Fabian Cancellara

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Fabian Cancellara
Fabian Cancellara in 2007
Fabian Cancellara in 2007
Persoonlijke informatie
Volledige naam Fabian Cancellara
Bijnaam Spartacus, Platwalser, De Beer van Bern
Geboortedatum 18 maart 1981
Geboorteplaats Vlag van Zwitserland Wohlen bei Bern, Zwitserland
Lengte 188 cm
Gewicht 83 kg
Sportieve informatie
Huidige ploeg Trek Factory Racing
Discipline Weg
Specialisatie Klassiekerspecialist, tijdrijder, daler
Ploegen
2001-2002
2003-2005
2006-2010

2011
2012
2013
2014
Mapei (stagiair v.a. 1-9-00)
Fassa Bortolo
Team CSC
Team Saxo Bank
Team Leopard-Trek
RadioShack-Nissan-Trek
RadioShack-Leopard
Trek Factory Racing
Beste prestaties (top-20)
Milaan-San Remo 1e (2008)
Ronde van Vlaanderen 1e (2010, 2013, 2014)
Parijs-Roubaix 1e (2006, 2010, 2013)
Amstel Gold Race 8e (2005)
Ronde van Frankrijk 65e (2008)
8 etappezeges
WK 4e (2011)
UCI World Tour 7e (2013)
Extra
Goud tijdrit OS 2008
Zilver wegrit OS 2008
Wereldkampioen tijdrijden 2006, 2007, 2009 en 2010
Zeges:  
Tirreno-Adriatico
Ronde van Zwitserland
E3 Harelbeke
2008
2009
2010, 2011 en 2013
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Fabian Cancellara (Wohlen bei Bern, 18 maart 1981) is een Zwitserse wielrenner die rijdt voor Trek Factory Racing. Hij wordt doorgaans de tijdritspecialist van zijn generatie genoemd vanwege zijn vier wereldtitels (een record) en één Olympische titel tijdrijden. Voorts wist hij tot op heden zeven keer een "Monument" te winnen en staan er 10 individuele etappezeges in grote rondes op zijn palmares.

Biografie[bewerken]

Fabian Cancellara is de zoon van een Italiaanse vader en een Zwitserse moeder.

Jeugd[bewerken]

Al bij de junioren maakte Cancellara indruk als tijdrijder. Hij werd in 1998 en 1999 wereldkampioen bij de junioren. Als 19-jarige werd hij al tweede bij het WK tijdrijden voor de beloften (categorie onder 23 jaar), waarna hij prof werd.

In zijn eerste profjaren reed Cancellara voor de Mapei-wielerploeg. Als neoprof won hij meteen de Ronde van Rhodos. Ook werd hij tweede in de koppeltijdrit ter ere van Eddy Merckx, samen met de Australiër Michael Rogers. Het jaar daarop mocht hij met een andere ploegmaat, de Hongaar Laszlo Bodrogi, dan toch het hoogste schavotje op in de GP Merckx.

Deze kwamen in 2003 toen hij voor Fassa Bortolo reed en een etappe won in de Ronde van Romandië en de Ronde van Zwitserland.

In 2004 brak Cancellara echt door, door de proloog van de Ronde van Frankrijk te winnen en te mogen starten in de gele trui. Na afloop van de tweede etappe was hij deze weer kwijt.

In 2005 werd Cancellara derde op het wereldkampioenschap tijdrijden in Madrid.

2006[bewerken]

Twee grote overwinningen brachten Cancellara definitief naar de wereldtop: in het voorjaar won hij de wielerklassieker Parijs-Roubaix, waar hij op imposante wijze iedereen uit het wiel reed op de kasseien en vervolgens zijn voorsprong alleen maar uitbouwde, en in het najaar het WK tijdrijden, waar hij een grote voorsprong van anderhalve minuut nam op de nummer twee, David Zabriskie.

2007[bewerken]

Fabian Cancellara tijdens de Ronde van Zwitserland 2007
Fabian Cancellara tijdens het WK tijdrijden 2004 in de buurt van Verona

Cancellara won voor de tweede maal de proloog in de Ronde van Frankrijk. In diezelfde ronde won hij in het geel ook de derde etappe door in de laatste rechte lijn de sprinters voor te blijven. Cancellara droeg zeven dagen de gele trui alvorens deze te verliezen in de zevende etappe aan Linus Gerdemann. Tijdens de Tour werd in België ook de eerste fanclub voor Cancellara opgericht. Dit gebeurde onder meer met de hulp van VRT-presentator Karl Vannieuwkerke. Later dat jaar verlengde hij zijn wereldtitel op de tijdrit.

2008[bewerken]

In 2008 won hij de Italiaanse wielerklassieker Milaan-San Remo. Ook won hij twee ritten in de Ronde van Zwitserland. Dit waren de 7e en 9e etappe, beide in het kanton Bern. Cancellara sprong dan telkens een paar kilometer voor het einde weg uit het peloton.

Op de Olympische Spelen van 2008 won hij de tijdrit op de weg en behaalde hij zilver bij de wegwedstrijd. Aanvankelijk werd hij derde achter Samuel Sánchez en Davide Rebellin, maar deze laatste werd betrapt op het gebruik van doping (Cera). Aan het wereldkampioenschap tijdrijden van dat jaar deed Cancellara niet mee omdat hij te vermoeid was van een lang seizoen. Aan het einde van het jaar werd hij in eigen land verkozen tot Zwitsers Sportman van het Jaar 2008.

2009[bewerken]

In dit jaar - na een voorjaar met ziektes, pech en blessures - won hij de Ronde van Zwitserland 2009 en werd hij Zwitsers kampioen op de weg. Ook won hij voor de derde maal in zijn carrière de eerste etappe in de Ronde van Frankrijk. Dit kunstje deed hij over in de Ronde van Spanje. In 2009 deed hij weer mee aan het wereldkampioenschap tijdrijden in Mendrisio. Hij won met een ruime voorsprong op nummer twee, Gustav Larsson, met een verschil van 1.27 min. Cancellara is de tweede renner ooit die erin slaagde een WK in eigen land te winnen. In de wegrit dat jaar was hij ook veelbelovend, maar hij miste de goeie vlucht en werd vijfde.

2010[bewerken]

2010 is het eerste boerenjaar van Cancellara op de kasseien. Zo won hij de E3 Prijs Vlaanderen, een wedstrijd die hij reed in voorbereiding op de Ronde van Vlaanderen. In de media liet hij meermaals optekenen dat hij Vlaanderens mooiste als één van zijn hoofddoelen van het jaar beschouwde. Eén week na de E3 Prijs won hij dan de Ronde van Vlaanderen. Hij reed op de Muur-Kapelmuur weg van zijn grootste concurrent, Tom Boonen, en kwam alleen bij de finish aan. Hij is pas de tweede Zwitser die de Ronde wint, na Heiri Suter in 1923. Op 11 april van ditzelfde jaar, één week na de Ronde van Vlaanderen, won hij voor de tweede maal Parijs-Roubaix. Ruim 50 km voor de aankomst ging hij er opnieuw alleen vandoor, zijn grootste concurrent Tom Boonen achterlatend. Hij is de tiende renner die erin slaagt in hetzelfde jaar zowel Parijs-Roubaix als de Ronde van Vlaanderen te winnen.

Later in 2010 won Cancellara de proloog in de Ronde van Frankrijk in Rotterdam. Hij droeg enkele dagen de gele trui, maar deed vooral dienst als knecht van Andy Schleck. Mede door deze taak zakte hij flink in het klassement, waardoor hij in de 19e etappe, de individuele tijdrit, vroeg van start ging. In deze afsluitende tijdrit van 52 km van Bordeaux naar Pauillac wist hij zijn eerste grote tijdrit in de Tour de France te winnen. In 2008 werd hij tweede in de tijdrit, maar achteraf bleek dat winnaar Stefan Schumacher doping had gebruikt.

In september 2010, vlak nadat Cancellara voor de viere keer Wereldkampioen Tijdrijden was geworden, werd bekend dat hij, na onenigheid met onder andere ploegleider Bjarne Riis weg mocht bij Saxo Bank. Niet lang daarna werd bekend dat hij vanaf 2011 voor Team Leopard-Trek zal rijden.[1]

Cancellara werd in 2010 door het Franse wielerblad Vélo uitgeroepen tot de beste wielrenner van het jaar, en mag daardoor de Vélo d'Or in ontvangst nemen.[2]

2011[bewerken]

In de voorjaarskoersen van bleek Cancellara opnieuw in supervorm, met onder meer de 2e plek in Milaan-San Remo en een indrukwekkende machtsgreep in de E3 Prijs. Zijn favorietenrol in de Ronde van Vlaanderen, een week later, luisterde hij op met een demarrage op 40 kilometer van de finish. De overige favorieten moesten passen en Cancellara leek op weg naar titelprolongatie tot hij last van krampen kreeg en tijdens de beklimming van de Muur van Geraardsbergen zijn riante voorsprong snel zag slinken. Uiteindelijk ging een groepje mét Cancellara sprinten om de zege, maar voor de Zwitser was de derde plek een teleurstelling. Een week later belandde Spartacus opnieuw op het podium, zij het als tweede, in Parijs-Roubaix. Cancellara wist later in het jaar enkel nog drie tijdritten te winnen, maar ondanks een lading aan ereplaatsen bleef het aantal grote overwinningen in 2011 beperkt tot de E3 Prijs en een bronzen plak in de tijdrit op het Wereldkampioenschap, waardoor hij werd onttroond als 's-werelds beste tijdrijder, door Tony Martin. Het was pas de vijfde keer dat specialist Martin sneller was dan Cancellara in een tijdrit, maar wel al voor de derde keer in 2011 in een grote, belangrijke tijdrit.

2012[bewerken]

2012 was geen gelukkig seizoen voor Cancellara. Ondanks een tweede zege in de Strade Bianche en een nieuwe podiumplek in Milaan-San Remo, kan hij niet voor nieuw succes in de Vlaamse koersen zorgen. Tijdens de Ronde van Vlaanderen, waar hij opnieuw als topfavoriet startte, komt hij ten val en breekt op ongelukkige wijze zijn sleutelbeen op vier plaatsen. Een hernieuwde tweestrijd tussen hem en Tom Boonen blijft zo uit. Cancellara heeft tijd nodig om te herstellen, maar staat er in de Ronde van Frankrijk weer, door voor de vijfde keer de proloog te winnen. Dit gebeurde in Luik, waar hij ook zijn eerste proloogoverwinning behaalde. Met zijn hervonden topvorm reisde de Zwitser als één van de kanshebbers op Olympisch Goud af naar Londen om mee te doen aan de Olympische Spelen. Daar kwam hij tijdens de wegwedstrijd opnieuw ten val, waardoor hij enkele dagen later gehavend aan de tijdrit begint om zijn gouden plak uit Beijing te verdedigen. Dit lukt niet, en met een teleurstellende 7e plaats sluit Cancellara het seizoen af.

2013[bewerken]

Net zoals in 2010 domineerde Cancellara in de kasseiklassiekers. In maart 2013 won hij voor de derde maal de E3 Prijs Harelbeke en voor de tweede maal in zijn carrière de Ronde van Vlaanderen; in beide races kwam hij solo over de meet. Na deze twee overwinningen, startte hij als topfavoriet aan Parijs-Roubaix. Daar klopte hij de Belg Sep Vanmarcke op de finishstreep in een sprint-a-deux om zo zijn derde zege in de Hel van het Noorden te behalen. Cancellara haalde ook zo zijn tweede "dubbel" (Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix), waardoor hij mederecordhouder wordt met Tom Boonen. Na zes opeenvolgende deelnames neemt Cancellara ditmaal geen deel aan de Tour. Hij reed wel de Ronde van Spanje, waarin hij de tijdrit won voor Tony Martin.

2014[bewerken]

In 2014 won Cancellara voor de derde keer in zijn carrière de Ronde van Vlaanderen. Hiermee werd hij gedeeld recordhouder. Ditmaal won hij de Ronde door de Vlamingen Greg Van Avermaet, Sep Vanmarcke en Stijn Vandenbergh in de sprint te verslaan. Ook in andere voorjaarsklassiekers streed hij mee voor de overwinning. In Milaan-San Remo werd hij in de groepssprint alleen geklopt door de Noor Alexander Kristoff. In Parijs-Roubaix reed hij naar een derde plek. Hij maakte toen deel uit van een groepje renners dat achter de Nederlandse winnaar Niki Terpstra sprintte voor de tweede plek.

Trivia[bewerken]

De opmerkelijke versnelling die Cancellara plaatste in 2010 in de Ronde van Vlaanderen en in Parijs-Roubiax heeft meerdere malen geleid tot speculatie over het gebruik van een racefiets met mechanische hulpmotor.[3]

Belangrijkste resultaten[bewerken]

Fabian Cancellara in de Ronde van Californië 2008

1998

  • MaillotMundialCrono.PNG Wereldkampioen tijdrijden, Junioren

1999

  • MaillotMundialCrono.PNG Wereldkampioen tijdrijden, Junioren
  • Zwitserse kampioenstrui Zwitsers kampioen tijdrijden, junioren

2001

2002

2003

2004

2005

2006

2007

2008

2009

2010

2011

2012

2013

2014

Resultaten in voornaamste wedstrijden[bewerken]

Jaar Ronde van
Italië

Ronde van
Frankrijk

Ronde van
Spanje

2002
2003
2004 109e (1) 
2005 128e  
2006 opgave  
2007 opgave   100e (2) 
2008 65e (1) 
2009 opgave   91e (1)  opgave (2) 
2010 121e (2)  opgave  
2011 119e   opgave  
2012 opgave (1) 
2013 opgave (1) 
2014 opgave  
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
Jaar Milaan-San Remo Ronde van Vlaanderen Parijs-Roubaix Amstel Gold Race Gent-Wevelgem E3 Harelbeke WK op de weg Wereld- ranglijst
2002 148e
2003 73e opgave 11e opgave
2004 41e 4e 53e 14e opgave 12e (UWB)
2005 62e 8e 4e 123e 42e (UPT)
2006 25e 6e Goud ↑ 6e 37e 31e 20e (UPT)
2007 110e 53e 19e 62e Zilver ↑ opgave 70e (UPT)
2008 Goud ↑ 23e Zilver ↑ 67e 16e 89e (UPT)
2009 49e 85e 5e 23e (UWR)
2010 17e Goud ↑ Goud ↑ Goud ↑ 50e 14e (UWR)
2011 Zilver ↑ Brons ↑ Zilver ↑ 64e Goud ↑ 4e 12e (UWT)
2012 Zilver ↑ opgave 13e 22e 37e (UWT)
2013 Brons ↑ Goud ↑ Goud ↑ opgave Goud ↑ 10e 7e (UWT)
2014 Zilver ↑ Goud ↑ Brons ↑ 38e 9e
Resultaten in kleinere rondes
Jaar Ronde van Qatar Ronde van Oman Parijs-Nice Tirreno-Adriatico Ronde van Catalonië Ronde van Romandië Ronde van België Ronde van Luxemburg Ronde van Zwitserland Ronde van Denemarken
2003 43e (1 etappe)Jersey green.svg opgave (1 etappe) 56e (1 etappe)
2004 23e (1 etappe) opgave 49e (1 etappe) 63e
2005 69e (1 etappe) 2e (1 etappe) Jersey white.svg 72e
2006 106e (1 etappe) 125e (1 etappe) 94e Jersey yellow.svg (2 etappes) Jersey white.svg
2007 83e (2 etappes)
2008 Jersey blue.svg (1 etappe) opgave (1 etappe) 79e (2 etappes) Jersey green.svg
2009 opgave Jersey yellow.svg (2 etappes) Jersey green.svg
2010 Jersey red.svg 56e (1 etappe)
2011 53e 6e 90e (1 etappe) 67e (1 etappe) 98e (2 etappes)
2012 7e 10e 98e (1 etappe) opgave
2013 58e 44e 71e 105e
2014 67e 31e 51e opgave

Externe links[bewerken]

Voetnoten
  1. NU.nl "'Cancellara kiest voor Team Schleck'", 20 september 2010
  2. "Cancellara ontvangt Vélo d'Or", NU.nl, 27 oktober 2010
  3. Mechanische fietsdoping - Racefiets met motor
Voorganger:
Michael Rogers
MaillotMundialCrono.PNG Wereldkampioen tijdrijdenMaillotMundialCrono.PNG
2006, 2007
Arc en ciel.pngArc en ciel.pngArc en ciel.png
Opvolger:
Bert Grabsch
Voorganger:
Bert Grabsch
MaillotMundialCrono.PNG Wereldkampioen tijdrijden MaillotMundialCrono.PNG
2009, 2010
Arc en ciel.pngArc en ciel.pngArc en ciel.png
Opvolger:
Tony Martin