Mont Saint-Michel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Mont Saint-Michel en omliggende baai
Werelderfgoed cultuur
Mont St Michel 3, Brittany, France - July 2011.jpg
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
UNESCO-regio Europa en Noord-Amerika
Criteria i, iii, vi
Inschrijvingsverloop
UNESCO-volgnr. 80
Inschrijving 1979 (3e sessie)
Uitbreiding 2007
48° 38′ NB, 1° 30′ WL
UNESCO-werelderfgoedlijst

De Mont Saint-Michel is een klein, rotsachtig schiereiland in Frankrijk. Het eiland ligt ongeveer 1 kilometer uit de kust bij de plaats Avranches in Normandië. Het is oorspronkelijk een getijdeneiland: het was over land bereikbaar bij laagwater, maar bij hoogwater was het omringd door water. Tegenwoordig loopt er een smalle verhoogde weg naar het eiland. Mont Saint-Michel, met zijn trapstraten, is alleen toegankelijk voor voetgangers.

In 1979 werd de Mont Saint-Michel met abdijcomplex en de omliggende baai uitgeroepen tot werelderfgoed door de UNESCO.

Ontstaan van het eiland[bewerken]

Oorspronkelijk was het eiland een bergje in een bosrijk gebied dat dicht bij de kust lag en niet beschermd werd door duinen. Bij een vloedgolf werd het bos verwoest en een deel van de grond spoelde weg naar zee. Hierdoor werd het land waar vroeger dat bos lag, net laag genoeg om door de zee bij vloed overstroomd te worden. Het bergje werd een eiland waar men een abdij op gebouwd heeft.

Geschiedenis[bewerken]

De abdij van Mont Saint-Michel werd rond 700 gesticht door de heilige Aubert, die op de toen nog door het bos omringde berg in eenzaamheid kwam bidden. Volgens de legende zou de Aartsengel Michaël verschenen zijn aan Aubert, die visioenen kreeg over een kerk op de rots. Michaël beval de monnik tot drie maal toe om op die plek een kerk op te richten, en de monnik begon in 708 aan de kerk op de rotspunt, dicht bij de kust, te bouwen.

Mont Saint-Michel bij nacht

In 709 was de kapel af en konden er 100 mensen in. Volgens de overlevering[1] vond in maart 709 de stormvloed plaats waarbij de heuvel in zee kwam te liggen. In de loop van de tijd bouwden de monniken op die plek een klooster, en vergrootten de kapel tot een kerk. In de 9e eeuw en de eerste helft van de 10e eeuw was er maar alleen een klooster op het rotseiland. Het kon bereikt worden met een sloep of een schip. Dat was ook nodig voor de bevoorrading van het klooster. In 966 kwamen de Normandiërs - nazaten van de Noormannen - op het rotseiland. Ze bouwden onderaan en rondom het klooster op de rotshellingen, woonhuizen. De Normandiërs, die destijds al vrij snel het christendom met veel enthousiasme hadden omarmd, woonden daar voortaan met hun gezinnen. De Benedictijnen mochten er blijven. De stenen waarvan de kerk en het klooster gebouwd werden, kwamen van de eilanden Jersey en Guernsey, die op 22 km van de rots liggen. De kloosterlingen en inwoners van Avranches kapten de stenen van de eilanden en brachten ze per schip tot aan de voet van de rots. Een groot raderwiel dat binnen de kloostermuur aan de westkant stond, werd rondgedraaid door 4 à 5 personen, om de bouwstenen langs de rotshelling naar boven te hijsen. Dit grote rad is nu nog altijd te zien in het klooster.

Verzanding rond Mont Saint-Michel[bewerken]

Vanaf het ontstaan van de Mont Saint-Michel was de rots altijd omgeven door de zee, ook als het laagwater was. Rond 1400, toen Engeland in oorlog was met Frankrijk, werd het woud van Scissy, dat voor de rots en langs de kust 40.000 hectare besloeg, voor een deel afgebrand door oorlogshandelingen. Het woud werd tijdens de Honderdjarige Oorlog bijna geheel afgebrand en omgekapt voor hout. De Engelsen en Fransen voerden slag op het strand voor de Mont Saint-Michel. Het dorp aan de voet van Mont Saint-Michel werd verwoest en het klooster in brand gestoken, evenals het woud. Het bos hield het zand tegen, dat met de bijna altijd zuidwestelijke wind werd meegevoerd. Zo kon de Mont Saint-Michel niet verzanden. Maar nadat het woud voor een groot deel verdwenen was, begon de verzanding rondom de rots door de voortdurende zeewind. Zo komt het dat het rotseiland nu in een "op een woestijn lijkende" vlakte van zand ligt. Met springtij komt de zee toch tot aan de voet van de rots. Het getij komt dan zeer snel op. Een ruiter te paard had moeite om de vloed voor te blijven. Niettemin blijft het erg ondiep. Na de springvloed is het erg gevaarlijk om rond het rotseiland van de Mont Saint-Michel te wandelen. Er ligt dan overal drijfzand. Na elke springtij verleggen onderzandse riviertjes zich en de kans op wegzinken in het verraderlijke zand is levensgroot. In 2009 zijn er werkzaamheden gestart om de verzanding ongedaan te maken. Tegelijkertijd werd de parkeerplaats bij de voet van de berg verplaatst naar een plek enkele kilometers voor het eiland. Tevens werd de toegangsweg naar het eiland vervangen door een passerelle, waarover toeristen met een pendelbus naar de ingangspoort van het eiland kunnen worden vervoerd.

Bestuur[bewerken]

De gemeente waartoe het eiland en de abdij behoort heet Le Mont-Saint-Michel (geschreven met lidwoord en met een extra streepje). Ze heeft 43 inwoners. Voor de overige bestuurlijke informatie, zie het artikel over de gemeente: Le Mont-Saint-Michel.

Bezienswaardigheden[bewerken]

Op het eiland staat een abdij, gebouwd tussen de elfde en zestiende eeuw. Sinds 2001 verzorgen de broeders en zusters van de Monastieke Gemeenschappen van Jeruzalem de religieuze aanwezigheid in de abdij. Ze verzorgen erediensten in de abdijkerk in de zomer en in de crypte "Notre-Dame des Trente Cierges" in de winter.

Mont Saint-Michel in de cultuur[bewerken]

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Zie de stormvloed van maart 709 op de Franse Wikipedia