Sven Nys
| Sven Nys | ||||
 |
||||
| Sven Nys tijdens de Noordzeecross 2007 in Middelkerke | ||||
| Persoonlijke informatie | ||||
| Volledige naam | Sven Nys | |||
| Bijnaam | ▪ De Kannibaal Van Baal ▪ De Keizer ▪ De Koning van de Koppenberg |
|||
| Geboortedatum | 17 juni 1976 | |||
| Geboorteplaats | .svg){kind=small} Bonheiden, België |
|||
| Lengte | 181 cm | |||
| Gewicht | 72 kg | |||
| Sportieve informatie | ||||
| Huidige ploeg | Landbouwkrediet-Euphony | |||
| Discipline | Veldrijden & MTB | |||
| Specialisatie | ▪ Hellingen ▪ Modder & sneeuw-crossen |
|||
| Ploegen | ||||
| 1998-2008 2008-2014 |
Rabobank Landbouwkrediet |
|||
|
||||
Sven Nys (Bonheiden, 17 juni 1976) is een Belgisch wielrenner, veldrijder en mountainbiker.
Hij komt sinds juni 2008 uit voor de Belgische Pro-Continentale wielerploeg Landbouwkrediet waar hij een contract heeft tot 2014.[1] Samen met zijn vrouw Isabelle heeft hij een zoon. Nys woont in Baal waar jaarlijks sinds 2000 op nieuwjaarsdag de GP Sven Nys gehouden wordt.
Inhoud |
Carrière in het veldrijden [bewerken]
De veldrijder Nys [bewerken]
Sven Nys staat bekend als een technisch vaardig veldrijder die in staat is om zijn goede wijze van het nemen van hellingen, het aansnijden van bochten en het in balans blijven op moeilijke ondergronden als sneeuw en modder. Zijn vaardigheden om wanneer er balkjes in het parcours verwerkt zijn deze al fietsen te springen in plaats van van de fiets te gaan en zo tijd te verliezen wordt tegenwoordig ook nagevolgd door anderen.
Nys is geen goede sprinter en daarom vermijdt hij een beslissing die hierop aankomt. Om de sprint te voorkomen rijdt hij meestal een laatste ronde à bloc met risico om zo van zijn concurrenten weg te komen en solo over de meet te komen. Toch heeft hij enkele sprints gewonnen maar dat was dan alleen wanneer het een zware cross betrof waarbij de uitputtinggraad onderweg hoog was geweest en er op karakter gesprint moet worden en niet op puur snelheid. Zo won hij in 2008 de Wereldbekercross van Kalmthout en in 2009 de jaarmarktcross in Niel telkens tegen Niels Albert. Ook won hij in 2010 de GVA-Trofeecross in Lille tegen de op papier snellere Zdenek Stybar. Tegen de intrinsiek snellere Kevin Pauwels behaalde hij enkele sprintzeges zoals in 2010 de Superprestigecross van Asper-Gavere, in 2011 de Wereldbekercross van Koksijde en een dag later in de Superprestigecross van Gieten.
Het prille begin [bewerken]
Sven Nys begon te BMX'en op 8 jarige leeftijd, hij won 8 nationale titels in de discipline eer hij zijn focus begon te leggen op het zeer populaire veldrijden. Nys won zijn eerste kampioenen trui in 1995 toen hij Belgisch kampioen veldrijden bij de junioren werd. In het volgende seizoen (1996-1997) werd Nys voor de eerste maal Wereldkampioen veldrijden bij de beloftes in het Duitse München. Het volgende seizoen reed hij opnieuw een zeer goed seizoen en als kers op de taart werd hij voor een 2de maal Wereldkampioen veldrijden bij de beloftes in het Deense Middelfart. Bij deze 2 wereldkampioenschappen werd Bart Wellens telkens 2de na Nys. Het was het begin van een jaren lange vriendschap tussen de 2 beloftevolle veldrijders. Na zijn 2de wereldtitel in 1998 maakte Nys de overstap van de beloftes naar de profs (ook wel Elite genoemd) in dienst van het Nederlandse team Rabobank.
Eerste profjaren [bewerken]
In zijn eerste seizoen bij de profs werd al snel duidelijk dat Nys een heel grote zou worden. Hij won in zijn eerste prof jaar al meteen de Superprestige veldrijden en behaalde brons op het Belgisch kampioenschap dat gewonnen werd door Marc Janssens. In Nys zijn 2de prof seizoen won hij voor de 2de maal de Superprestige veldrijden, wereldbeker en het belgisch kampioenschap. Hij was dan ook dé grote favoriet voor het WK van 2000 in het Nederlandse Sint-Michielsgestel. Maar er werd afgesproken in het Rabobank team dat als er een renner voorop reed van Rabobank hij niet mocht terug gebracht worden van een teamgenoot. De Nederlander Richard Groenendaal die in Sint-Michielsgestel woonde schoot vanaf de start als een speer ervandoor en Nys was verplicht in de achtervolging met Mario de Clercq de benen stil te houden wegens de strenge teamorders en zodoende won Richard Groenendaal zijn eerste en enige wereldtitel.
Na deze 2 zeer goede seizoenen had een Nys in het seizoen 2000-2001 het een stuk moeilijker om opnieuw wedstrijden te winnen onder andere door een blessure in het begin van het seizoen. Nys sluitte dit mindere seizoen af zonder ook maar één prijs. Het seizoen daarop ging Nys echter veel beter af met winst voor de 3de maal in Superprestige veldrijden en met winst in wereldbeker. Op het wereldkampioenschap van 2002 in Zolder behaalde Nys voor de 2de maal een bronzen medaille. In een spannende wedstrijd probeerde Nys in de laatste ronde Mario De Clercq tevergeefs kwijt te spelen. Mario De Clercq won uiteindelijk in de spurt voor Tom Vannoppen en Sven Nys.
Het seizoen daarop oogste Nys opnieuw grote successen met winst in de Superprestige veldrijden, GvA Trofee én het belgisch kampioenschap. Maar een eerste wereldtitel bij de profs had Nys nog steeds niet veroverd, na een off-day op het WK werd Nys pas 5de. Zijn jeugdrivaal Bart Wellens won na een fantastische wedstrijd het wereldkampioenschap voor Mario De Clercq en Erwin Vervecken.
In het seizoen 2003-2004 kende eeuwige rivaal Bart Wellens een wonderjaar waar hij zo goed als alles won, hierdoor won Nys voor het eerst sinds het seizoen 2000-2001 geen enkele prijs. Toch had Nys nog tot de laatste wereldbekermanche uitzicht om het wereldbekerklassement te winnen. Maar in de laatste manche van dat seizoen in Pijnacker werd hij voorbij gespurt door de Belgen Tom Vannoppen en Wesley Van der Linden. Hierdoor werd niet Nys maar wel Richard Groenendaal eindwinnaar. Na de wedstrijd was Nys woedend op zijn landgenoten omdat ze liever de Nederlander Groenendaal dan hem het eindklassement zagen winnen. Toen Nys thuis kwam van de veelbesproken laatste manche van de Wereldbeker ging hij zonder gegeten te hebben in het donker nog gaan fietsen om te reflecteren over wat er juist gebeurd was. Na dit moment van bezinning besloot Nys enkel nog maar te rijden voor de overwinning en geen rekening te houden met andere veldrijders, overal waar hij zou starten was enkel een overwinning goed genoeg. Dit was een belangrijk keerpunt in zijn carrière en Nys werd de komende jaren de absolute heerser in het Veldrijden.
De Keizer van het veldrijden [bewerken]
Na het wonderjaar van Bart Wellens en het debacle in Pijnacker won Nys de komende seizoenen alles wat er te winnen viel en werd hij de De Keizer van het veldrijden genoemd.
In het seizoen 2004-2005 domineerde Nys het volledige veldritseizoen met 25 overwinningen en met winst in alle klassementen en het Belgisch Kampioenschap Veldrijden. De kers op de taart was zijn eerste wereldtitel bij de profs in het besneeuwde Duitse Sankt Wendel die hij behaalde voor Erwin Vervecken en Sven Vanthourenhout. In dit seizoen behaalde Nys als eerste veldrijder ooit de befaamde Grand Slam: hij won het Belgisch en wereldkampioenschap, bezette de eerste plaats op de UCI-ranglijst, won de Trofee Gazet van Antwerpen, de wereldbeker en de Superprestige. Geen enkele veldrijder deed hem dat ooit voor of na. Na dit meer dan indrukwekkende seizoen ging Nys verder op zijn elan en won opnieuw alle klassementen en het Belgisch Kampioenschap Veldrijden. Hij was de titelverdediger op WK van 2006 maar Nys moest opgeven na een harde valpartij in de laatste ronde en kon dus zijn titel niet prolongeren.
In het seizoen 2006-2007 brak Nys opnieuw een record door alle 8 wedstrijden te winnen in het Superprestige veldrijden, dit was de eerste en de voorlopig laatste keer dat een renner alle wedstrijden won in een regelmatigheidscriterium in het veldrijden. Nys werd in dit regelmatigheidscriterium 13 wedstrijden na elkaar winnaar (Hoogstraten 2005 - Asper Gavere 2007) van een manche (wat ook een record is). Nys won ook het klassement van de wereldbeker en de Trofee Gazet van Antwerpen. Op het Belgisch Kampioenschap Veldrijden behaalde hij dat jaar de titel niet omdat het parcours er loodzwaar bijlag en er voortdurend gelopen moest worden, wat niet één van Nys zijn sterke punten is. Zijn jeugdrivaal en betere loper Bart Wellens won toen de wedstrijd.
Nys was op het WK van 2007 in Zeddam betrokken bij een valpartij veroorzaakt door een televisiemotor die een wegmarkeringsbak omver reed en zo Bart Wellens, die toen op kop reed deed vallen. Nys kon de gevallen Wellens niet meer ontwijken en viel over Wellens tegen het asfalt. Enkele ronden later viel Nys over Erwin Vervecken die tegen de vlakte ging na een stuurfout en een ronde hierna viel Nys opnieuw, ditmaal door een eigen stuurfout waardoor alle kans op een mooie ereplaats verkeken was. Na dit turbulente WK vol valpartijen eindigde Nys 'slechts' op een 11de plaats. Nys sloot het seizoen af zonder wereldtitel maar wél met 30 overwinningen en winst in alle klassementen.
Het seizoen daarop kwamen steeds meer jonge renners hun neus aan het venster steken. Toch wist Nys dat seizoen opnieuw alle klassementen naar zich toe te halen. Hij won dat seizoen de wereldbeker, de Superprestige veldrijden en de Trofee Gazet van Antwerpen. Ook op het Belgisch Kampioenschap Veldrijden schitterde hij dat jaar, hij behaalde toen zijn 5de Belgische titel bij de profs. Het wereldkampioenschap won hij niet. De overwinning was dat jaar voor de jonge Nederlander Lars Boom, Nys behaalde voor de 3de keer in zijn carrière de bronze medaille op een wk bij de profs.
In juni 2008, na tien jaar gereden te hebben voor het Nederlandse Rabobank ging Sven Nys rijden in dienst van het Belgische team Landbouwkrediet, waar hij zijn carrière wilt afsluiten. Net zoals de voorgaande seizoenen wint Nys in het seizoen 2008-2009 nagenoeg alles. Dit is geen sinecure want de jonge talenten Niels Albert en Zdenek Stybar maken het Nys vaak moeilijk. Hij wint opnieuw de wereldbeker, de Superprestige veldrijden, de Trofee Gazet van Antwerpen en het Belgisch Kampioenschap Veldrijden. Op het Wereldkampioenschap behaalt hij voor de 4de keer brons bij de profs. De wereldtitel gaat naar Niels Albert die door een blessure in het begin van het seizoen een stuk frisser aan de start kwam.
Gedeelde heerschappij [bewerken]
Stilaan wordt duidelijk dat de alleenheerschappij die Nys de voorbije jaren had voorbij is. 2 jonge talentvolle renners eisen meer en meer hun plaats in de top van het veldrijden: Niels Albert en de Tsjech Zdenek Stybar. Doordat Nys zijn heerschappij moest delen met deze 2 renners, verdeelden ze onderling alle prijzen. Ze werden dan ook de De Grote 3 genoemd.
In het seizoen 2009-2010 wint Nys de Trofee Gazet van Antwerpen en het Belgisch Kampioenschap Veldrijden. Dat seizoen heeft hij pech in de Superprestige veldrijden , hij lijkt op weg naar een 10de eindzege in dit regelmatigheidscriterium. Maar in Diegem rijdt hij zijn versnellingsapparaat in zijn wiel waardoor hij zijn ambities om dat klassement te winnen direct mag opbergen. Nys behaalt nog maar eens brons op het wereldkampioenschap, de Tsjech Zdenek Stybar wordt dat seizoen wereldkampioen in eigen land.
Het daaropvolgend seizoen haalde Nys voor de 10de keer de Superprestige veldrijden binnen alsook de Trofee Gazet van Antwerpen. Hij wint voor het eerst in zijn carrière geen wereldbekermanche in een seizoen. Het Belgisch Kampioenschap loopt af op een sisser. Nys geeft op , later blijkt dat hij griep heeft. Op het Wereldkampioenschap in St. Wendel is Nys zeer sterk, hij heeft de pech dat de Tsjech Zdenek Stybar net iets sterker is die dag. Nys behaalde voor het eerst zilver.
Aan het einde van dat seizoen kwam er een nieuwe topper bij. Met name de stille Kevin Pauwels, waardoor men niet langer van De Grote 3 sprak maar wel van De Grote 4. In het seizoen 2011-2012 wint Nys de Superprestige veldrijden en op verbluffende wijze voor de 8ste keer het Belgisch Kampioenschap Veldrijden. Dat seizoen heeft Nys pech in de Trofee Gazet van Antwerpen. Wanneer in Essen zijn wiel los komt ziet hij een wenkende zege en zijn ambities om de Trofee te winnen in rook op gaan. Kevin Pauwels heeft dat seizoen een grote stap voorwaarts gezet en wordt eindwinnaar in de Trofee Gazet van Antwerpen en ook in de Wereldbeker.
Op het Wereldkampioenschap van 2012 in Koksijde waar ongeveer 60.000 supporters aanwezig waren, krijgt hij af te rekenen met Niels Albert die een superdag had en van kop tot finish aan de leiding reed. Na de koers zegt Nys in een interview dat dit misschien wel zijn laatste Wereldkampioenschap was dat hij gereden had maar enkel maanden later kwam hij terug op die beslissing. Exact 1 jaar na deze uitspraak werd hij op 2 februari in het Amerikaanse Louisville voor de 2de keer Wereldkampioen Veldrijden , hij klopte na een spannende strijd Klaas Vantornout.
Naast het Wereldkampioenschap veldrijden werd Nys dat jaar ook winnaar van de Superprestige veldrijden, dit was de 12de keer dat hij dit klassement naar hem toe kon halen. Het hele seizoen waren er spannende duels geweest met Niels Albert. Maar door een ziekte in de kerst/nieuwjaarsperiode verloor vooral hij aansluiting in de andere klassementen. Albert werd zo winnaar van de Wereldbeker en de B-post bank trofee. Op het Belgisch kampioenschap veldrijden in Mol was Klaas Vantornout dan weer net iets beter in de laatste ronde en behaalde Nys voor de eerste keer zilver op een Belgisch Kampioenschap Veldrijden.
Algemeen [bewerken]
In zijn carrière won hij twaalf maal de Superprestige veldrijden (1999, 2000, 2002, 2003, 2005-2009, 2011, 2012 en 2013), was hij zeven keer de beste in de wereldbeker (2000, 2002, 2005-2009) en acht maal won hij de Trofee Gazet van Antwerpen (2003, 2005-2011). Hij is de absolute recordhouder in deze 3 regelmatigheidscriteriums mede ook omdat de Wereldbeker en GVA Trofee nog niet zo heel lang bestaan in het veldrijden. Nys staat niet echt bekend als een kampioenschapsrenner omdat hij meer uitblinkt in regelmaat dan in pieken naar 1 koers toe. Toch won hij 8 maal het Belgisch kampioenschap (2000, 2003, 2005, 2006, 2008-2010, 2012). Nys werd ook 2 maal wereldkampioen in het Duitse St. Wendel in 2005 en in het Amerikaanse Louisville in 2013.
In totaal behaalde Nys in alle categorieën (junior-belofte-prof) tot nu toe meer dan 300 zeges waarvan 60 Superprestigeveldritten, 49 Wereldbekerveldritten en 44 Gazet van Antwerpentrofee veldritten, geen enkele veldrijder deed ooit beter qua aantal overwinningen. Sinds het begin van zijn carrière tot nu stond Sven Nys bij de profs al 102 keer op het podium van een Superprestigecross, 79 keer op het podium van een wereldbekercross en 76 keer op het podium van een Gazet van Antwerpen Trofeecross.
Sven Nys staat ook bekend voor zijn drang naar overwinningen, overal waar hij start wil hij winnen. Dit leverde hem dan ook de bijnaam De Kannibaal Van Baal op. Door zijn indrukwekkende palmares wordt Sven Nys ook wel de De Keizer van het veldrijden genoemd. Sven Nys' favoriete cross is de Koppenbergcross, waar hij al 9 keer won. Zo wordt hij ook De Koning van de Koppenberg genoemd.
Ondanks het feit dat Nys altijd en overal wil winnen waar hij start, heeft Nys 1 cross die hij zelf zijn zwarte beest noemt. Namelijk de cross in Diegem die tegenwoordig 's avonds gereden wordt. De reden hiervoor is dat Nys in Diegem al verscheidene malen pech heeft gekend. Ook het feit dat men over veel asfalt moet rijden in plaats van door het veld speelt hierin een rol.
Nys wordt gecoacht door de Belgische trainer Paul Van Den Bosch die onder andere ook de Belgische triatleten Marc Herremans en Luc Van Lierde gecoacht heeft in zijn loopbaan.
Nys schreef het boek "Ik, Sven Nys", dat verscheen op 9 oktober 2006. Het idee om een eigen boek te schrijven kwam na de wereldbekercross in Pijnacker in 2004. Nys verloor in de slotwedstrijd in Pijnacker zijn eerste plaats in de wereldbeker aan Richard Groenendaal omdat zijn medegezellen in de achtervolging in extremis nog voor hem spurtten. Het was na deze wedstrijd dat hij tevens de uitspraak "Nu kunnen ze allemaal den boom in, ik rijd alleen nog maar voor mijn eigen" deed.
Mountainbiken [bewerken]
In 2005 zette Nys zijn eerste stappen in het mountainbiken, met het oog op de Olympische Zomerspelen 2008 in Peking. In zijn tweede officiële wedstrijd werd Nys al Belgisch kampioen te Tervuren. Ook internationaal gooide hij meteen hoge ogen, op het Europees kampioenschap wist hij meteen een 12de plaats te versieren. Een seizoen later moest hij tijdens het BK op het zware parcours in Bastenaken enkel ex-wereldkampioen Filip Meirhaeghe laten voorgaan, een jaar later won hij wel tweede Belgische titel in Ottignies. In datzelfde jaar 2007 slaagde hij er ook in 2 klassiekers in de lage landen te winnen: de Stappenbelt Rabobank MTB Trophy en de Hondsrug Classic. Door zijn uitstekende prestatie op de Wereldkampioenschappen mountainbike 2007 waar hij 16de eindigde, kon hij zich kwalificeren voor de Olympische spelen van Peking. Hij word na Daniele Pontoni, Luca Bramati en Peter Van Den Abeele pas de vierde veldrijder die hier in slaagt.
Heel 2008 stond in het teken van de spelen. Zijn voorbereiding verliep optimaal, zo eindigde hij 16de op hetEK en werd hij in de Wereldbeker in het Britse Fort William zeer verassend 6de, zijn beste resultaat in een wereldbeker ooit. Op 21 augustus 2008 was het uiteindelijk zo ver, na een zeer knappe wedstrijd te hebben gereden finishte als beste Belg op de negende plaats op 5.01 van winnaar Julien Absalon.
In 2009 werd hij verassend derde op het Europees kampioenschap in Zoetermeer. Na een goede start nam hij de 5de plaats in, uiteindelijk eindigt hij op 3 minuten van winnaar Ralph Näf Vanaf 2011 probeert hij zich te plaatsen voor de spelen, Nys heeft de ambitie al uitgesproken om in 2012 in Londen beter te doen dan in Peking.[2] Nys kon zich maar nipt kwalificeren voor de olympische spelen van Londen, het lukte hem pas op zijn allerlaaste kans, het EK 2012 in Moskou waar hij 10e werd.
Palmares [bewerken]
Veldrijden [bewerken]
Mountainbike [bewerken]
| Seizoen | Wereldbeker | Kampioenschappen | Overige | Totaal aantal zeges |
|---|---|---|---|---|
| 2005 | BK |
1 | ||
| 2006 | 0 | |||
| 2007 | BK |
Apeldoorn, Gieten | 3 | |
| 2008 | 0 | |||
| 2009 | Averbode | 1 | ||
| 2010 | Gooik, Averbode, Sankt Vith, Geraardsbergen, Bel GP | 5 | ||
| 2011 | Boom, Geraardsbergen, Bel GP | 3 | ||
| 2012 | Antwerpen, Sankt Vith, Geraardsbergen, Bel GP | 4 | ||
| 2013 | Apeldoorn | 1 | ||
| Totaal | 2 | 16 | 18 |
Algemeen overzicht [bewerken]
Junioren en beloften [bewerken]
- 1994: Provinciaal kampioen Brabant bij de junioren
- 1995:
Belgisch kampioen bij de junioren - 1996: Provinciaal kampioen Brabant bij de beloften
- 1997: Provinciaal kampioen Brabant bij de beloften
- 1997:
Wereldkampioen bij de beloften - 1998: Provinciaal kampioen Brabant bij de beloften
- 1998: Wereldkampioen bij de beloften
Elite veldrijden [bewerken]
| Seizoen | Aantal |  |
 |
SP | WB | bpost |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1998-1999 | 14 overwinningen | 6e |  |
 |
|
- |
| 1999-2000 | 21 overwinningen | |
|
|
|
- |
| 2000-2001 | 8 overwinningen | 4e | 6e | 6e | 6e | - |
| 2001-2002 | 10 overwinningen | |
7e | |
|
9e |
| 2002-2003 | 17 overwinningen | 5e | |
|
 |
|
| 2003-2004 | 10 overwinningen | DNF | |
|
|
|
| 2004-2005 | 25 overwinningen | |
|
|
|
|
| 2005-2006 | 27 overwinningen | DNF | |
|
|
|
| 2006-2007 | 30 overwinningen | 11e | |
|
|
|
| 2007-2008 | 21 overwinningen | |
|
|
|
|
| 2008-2009 | 18 overwinningen | |
|
|
|
|
| 2009-2010 | 15 overwinningen | |
|
|
|
|
| 2010-2011 | 14 overwinningen | |
DNF | |
|
|
| 2011-2012 | 14 overwinningen | 7e | |
|
|
|
| 2012-2013 | 18 overwinningen | |
|
|
|
6e |
| 2013-2014 | vanaf aug/sept 2013 | |||||
| Totaal | 269 overwinningen | 2 | 8 | 12 | 7 | 8 |
Algemeen overzicht [bewerken]
| Seizoen | Wereldbeker | Bel GP | BK MTB |
WK MTB |
 EK MTB |
|---|---|---|---|---|---|
| 2005 | ND | / | |
ND | 12e |
| 2006 | DNF | / | |
ND | ND |
| 2007 | 53e | / | |
16e | ND |
| 2008 | 62e | / | |
ND | 16e |
| 2009 | 53e | / | |
14e | |
| 2010 | 80e | |
DNF | DNF | ND |
| 2011 | 109e | |
|
ND | 33e |
| 2012 | 62e | |
ND | ND | 10e |
SP = Eindstand Superprestige
WB = Eindstand Wereldbeker en enkele jaren UCI-ranking genoemd
bpost = Eindstand bpost bank trofee (werd vroeger Gazet van Antwerpen trofee genoemd)
DNF = Opgave
Wegwielrennen [bewerken]
Hoewel Sven Nys zich al vanaf het begin van zijn carrière vooral focuste op het veldrijden, betwist hij ook vaak wegwedstrijden, zij het veeleer ter voorbereiding op het veldritseizoen. Zo reed hij in 2001 als afsluiter van zijn veldritseizoen de klassieker Parijs-Roubaix waarin hij zich liet opmerken door zich na 200 kilometer nog steeds voorin het peloton te handhaven. Daarnaast verschijnt Nys ook vaak aan de start in de Ronde van België en de GP Jef Scherens te Leuven.
Resultaten in Parijs-Roubaix:
| Jaar | Parijs-Roubaix |
| 2001 | 41e |
| 2002 | 36e |
Onderscheidingen [bewerken]
Op 17 december 2006 won Nys de titel Sportpersoonlijkheid van het jaar, een trofee die een sporter slechts één maal in zijn of haar carrière kan ontvangen. Op 5 december 2007 won hij voor het eerst als prof de Kristallen fiets nadat hij in 1997 & 1998 de Kristallen fiets voor beste jongere gewonnen had. Nys was pas de tweede veldrijder die deze eer te beurt viel, enkel Paul Herygers deed hem dit voor. Op 14 december 2008 werd hij uitgeroepen tot Belgisch sportman van het jaar, een verkiezing waarin hij al verscheidene malen in de top drie eindigde. Het was tevens ook de eerste maal dat een veldrijder deze trofee mocht ontvangen.[3]
Een kort overzicht:
- Kristallen fiets beste jongere: 1997 & 1998
- Sportpersoonlijkheid van het jaar: 2006
- Kristallen fiets: 2007
- Belgisch sportman van het jaar: 2008
Kom op tegen Kanker [bewerken]
In 2010 was Sven Nys een van de peters samen met Paul Herygers, Michel Wuyts en Sabine Appelmans van 1000 kilometer van Kom op tegen Kanker, om zo zijn steentje bij te dragen aan het Kom op tegen kanker fonds. Zelf zei hij het volgende hierover:
"Ik heb geen moment getwijfeld toen me gevraagd werd of ik peter wou zijn. Ik vind de 1000 kilometer een fantastische actie die het goede doel combineert met een straffe sportieve prestatie. 250 kilometer fietsen op een dag is niet makkelijk maar dat is de strijd tegen kanker natuurlijk ook niet. Wie de uitdaging aangaat, zal tijd hebben om te beseffen wat mensen met kanker doorstaan."
Foto's [bewerken]
-
Sven Nys aan de start van het WK veldrijden 2005
-
Sven Nys wint in Heerlen (2006) voor Groenendaal en De Knegt
-
Sven Nys tijdens de cross in Roubaix 2009
-
Nys tijdens de 4daagse van Duinkerke 2011
Externe links [bewerken]
| Crelan-Euphony 2013 |
|---|
|
Amorison · Bastaens · Barbé · Breyne · Bueken · Claeys · Delfosse · Devillers · Honig · Hovelijnck · Juodvalkis · Nys · Planckaert · Peeters · Prémont · Stallaert · Steels · Sys · Van Herck · Vanthourenhout · Vantomme |
| Voorganger: Bart Wellens |
Wereldkampioen veldrijden 2005  |
Opvolger: Erwin Vervecken |
| Voorganger: Niels Albert |
Wereldkampioen veldrijden 2013 |
Opvolger: - |
| Voorganger: Niels Albert 2011 |
Belgisch kampioen veldrijden Sven Nys 2012 |
Opvolger: Klaas Vantornout 2013 |
|
|
||
| Voorganger: Bart Wellens 2007 |
Belgisch kampioen veldrijden Sven Nys 2008, 2009, 2010 |
Opvolger: Niels Albert 2011 |
|
|
||
| Voorganger: Bart Wellens 2004 |
Belgisch kampioen veldrijden Sven Nys 2005, 2006 |
Opvolger: Bart Wellens 2007 |
|
|
||
| Voorganger: Mario De Clercq 2002 |
Belgisch kampioen veldrijden Sven Nys 2003 |
Opvolger: Bart Wellens 2004 |
|
|
||
| Voorganger: Marc Janssens 1999 |
Belgisch kampioen veldrijden Sven Nys 2000 |
Opvolger: Mario De Clercq 2001 |
| Voorganger: Roel Paulissen |
Belgisch kampioen mountainbike 2005 |
Opvolger: Filip Meirhaeghe |
| Voorganger: Filip Meirhaeghe |
Belgisch kampioen mountainbike 2007 |
Opvolger: Roel Paulissen |
| Voorganger: Tom Boonen |
Kristallen Fiets 2007
|
Opvolger: Philippe Gilbert |
.png)
| Voorganger: Tom Boonen |
Belgisch sportman van het jaar 2008
|
Opvolger: Philippe Gilbert |
.png)
 |
Zie de categorie Sven Nys van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
Bronnen, noten en/of referenties
|
