Johan Museeuw

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Johan Museeuw
Johan Museeuw in de regenboogtrui in 1997
Johan Museeuw in de regenboogtrui in 1997
Persoonlijke informatie
Volledige naam Johan Museeuw
Bijnaam De Leeuw van Vlaanderen
Geboortedatum 13-10-1965
Geboorteplaats Varsenare, België
Sportieve informatie
Huidige ploeg gestopt
Specialisatie sprinter, noordelijke klassiekers
Ploegen
1988-1989
1990-1992
1993-1994
1994-2000
2001-2002
2003-2004
ADRenting
Lotto
GB–MG Maglificio
Mapei
Domo-Farm Frites
Quick Step-Davitamon
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Johan Museeuw (Varsenare, 13 oktober 1965) ook De Leeuw van Vlaanderen genoemd, is een voormalig Vlaams wielrenner die gespecialiseerd was in het rijden van klassiekers. Hij was op dat vlak een van de besten in de jaren 90 van de twintigste eeuw. Tevens is de voormalig wielerkampioen ondernemer en zette z'n eigen merk van racefietsen op de markt.

Biografie[bewerken]

Museeuw werd in 1988 professioneel wielrenner bij ADR. Zijn ploegleider was José De Cauwer. Museeuw was in zijn eerste seizoen vooral werkzaam als helper van Eddy Planckaert, die dat jaar de Ronde van Vlaanderen en de groene trui in de Ronde van Frankrijk won. Museeuw gaf echter drie dagen voor het einde op.

Museeuw zelf won dat jaar één wedstrijd (de GP Briek Schotte) en behaalde onder andere nog een 2de plaats in de GP d'Isbergues, tweede in de GP Impanis, zevende in Parijs-Brussel, achtste in de Ronde van Luxemburg en twaalfde in de Ronde van België.

In 1989 reed Museeuw opnieuw bij ADR en dat jaar reed hij bij een heel groot wielrenner in de ploeg (Greg LeMond - Tourwinnaar in 1986 en wereldkampioen in 1983). Lemond maakte zijn wederoptreden na een jachtongeval twee jaar daarvoor, vlak voor de start van de Tour in 1987.

In 1989 won Museeuw vier wedstrijden, met als belangrijkste zege een rit in de Ronde van België. Andere ereplaatsen waren er in: tweede in GP Briek Schotte, derde in Parijs-Tours, derde in Dwars door België, derde in de Ronde van België, derde in de GP Eddy Merckx, zesde in de GP Fourmies, achtste in het Belgisch kampioenschap en 16de in Parijs-Brussel.

Tevens reed hij voor het eerst de Ronde van Frankrijk uit, en hielp hij Greg Lemond deze mee winnen. Op het einde van de Ronde was het verschil tussen Lemond en Laurent Fignon acht seconden, het kleinste verschil ooit.

Na de Tour bleek het geld bij ADR echter op en viel deze ploeg uiteen. Museeuw zelf ging in 1990 rijden voor Lotto. Bij Lotto werd hij uitgespeeld in de pelotonsspurten. In 1990 won hij 11 wedstrijden, waaronder de vierde en de laatste rit in de Ronde van Frankrijk. Hij eindigde dat jaar tweede in de strijd om de groene trui.

Ook in 1991 won Museeuw 11 wedstrijden, met als uitschieter de Wereldbekerklassieker het Kampioenschap van Zürich. Hij finishte ook knap tweede in de Ronde van Vlaanderen, derde in Parijs-Brussel en vierde op het Belgisch kampioenschap. Ook reed hij mee in het Belgisch Kampioenschap veldrijden, en haalde daar de bronzen medaille.

1992 werd Museeuws laatste jaar voor Lotto. Hij won de voorjaarswedstrijd de E3-Prijs en het Belgisch kampioenschap in Peer. Zijn mooiste ereplaatsen waren een derde plaats in Milaan-San Remo, een zevende in Parijs-Roubaix en een tweede in de Scheldeprijs.

Patrick Lefevere[bewerken]

Vanaf 1993 kwam Museeuw onder de vleugels van Patrick Lefevere, de Westrozebekenaar die in Italië teammanager was van GB-MG. Voortaan ging Museeuw zich meer toeleggen op het klassieke werk in plaats van pelotonsspurten. De druk van het kopmanschap viel nu niet meer volledig op hem en dat leverde succes op: in het voorjaar won hij de Ronde van Vlaanderen voor de eerste maal, in het najaar Parijs-Tours. Hij droeg ook 2 dagen de gele trui in de Ronde van Frankrijk.

Sinds zijn zege in de Ronde van Vlaanderen in 1993 was de Leeuw steeds topfavoriet voor de noordelijke klassiekers (de Ronde en Parijs-Roubaix) die hij elk uiteindelijk driemaal zou winnen. Toch had Museeuw met beide wedstrijden een haat-liefde verhouding: in 1994 was hij in de Ronde zegezeker, maar werd hij toch met een verschil van 7 mm geklopt door Gianni Bugno, in 1996 hield een haperend versnellingsapparaat hem van de zege, en in 1997 reed Bruno Boscardin wereldkampioen Museeuw van de weg. In 1998 sloeg in Parijs-Roubaix het noodlot voor de Leeuw bijna echt toe. Museeuw viel een week na zijn indrukwekkende derde rondezege in het gevreesde bos van Wallers en brak zijn knieschijf. Door de onoplettendheid van enkele artsen kon een erg gevaarlijk virus oprukken, een amputatie van het been van de onfortuinlijke Museeuw werd even overwogen en er werd zelfs voor zijn leven gevreesd. Museeuw kwam echter sterker dan tevoren terug en won de helleklassieker nog tot tweemaal toe na een indrukwekkende solo. Ook in zijn laatste Parijs-Roubaix in 2004 leek hij op een vierde zege af te stevenen tot een lekke band roet in het eten gooide. Naast de wereldtitel en de zeges in de noordelijke klassiekers haalde Museeuw het nog tweemaal in het Kampioenschap van Zürich, eenmaal in de Amstel Gold Race en eenmaal in de HEW Cyclassics. Ook in de traditionele Vlaamse semi-klassiekers genre Kuurne-Brussel-Kuurne, Omloop Het Volk, E3-Prijs Vlaanderen en Brabantse Pijl was hij vele malen de beste.

Museeuw heeft elf keer een wedstrijd van de Wereldbeker wielrennen gewonnen en is daarmee recordhouder. Ook zijn erelijst in de Ronde van Vlaanderen (drie keer eerste, drie keer tweede en twee keer derde) is uniek.

In 2000 had Johan Museeuw een motorongeluk. Daardoor bleef hij enkele weken in kritieke toestand. Hij brak zijn kuitbeen, enkele ribben en de linkeroogkas. Daarnaast had hij ook een hersenbloeding waardoor hij later kampte met het frontaalsyndroom. Op 2 mei 2004 nam hij afscheid als profwielrenner tijdens zijn laatste wedstrijd: een criterium, georganiseerd te zijner eer. Hij won de wedstrijd en zijn fiets werd geveild voor een goed doel.

Doping[bewerken]

Op 8 oktober 2004 werd Museeuw door de tuchtcommissie van de Belgische wielrijdersbond effectief geschorst voor twee jaar en twee jaar met uitstel wegens een vermeend gebruik van verboden producten. De tuchtcommissie baseerde zich op het gecodeerd sms-verkeer van Museeuw. Zijn reputatie liep hiermee een serieuze deuk op. Hij kon hierdoor gedurende die periode geen officiële functie uitoefenen binnen de wielrennerij. De Vlaamse openbare omroep zag zich genoodzaakt om Museeuw wegens zijn schorsing niet langer te laten optreden als co-commentator bij wielerwedstrijden. In 2005 werd hij aangeklaagd voor mogelijk bezit van epo, Aranesp en het zwangerschapshormoon dexamethason. Op 17 oktober 2005 werd de populaire Leeuw Van Vlaanderen verwezen naar de strafrechtbank op basis van een wet uit 1921.

Vanaf 2004 was Museeuw public relations-verantwoordelijke bij de Quick·Step - Innergetic wielerploeg. Op 23 januari 2007 nam hij ontslag uit die functie nadat hij op een persconferentie in Kortrijk bekende dat hij op het einde van zijn carrière doping nam. Hij bekende het sportieve spel niet voor 100% eerlijk gespeeld te hebben om in Hamilton een tweede maal de regenboogtrui te veroveren en zo in schoonheid te eindigen.[1] Verder vertelde Museeuw dat hij zou blijven vechten voor een cleane wielersport, maar dat hij niet meer kan rechtzetten wat gebeurd is. Hij zei ook dat de heksenjacht nu maar eens gedaan moest zijn. Museeuw wou al twee jaar eerder met deze bekentenis naar buiten komen, maar dat werd hem afgeraden door Lefevere. Mede ten gevolge van deze bekentenis liep Johan Museeuw in 2008 een correctionele veroordeling op en kreeg hij een voorwaardelijke geldboete en gevangenisstraf.[2]

Palmares[bewerken]

1987

  • Zesbergenprijs Harelbeke

1988

1989

1990

1991

1992

1993

1994

1995

1996

1997

1998

1999

2000

2002

2003

Erelijst[bewerken]

Seizoen Klassiekers Rittenkoersen Grote Rondes Kampioenschappen Eendaagskoers Zesdaagses Etappes in rittenkoersen Totaal aantal zeges
1988 GP Briek Schotte 1
1989 1 rit Ronde van België 1
1990 Dwars door Morbihan 1 rit Driedaagse van de Panne-Koksijde, 2 ritten Ronde van Frankrijk 4
1991 Kampioenschap van Zürich Kampioenschap van Vlaanderen 2 ritten Ruta del Sol, 1 rit Ronde van Groot-Brittannië 5
1992 Vlag van België BK E3-Prijs Vlaanderen 1 rit Ruta del Sol 3
1993 Ronde van Vlaanderen, Parijs-Tours Dwars door Vlaanderen 1 rit Ronde van Zwitserland, 2 ritten Hofbrau Cup, 1 rit Parijs-Nice 7
1994 Amstel Gold Race Kuurne-Brussel-Kuurne, Druivenkoers 1 rit Ronde van Zwitserland 4
1995 Ronde van Vlaanderen, Kampioenschap van Zürich Vierdaagse van Duinkerke, Wereldbeker wielrennen Druivenkoers, GP Eddy Merckx, Kampioenschap van Vlaanderen, Omloop der Vlaamse Ardennen, Trofeo Laigueglia 9
1996 Parijs-Roubaix Wereldbeker wielrennen Vlag van België BK, Arc en ciel.png WK Brabantse Pijl 5
1997 Vierdaagse van Duinkerke, Driedaagse van De Panne Kuurne-Brussel-Kuurne 3 ritten Ruta del Sol 6
1998 Ronde van Vlaanderen Brabantse Pijl, E3 Prijs Vlaanderen 3
1999 Dwars door Vlaanderen, GP Briek Schotte 2
2000 Parijs-Roubaix Brabantse Pijl, Omloop het Volk 3
2002 Parijs-Roubaix, HEW Cyclassics Hamburg 1 rit Guldensporentweedaagse, 1 rit Ronde van het Waalse Gewest 4
2003 Omloop het Volk 1 rit Ronde van Denemarken 2

Resultaten in voornaamste wedstrijden[bewerken]

Jaar Ronde van
Italië

Ronde van
Frankrijk

Ronde van
Spanje

1988 opgave  
1989 106e  
1990 81e (2) 
1991 opgave  
1992 73e  
1993 50e  
1994 80e (1) 
1995 73e  
1996 95e  
1997 opgave  
1998
1999
2000
2001 opgave  
2002
2003
2004
(*) tussen haakjes aantal etappe-overwinningen
Jaar Milaan-San Remo Ronde van Vlaanderen Parijs-Roubaix Amstel Gold Race Luik-Bast.-Luik Ronde van Lombardije Parijs-Brussel Gent-Wevelgem WK op de weg Wereld- ranglijst
1988 31e 7e 30e 43e (UWB)
1989 62e 16e 25e (UWB)
1990 9e 12e 9e 6e Zilver
1991 Zilver ↑ 16e 10e Brons 8e 62e
1992 Brons 14e 7e Zilver ↑ 36e 7e 8e (UWB)
1993 32e Goud ↑ 4e 13e 12e Brons 20e 4e Zilver (UWB)
1994 12e Zilver ↑ 13e Goud ↑ 58e 4e Brons Zilver (UWB)
1995 12e Goud ↑ Brons ↑ 7e 13e 5e Goud (UWB)
1996 8e Brons ↑ Goud ↑ Brons ↑ 13e Zilver 39e Regenboogtrui ↑ Goud (UWB)
1997 44e 13e Brons ↑ 53e 6e 9e 9e 8e 14e (UWB)
1998 36e Goud ↑ 29e
1999 Brons ↑ 9e 12e 17e 14e 12e 6e (UWB)
2000 15e 33e Goud ↑ 40e 90e Brons 13e (UWB)
2001 80e 16e Zilver ↑ 5e 45e 56e 35e
2002 Zilver ↑ Goud ↑ 54e 83e 10e 107e
2003 38e 33e 107e 7e
2004 15e 5e 20e

Referenties[bewerken]

  1. "Johan Museeuw geeft dopinggebruik toe" RTL, 24 jan 2007.
  2. Museeuw en Co krijgen celstraf met uitstel - Sporza, 17 dec 2008

Links en bibliografie[bewerken]

Voorganger:
Abraham Olano
Regenboogtrui Wereldkampioen wielrennen Regenboogtrui
1996
Arc en ciel.pngArc en ciel.pngArc en ciel.png
Opvolger:
Laurent Brochard
Voorganger:
Benjamin Van Itterbeeck
1991
MaillotBélgica.svg Belgisch kampioen wielrennen MaillotBélgica.svg
Johan Museeuw
1992
Opvolger:
Alain Van Den Bossche
1993
Voorganger:
Wilfried Nelissen
1995
MaillotBélgica.svg Belgisch kampioen wielrennen MaillotBélgica.svg
Johan Museeuw
1996
Opvolger:
Tom Steels
1997