Vincenzo Nibali
| Vincenzo Nibali | ||||
| Vincenzo Nibali tijdens de 17e etappe van de Ronde van Frankrijk 2009 | ||||
| Persoonlijke informatie | ||||
| Volledige naam | Vincenzo Nibali | |||
| Bijnaam | de Haai van Messina, Lo squalo dello stretto | |||
| Geboortedatum | 14 november 1984 | |||
| Geboorteplaats | Messina, Italië | |||
| Lengte | 180 cm | |||
| Gewicht | 64 kg | |||
| Sportieve informatie | ||||
| Huidige ploeg | Astana | |||
| Discipline | Weg | |||
| Specialisatie | Ronderenner, Meerdaagse etappekoersen, tijdrijder | |||
| Ploegen | ||||
| 2005 2006-2012 2013- |
Fassa Bortolo Liquigas Astana |
|||
| Beste prestaties (top-20) | ||||
| Milaan-San Remo | 3e (2012) | |||
| Amstel Gold Race | 19e (2009) | |||
| Luik-Bastenaken-Luik | 2e (2012) | |||
| Ronde van Lombardije | 5e (2010) | |||
| Ronde van Italië | 2e (2011) 2 etappezeges |
|||
| Ronde van Frankrijk | 3e (2012) | |||
| Ronde van Spanje | 1e (2010) 1 etappezege |
|||
| UCI World Tour | 4e (2012) | |||
| Extra | ||||
| Zeges: | ||||
| Tirreno-Adriatico | 2012, 2013 | |||
|
||||
Vincenzo Nibali (Messina, 14 november 1984) is een Italiaans wielrenner.
Nibali staat vooral bekend als een getalenteerd tijdrijder en ronderenner. Hij wordt beschouwd als één van de beste ronderenners in het wielerpeloton. Zijn bijnaam is de Haai. Hij wordt met name geroemd om zijn capaciteiten als daler. Na zes jaar gereden te hebben bij Liquigas-Cannondale, komt Nibali sinds 2013 uit voor Astana. [1] Hij tekende een contract voor twee seizoenen.
Biografie [bewerken]
Nibali werd in 2005 prof bij Fassa Bortolo, maar die ploeg hield aan het eind van dat jaar op met bestaan. Vanaf het seizoen 2006 kwam hij uit voor Liquigas.
Hij bevestigde zijn tijdrittalent in 2002 bij het WK tijdrijden voor junioren, waar hij derde werd. Deze prestatie herhaalde hij twee jaar later in Verona, dit keer bij de beloften. Maar Nibali kan ook goed klimmen. Dit bewees hij onder meer in een zware bergetappe in de Ronde van Zwitserland van 2005, waar hij na een knappe aanval tweede werd achter Chris Horner.
Nibali reed een goed najaar in 2006. Nadat hij een sterke ENECO Tour reed, waarin hij derde werd, won hij de GP Ouest France-Plouay, een eendagswedstrijd die deel uitmaakt van de UCI ProTour.
Nibali begon zich echter ook steeds meer te tonen in het rondewerk. In 2007 werd hij negentiende in de Ronde van Italië, een jaar later kwam hij in de Giro tot een elfde plaats. In datzelfde jaar reed hij de Ronde van Frankrijk 2008, waarin hij als twintigste eindigde en in het jongerenklassement de derde plaats behaalde.
In 2009 liet Nibali de Ronde van Italië schieten, en ging hij vol voor de Ronde van Frankrijk. Daarin reed hij sterk, met onder andere een derde plaats in de vijftiende etappe naar Verbier, met aankomst bergop. Hij beëindigde die Tour op de zevende plaats en werd 2e in het jongerenklassement. Nibali verzilverde die vorm door na de Tour de GP Camaiore op zijn naam te schrijven.
In de Ronde van Italië won Nibali met zijn ploeg Liquigas de vierde etappe, een ploegentijdrit, waarna hij de roze trui mocht aantrekken. Hij behield de trui drie dagen. In diezelfde Giro was Nibali ook nog de beste in de 14de etappe, een bergrit van Ferrara naar Asolo met onderweg de beklimming van de Monte Grappa. Uiteindelijk behaalde hij de 3e plaats in het eindklassement en kwam zo voor het eerst op het podium in een grote ronde.
Midden juni 2010 besloot Nibali dat hij dat jaar de Ronde van Frankrijk aan zich voorbij liet gaan, omdat hij in mei de Ronde van Italië al had gereden. Hij reed wel de laatste Grote Ronde, de Ronde van Spanje, die hij uiteindelijk wist te winnen zonder een etappezege te pakken.
In 2011 nam Vincenzo Nibali ook deel aan de Ronde van Italië. In die ronde moest hij zijn meerdere erkennen in Alberto Contador, die later geschrapt werd, en Michele Scarponi, aan wie hij de eer van 'beste Italiaan' moest laten. Na de diskwalificatie van Contador werd Nibali nog een etappezege toegekend en schoof hij in het eindklassement op naar de tweede plaats. Na deze Giro hoorde Nibali bij de kleine groep renners die in deze moderne tijden in vier opeenvolgende grote rondes drie keer op het podium stonden, namelijk in de Giro's van 2010 en 2011 en de Vuelta van 2010, die hij had gewonnen.
In 2012 reed Nibali de Ronde van Frankrijk. Hij eindigde als derde in het algemeen klassement, achter de Britten Bradley Wiggins en Chris Froome. Deze derde plaats betekent dat hij in alle grote rondes op het podium heeft gestaan.
In de Ronde van Italië 2013 startte hij als één van de favorieten voor de eindoverwinning. In de 8ste etappe, een individuele tijdrit, veroverde hij de roze trui.
Belangrijkste overwinningen [bewerken]
2002
- Eindklassement Giro della Lunigiana
- Italiaans kampioen op de weg, junioren
2003
- 1e etappe Linz-Passau-Budweis
- 3e etappe Linz-Passau-Budweis
2004
- 4e etappe Ronde van Toscane (U23)
- Italiaans kampioen op de weg, beloften
2005
- 1e etappe deel B Internationale Wielerweek (ploegentijdrit)
2006
- 2e etappe Internationale Wielerweek
- GP Ouest France-Plouay
2007
- GP Industria & Artigianato-Larciano
- Ronde van Toscane
- 1e etappe Ronde van Italië (ploegentijdrit)
- 3e en 4e etappe Ronde van Slovenië
- Puntenklassement Ronde van Slovenië
- Coppa Lella Mentasti (koppeltijdrit, met Roman Kreuziger)
2008
- 1e etappe Internationale Wielerweek (ploegentijdrit)
- 3e etappe Ronde van Trentino
- Eindklassement Ronde van Trentino
2009
2010
- 4e etappe Ronde van San Luis
- Eindklassement Ronde van San Luis
- 4e (ploegentijdrit) en 14e etappe Ronde van Italië
- 3e etappe Ronde van Slovenië
- Eindklassement Ronde van Slovenië 2010|Ronde van Slovenië
- Trofeo Melinda
- 20e etappe Ronde van Spanje
Eindklassement Ronde van Spanje
Combinatieklassement Ronde van Spanje
2011
2012
- 5e etappe Ronde van Oman
- 5e etappe Tirreno-Adriatico
- Eindklassement Tirreno-Adriatico
- Puntenklassement Tirreno-Adriatico
- 4e etappe Ronde van Padanië
- Eindklassement Ronde van Padanië
2013
- Eindklassement Tirreno-Adriatico
- 4e etappe Ronde van Trentino
- Eindklassement Ronde van Trentino
- 18e etappe Ronde van Italië
Resultaten in voornaamste wedstrijden [bewerken]
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen |
|
| Astana 2013 |
|---|
|
Agnoli · Aru · Bazajev · Božič · Brajkovič · Djatsjenko · Fuglsang · Gasparotto · Gavazzi · Grivko · Groezdev · Guardini · Guarnieri · Huffman · M.Iglinski · Kamysjev · Kangert · Kasjetsjkin · Kessiakoff · Loetsenko · Moeravjov · Nibali · Ponzi · Seeldraeyers · Silin · Tiralongo · Tleoebajev · Vanotti · Zejts |
| Voorganger: 2009 |
2010 |
Opvolger: 2011 |
| Zie de categorie Vincenzo Nibali van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
Bronnen, noten en/of referenties
|