Francis Mourey

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Francis Mourey
Francis Mourey - 2.JPG
Persoonlijke informatie
Volledige naam Francis Mourey
Geboortedatum 8-12-1980
Geboorteplaats Montbéliard, Vlag van Frankrijk Frankrijk
Lengte 171 cm
Gewicht 62 kg
Sportieve informatie
Huidige ploeg FDJ
Discipline Veld & Weg
Beste prestaties (top-20)
Ronde van Italië 20e (2013)
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Francis Mourey (Montbéliard, 8 december 1980) is een Frans wielrenner die zich vooral toelegt op het veldrijden.

Biografie[bewerken]

Mourey begon in competitieverband te fietsen in 1995. Nadat hij afstudeerde als Metselaar wordt hij in 2002 door Frédéric Grappe, ploegleider van Française des Jeux ontdekt. Nadat hij in 2001 en 2002 Frans veldritkampioen geworden was bij de beloften, en in 2002 en 2003 de Tour de Corse op de weg gewonnen had, mocht hij eind 2003 stage lopen bij Française des Jeux, dit zou resulteren in een contract vanaf 2004.

In zijn eerste seizoen op de weg nam hij meteen deel aan de Ronde van Italië. Zijn functie was kopman Bradley McGee bijstaan, zelf reed hij uit en eindigde als 104e in het eindklassement. Op 20 juni van dat jaar wist hij ook zijn eerste professionele overwinning op de weg te winnen, hij won de 2de etappe in de Route du Sud voor David Millar en Alexandre Botcharov.

2005 begon uitstekend voor Mourey, te Liévin won hij zijn eerste nationale titel veldrijden bij de elites. 3 weken later volgde het Wereldkampioenschap in Duitsland. Hij reed een fantastische wedstrijd maar zou uiteindelijk net naast het podium vallen, hij finishte 18 seconden later dan de bronzen medaille Sven Vanthourenhout en 31 seconden achter de nieuwe wereldkampioen Sven Nys. Later dat jaar zou hij ook voor de eerste en voorlopig enige maal deelnemen aan de Ronde van Frankrijk.

In 2006 wou hij zijn Franse titel verlengen, hij werd echter nipt geklopt door John Gadret. Later nam hij revanche en werd hij 3de op het WK in Zeddam. Gedurende de wedstrijd reed hij samen met de Belgen Bart Wellens en Erwin Vervecken weg, die laatste ontsnapte en werd wereldkampioen, 2 seconden later klopte Wellens Mourey in de sprint. In november van dat jaar boekte hij ook zijn allereerste overwinning in de Wereldbeker veldrijden. In het Italiaanse Treviso klopte hij Sven Nys in de spurt. Een maand later leek hij in het Spaanse Igorre op weg naar zijn 2de wereldbekerzege, maar nadat hij in de laatste ronde een voorsprong van driekwart minuut door materiaalpech zag smelten als sneeuw voor de zon, hij werd uiteindelijk pas 4de.

Vanaf 2007 tot en met 2011 werd hij onafgebroken Frans kampioen. Op de Wereldkampioenschappen kende hij wisselend succes. In zowel 2007 als 2008 kon hij door een val niet uitrijden. In 2009 had hij het parcours tegen, maar wist hij toch een mooie 5de plaats te behalen. Dit resultaat herhaalde hij in 2010. Op het WK in 2011 te St. Wendel viel hij al vroeg in de wedstrijd en reed op een gegeven moment in positie 24. De Fransman reed echter een sterke achtervolging en kwam nog aansluiten bij de groep die streed om brons. Uiteindelijk werd de ongelukkige Fransman 4de. In 2012 wist hij voor het eerst in 5 jaar zijn nationale titel niet te prolongeren. In Quelneuc moest hij Steve Chainel en Aurélien Duval laten voorgaan.

2013 was voor Francis Mourey zijn beste seizoen ooit. Niet alleen behaalde hij al voor de 7de maal in zijn loopbaan de Franse titel, hij werd ook samen met Eugène Christophe, Roger Rondeaux en André Dufraisse recordhouder in de eeuwige ranking. Maar ook reed hij een prima wegseizoen. Zo werd hij 5de in de GP Cholet, en won hij de 5de etappe in de Ronde van de Sarthe nadat hij op 12 km van de meet ontsnapte, en een sprintend peloton, en de laatste overblijver van de vroege vlucht Lloyd Mondory klopte. 10 dagen later wist hij ook op magistrale wijze de Tro Bro Léon, de herkansing voor Parijs-Roubaix te winnen. Samen met ploegmaats Johan Le Bon en Anthony Geslin nam hij de wedstrijd in handen. Met nog 3 plaatselijke rondes te gaan in Lannilis trok hij in de aanval. Hij won uiteindelijk met 1 minuut voorsprong op zijn 2 ploegmaats. Ook reed hij een prima Giro. Hij eindigde op een 20ste plaats in het eindklassement, als eerste Fransman. Ook in het veldritseizoen wist hij prima resultaten te behalen. Hij wist in Namen voor de 2de maal in zijn carrière een wereldbeker te winnen.

2014 begon uitstekend, te Lignières wist hij in de strijd om de Franse driekleur de tegenstand te overklassen, het was zijn 8ste titel bij de elite, hiermee werd hij alleen recordhouder.

Veldrijden[bewerken]

Overwinningen[bewerken]

Seizoen Wereldbeker Challenge National FK
Franse kampioenentrui
WK
Regenboogtrui
Overige Totaal aantal zeges
2001-2002 NVT NVT Frenkendorf 1
2002-2003 DNF 6e Frenkendorf 1
2003-2004 7e 7e Frenkendorf, Hittnau 2
2004-2005 Lons-le-Saunier, eindklassement Goud 4e Wittenheim, Villers-le-Lac, Hortes, Saint-Bernard 7
2005-2006 Athée-sur-Cher, Nommay, eindklassement Zilver Brons Epenoy, Schlierbach, Dijon, Steinmaur, Toucy 8
2006-2007 Treviso Hénin-Beaumont, Sablé-sur-Sarthe, Blaye, eindklassement Goud DNF Schlierbach, St-Julien, Fehraltorf, Moussy, Chazot, Dagmersellen 11
2007-2008 Sarrebourg, Quelneuc, Cap d'Agde, eindklassement Goud DNF Montrevel, Saint-Félix, Epenoy, Schlierbach, Steinmaur, St-Junien, Wetzikon, Nommay 13
2008-2009 Montrevel, Le Crousot, Quelneuc, eindklassement Goud 5e Marle, Hittnau, Dagmersellen, Deluz, Ornans, Desnes 11
2009-2010 Saint Quentin, Besancon, Quelnec, eindklassement Goud 5e Sint-Niklaas, Marle, Dagmersellen 8
2010-2011 Miramas, St-Jean-de-Monts, eindklassement Goud 4e Marle, Dottenijs, Las Vegas, Redmond, State Park, Dagmersellen, Sterne, Bussnang, Pétange 13
2011-2012 Lignères-en-Berry, Rodez, Besançon, eindklassemente Brons 12e Marle, Nommay, Frenkendorf, Dagmersellen, 8
2012-2013 Saverne, Besançon, Pontchateau, eindklassement Goud 11e Baden, Aigle, Marle, Frenkendorf, Bussang, Dagmersellen, Beromünster 12
2013-2014 Namen St-Étienne-lès-Remiremont, Quelneuc, Flamanville, eindklassement Goud 8e Sainte Marguerite, Boulzicourt, Steinmauer, Marle, Saint Hippolyte, Chazot, Wiesbaden, Lorsch, Valdahon, Dijon, Oderzo, Dagmersellen, Beauchêne, Lanarvilly 20
2014-2015 Besancon Baden, Dielsdorf, Meziéres, Quelnec, Steinmaur, Boulzicourt, Epenoy, Arçon, Prix-Lés-Mezieres 10

Erelijst[bewerken]

Seizoen Wereldbeker Vlag van Frankrijk FK Arc en ciel.png WK Challenge National
2002/2003 27e DNF 6e 7e
2003/2004 7e 7e 7e Zilver
2004/2005 Goud 4e Goud
2005/2006 Zilver Brons Goud
2006/2007 5e Goud DNF Goud
2007/2008 9e Goud DNF Goud
2008/2009 16e Goud 5e Goud
2009/2010 9e Goud 5e Goud
2010/2011 5e Goud 4e Goud
2011/2012 6e Zilver 12e Goud
2012/2013 8e Goud 11e Goud
2013/2014 5e Goud 8e Goud

Weg[bewerken]

Overwinningen[bewerken]

2002

  • Tour de Corse

2003

  • Tour de Corse

2004

2013

Resultaten in voornaamste wedstrijden op de weg[bewerken]

Jaar Ronde van
Italië

Ronde van
Frankrijk

Ronde van
Spanje

2004 104e  
2005 94e  
2006
2007 43e  
2008 96e  
2009
2010
2011
2012 78e  
2013 20e  
2014 33e  
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
Jaar Parijs-Roubaix Amstel Gold Race Waalse Pijl E3 Harelbeke
2004
2005
2006 19e
2007 opgave 119e opgave
2008 131e 95e opgave
2009 109e 150e opgave
2010 103e 73e
2011
2012
2013
2014
Resultaten in kleinere rondes
Jaar Ronde van Turkije Ronde van de Sarthe Route du Sud Ronde van de Limousin
2004 51e (1 etappe)
2005
2006
2007 25e
2008 7e
2009 89e
2010 opgave
2011 23e
2012 71e 21e opgave
2013 34e (1 etappe) 29e

Ploegen[bewerken]

Wielerploegen

Bonnet · Boucher · Bouhanni · Chavanel · Courteille · Delage · Démare · Elissonde · Fédrigo · Fischer · Geniez · Geslin · Jeannesson · Ladagnous · Le Bon · Le Gac · Lecuisinier · Mangel · Mourey · Offredo · Pichon · Pineau · Pinot · Roux · Roy · Soupe · Vaugrenard · Veikkanen · Vichot · Viennet · Manzin (stagiair) · Martin (stagiair) · Sarreau (stagiair)

Bonnet · Boucher · Chavanel · Courteille · Delage · Démare · Elissonde · Fischer · Geniez · Geslin · Jeannesson · Ladagnous · Le Bon · Le Gac · Lecuisinier · Manzin · Morabito · Mourey · Offredo · Pichon · Pineau · Pinot · Reza · Roux · Roy · Sarreau · Vaugrenard · Veikkanen · Vichot