Mathieu van der Poel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Mathieu van der Poel
Van der Poel na het WK 2013
Van der Poel na het WK 2013
Persoonlijke informatie
Volledige naam Mathieu van der Poel
Geboortedatum 19 januari 1995
Geboorteplaats Kapellen, België
Nationaliteit Vlag van Nederland Nederlandse
Sportieve informatie
Huidige ploeg BKCP-Powerplus
Discipline Veldrijden/Wegwielrennen
Ploegen
2014- BKCP-Powerplus
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Mathieu van der Poel (Kapellen, 19 januari 1995) is een Nederlandse wielrenner die zowel in het veld als op de weg actief is.

Carrière[bewerken]

Jeugd[bewerken]

Als zoon van de voormalige wielrenner Adrie van der Poel, kleinzoon van de Franse renner Raymond Poulidor en de broer van veldrijder David van der Poel zat het veldrijden bij Mathieu van der Poel als het ware in de genen. De jonge Mathieu van der Poel begon met voetballen, hij mocht zelfs even stage lopen bij Willem II en zat geregeld bij de selectie van de provincie Antwerpen, later koos hij toch voor het wielrennen.

Zijn eerste seizoen bij de nieuwelingen was het veldritseizoen 2009-2010. Hij won toen al enkele lokale veldrit wedstrijden, en was favoriet voor de Nederlands titel. Deze wedstrijd werd begin 2010 te Heerlen beslist. Hij moest er net de duimen leggen voor de 1 jaar oudere Erik Kramer die ook titelverdediger was. Hij werd er uiteindelijk op 15 seconden 2de. In de daaropvolgende winter van 2010-2011 realiseerde hij een nagenoeg uitzonderlijke prestatie, namelijk 29 keer winst uit 29 deelnames in een veldrit. Het hoogtepunt was het behalen van de nationale titel in het Brabantse Sint-Michielsgestel. In de zomer van 2011 bewees hij ook een uitstekend wegrenner te zijn, hij won namelijk het nationaal kampioenschap tijdrijden bij de nieuwelingen. Hij legde het 16.8 km lange parcours te Zwartemeer af in 22 minuten en 38 seconden. Dit was 25 seconden sneller dan eerste achtervolger Tom Schaft.

Vanaf het veldritseizoen 2011-2012 kwam van der Poel uit voor de junioren. Hij miste zijn debuut niet, hij won alle grote wedstrijden incluis het Europees kampioenschap in Italië en het Nederlands kampioenschap telkens met een grote voorsprong. Enkel de Superprestige manche te Ruddervoorde in oktober moest hij aan Wout Van Aert laten, hij eindigde er als derde. Op het einde van het seizoen had hij zich al verzekerd van de overwinning in de drie belangrijke regelmatigheidscriteriums, enkel het Wereldkampioenschap was nog een doel. Hij startte er logischerwijs als de grote favoriet in het Belgische Koksijde. Maar in de eerste ronde kreeg hij af te rekenen met maagkrampen. Aanvankelijk leek hij dus uitgeteld voor de zege, maar in de 2de ronde nam hij een kleine kloof die hij kon houden en bleef hij zijn concurrenten amper 8 seconden voor. Wout Van Aert uit België en de Fransman Quentin Jauregui flankeerden hem op het podium. In de daaropvolgende zomer ontwikkelde hij zich door op de weg, hij won 13 keer waaronder het eindklassement in de Franse rittenwedstrijd voor juniores: Ronde des Vallées. In deze laatste rittenkoers gingen onder anderen Piotr Havik en Johan Le Bon hem voor. Hij werd ook geselecteerd voor het Wereldkampioenschap wielrennen in eigen land. Op de Cauberg eindigde hij als 9de in de groepssprint.

Tijdens het veldritseizoen 2012-2013 kon hij zijn dominantie van het voorgaande jaar verder zetten. Hij reed dat seizoen 30 races, en hij won ze alle 30. Hij won het EK, het NK en het wereldkampioenschap. Tijdens dat WK trok hij al van bij de start door en liet onmiddellijk zijn concurrentie achter zich, zijn landgenoot Martijn Budding werd op bijna een minuut 2de. Net als het voorgaande jaar won hij weer de 3 grote regelmatigheidscriteriums. Tijdens het zomerseizoen bleek ook duidelijk dat hij ook het potentieel heeft om een toprenner te worden op de weg. Hij won onder andere: een etappe in de Vredeskoers, het eindklassement in de Tour du Valromey en ook nog het eindklassement van de prestigieuze Trophée Centre Morbihan waar onder andere Lloyd Mondory, Jukka Vastaranta en Mickaël Cherel op de erelijst staan. Hij toonde zich ook het sterkste op het Nederlands kampioenschap wielrennen op de weg. In september was hij net als in 2012 de topfavoriet voor het Wereldkampioenschap te Firenze. Maar door een geblokkeerde rug werd hij pas 50e in de tijdrit. Aan de wegrit startte hij met grote twijfels, maar hij reed in de aanvangsfase alert vooraan in het peloton. Op de laatste beklimming van de Fiesole knalde hij iedereen uit het wiel en snelde ook de Fransman Franck Bonnamour, de koploper op dat moment, voorbij. Hij hield stand in de laatste kilometers en werd werd voor het eerst wereldkampioen op de weg.[1]

Vanaf het veldritseizoen 2013-2014 komt van der Poel uit bij de Beloften. Hij wist zijn eerste wedstrijd meteen met de zege te gaan lopen, op het zware parcours in Ronse. In de daaropvolgende maanden won hij verschillende crossen, samen met Wout Van Aert en Michael Vanthourenhout domineerden ze het seizoensbegin. Zijn eerste grote kampioenschap bij de beloften was het EK, lang leek hij op weg naar de zege, maar uiteindelijk moest hij toch buigen voor Michael Vanthourenhout. Door deze goede prestaties kreeg hij van BKCP-Powerplus manager Christoph Roodhooft vanaf 1 januari 2014 een 4-jarig profcontract bij het BKCP-Powerplus team. Begin januari behaalde hij zijn eerste nationale titel in het veld, te Gasselte wist hij zijn broer David achter zich te houden. Voor het WK dat 2 weken later in eigen land plaatsvond, was hij ook topfavoriet. Na een gemiste start kwam hij echter nooit in de wedstrijd voor, hij eindigde uiteindelijk nipt als 3de. Wel wist hij dat seizoen het eindklassement van de wereldbeker als dat van de superprestige op zijn naam te schrijven bij de beloften.

In het seizoen 2014-2015 zal van der Poel vaker bij de elite opduiken, de meeste grote wedstrijden blijft hij echter wel bij de beloften rijden. Tijdens zijn zomerseizoen reed hij enkel het NK als beloftewedstrijd, hij had er enkel zijn broer in steun, ondanks zijn verwoede pogingen eindigde hij pas als 12de.

Als belofte bij de elite[bewerken]

Vanaf het veldritseizoen 2013-2014 reed hij bij de beloften, dit betekende dat hij ook sommige kleinere wedstrijden tussen de profs mag afwerken. De eerste keer was dat tijdens de Scheldecross. Hij verbaasde er vriend en vijand door meteen 2de te worden op amper 5 seconden van Niels Albert. Enkele weken later deed hij dit over in de Grote Prijs De Ster, hier werd hij nipt geklopt in de spurt door diezelfde Albert. Op 16 februari behaalde hij zijn eerste zege bij de profs, in de wedstrijd te Heerlen versloeg hij Thijs van Amerongen en Rob Peeters. Ook op de weg behaalde hij tijdens de zomer van 2014 al mooie resultaten. Zo werd hij in mei al 7de tijdens de Omloop der Kempen, en werd hij 4de in de 4de etappe van de Ronde van België.[2] Zijn eerste prof zege op de weg liet ook niet lang op zich wachten, op 15 juni won klopte hij in de spurt Paul Martens tijdens de Ronde van Limburg.

Palmares[bewerken]

Wegwielrennen[bewerken]

2014

Veldrijden[bewerken]

Seizoen Wereldbeker Superprestige Bpost trofee Regenboogtrui WK NK NK Overige Totaal aantal zeges
2013-2014 NVT NVT Heerlen 1

Jeugd[bewerken]

Veldrijden

  • Arc en ciel.png WK 2x: 2012 en 2013 (junioren)
  • Vlag van Europa EK 2x: 2011 en 2012 (junioren)
  • Vlag van Nederland NK 4x: 2011 (nieuwelingen), 2012 en 2013 (junioren), 2014 (beloften)

Wegwielrennen

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties