Frank Vandenbroucke (wielrenner)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Frank Vandenbroucke
Frank Vandenbroucke in 2002
Frank Vandenbroucke in 2002
Persoonlijke informatie
Volledige naam Frank Vandenbroucke
Bijnaam VDB, il Bimbo d'Oro
Geboortedatum 6 november 1974
Geboorteplaats Moeskroen, België
Overlijdensdatum 12 oktober 2009 (34)
Overlijdensplaats Saly, Senegal
Lengte 179 cm
Gewicht 68 kg
Sportieve informatie
Specialisatie heuvel-en kasseiklassiekers, klassementsrenner
Ploegen
1993-1995

1995-1998
1999-2000
2001
2002
2003
2004
2004-2005

2006
2006-2007

2008
2009
Lotto-Caloi (stagiair vanaf 01-09) (tot 01-04)
Mapei (vanaf 01-04)
Cofidis
Lampre-Daikin (tot 01-06)
Domo-Farm Frites
QuickStep-Davitamon
Fassa Bortolo (tot 12-08)
MrBookmaker.com (vanaf 13-08)
Unibet.com (tot 18-07)
Acqua & Sapone-Caffè Mokambo (vanaf 28-08)
Mitsubishi-Jartazi (tot 18-04)
Cinelli-Down Under (tot 31-08)
Beste prestaties (top-20)
Ronde van Vlaanderen 2e (1999, 2003)
Parijs-Roubaix 7e (1999)
Luik-Bastenaken-Luik 1e (1999)
Ronde van Spanje 12e (1999)
2 etappezeges
WK 7e (1999)
Extra
Zeges:  
Parijs-Brussel 1995
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Frank Vandenbroucke (Moeskroen, 6 november 1974Saly (Senegal)[1], 12 oktober 2009) was een Belgisch beroepswielrenner.

Loopbaan[bewerken]

Opkomst[bewerken]

Frank Vandenbroucke, kortweg VDB, begon jong met atletiek. Als 15-jarige nam hij een wielerlicentie van de KBWB en twee jaar later werd hij kampioen van België bij de nieuwelingen.

In 1994 werd Vandenbroucke professional bij de Lottoploeg die op dat moment werd geleid door zijn oom, voormalig wielrenner Jean-Luc Vandenbroucke. VDB gold als de grootste Belgische belofte op wielergebied.

Successen[bewerken]

Van 1995 tot 1999 was Vandenbroucke zeer succesvol. Bij de Belgische Mapei wielerploeg won hij onder andere de Ronde van de Middellandse Zee, de Scheldeprijs, Gent-Wevelgem, de Ronde van Galicië en Parijs-Nice. Ook won hij etappes in de Ronde van Oostenrijk en de Ronde van Luxemburg. In 1999 ging hij naar het Franse Cofidis en had daar zijn succesvolste jaar in zijn loopbaan. Hij won Luik-Bastenaken-Luik, de Omloop Het Volk en twee etappes in de Ronde van Spanje (Vuelta), waar hij ook het puntenklassement won. Op het wereldkampioenschap eindigde hij als één van de favorieten op de zevende plaats.

In opspraak[bewerken]

In 1999 raakte hij in een dopingzaak verwikkeld: zijn soigneur Bernard Sainz werd ervan verdacht in doping te handelen, en Vandenbroucke werd opgeroepen als getuige. Hijzelf werd vrijgesproken. Sindsdien heeft hij nooit meer zijn oude niveau weten te bereiken. Een verklaring die vaak gegeven wordt, is dat de stress van het favoriet zijn hem te veel werd. In 2000 moest hij weg bij Cofidis en kreeg toen elk jaar een andere ploeg.

Begin 2002 werd bij een huiszoeking doping aangetroffen bij Vandenbroucke; hijzelf testte echter negatief. Vanwege het bezit van doping werd hij wel geschorst. Het parket van Dendermonde wilde Vandenbroucke echter ook strafrechtelijk vervolgen. De verdediging van Vandenbroucke beriep zich op het principe dat men niet twee maal mag worden gestraft voor dezelfde feiten (ne bis in idem). In eerste aanleg kreeg Vandenbroucke toch een werkstraf van 200 uur. In beroep werd dit zelfs een zware geldboete van € 250.000. Vandenbroucke ging echter in cassatie en het arrest werd herzien. Begin 2007 werd Vandenbroucke vrijgesproken door het hof van beroep in Brussel, maar het parket-generaal tekende op zijn beurt cassatie aan.

Comeback[bewerken]

Zijn ploeg Domo-Farm Frites hield vertrouwen in Vandenbroucke en gaf hem een tweede kans. Hij reed in 2002 nog een redelijk naseizoen.

In 2003 had hij bij Quick·Step nog een succesvol jaar met een tweede plaats in de Ronde van Vlaanderen en deelname aan de Vuelta als hoogtepunten. Aan het einde van het seizoen, na afgenomen prestaties, had de ploeg geen vertrouwen meer in hem en hij ging naar Fassa Bortolo.

Nadagen carrière[bewerken]

Hierna was hij langere tijd actief voor de Mr.Bookmaker (later Unibet.com) wielerploeg. In juli 2006 werd hij, na het maandenlange uitblijven van degelijke prestaties en verscheidene ultimatums, ontslagen door de ploegleiding van Unibet.com.

Eind augustus 2006 werd de voormalige topwielrenner betrapt toen hij onder een valse naam deelnam aan een juniorenwedstrijd in Noord-Italië. Het ging om een amateurwedstrijd bij een Italiaanse wielerbond Udace, een wielerbond die los staat van de officiële Italiaanse wielerfederatie en het Italiaans Olympisch Comité. Vandenbroucke was ingeschreven als Francesco Del Ponte en op de vergunning stond een foto van wereldkampioen Tom Boonen. Vandenbroucke ontkende zelf die foto ingegeven te hebben en gaf aan dat de naam foutief was.[2] Dit voorval leverde hem echter weer genoeg publiciteit op om een nieuwe ploeg te vinden: Acqua & Sapone lijfde hem in. Het voorjaar van 2007 bleef Vandenbroucke echter aan de kant wegens een operatie aan de knie.

Op sportief vlak wisselde Vandenbroucke in het jaar 2009 weer van team: hij trok naar de continentale ploeg Cinelli-Down Under met oud-wielrenner en boezemvriend Nico Mattan als ploegleider. Het begin van het seizoen was nog moeizaam voor VDB maar hij zorgde voor een enorme verrassing door de proloog van de Boucles de Artois te winnen, zijn eerste zege in negen jaar. Hij werd uiteindelijk ook nog derde in de eindstand. In augustus weigerde hij nog langer een truitje van zijn ploeg te dragen. Volgens VDB werd hij niet meer betaald. Hij slaagde er niet in om voor 2010 een nieuwe ploeg te vinden.

Status[bewerken]

Ondanks alle problemen was VDB ongekend populair in Vlaanderen. Hij bleef één van de renners die het meest aangemoedigd werd. Vooral zijn overwinningen in Luik-Bastenaken-Luik en de eerste van twee etappeoverwinningen in de Vuelta hebben hier aan bijgedragen. In het buitenland, met uitzondering van Spanje, had hij die status helemaal niet en werd hij gezien als een probleemgeval.[3]

Privéproblemen[bewerken]

Sinds het begin van de dopingaffaire in 1999 ging het met de wielercarrière van Vandenbroucke steeds bergaf. Ook privé kende Vandenbroucke veel problemen. Depressies en druggebruik leken Vandenbroucke fataal te zullen worden.

In 1999 verbrak hij zijn verloving met Clothilde omdat hij verliefd was geworden op een Italiaans model Sarah Pinacci met wie hij trouwde.

In 2000 werd hij tweemaal betrapt achter het stuur met teveel alcohol op. Een dieptepunt in Vandenbrouckes leven was 26 juli 2004, toen een ruzie met zijn vrouw Sarah Pinacci uitliep op een zelfmoordpoging. Het stel ging later uit elkaar.

Op 6 juni 2007 werd Vandenbroucke opgenomen in een Italiaans ziekenhuis na een zelfmoordpoging door inname van een overdosis medicijnen. Hij werd opgenomen in de afdeling intensieve zorg en zijn toestand zou volgens de artsen ernstig zijn. In de avond van 7 juni 2007 werd gemeld dat hij buiten levensgevaar was.[4]

Op 24 juni 2007 werd Vandenbroucke na een nieuwe zenuwinzinking gedwongen opgenomen in het psychiatrisch centrum Heilig Hart in Ieper omdat hij een gevaar voor zichzelf en voor zijn omgeving vormde. De vrederechter moest beslissen tot verlenging van de collocatie. Deze oordeelde dat verdere opname niet meer nodig was.[5]

Begin april 2008 werd bekend dat Vandenbroucke begin dat jaar cocaïne gekocht had; het ging over een kleine dosis voor eigen gebruik en hij zou zelf geen cocaïne doorverkocht hebben. Hij kreeg geen sportieve sanctie omdat hij geen drugs gebruikte tijdens wedstrijden.[6]

Op 12 oktober 2009 overleed Vandenbroucke onverwacht tijdens zijn vakantie in Senegal aan een longembolie.[7] Hij verbleef in Saly en was samen met wielrenner Fabio Polazzi op vakantie. Hij overleed in het hotel La Maison Bleue op drie kilometer van zijn hotel. Hij was die nacht in gezelschap van een Senegalese prostituee geweest die hij de vorige avond had ontmoet.[8] De vrouw werd samen met twee Senegalese mannen aangehouden. Zij had de spullen van VDB gestolen en de mannen werden verdacht van heling. De vrouw gaf aan dat Vandenbroucke nog in leven was toen zij hem verliet.[9]

Vandenbroucke laat twee dochters na: één met Clothilde en één met Sarah.

Sinds 2010 wordt de "Memorial VDB Forever" georganiseerd om VDB te eren, een fietstocht in Ploegsteert door vrienden en familie van VDB en dit telkens op de eerste zondag van juni.

Palmares[bewerken]

Overwinningen[bewerken]

1991
  • Belgisch kampioen op de weg, Nieuwelingen
1992
  • Belgisch kampioen op de weg, Junioren
1993
  • Belgisch kampioen op de baan, Ploegkoers, Amateurs
1994
1995
1996
1997
1998
1999
2000
2004
  • Zwevegem
2005
  • Zwevegem
2009

Resultaten in voornaamste wedstrijden[bewerken]

Jaar Ronde van
Italië

Ronde van
Frankrijk

Ronde van
Spanje

1994
1995
1996
1997 50e  
1998 opgave  
1999 12e (2)Jersey green.svg 
2000 opgave  
2001
2002
2003 opgave  
2004
2005
2006
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
Jaar Milaan-San Remo Ronde van Vlaanderen Parijs-Roubaix Amstel Gold Race Luik-Bast.-Luik Gent-Wevelgem Waalse Pijl WK op de weg Wereld- ranglijst
1994 60e 22e opgave
1995
1996 20e 21e
1997
1998 136e 22e 6e Goud Zilver ↑ 10e (UWB)
1999 48e Zilver ↑ 7e 25e Goud 7e Brons (UWB)
2000 139e
2001 opgave opgave
2002
2003 114e Zilver ↑ opgave 19e 11e 24e 12e (UWB)
2004 66e 44e opgave 18e 16e 7e
2005
2006 opgave

Publicaties[bewerken]

Vandenbrouckes biografie, genaamd "Ik ben God niet", over zijn turbulente leven en over het wielermilieu verscheen in april 2008.

VDB forever! Mijmeringen over Frank Vandenbroucke, een boek van auteur Stefaan Van Laere met persoonlijke mijmeringen van de auteur en herinneringen van de fans en wielerliefhebbers.

Monoloog van iemand die het gewoon werd tegen zichzelf te praten, een fictieboek geschreven door Dimitri Verhulst, gebaseerd op het levenseinde van Frank Vandenbroucke.

Noten

Externe links