Sven Nys

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Sven Nys
Sven Nys tijdens de Noordzeecross 2007 in Middelkerke.
Sven Nys tijdens de Noordzeecross 2007 in Middelkerke.
Persoonlijke informatie
Volledige naam Sven Nys
Bijnaam De Kannibaal Van Baal
De Keizer
De Koning van de Koppenberg
Mister Superprestige
Geboortedatum 17 juni 1976
Geboorteplaats Vlag van België Bonheiden, België
Lengte 181 cm
Gewicht 72 kg
Sportieve informatie
Huidige ploeg Crelan-AA Drink
Discipline Veldrijden & MTB
Specialisatie ▪ Hellingen
▪ Modder- & sneeuwcrossen
Ploegen
1998-2008
2008-2012
2012-2014
2014-2016
Rabobank
Landbouwkrediet
Crelan-Euphony
Crelan-AA Drink
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Sven Nys (Bonheiden, 17 juni 1976) is een Belgisch wielrenner, veldrijder en mountainbiker.

Hij komt sinds 2012 uit voor de Belgische wielerploeg Crelan-AA Drink waar hij een contract heeft tot maart 2016. Samen met zijn vrouw Isabelle heeft hij een zoon. Nys woont in Baal waar jaarlijks sinds 2000 op nieuwjaarsdag de GP Sven Nys gehouden wordt.

Carrière in het veldrijden[bewerken]

De veldrijder Nys[bewerken]

Nys wordt door sommigen genoemd als beste veldrijder ooit.[bron?] Hij staat gekend voor zijn technische vaardigheid op de fiets en heeft hierdoor een goede wijze van het nemen van hellingen, het aansnijden van bochten en het in balans blijven op moeilijke ondergronden als sneeuw, modder en zand. Zijn vaardigheden om wanneer er balkjes in het parcours verwerkt zijn, deze al fietsend te springen in plaats van van de fiets te gaan en zo tijd te verliezen wordt tegenwoordig ook nagevolgd door anderen.

Nys is niet de beste sprinter en daarom vermijdt hij een beslissing die hierop aankomt. Om de sprint te voorkomen rijdt hij meestal een laatste ronde à bloc met risico om zo van zijn concurrenten weg te komen en solo over de meet te komen. Toch heeft hij enkele sprints gewonnen maar dat was dan alleen wanneer het een zware cross betrof waarbij de uitputtinggraad onderweg hoog was geweest en er op karakter gesprint moet worden en niet op puur snelheid. Zo won hij in 2008 de wereldbekercross van Kalmthout en in 2009 de jaarmarktcross in Niel telkens tegen Niels Albert. Ook won hij in 2010 de GVA-Trofeecross in Lille tegen de op papier snellere Zdeněk Štybar. Tegen de intrinsiek snellere Kevin Pauwels behaalde hij enkele sprintzeges zoals in 2010 de Superprestigecross van Asper-Gavere, in 2011 de wereldbekercross van Koksijde en een dag later in de Superprestigecross van Gieten.

Het prille begin[bewerken]

Sven Nys begon te BMX'en op 8 jarige leeftijd, hij won 8 nationale titels in de discipline eer hij zijn focus begon te leggen op het - in Vlaanderen - populaire veldrijden. Nys won zijn eerste kampioenen trui in 1995 toen hij Belgisch kampioen veldrijden bij de junioren werd. In het volgende seizoen (1996-1997) werd Nys voor de eerste maal wereldkampioen veldrijden bij de beloftes in het Duitse München. Het volgende seizoen reed hij opnieuw een zeer goed seizoen en als kers op de taart werd hij voor een 2de maal wereldkampioen veldrijden bij de beloftes in het Deense Middelfart. Bij deze 2 wereldkampioenschappen werd Bart Wellens telkens 2de na Nys. Het was het begin van een jaren lange vriendschap tussen de 2 beloftevolle veldrijders. Na zijn 2de wereldtitel in 1998 maakte Nys de overstap van de beloftes naar de profs (ook wel Elite genoemd) in dienst van het Nederlandse team Rabobank.

Eerste profjaren[bewerken]

In zijn eerste seizoen bij de profs werd al snel duidelijk dat Nys een groot potentieel had. Hij won in zijn eerste prof jaar al meteen de Superprestige veldrijden en behaalde brons op het Belgisch kampioenschap dat gewonnen werd door Marc Janssens. In Nys zijn 2de prof seizoen won hij voor de 2de maal de Superprestige veldrijden, wereldbeker en het Belgisch kampioenschap. Hij was dan ook dé grote favoriet voor het WK van 2000 in het Nederlandse Sint-Michielsgestel. Maar er werd afgesproken in het Rabobank team dat als er een renner voorop reed van Rabobank hij niet mocht teruggebracht worden van een teamgenoot. De Nederlander Richard Groenendaal die in Sint-Michielsgestel woonde schoot vanaf de start als een speer ervandoor en Nys was verplicht in de achtervolging met Mario de Clercq de benen stil te houden wegens de strenge teamorders en zodoende won Richard Groenendaal zijn eerste en enige wereldtitel voor eigen volk.

Na deze twee geslaagde seizoenen had Nys het in het seizoen 2000-2001 een stuk moeilijker om opnieuw wedstrijden te winnen, onder andere door een blessure die hem parten speelde in het begin van het seizoen. Nys sloot dit mindere seizoen af zonder ook maar één eindoverwinning of kampioenentrui. Het seizoen daarop ging Nys echter een stuk beter af met winst voor de 3de maal in Superprestige veldrijden en met winst in wereldbeker. Op het wereldkampioenschap van 2002 in Zolder behaalde Nys voor de 2de maal een bronzen medaille. In een spannende wedstrijd probeerde Nys in de laatste ronde Mario De Clercq tevergeefs kwijt te spelen. Mario De Clercq won uiteindelijk in de spurt voor Tom Vannoppen en Sven Nys.

Het seizoen daarop volgend oogstte Nys grote successen met winst in de Superprestige veldrijden, GvA Trofee én het Belgisch kampioenschap. Maar een eerste wereldtitel bij de profs had Nys nog steeds niet veroverd, na een off-day op het WK werd Nys pas teleurstellend 5de. Zijn jeugdrivaal Bart Wellens won na een fantastische wedstrijd het wereldkampioenschap voor Mario De Clercq en Erwin Vervecken.

In het seizoen 2003-2004 kende eeuwige rivaal Bart Wellens een wonderjaar waar hij zo goed als alles won, hierdoor won Nys voor het eerst sinds het seizoen 2000-2001 geen eindoverwinning of kampioenentrui. Nys verloor in de slotwedstrijd in Pijnacker zijn eerste plaats in de wereldbeker omdat zijn Belgische medegezellen in de achtervolging op Richard Groenendaal in extremis nog voor hem spurtten. Na de wedstrijd was Nys woedend op zijn landgenoten omdat ze liever de Nederlander Groenendaal dan hem het eindklassement zagen winnen. Toen Nys thuis kwam van de veelbesproken laatste manche van de wereldbeker ging hij zonder gegeten te hebben in het donker nog gaan fietsen om te reflecteren over wat er gebeurd was die dag. Na dit moment van bezinning besloot Nys enkel nog maar te rijden voor de overwinning en geen rekening te houden met andere veldrijders, overal waar hij zou starten was enkel een overwinning goed genoeg. Dit was een belangrijk keerpunt in zijn carrière en Nys werd de komende jaren de absolute heerser in het Veldrijden.

De Keizer van het veldrijden[bewerken]

Na het wonderjaar van Bart Wellens en het debacle in Pijnacker won Nys de komende seizoenen alles wat er te winnen viel en werd hij de De Keizer van het veldrijden genoemd.

In het seizoen 2004-2005 domineerde Nys het volledige veldritseizoen met 25 overwinningen en met winst in alle klassementen en het Belgisch kampioenschap veldrijden. Dit was de eerste maal dat dit ooit gebeurde en het WK moest nog gereden worden. Nys pakte als de kers op de taart zijn eerste wereldtitel bij de profs in het besneeuwde Duitse Sankt Wendel die hij behaalde voor Erwin Vervecken en Sven Vanthourenhout. In dit seizoen behaalde Nys als eerste veldrijder ooit de befaamde Grand Slam: hij won het Belgisch en wereldkampioenschap, bezette de eerste plaats op de UCI-ranglijst, won de Trofee Gazet van Antwerpen, de wereldbeker en de Superprestige. Geen enkele veldrijder deed hem dat ooit voor of na. Na dit imposante seizoen ging Nys verder op zijn elan en won opnieuw alle klassementen en het Belgisch kampioenschap veldrijden. Hij was de titelverdediger en topfavoriet op WK van 2006 maar Nys moest opgeven na een harde valpartij in de laatste ronde en kon dus zijn titel niet prolongeren.

In het seizoen 2006-2007 brak Nys opnieuw een record door alle 8 wedstrijden te winnen in het Superprestige veldrijden, dit was de eerste en de voorlopig laatste keer dat een renner alle wedstrijden won in een regelmatigheidscriterium in het veldrijden. Nys werd in dit regelmatigheidscriterium 13 wedstrijden na elkaar winnaar (Hoogstraten 2005 - Asper Gavere 2007) van een manche (wat ook een record is). Nys won ook het klassement van de wereldbeker en de Trofee Gazet van Antwerpen. Op het Belgisch kampioenschap veldrijden behaalde hij dat jaar de titel niet omdat het parcours er loodzwaar bijlag en er voortdurend gelopen moest worden, wat niet één van Nys zijn sterke punten is. Zijn jeugdrivaal en betere loper Bart Wellens won toen de wedstrijd.

Nys was op het WK van 2007 in Hooglede-Gits betrokken bij een valpartij veroorzaakt door een televisiemotor die een wegmarkeringsbak omver reed en zo Bart Wellens, die toen op kop reed deed vallen. Nys kon de gevallen Wellens niet meer ontwijken en viel over Wellens tegen het asfalt. Enkele ronden later viel Nys over Erwin Vervecken die tegen de vlakte ging na een stuurfout en een ronde hierna viel Nys opnieuw, ditmaal door een eigen stuurfout waardoor alle kans op een mooie ereplaats verkeken was. Na dit turbulente WK vol valpartijen eindigde Nys 'slechts' op een 11de plaats. Nys sloot het seizoen af zonder wereldtitel maar wél met 30 overwinningen en winst in alle klassementen.

Het seizoen daarop kwamen steeds meer jonge renners hun neus aan het venster steken. Toch wist Nys dat seizoen opnieuw alle klassementen naar zich toe te halen. Hij won dat seizoen de wereldbeker, de Superprestige veldrijden en de Trofee Gazet van Antwerpen. Ook op het Belgisch kampioenschap veldrijden schitterde hij dat jaar, hij behaalde toen zijn 5de Belgische titel bij de profs. Het wereldkampioenschap won hij niet. De overwinning was dat jaar voor de jonge Nederlander Lars Boom, Nys behaalde voor de 3de keer in zijn carrière de bronze medaille op een wk bij de profs.

In juni 2008, na tien jaar gereden te hebben voor het Nederlandse Rabobank ging Sven Nys rijden in dienst van het Belgische team Landbouwkrediet, waar hij zijn carrière wil afsluiten. Net zoals de voorgaande seizoenen wint Nys in het seizoen 2008-2009 opnieuw de wereldbeker, de Superprestige veldrijden, de Trofee Gazet van Antwerpen en het Belgisch kampioenschap veldrijden. Dit is geen sinecure want de jonge talenten Niels Albert en Zdeněk Štybar maken het Nys vaak moeilijk. Op het wereldkampioenschap behaalt hij voor de 4de keer brons bij de profs. De wereldtitel gaat naar Niels Albert die, door een blessure in het begin van het seizoen, een stuk frisser en sterker voor de dag kwam.

Gedeelde heerschappij[bewerken]

Na jaren alleen aan de top van het veldrijden te staan beginnen 2 jonge talentvolle renners meer en meer hun plaats in de top van het veldrijden op te eisen: Niels Albert en de Tsjech Zdeněk Štybar. Doordat Nys zijn heerschappij moest delen met deze 2 renners, verdeelden ze onderling alle prijzen. Ze werden dan ook de De Grote 3 genoemd.

Sven Nys in Oostmalle, 2010

In het seizoen 2009-2010 wint Nys de Trofee Gazet van Antwerpen en het Belgisch kampioenschap veldrijden. Dat seizoen heeft hij pech in de Superprestige veldrijden , hij lijkt op weg naar een 10de eindzege in dit regelmatigheidscriterium. Maar in Diegem rijdt hij zijn versnellingsapparaat in zijn wiel waardoor hij zijn ambities om dat klassement te winnen direct mag opbergen. Nys behaalt nog maar eens brons op het wereldkampioenschap, de Tsjech Zdeněk Štybar wordt dat seizoen wereldkampioen in eigen land.

Het daaropvolgend seizoen haalde Nys voor de 10de keer de Superprestige veldrijden binnen alsook de Trofee Gazet van Antwerpen. Hij wint voor het eerst in zijn carrière geen wereldbekermanche in een seizoen. Het Belgisch kampioenschap loopt af op een sisser. Nys geeft op , later blijkt dat hij griep heeft. Op het wereldkampioenschap in St. Wendel is Nys zeer sterk, hij heeft de pech dat de Tsjech Zdeněk Štybar net iets sterker is die dag. Nys behaalde voor het eerst zilver.

Aan het einde van dat seizoen kwam er een nieuwe topper bij. Met name de stille Kevin Pauwels, waardoor men niet langer van De Grote 3 sprak maar wel van De Grote 4. In het seizoen 2011-2012 wint Nys de Superprestige veldrijden en op verbluffende wijze voor de 8ste keer het Belgisch kampioenschap veldrijden. Dat seizoen heeft Nys pech in de Trofee Gazet van Antwerpen. Wanneer in Essen zijn wiel los komt ziet hij een wenkende zege en zijn ambities om de Trofee te winnen in rook op gaan. Kevin Pauwels heeft dat seizoen een grote stap voorwaarts gezet en wordt eindwinnaar in de Trofee Gazet van Antwerpen en ook in de wereldbeker.

Op het wereldkampioenschap van 2012 in Koksijde waar ongeveer 60.000 supporters aanwezig waren, krijgt hij af te rekenen met Niels Albert die een superdag had en van kop tot finish aan de leiding reed. Na de koers zegt Nys in een interview dat dit misschien wel zijn laatste wereldkampioenschap was dat hij gereden had maar enkel maanden later kwam hij terug op die beslissing. Exact 1 jaar na deze uitspraak werd hij op 2 februari in het Amerikaanse Louisville voor de 2de keer wereldkampioen Veldrijden, hij klopte na een spannende strijd Klaas Vantornout.

Naast het wereldkampioenschap veldrijden werd Nys dat jaar ook winnaar van de Superprestige veldrijden, dit was de 12de keer dat hij dit klassement naar hem toe kon halen. Het hele seizoen waren er spannende duels geweest met Niels Albert. Maar door een ziekte in de kerst/nieuwjaarsperiode verloor vooral hij aansluiting in de andere klassementen. Albert werd zo winnaar van de wereldbeker en de bpost bank trofee. Op het Belgisch kampioenschap veldrijden in Mol was Klaas Vantornout dan weer net iets beter in de laatste ronde en behaalde Nys voor de eerste keer zilver op een Belgisch kampioenschap veldrijden.

In het seizoen 2013-2014 domineerde Nys opnieuw de bpost bank trofee door 5 van de 8 manches te winnen en het eindklassement binnen te halen met ruime voorsprong op Niels Albert. In de Superprestige nam Nys ook al snel een ruime voorsprong in het klassement, maar na pech in de wedstrijd van Gieten moest hij die leidersplaats afstaan aan Albert. Door in alle andere wedstrijden op het podium te eindigen en ook 4 overwinningen te halen wist hij uiteindelijk de eindzege op de valreep - en met gelijk puntentotaal - nog van Albert af te snoepen. In de wereldbeker speelde Nys geen rol van betekenis. In Waregem haalde Nys met sprekend gemak een negende Belgische titel binnen - nog slechts één minder dan het legendarische record van Roland Liboton. Op het wereldkampioenschap in het Nederlandse Hoogerheide ten slotte vocht Nys een verbeten duel uit met Zdenek Stybar, die uiteindelijk het goud veroverde na een foutje van Nys in de slotronde. Nys behaalde zo het zilver, zijn 9e WK-medaille bij de profs.

Mountainbike[bewerken]

Sven Nys tijdens de olympische spelen, (Londen 2012)

In 2005 zette Nys zijn eerste stappen in het mountainbiken, met het oog op de Olympische Zomerspelen 2008 in Peking. In zijn tweede officiële wedstrijd werd Nys al Belgisch kampioen te Tervuren. Ook internationaal gooide hij meteen hoge ogen met een 12de plaats op het Europees kampioenschap. Een seizoen later moest hij tijdens het BK op het zware parcours in Bastenaken enkel ex-wereldkampioen Filip Meirhaeghe laten voorgaan. Een jaar later won hij een tweede Belgische titel in Ottignies. In datzelfde jaar 2007 slaagde hij er ook in twee klassiekers in de lage landen te winnen: de Stappenbelt Rabobank MTB Trophy en de Hondsrug Classic. Door zijn uitstekende prestatie op de wereldkampioenschappen mountainbike 2007, waar hij 16de eindigde, kon hij zich kwalificeren voor de Olympische Spelen van Peking. Hij werd na Daniele Pontoni, Luca Bramati en Peter Van Den Abeele pas de vierde veldrijder die hier in slaagt.

Heel 2008 stond in het teken van de spelen. Zijn voorbereiding verliep optimaal, met onder meer een 16de plaats op het EK en een 6de plaats in de wereldbeker in het Britse Fort William, zijn beste resultaat in een wereldbeker ooit. Op 21 augustus 2008 finishte Nys als beste Belg op de negende plaats op 5.01 van winnaar Julien Absalon. Tijdens de wedstrijd streed hij een tijdlang mee voor brons.

In 2009 werd hij verrassend derde op het Europees kampioenschap in Zoetermeer op 3 minuten van winnaar Ralph Näf. Vanaf 2011 probeerde hij zich opnieuw te plaatsen voor de Spelen in Londen.[1]. Nys kon zich pas tijdens de allerlaatste wedstrijd, met een 10de plaats op het EK 2012 in Moskou, kwalificeren. Hij trok in goede conditie naar de Spelen en startte zijn race goed. Door materiaalpech zakte hij echter weg en gaf hij ontmoedigd op.

Na de spelen van 2012 heeft Nys niet echt een groot doel meer in het mountainbiken. Dit weerhoudt hem er niet van om jaarlijks nog zijn Wereldbekers en EK's mee te pikken. In 2013 en 2014 werd hij voor de 3de en 4de keer Belgisch kampioen cross-country.

Algemeen[bewerken]

In zijn carrière won hij dertien maal de Superprestige veldrijden (1999, 2000, 2002, 2003, 2005-2009, 2011-2014), was hij zeven keer de beste in de wereldbeker (2000, 2002, 2005-2009) en acht maal won hij de Trofee Gazet van Antwerpen (2003, 2005-2011). Hij is de absolute recordhouder in deze 3 regelmatigheidscriteriums mede ook omdat de wereldbeker en GVA Trofee nog niet zo heel lang bestaan in het veldrijden. Nys staat niet echt bekend als een kampioenschapsrenner omdat hij meer uitblinkt in regelmaat dan in pieken naar 1 koers toe. Toch won hij 9 maal het Belgisch kampioenschap (2000, 2003, 2005, 2006, 2008-2010, 2012, 2014). Nys werd ook 2 maal wereldkampioen in het Duitse St. Wendel in 2005 en in het Amerikaanse Louisville in 2013.

In totaal behaalde Nys in alle categorieën (junior-belofte-prof) tot nu toe meer dan 300 zeges waarvan 64 Superprestigeveldritten, 49 wereldbekerveldritten en 49 Gazet van Antwerpentrofee/bpost veldritten, geen enkele veldrijder deed ooit beter qua aantal overwinningen. Sinds het begin van zijn carrière tot nu stond Sven Nys bij de profs al 109 keer op het podium van een Superprestigecross, 80 keer op het podium van een wereldbekercross en 82 keer op het podium van een Gazet van Antwerpen Trofeecross.

Sven Nys staat ook bekend voor zijn drang naar overwinningen, overal waar hij start wil hij winnen. Dit leverde hem dan ook de bijnaam De Kannibaal Van Baal op. Door zijn indrukwekkende palmares wordt Sven Nys ook wel de De Keizer van het veldrijden genoemd. Sven Nys' favoriete cross is de Koppenbergcross, waar hij al 9 keer won. Zo wordt hij ook De Koning van de Koppenberg genoemd.

Ondanks het feit dat Nys altijd en overal wil winnen waar hij start, heeft Nys 1 cross die hij zelf zijn zwarte beest noemt. Namelijk de cross in Diegem die tegenwoordig 's avonds gereden wordt. De reden hiervoor is dat Nys in Diegem al verscheidene malen pech heeft gekend. Ook het feit dat men over veel asfalt moet rijden in plaats van door het veld speelt hierin een rol.

Nys wordt gecoacht door de Belgische trainer Paul Van Den Bosch die onder anderen ook de Belgische triatleten Marc Herremans en Luc Van Lierde gecoacht heeft in zijn loopbaan.

Nys schreef het boek "Ik, Sven Nys", dat verscheen op 9 oktober 2006. Het idee om een eigen boek te schrijven kwam na het verliezen van de wereldbeker in de laatste veldrit te Pijnacker. Het was na deze wedstrijd dat hij tevens de uitspraak "Het is oorlog, bedankt Vannoppen, bedankt Van der Linden. Dit is het laatste dat ik voor de Belgische ploeg gedaan heb. Ze kunnen allemaal de boom in." deed.[2]

In 2013 bracht Nys een tweede boek uit, getiteld "Mijn Leven". Het is een boek over het talent en zijn passie voor het veldrijden.

Palmares[bewerken]

Veldrijden[bewerken]

Seizoen Wereldbeker Superprestige GvA Trofee/bpost bank trofee WKRegenboogtrui BK Belgische kampioenstrui Overige Totaal aantal zeges
1998-1999 Tábor Ruddervoorde, Sint-Michielsgestel, Gieten, Sivelle, Diegem, Wetzikon, Eindklassement Essen, Oostmalle 6e Brons Bellem, Hagendorf, Dijon, Otegem, Eeklo 14
1999-2000 Safenwill, Leudelange, Eindklassement Ruddervoorde, Hoogstraten, Sivelle, Surhuisterveen, Gieten, Wetzikon, Eindklassement Rijkevorsel, Lille Brons Goud Bellem, Schultheiss, Vossem, Baal, Steinsel, Zonnebeke, Praag, Kayl, Koksijde, Sint-Niklaas 21
2000-2001 Zolder, Zeddam Diegem Loenhout, Kalmthout, Lille 4e 6e As, Baal 8
2001-2002 Monopoli, Wetzikon, Igorre, Eindklassement Asper-Gavere, Gieten, Eindklassement Oudenaarde Brons 7e Harderwijk, Fourmies, Tábor, Wielsbeke 10
2002-2003 Liévin, Hoogerheide Ruddervoorde, Sint-Michielsgestel, Gieten, Hoogstraten, Harnes, Eindklassement Essen, Loenhout, Baal, Eindklassement 5e Goud Erpe-Mere, Middelkerke, Fourmies, Dottenijs, Hamme-Zogge, Sint-Niklaas 17
2003-2004 Turijn, St. Wendel, Wetzikon Sint-Michielsgestel, Vorselaar Baal DNF Brons Erpe-Mere, Middelkerke, Hofstade, Eeklo 10
2004-2005 Pijnacker, Wetzikon, Milaan, Hofstade, Nommay, Hoogerheide, Lanarvily, Eindklassement Ruddervoorde, Asper-Gavere, Gieten, Vorselaar, Eindklassement Oudenaarde, Loenhout, Baal, Lille, Oostmalle, Eindklassement Goud Goud Zolder, Aalter, Erpe-Mere, Woerden, Huijbergen, Overijse, Kalmthout 25
2005-2006 Kalmthout, Tábor, Pijnacker, Wetzikon, Milaan, Hofstade, Hooglede-Gits, Liévin, Eindklassement Hamme-Zogge, Asper-Gavere, Hoogstraten, Vorselaar, Eindklassement Oudenaarde, Niel, Hasselt, Loenhout, Lille, Eindklassement DNF Goud Aalter, Harderwijk, Zonhoven, Lebbeke, Koksijde, Sint-Niklaas, Antwerpen, Eeklo, Heerlen 27
2006-2007 Aigle, Kalmthout, Pijnacker, Koksijde, Igorre, Nommay, Hoogerheide, Eindklassement Ruddervoorde, Sint-Michielsgestel, Asper-Gavere, Gieten, Hamme-Zogge, Diegem, Hoogstraten, Vorselaar, Eindklassement Oudenaarde, Essen, Baal, Lille, Eindklassement 11e Brons Erpe-Mere, Zonhoven, Dottenijs, Vossem, Overijse, Wachtebeke, Sint-Niklaas, Otegem, Flanders Indoor Cyclocross, Maldegem, Eeklo 30
2007-2008 Tábor, Koksijde, Igorre, Hofstade, Eindklassement Ruddervoorde, Hamme-Zogge, Asper-Gavere, Veghel-Eerde, Diegem, Eindklassement Oudenaarde, Hasselt, Essen, Baal, Eindklassement Brons Goud Neerpelt, Harderwijk, Dottenijs, Asteasu, Middelkerke, Otegem, Surhuisterveen 21
2008-2009 Kalmthout, Igorre, Milaan, Eindklassement Ruddervoorde, Asper-Gavere, Hamme-Zogge, Hoogstraten, Vorselaar, Eindklassement Oudenaarde, Essen, Baal, Oostmalle, Eindklassement Brons Goud Neerpelt, Dottenijs, Eernegem, Middelkerke, Maldegem 18
2009-2010 Kalmthout Ruddervoorde, Gieten, Zonhoven Oudenaarde, Loenhout, Baal, Lille, Eindklassement Brons Goud Woerden, Niel, Antwerpen, Middelkerke, Zonnebeke, Lebbeke 15
2010-2011 Hamme-Zogge, Asper-Gavere, Hoogstraten, Eindklassement Oudenaarde, Essen, Baal, Eindklassement Zilver DNF Erpe-Mere, Neerpelt, Ronse, Niel, Asteasu, Overijse, Maldegem, Lebbeke 14
2011-2012 Pilsen, Koksijde, Namen Gieten, Eindklassement Baal 7e Goud Neerpelt, Laarne, Niel, Antwerpen, Overijse, Leuven, Eeklo, Cauberg Cyclocross 14
2012-2013 Koksijde, Roubaix, Zolder Ruddervoorde, Zonhoven, Hamme-Zogge, Asper-Gavere, Hoogstraten, Eindklassement Oudenaarde, Hasselt Goud Zilver Neerpelt, Kalmthout, Overijse, Sint-Niklaas, Bredene, Eeklo, Lebbeke, Cyclocross Masters 19
2013-2014 Zonhoven, Asper-Gavere, Diegem, Hoogstraten, Eindklassement Ronse, Hasselt, Loenhout, Baal, Lille, Eindklassement Zilver Goud Las Vegas, Niel, Overijse, Zonnebeke, Leuven, Maldegem, Lebbeke, Cyclocross Masters 18
2014-2015

Mountainbiken[bewerken]

Seizoen Wereldbeker Kampioenschappen Overige Totaal aantal zeges
2005 Vlag van België BK 1
2006 Langdorp 1
2007 Vlag van België BK Apeldoorn, Gieten 3
2008 0
2009 Averbode 1
2010 Gooik, Averbode, Sankt Vith, Geraardsbergen, Bel GP 5
2011 Boom, Geraardsbergen, Bel GP 3
2012 Antwerpen, Sankt Vith, Geraardsbergen, Bel GP 4
2013 Vlag van België BK Apeldoorn, Sankt Vith 3
2014 Vlag van België BK Sankt Vith 2
Totaal 4 18 23

Algemeen overzicht[bewerken]

Junioren en beloften[bewerken]

  • 1994: Provinciaal kampioen Brabant bij de junioren
  • 1995: Belgische kampioenstrui Belgisch kampioen bij de junioren
  • 1996: Provinciaal kampioen Brabant bij de beloften
  • 1997: Provinciaal kampioen Brabant bij de beloften
  • 1997: Regenboogtrui Wereldkampioen bij de beloften
  • 1998: Provinciaal kampioen Brabant bij de beloften
  • 1998: Regenboogtrui Wereldkampioen bij de beloften

Elite veldrijden[bewerken]

Seizoen Aantal Regenboogtrui Belgische kampioenstrui SP WB bpost
1998-1999 14 overwinningen 6e Brons Goud Brons -
1999-2000 21 overwinningen Brons Goud Goud Goud -
2000-2001 8 overwinningen 4e 6e 6e 6e -
2001-2002 10 overwinningen Brons 7e Goud Goud 9e
2002-2003 17 overwinningen 5e Goud Goud Zilver Goud
2003-2004 10 overwinningen DNF Brons Zilver Zilver Brons
2004-2005 25 overwinningen Goud Goud Goud Goud Goud
2005-2006 27 overwinningen DNF Goud Goud Goud Goud
2006-2007 30 overwinningen 11e Brons Goud Goud Goud
2007-2008 21 overwinningen Brons Goud Goud Goud Goud
2008-2009 18 overwinningen Brons Goud Goud Goud Goud
2009-2010 15 overwinningen Brons Goud Brons Brons Goud
2010-2011 14 overwinningen Zilver DNF Goud Brons Goud
2011-2012 14 overwinningen 7e Goud Goud Zilver Brons
2012-2013 19 overwinningen Goud Zilver Goud Brons 6e
2013-2014 18 overwinningen Zilver Goud Goud 12e Goud
2014-2015
Totaal 281 overwinningen 2 9 13 7 9

Elite Moutainbike[bewerken]

Seizoen Olympic rings with white rims.svgOS MTB WB Belgische kampioenstrui BK Regenboogtrui WK Europees kampioenstrui EK
2005 ND Goud ND 12e
2006 DNF Zilver ND ND
2007 53e Goud 16e ND
2008 9e 62e Zilver ND 16e
2009 53e Zilver 14e Brons
2010 80e DNF DNF ND
2011 109e Zilver ND 33e
2012 DNF 62e ND ND 10e
2013 DNF Goud ND 6e
2014 Goud 5e

SP = Eindstand Superprestige
WB = Eindstand wereldbeker en enkele jaren UCI-ranking genoemd
bpost = Eindstand bpost bank trofee (werd vroeger Gazet van Antwerpen trofee genoemd)
DNF = Opgave
ND = Niet deelgenomen

Wegwielrennen[bewerken]

Hoewel Sven Nys zich al vanaf het begin van zijn carrière vooral focuste op het veldrijden, betwist hij ook vaak wegwedstrijden, zij het veeleer ter voorbereiding op het veldritseizoen. Zo reed hij in 2001 als afsluiter van zijn veldritseizoen de klassieker Parijs-Roubaix waarin hij zich liet opmerken door zich na 200 kilometer nog steeds voorin het peloton te handhaven. Daarnaast verschijnt Nys ook vaak aan de start in de Ronde van België en de GP Jef Scherens te Leuven.

Resultaten in Parijs-Roubaix:

Jaar Parijs-Roubaix
2001 41e
2002 36e

Onderscheidingen[bewerken]

Op 17 december 2006 won Nys de titel Sportpersoonlijkheid van het jaar, een trofee die een sporter slechts één maal in zijn of haar carrière kan ontvangen. Op 5 december 2007 won hij voor het eerst als prof de Kristallen fiets nadat hij in 1997 & 1998 de Kristallen fiets voor beste jongere gewonnen had. Nys was pas de tweede veldrijder die deze eer te beurt viel, enkel Paul Herygers deed hem dit voor. Op 14 december 2008 werd hij uitgeroepen tot Belgisch sportman van het jaar, een verkiezing waarin hij al verscheidene malen in de top drie eindigde. Het was tevens ook de eerste maal dat een veldrijder deze trofee mocht ontvangen.[3]

Een kort overzicht:

Kom op tegen Kanker[bewerken]

In 2010 was Sven Nys een van de peters samen met Paul Herygers, Michel Wuyts en Sabine Appelmans van 1000 kilometer van Kom op tegen Kanker, om zo zijn steentje bij te dragen aan het Kom op tegen Kanker fonds. Zelf zei hij het volgende hierover:

"Ik heb geen moment getwijfeld toen me gevraagd werd of ik peter wou zijn. Ik vind de 1000 kilometer een fantastische actie die het goede doel combineert met een straffe sportieve prestatie. 250 kilometer fietsen op een dag is niet makkelijk maar dat is de strijd tegen kanker natuurlijk ook niet. Wie de uitdaging aangaat, zal tijd hebben om te beseffen wat mensen met kanker doorstaan."

Foto's[bewerken]

Externe links[bewerken]

Wielerploegen

Amorison · Bellemakers · Boucher · A. Capelle · Clancy · De Waele · Delfosse · Gourgue · Kleynen · Kuyckx · Manning · Meirhaeghe · Neirynck · Nys · Peeters · Scheirlinckx · Sijmens · Stannard · Steels · Van Mechelen · Cappelle (stagiair) · Coomans (stagiair) · Hanseeuw (stagiair)

Amorison · Barbé · Bellemakers · Bertrand · Boucher · De Waele · Delfosse · Drouilly · Flahaut · Gourgue · Meirhaeghe · Neirynck · Nys · R. Peeters · K. Peeters · Ricci Poggi · Scheirlinckx · Verheyen · De Scheemaeker (stagiair) · Planckaert (stagiair) · Van den Haute (stagiair)

Amorison · Barbé · Bellemakers · Bertrand · Boucher · Caethoven · Commeyne · De Waele · Dekkers · Delfosse · Dockx · Drouilly · Gourgue · Neirynck · Nys · K. Peeters · Planckaert · Ricci Poggi · Scheirlinckx · Van den Haute · Verheyen · Barteau (stagiair) · De Scheemaeker (stagiair)

Amorison · Baestaens · Barbé · Bellemakers · Breyne · Cammaerts · Commeyne · De Waele · Dekkers · Delfosse · Dockx · Gourgue · Helminen · Honig · Juodvalkis · Kruopis · Nys · K. Peeters · Planckaert · Scheirlinckx · Stallaert · Traksel · Vanthourenhout · Verheyen

Amorison · Baestaens · Barbé · Bellemakers · Breyne · Bueken · Claeys · Cohnen · Commeyne · Delfosse · Devillers · De Waele · Helminen · Honig · Hovelijnck · Juodvalkis · Nys · K. Peeters · Planckaert · Stallaert · Traksel · Vanthourenhout · Backaert (stagiair) · Van Driessche (stagiair)

Amorison · Baestaens · Barbé · Breyne · Bueken · Claeys · Delfosse · Devillers · Honig · Hovelijnck · Juodvalkis · Nys · K. Peeters · Planckaert · Prémont · Stallaert · Steels · Sys · Vanherck · Vanthourenhout · Vantomme · Claes (stagiair) · David (stagiair) · Verwaest (stagiair)

Nys · Vanthourenhout

Bronnen, noten en/of referenties
Voorganger:
Bart Wellens
Regenboogtrui Wereldkampioen veldrijden Regenboogtrui
2005
Arc en ciel.pngArc en ciel.pngArc en ciel.png
Opvolger:
Erwin Vervecken
Voorganger:
Niels Albert
Regenboogtrui Wereldkampioen veldrijden Regenboogtrui
2013
Arc en ciel.pngArc en ciel.pngArc en ciel.png
Opvolger:
Zdeněk Štybar
Voorganger:
Klaas Vantornout
2013
Belgische kampioenstrui Belgisch kampioen veldrijden Belgische kampioenstrui
Sven Nys
2014
Opvolger:
-

Voorganger:
Niels Albert
2011
Belgische kampioenstrui Belgisch kampioen veldrijden Belgische kampioenstrui
Sven Nys
2012
Opvolger:
Klaas Vantornout
2013

Voorganger:
Bart Wellens
2007
Belgische kampioenstrui Belgisch kampioen veldrijden Belgische kampioenstrui
Sven Nys
2008, 2009, 2010
Opvolger:
Niels Albert
2011

Voorganger:
Bart Wellens
2004
Belgische kampioenstrui Belgisch kampioen veldrijden Belgische kampioenstrui
Sven Nys
2005, 2006
Opvolger:
Bart Wellens
2007

Voorganger:
Mario De Clercq
2002
Belgische kampioenstrui Belgisch kampioen veldrijden Belgische kampioenstrui
Sven Nys
2003
Opvolger:
Bart Wellens
2004

Voorganger:
Marc Janssens
1999
Belgische kampioenstrui Belgisch kampioen veldrijden Belgische kampioenstrui
Sven Nys
2000
Opvolger:
Mario De Clercq
2001
Voorganger:
Roel Paulissen
Belgische kampioenstrui Belgisch kampioen mountainbike Belgische kampioenstrui
2005
Opvolger:
Filip Meirhaeghe
Voorganger:
Filip Meirhaeghe
Belgische kampioenstrui Belgisch kampioen mountainbike Belgische kampioenstrui
2007
Opvolger:
Roel Paulissen
Voorganger:
Kevin Pauwels
Belgische kampioenstrui Belgisch kampioen mountainbike Belgische kampioenstrui
2013 & 2014
Voorganger:
Tom Boonen
Kristallen Fiets
2007

Olympic pictogram Cycling (road).png

Opvolger:
Philippe Gilbert
Voorganger:
Tom Boonen
Kristallen Fiets
2013

Olympic pictogram Cycling (road).png

Opvolger:
-
Voorganger:
Tom Boonen
Belgisch sportman van het jaar
2008

Olympic pictogram Cycling (mountain bike).png

Opvolger:
Philippe Gilbert