Greg Van Avermaet
| Greg van Avermaet | ||||
 |
||||
| Persoonlijke informatie | ||||
| Volledige naam | Greg van Avermaet | |||
| Bijnaam | Avi | |||
| Geboortedatum | 17 mei 1985 | |||
| Geboorteplaats | Lokeren, België | |||
| Lengte | 181 cm | |||
| Gewicht | 74 kg | |||
| Sportieve informatie | ||||
| Huidige ploeg | BMC Racing Team | |||
| Specialisatie | sprinter | |||
| Ploegen | ||||
| 2006 2007 2008-2009 2010 2011 - heden |
Bodysol-Win for Life-Jong Vlaanderen Predictor-Lotto Silence-Lotto Omega Pharma-Lotto BMC Racing Team |
|||
| Beste prestaties (top-20) | ||||
| Milaan-San Remo | 9e (2011) | |||
| Ronde van Vlaanderen | 4e (2012) | |||
| Parijs-Roubaix | 4e (2013) | |||
| Amstel Gold Race | 16e (2013) | |||
| Luik-Bastenaken-Luik | 7e (2011) | |||
| Ronde van Lombardije | 12e (2011) | |||
| WK | 5e (2010) | |||
| Extra | ||||
 Gent-Wevelgem 2013 |
||||
| Zeges: | ||||
| Parijs-Tours | 2011 | |||
|
||||
Greg Van Avermaet (Lokeren, 17 mei 1985) is een Belgisch wielrenner. Sinds 2011 komt hij uit voor BMC Racing Team. Van Avermaet koerst sinds 2003. In 2007 kreeg hij zijn eerste profcontract bij Predictor-Lotto. Hij is de zoon van Ronald, begin jaren 1980 een drietal jaar beroepsrenner, onder andere bij de ploeg Safir en de kleinzoon van Aimé Van Avermaet, die in 1956 als tiende eindigde in de Ronde van Lombardije. Langs moederszijde is hij de kleinzoon van Kamiel Buysse.
Inhoud |
Carrière [bewerken]
2004-2006: beloften [bewerken]
In 2003 start Van Avermaet zijn wielercarrière bij de juniores na een verleden als keeper bij voetbalploeg Beveren. Bij zijn overstap naar de beloften wint hij in zijn eerste jaar drie wedstrijden, en de twee opeenvolgende jaren steeds 11 wedstrijden. De periode bij de beloften wordt in stijl afgesloten met de overwinning in het Belgisch kampioenschap.
2007: eerste jaar bij de profs [bewerken]
Van Avermaet blijft als belofte niet onopgemerkt bij de grote teams, en krijgt voor 2007 een profcontract bij Predictor-Lotto. Hij start het seizoen met de ambitie veel te leren en zich nu en dan te tonen. In zijn eerste wedstrijd van het seizoen is het echter meteen raak; hij wint de vijfde rit in de Ronde van Qatar. In twee andere etappes eindigt hij bij de eerste tien. Na deze overwinning blijft Van Avermaet in beeld, onder andere met knappe ereplaatsen in Nokere Koerse en de Ronde van het Groene Hart. De beloning volgt snel, want Predictor-Lotto stelt hem op voor de ProTour-wedstrijden Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix. De eerste loopt uit op een teleurstelling; twee valpartijen dwingen hem tot opgave. In Parijs-Roubaix laat hij zich nadrukkelijk zien als hij na 25 km wedstrijd meegaat in een ontsnapping met 34 renners. Tot diep in de finale blijft Van Avermaet in de frontlinie meefietsen, om uiteindelijk als 29e op 5'06" achter medevluchter, en winnaar, Stuart O'Grady te eindigen.
Na de voorjaarsklassiekers volgt een periode van rust, waarna in mei de Ronde van Picardië volgt. In de eerste etappe is hij meteen in de goede ontsnapping mee; hij eindigt als vijfde na een sprint met een twintigtal renners. De tweede en derde etappe draaien uit op een massasprint. Van Avermaet finisht als 36e en 6e. De vierde, en laatste, etappe laat een spannende finale zien. Janek Tombak gaat voor de dubbelslag "etappe en eindoverwinning", maar komt voor die laatste seconden tekort. Van Avermaet finisht als vijfde op zeven seconden. In de einduitslag van de Ronde van Picardië 2007 eindigt hij als zesde, en als derde in het puntenklassement.
Eind mei rijdt Van Avermaet in eigen land de Ronde van België. De eerste etappe eindigt in een massasprint waarin hij als derde finisht na Wouter Weylandt. In de tweede etappe is hij bijzonder actief en slaagt hij erin om als lid van een kopgroep in de drie tussensprints van de dag voldoende bonificatieseconden te verzamelen om de leiderstrui van Weylandt over te nemen. In de tijdrit verliest hij, ondanks een voor zijn doen goede tijdrit, meer dan een minuut, waarna Vladimir Goesev de leiding in het algemeen klassement overneemt. In de twee resterende ritten rijdt Van Avermaet opnieuw sterk, onder andere met een vijfde plaats in de laatste, door Tom Boonen gewonnen, massasprint. Van Avermaet wint in de Ronde van België 2007 zowel de eerste prijs in het punten- en in het tussensprint-klassement, en eindigt als negende in het algemeen klassement.
In de Zwitserse eendagswedstrijd Grote Prijs Gippingen is Van Avermaet opnieuw mee in de aanval met een groep van zestien renners. Hij eindigt uiteindelijk als vijfde. Fysiek ongemak leidt vervolgens een wat mindere periode in. In zeer slecht weer is Van Avermaet één van de vele opgevers in de Delta Profronde. De Ster Elektrotoer wordt redelijk anoniem afgerond, en op het Belgisch Kampioenschap moet hij genoegen nemen met een 30e plaats.
In de GP Gerrie Knetemann is Van Avermaet terug aan het front. Hij wordt vijfde, in een wedstrijd waarin hij als onderdeel van de kopgroep de vlucht (en daarmee zege) van zijn ploeggenoot Olivier Kaisen succesvol verdedigt. Eind juli volgen de tweede en derde overwinning bij de professionals elkaar snel op. Eerst is Van Avermaet de snelste in de kermiskoers in Westrozebeke. Een week later wint hij in een massasprint de tweede etappe in de Ronde van het Waalse Gewest. Met een tweede plaats in de sprint in de derde, en, na een lange vlucht met een kleine groep, nog een vijfde plaats in de vijfde etappe, verovert hij tevens het puntenklassement.
Op 4 augustus wint Van Avermaet Rund um die Hainleite, een eendagswedstrijd in de 1.1 categorie in Duitsland. Gegangmaakt door zijn ploeggenoot Björn Leukemans wint hij de sprint van een kopgroep van elf. Nog in augustus overtuigt Van Avermaet in de ProTour-wedstrijd Vattenfall Cyclassics. Met een door een valpartij uitgedund peloton wordt het net geen massasprint. Alessandro Ballan blijft net uit de greep van de groep, waarin Van Avermaet als achtste eindigt. De Eneco Tour rijdt Van Avermaet voornamelijk in dienst van de ploeg. Als Robbie McEwen in de derde etappe zijn voorbereidend werk goed afmaakt, valt het de media op dat Van Avermaet harder juicht dan McEwen zelf, die nog mokt omdat hij van zijn ploeg niet in de Vuelta mocht starten.
2008: het jaar van de doorbraak [bewerken]
Het seizoen 2008 begint voor Van Avermaet met fysiek ongemak. Hij heeft last van zijn hiel. Vanuit Portugal waar de ploeg een stage hield, reist hij naar zijn schoenenfabrikant in Italië om zich speciaal aangepaste schoenen aan te laten meten. Dit heeft succes, want de pijn verdwijnt hierna grotendeels. De eerste wedstrijd van het seizoen is de Ronde van Qatar, waar Van Avermaet vorig jaar zijn eerste overwinning als professional boekte. In de eerste rit in lijn moet hij alleen buigen voor Tom Boonen, en ook de rest van de week eindigt hij steeds vooraan. In het eindklassement wordt Van Avermaet derde, en hij brengt de trui van het jongerenklassement mee naar huis. Hiermee start hij het seizoen 2008 op de manier waarop hij het vorige afsloot.
In de Ruta del Sol rijdt Van Avermaet opnieuw sterk, maar verder fysiek ongemak dwingt hem voortijdig af te stappen. Een ontsteking op het evenwichtsorgaan dwingt tot rust, waardoor niet gestart kan worden in het Vlaams openingsweekend met het Volk.
Medio maart stapt Van Avermaet weer op. Met alleen Nokere Koerse als wedstrijd in de benen start hij in Milaan-San Remo. De ploegleiding laat hem starten met het oog op de komende jaren. De opdracht om het parcours te verkennen en het ritme van de wedstrijd te ervaren wordt meer dan ingevuld. Van Avermaet eindigt op 21 seconden van winnaar Fabian Cancellara in de eerste grote groep.
In de E3 Prijs is Van Avermaet beresterk. Hij is mee in een vroege vlucht, en laat op verschillende hellingen zijn sterkte zien. In de laatste kilometers gaat hij alleen op jacht naar de weggelopen David Kopp. Hij krijgt hem echter niet te pakken. Kurt-Asle Arvesen gebruikt Van Avermaet als springplank om naar Kopp en de eindzege te rijden. Van Avermaet, die derde wordt, spreekt van een teleurstelling en een gemiste kans op de overwinning.
In de derde rit van de Driedaagse van De Panne start Van Avermaet niet meer, met het oog op de Ronde van Vlaanderen. In die wedstrijd laat hij zich als een meesterknecht voor Leif Hoste nadrukkelijk zien. Op de Oude Kwaremont is Van Avermaet in een tweede groep terechtgekomen. Als Hoste vervolgens door pech ook terugvalt, brengen Van Avermaet en Johan Vansummeren hem in een jacht van 27 km terug bij de kopgroep. Zelfs na deze inspanning is de accu niet leeg. In de finale laat Van Avermaet nog eenmaal zijn neus aan het venster zien. Stijn Devolder wint met een solo. Van Avermaet sprint naar de achtste plaats.
Door een val op 10 km van de finish is Van Avermaet niet vooraan te vinden in de uitslag van Gent-Wevelgem. De gevolgen verhinderen hem echter niet te starten in Parijs-Roubaix. Ook in deze wedstrijd slaat een val hem echter uit de voorste gelederen weg. Hij eindigt op de wielerbaan 27e. Na de Amstel Gold Race volgt een korte periode van rust.
De Vierdaagse van Duinkerke wordt redelijk anoniem afgewerkt. In de daarop volgende Ronde van Picardië begint de vorm terug te komen, en in de Ronde van België slaat Van Avermaet toe. In de eerste twee etappes trekt hij de sprint aan voor z'n ploegmaat Jürgen Roelandts. In de derde, de koninginnenrit, rijdt Stijn Devolder zeer sterk. Alleen Van Avermaet kan volgen. Hij pakt de etappe en de leiderstrui. Voor het tweede achtereenvolgende jaar begint hij aan de tijdrit in de zwarte trui. Devolder weet dan al dat hij met slechts acht seconden achterstand weinig moeite zal hebben met Van Avermaet. Die sluit de ronde af met een tweede plaats in het algemeen klassement achter Devolder, en met winst in het puntenklassement.
Half juni volgt de Ronde van Zwitserland, waarin Van Avermaet een aantal keren kort eindigt, maar die toch vooral in dienst van de ploeg, en van Robbie McEwen die twee etappes pakt, gereden wordt.
Het Belgisch kampioenschap loopt uit op een teleurstelling, ondanks de vierde plaats en de overwinning voor ploeggenoot Jürgen Roelandts. Het lijkt er sterk op dat de ploegentactiek van Lotto faalt, en Van Avermaet en Roelandts zijn in de finale aan hun lot overgelaten. Van Avermaet trekt dan maar de sprint aan voor Roelandts die goed afmaakt. De pers is lovend over het werk van Van Avermaet, maar als die de pers te woord staat is de teleurstelling hem goed aan te zien; "min of meer toevallig was hij op kop komen zitten met Roelandts in het wiel, en dan was hij maar doorgegaan". Hij zegt het niet met zoveel woorden, maar non-verbaal vertelt hij van een gemiste kans.
Begin juli wint Van Avermaet het criterium in Sint Niklaas. In dezelfde maand boekt hij een veel aansprekender overwinning in de Ronde van Wallonië. Hij pakt er de koninginnenrit, en de tweede plaats in het eindklassement achter Sergej Ivanov. Deze laatste is mee in een ontsnapping in de laatste etappe en onttroont Van Avermaet daarmee als leider. Twee weken later pakt Van Avermaet in de Ronde van de Ain opnieuw een etappe én de eindwinst in het puntenklassement. Daarmee lijkt hij klaar voor zijn eerste grote ronde: de Ronde van Spanje.
Na de eerste week in Spanje, waarin hij een aantal keren bij de eerste tien in de etappe eindigt, kiest hij in de twee bergetappes die volgen voor de grote groep. Met een achterstand in het algemeen klassement van bijna een uur begint hij aan de negende etappe in deze Ronde van Spanje; van Viella naar Sabiñánigo. Van Avermaet bevestigt zijn status van te duchten sprinter: hij klopt in een vlucht van twaalf een indrukwekkende reeks ervaren rotten als Davide Rebellin, Juan Antonio Flecha, Damiano Cunego, Rinaldo Nocentini, Egoi Martínez en Patrice Halgand. Daarover zegt hij na afloop: "ik denk wel dat dit mijn mooiste zege in mijn loopbaan is"[1] In de volgende etappe worden de sprinters verrast door Sébastien Hinault die de winst opeist. Met een derde plaats krijgt Van Avermaet wel de puntentrui in zijn bezit. Een spannende strijd om die trui met Alberto Contador, en Alejandro Valverde ontspint zich. Van Avermaet slaagt erin de trui te heroveren en zo komt hij in zijn eerste grote ronde op het podium als winnaar van de blauwe trui.
Met slechts een week recuperatie-tijd staat Van Avermaet aan de start van het wereldkampioenschap in Varese. In het begin van de wedstrijd gaat hij zuinig met z'n krachten om, maar in de finale is hij plots present. Hij reageert op een uitval van de latere winnaar Alessandro Ballan en komt zo in een kopgroep van vijf renners terecht. Om echt mee te spelen in de finale komt hij echter tekort. Hij finisht als zeventiende.
Aan het einde van het seizoen wordt Van Avermaet door zijn collega wielrenners beloond met de Flandrien-Trofee; de prijs voor de beste Belgische wielrenner van het seizoen.
2009-2010: de mindere jaren [bewerken]
In 2009 en 2010 gaat het allemaal wat minder met hem, hij weet wel een paar top-10 plaatsen te halen, maar echt winnen lukt niet meer, op de Heistse Pijl in 2009 na. Na een sterke wedstrijd in dienst van Philippe Gilbert haalt hij eind 2010 op het wereldkampioenschap in Geelong (Australië) wel een knappe vijfde plaats. Op het einde van het seizoen verlaat hij Omega Pharma-Lotto voor BMC.
2011: de heropstanding [bewerken]
2011 is een nieuwe uitdaging voor Van Avermaet. Hij wil zich graag bewijzen bij zijn nieuwe ploeg. In zijn eerste grote koers, Tirreno-Adriatico, laat hij al meteen zien dat hij in goede vorm is. Zo eindigt hij bijvoorbeeld in de top 15 van de rit naar Chieti, die besloot met een lastige slotklim. Een halve week later laat hij zich weer zien in Milaan-San Remo. Hij rijdt de hele tijd in het favorietengroepje dat zich al snel wist af te zonderen van het peloton. Op de Poggio gaat hij in de aanval en boven heeft hij 10 seconden op de favorieten. Maar het mocht niet zijn, want in de straten van San Remo wordt hij terug gegrepen en dat op 2,5 km van het einde. Uiteindelijk wordt hij nog 9e op 10 seconden van winnaar Matthew Goss. Van Avermaet rijdt later ook nog een hele sterke Luik-Bastenaken-Luik. Hij ontsnapte op 70 km van de aankomst en slaagde er in zo te anticiperen. Uiteindelijk was hij de enige van de groep vluchters die op de Côte de la Roche aux Faucons de grote kanonnen (Philippe Gilbert, Andy Schleck en Fränk Schleck) kon volgen. Op de Côte de Saint-Nicolas echter moest hij dan toch lossen om verdienstelijk als 7de de finish in Ans te bereiken.
In de Ronde van België begon hij aan het 2de deel van zijn seizoen. Hij werd zowel in de 4de etappe naar Eupen als in het eindklassement 2de, achter de onklopbare Philippe Gilbert. Terwijl de toppers in de Tour aan het werk waren, kon Greg een rit in de Ronde van Oostenrijk winnen. Hij geraakte met een groepje voorop en verschalkte zijn medevluchters in de sprint. Het was de eerste zege sinds deze in de Vuelta 2008.
Ook in de Ronde van Wallonië was hij zeer goed op dreef. Hij wist de laatste etappe te winnen (die over de lastige mûr de Thuin ging) en stelde daarmee ook de eindzege in deze ronde veilig. De zaterdag die daarop volgde stond hij aan de start van de Classica San Sebastian. Hij kon aanvankelijk niet mee met de allerbesten over de Jaizkibel (2de keer), maar wist in de afdaling met zijn groepje toch terug te keren. Op 4 km van de streep versnelde Philippe Gilbert, die deze wedstrijd ook zou winnen. In de laatste kilometer ging ook nog Barredo ervandoor. Toch wist hij noch knap naar de derde plaats te sprinten op amper 2 seconden van Barredo. Na een ontgoochelend WK (door een valpartij in een verloren positie) won hij op 9 oktober zijn eerste grote klassieker, Parijs-Tours. In de daaropvolgende Grote Prijs van Piëmonte stond hij ei zo na opnieuw op het hoogste schavotje, maar de ontsnapte Daniel Moreno kon hij net niet meer remonteren.
2012: de bevestiging [bewerken]
Na een meer dan behoorlijk jaar hoopt hij om in 2012 te bevestigen. Hij krijgt wel serieuse concurrentie in zijn eigen team, want Philippe Gilbert rijdt sinds dit seizoen ook voor BMC. In de eerste grote klassieker van het seizoen, Milaan-San Remo, bewijst hij dat zijn conditie al goed is door in de groep te zitten die voor de 4de plaats sprint. Spijtig genoeg valt hij op enkele honderden meters van de finish, waardoor een mogelijke mooie ereplaats gaat vliegen. In de Ronde van Vlaanderen rijdt hij een goede finale, maar wordt hij opgehouden door een valpartij. Hierdoor kon hij niet meer meedoen om de overwinning. Uiteindelijk wint hij de spurt van een peloton van ruim 40 man voor de 4de plaats. Ook in de Amstel Gold Race was hij goed. Hij reed lang op kop voor kopman Gilbert, zorgde voor de definitieve schifting in de finale en zette Gilbert perfect af aan de voet van de Cauberg. Gilbert werd uiteindelijk 6de, Greg werd 36e op 1min05.
Ook later op het jaar rijgt hij de ereplaatsen aan elkaar. In de Grote Prijs van Quebec moet hij enkel Simon Gerrans voor zich dulden en ook in de Grote Prijs van Wallonië strandt hij op de tweede plaats, ditmaal na de Fransman Julien Simon. Op het wereldkampioenschap in Valkenburg helpt hij met de Belgische ploeg Philippe Gilbert aan de wereldtitel. Het jaar sluit hij af met een zesde plaats in Parijs-Tours.
2013: sterk klassiek voorjaar [bewerken]
Greg doet ook in 2013 zijn reputatie als 'meneer regelmaat' alle eer aan. In de Ronde van Oman eindigt hij in de derde etappe tweede achter de ongenaakbare Peter Sagan. In de Omloop het Nieuwsblad zit hij lange tijd in de kopgroep, maar moet hij passen wanneer Luca Paolini en Stijn Vandenbergh de benen nemen. Uiteindelijk wordt hij 5de. Ook in de Strade Bianche bewijst hij met een zesde plaats dat de conditie goed is. In de daaropvolgende klassiekers strijdt hij vrijwel steeds in de voorste gelederen, wat uitmondt in een 3de plaats in Gent-Wevelgem, een 7de plaats in de Ronde van Vlaanderen, een 4de plaats in Parijs-Roubaix en een 6de plaats in de Brabantse Pijl.
Palmares [bewerken]
Belangrijkste verwinningen [bewerken]
2005
- Hasselt-Spa-Hasselt
- 1e etappe Triptyque des Barrages (U23)
2006
- Gent-Ieper
- Zellik-Galmaarden
- Trofee Jong Maar Moedig I.W.T.
Belgisch kampioen op de weg, Beloften
2007
- 5e etappe Ronde van Qatar
Punten- en 
tussensprint-klassement Ronde van België- Westrozebeke
- 2e etappe en het
puntenklassement van de Ronde van het Waalse Gewest - Rund um die Hainleite
- Memorial Rik Van Steenbergen
2008
Jongerenklassement Ronde van Qatar- 3e etappe en puntenklassement Ronde van België
- Grote prijs van Sint-Niklaas
- 3e etappe Ronde van het Waalse Gewest
- 2e etappe en puntenklassement Ronde van de Ain
- 9e etappe en
puntenklassement Ronde van Spanje - Flandrien-Trofee
2009
2011
- 6e etappe Ronde van Oostenrijk
- puntenklassement Ronde van Oostenrijk
- 5e etappe Ronde van Wallonië
- Eindklassement Ronde van Wallonië
- puntenklassement Ronde van Wallonië
- Parijs-Tours
2013
- 1e etappe Ronde van Qatar (ploegentijdrit)
Ereplaatsen [bewerken]
2008
2010
2011
2012
- 2e Grand Prix Cycliste de Québec
- 2e Grand Prix de Wallonie
- 4e Ronde van Vlaanderen
- 5e Omloop Het Nieuwsblad
- 5e Strade Bianche
- 5e Brabantse Pijl
- 6e Parijs-Tours
2013
Resultaten in voornaamste wedstrijden [bewerken]
|
|
Externe link [bewerken]
| BMC Racing Team 2013 |
|---|
|
Ballan · Blythe · Bookwalter · Burghardt · Cummings · Eijssen · Evans · Frank · Van Garderen · Gilbert · Hushovd · Kohler · Lander · Lodewyck · Moinard · Morabito · Nerz · Oss · Phinney · Pinotti · Quinziato · Santaromita · Schär · Van Avermaet · Warbasse · Wyss |
| Bronnen, noten en/of referenties |
 |
Zie de categorie Greg Van Avermaet van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
