropped).jpg
Persoonlijke informatie
Volledige naam Fernando José Torres Sanz
Bijnaam El Niño (Het Kind),
El Potro de Fuenlabrada (De Hengst van Fuenlabrada)
Numero 9
Geboortedatum 20 maart 1984
Geboorteplaats Fuenlabrada, Spanje
Lengte 186 cm
Gewicht 70 kg
Clubinformatie
Spelend bij Vlag van Engeland Chelsea FC
Positie Aanvaller
Contract tot 2016
Verhuurd tot 2016 (aan AC Milan)
Jeugd
1995-2001 Vlag van Spanje Atlético Madrid
Senioren *
Seizoen Club w 0(g)
2001-2007
2007-2011
2011-heden
2014-
Vlag van Spanje Atlético Madrid
Vlag van Engeland Liverpool FC
Vlag van Engeland Chelsea FC
Vlag van Italië AC Milan
215 (82)
97 (65)
103 (18)
4 (1)
Interlands **
2003- Vlag van Spanje Spanje 110 (38)

* Bijgewerkt op 20 december 2013
** Bijgewerkt op 29 augustus 2014
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Fernando José Torres Sanz, kortweg Fernando Torres (Fuenlabrada, 20 maart 1984), is een Spaans profvoetballer die bij voorkeur centraal in de aanval speelt. Hij tekende in januari 2011 een contract voor 5,5 jaar bij Chelsea, dat circa €63.000.000,- voor hem betaalde aan Liverpool.[1] Hij debuteerde in 2003 in het Spaans voetbalelftal.

Chelsea verhuurde Torres in augustus 2014 voor twee seizoenen aan AC Milan.[2]

Levensloop[bewerken]

Torres werd geboren in Fuenlabrada, een stad twintig kilometer ten zuidwesten van Madrid als jongste van drie kinderen. Zijn zus Mari Paz is acht jaar ouder, broer Israel zeven jaar. Torres is ereburger van zijn geboortestad en er is een sportcomplex in Fuenlabrada naar hem vernoemd. [3]

Torres trouwde op 27 mei 2009 in El Escorial met de vrouw met wie hij sinds 2001 een relatie had. In 2009 werd zijn dochter geboren, een jaar later zijn zoon.

Clubvoetbal[bewerken]

Jeugd[bewerken]

In navolging van zijn broer Israel speelde Torres in eerste instantie als doelman. Toen hij in 1991 tijdens een partijtje straatvoetbal een bal in zijn gezicht kreeg en zo een bebloed gezicht opliep en enkele voortanden verloor, verboden zijn ouders hem nog langer als doelman te spelen. Torres wordt vervolgens aanvaller bij de lokale club Mario's Holanda. In 1993 maakte hij in één seizoen tachtig doelpunten. Ondanks dat hij bij Real Madrid opgeleid werd, was hij vanaf zijn tiende supporter van Atlético Madrid dankzij zijn grootvader van moeders zijde, Eulalio Sanz. In 1994 gaat hij bij Rayo 13 spelen. Toen Torres elf jaar werd, kwam hij terecht bij de jeugd van Real Madrid als alevín. Het was eigenlijk niet de club waar hij van droomde voor te spelen, maar had niet veel keus. In juni 1995 meldt hij zich aan voor de talentendag van de club. Samen met tweehonderd andere jongens mag hij zich bewijzen in een testwedstrijd. Na vijf minuten wordt Torres al naar de kant gehaald door Antonio Seseña, directeur van Atlético's jeugdopleiding. Torres was in de veronderstelling dat hij het verkeerd had gedaan, maar Seseña had niet meer dan een paar minuten nodig gehad het talent van Torres te herkennen. Torres krijgt de keuze om te kiezen voor de club waar hij sinds zijn tiende al voor was - Atlético Madrid of om te blijven voetballen bij de "koninklijke" . In 1997 maakte hij de logische promotie naar de Infantiles A. In 1998 werd Torres uitgeroepen tot 'Cadete' van het jaar. In 1999 was de volgende stap: het ondertekenen van zijn eerste contract bij Atlético Madrid. In 2000 werd Torres eveneens uitgeroepen tot beste speler van het kampioenschap, zij het nu bij de Juveniles.

Atlético de Madrid[bewerken]

Torres debuteerde na een langdurige blessure in het begin van het seizoen op 27 mei 2001 voor Atlético in de Spaanse Segunda División A. Eind mei 2001 werd hij opgebeld door technisch directeur Paulo Futre met de mededeling dat hij moest meetrainen met het eerste team. Zes dagen later maakte Torres als zeventienjarige zijn debuut tegen CD Leganés in het Estadio Vicente Calderón. Zijn eerste doelpunt volgt een week later tegen Albacete Balompié. Torres speelde uiteindelijk drie duels in de jaargang 2000-2001, waarin Atlético net niet naar het hoogste niveau promoveerde. Na de zomer van 2001 werd 'El Niño' een vaste waarde in het eerste elftal van de volksclub uit Madrid. Het seizoen 2001-2002 werd voor zowel Torres als Atlético een beter seizoen. De club keerde terug naar de Primera División. Torres speelde 36 wedstrijden en hij scoorde hierin zesmaal.

Scoren ging hem beter af op hoogste Spaanse niveau. In zijn eerste jaar (seizoen 2002-2003) scoorde hij twaalf goals in 29 wedstrijden voor de Rojiblancos. Net als zijn ploeg bleef de spits in de seizoenen die volgden stabiel presteren. In het seizoen 2003-2004 vond Torres negentien keer het net, waarmee hij het 'podium' van de topscorerslijst beklom. Dat Torres een vaste waarde werd binnen de basiself, blijkt uit het feit dat hij in het seizoen 2004-2005 alle duels van Atlético in de Primera División meemaakte. Hierin scoorde hij zestien maal, de meeste doelpunten van alle Spanjaarden in de Primera División. Dit seizoen was het enige seizoen waarin hij Europees in actie kwam voor de Madrilenen. In vijf duels in de Intertoto Cup maakte hij twee Europese treffers. De laatste twee seizoenen bij Atlético waren constant. In beide seizoenen speelde de spits 36 wedstrijden in de competitie, met een productie van dertien en veertien treffers. Mede door het uitblijven van successen van zijn club namen de rumoeren over een transfer toe. Toch verlengde Torres aanvankelijk in september 2006 zijn contract bij Atlético Madrid. In de persconferentie gaf hij aan dat "Wij, fans van Atlético, anders zijn dan fans van de meeste clubs. Ik identificeer mij met hen en zij met mij en ze vroegen mij om bij hen te blijven. Dit is belangrijk voor mij. Er is niets belangrijkers dan het gevoel". Uiteindelijk bleek de wedstrijd tegen Celta de Vigo zijn laatste als speler van Atlético Madrid. In juli 2007 vertrok Torres naar het Engelse Liverpool FC.

Torres in het shirt van Liverpool FC.

Liverpool FC[bewerken]

Bij Liverpool FC speelde Torres in het seizoen 2007-2008 46 duels en scoorde hij 33 keer, waarvan 24 maal in de Premier League. Verschillende nominaties volgen, waaronder die voor FIFA Wereldvoetballer van het jaar 2008. In het seizoen 2008-2009 kwam hij door blessures niet verder dan 24 competitieduels, waarin hij 14 keer scoort. In het seizoen 2009-2010 wordt hij weer geplaagd door verschillende blessures. Dat seizoen komt hij zelfs niet verder dan 22 competitieduels, maar daarin scoort hij wel 18 keer. In januari 2011 zinspeelt Torres op een vertrek en als Chelsea FC met een aanbod komt is zijn keuze duidelijk.

Chelsea FC[bewerken]

Op 31 januari 2011 is bekend dat de Londense club de spits overneemt voor een bedrag van 58 miljoen euro van Liverpool FC.[4] Zijn debuut voor de Londense club maakt Torres uitgerekend tegen zijn vorige club Liverpool. Veel kan de Spanjaard niet betekenen voor Chelsea in dat duel, want op Stamford Bridge wordt er met 1-0 verloren door een goal van Torres' voormalige ploeggenoot Raul Meireles. Op 23 april 2011 maakte Torres zijn eerste goal voor Chelsea, in een 3-0-overwinning tegen West Ham United FC. Op 24 april 2012 in de return wedstrijd van de Champions League tegen Barcelona maakte Torres in de laatste minuut de gelijkmaker 2-2 waardoor Chelsea na een 1-0 winst in de thuiswedstrijd doorging naar de finale. Op 29 april 2012 maakte Torres zijn aller eerste hattrick voor Chelsea tegen Queen Park Rangers. Hij bracht de stand van 2-0 naar 5-0. Uiteindelijk eindigde de wedstrijd in een 6-1 zege voor Chelsea. In zijn tweede seizoen bij Chelsea won Torres twee prijzen met de club. Eerst won Chelsea de FA Cup door Torres' oude club Liverpool in de finale met 2-1 te verslaan. Torres bleef daarbij zelf 90 minuten op de bank. Op 19 mei 2012 won hij met Chelsea de Champions League. Torres mocht invallen in de 88e minuut voor Kalou bij een 1-0-achterstand. Mede door een goal van Drogba werden er verlengingen afgedwongen en daarna een beslissende penaltyserie, die Chelsea met 3-4 won.

Statistieken[bewerken]

seizoen club land competitie wed. goals
2000/01 Atlético Madrid Vlag van Spanje Spanje Segunda División A 4 1
2001/02 Atlético Madrid Vlag van Spanje Spanje Segunda División A 36 6
2002/03 Atlético Madrid Vlag van Spanje Spanje Primera División 29 13
2003/04 Atlético Madrid Vlag van Spanje Spanje Primera División 35 19
2004/05 Atlético Madrid Vlag van Spanje Spanje Primera División 38 16
2005/06 Atlético Madrid Vlag van Spanje Spanje Primera División 36 13
2006/07 Atlético Madrid Vlag van Spanje Spanje Primera División 36 14
2007/08 Liverpool FC Vlag van Engeland Engeland Premier League 33 24
2008/09 Liverpool FC Vlag van Engeland Engeland Premier League 24 14
2009/10 Liverpool FC Vlag van Engeland Engeland Premier League 23 18
2010/11 Liverpool FC Vlag van Engeland Engeland Premier League 22 9
Chelsea FC Vlag van Engeland Engeland Premier League 14 1
2011/12 Chelsea FC Vlag van Engeland Engeland Premier League 32 6
2012/13 Chelsea FC Vlag van Engeland Engeland Premier League 36 8
2013/14 Chelsea FC Vlag van Engeland Engeland Premier League 28 5
2014/15 AC Milan Vlag van Italië Italië Serie A 4 1
Totaal 430 168

Nationaal elftal[bewerken]

Torres viert samen met Spanje de Europese titel van het EK van 2008

Torres werd viermaal Europees kampioen: met Spanje onder-16 (2001), met Spanje onder-19 (2002) en tweemaal met het Spaans nationaal elftal tijdens het EK 2008 en het EK 2012. Twee keer maakte Torres in de finale het enige doelpunt. Op het EK Onder-17 versloeg Spanje in de finale Frankrijk met 1-0. Torres maakte zes doelpunten op het toernooi. Op het EK Onder-19 won Spanje met 1-0 in de finale van Duitsland. Met vier doelpunten werd Torres topscorer van dit toernooi.

Op 6 september 2003 debuteerde hij in het Spaans nationaal elftal in een oefenwedstrijd tegen Portugal. Met de nationale selectie nam Torres deel aan het EK 2004 in Portugal. Spanje werd in de groepsfase uitgeschakeld. Mede door zijn twee doelpunten tegen België kwalificeerde Spanje zich voor het WK 2006. Op het WK scoorde Torres tegen Oekraïne. Dit doelpunt werd verkozen tot het op twee na mooiste doelpunt in de geschiedenis van de Spaanse nationale ploeg. Hij scoorde ook twee keer tegen Tunesië, waarvan één uit een strafschop. In de finale van het EK 2008 maakte Torres het enige doelpunt in de 33e minuut, waardoor Spanje de titel won.

In 2009 nam Torres met het Spaanse elftal deel aan de Confederations Cup. In de eerste wedstrijd op 14 juni tegen Nieuw-Zeeland maakte hij een hattrick: binnen elf minuten drie goals. Hij scoorde in de zesde, veertiende en zeventiende minuut. De wedstrijd eindigde in een 5-0-overwinning voor de Spanjaarden, na latere goals van Cesc Fàbregas en David Villa. Met Spanje werd hij in 2010 wereldkampioen. De aanvaller haalde door de nasleep van een knieblessure niet zijn normale niveau en in de loop van het toernooi verloor Torres zijn basisplaats aan Pedro Rodríguez.

Op 30 mei 2012 maakte Torres de 1-0 van de met 4-1 gewonnen vriendschappelijke wedstrijd tegen Zuid-Korea. Torres was na iets meer dan een jaar weer trefzeker voor Spanje. In de finale van het EK 2012 scoorde Torres in de 84e minuut de 3-0. Het werd uiteindelijk 4-0, na een doelpunt van Mata, gescoord uit een assist van Torres. Samen met vijf andere spelers was hij topscorer van het toernooi met drie goals. Torres won de Gouden Schoen omdat hij de minste speelminuten maakte van het zestal, namelijk 189 minuten.[5]

Torres speelde zijn honderdste interland op 7 september 2012, toen Spanje met 5-0 won van Saoedi-Arabië in een vriendschappelijke interland en Torres de aanvoerdersband droeg in Pontevedra.

Erelijst[bewerken]

Door het winnen van van de Europa Leaguefinale in 2013 (2-1 tegen Benfica) werden en Juan Mata de eerste spelers ooit die zowel de Europa League, de Champions League, het Europees kampioenschap én het wereldkampioenschap wonnen.

Club[bewerken]

Vlag van Spanje Atletico Madrid
2001/2002
Vlag van Engeland Chelsea FC
2011/2012
2012/2013
2011/2012

Land[bewerken]

Vlag van Spanje Spanje -16
2001
Vlag van Spanje Spanje -19
2002
Vlag van Spanje Spanje
2008, 2012
2010

Individueel[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  • Fernando Torres vecht om fit te zijn voor het WK na rampseizoen - Voetbal International; week 23, 2010; pp.144-147.