Ivan Basso

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ivan Basso
Basso tijdens de Ronde van Spanje 2009
Basso tijdens de Ronde van Spanje 2009
Persoonlijke informatie
Volledige naam Ivan Basso
Bijnaam Ivan de verschrikkelijke
Geboortedatum 26 november 1977
Geboorteplaats Gallarate, Vlag van Italië Italië
Lengte 183 cm
Gewicht 69 kg
Sportieve informatie
Huidige ploeg Cannondale Pro Cycling Team
Discipline Weg
Specialisatie klimmer, klassementsrenner
Beste prestaties (top-20)
Luik-Bastenaken-Luik 3e (2002)
Ronde van Lombardije 3e (2004)
Ronde van Italië 1e (2006, 2010)
8 etappezeges
Ronde van Frankrijk 2e (2005)
1 etappezege
Ronde van Spanje 4e (2009)
WK 11e (2004)
UCI World Tour 14e (2011)
Extra
2e Waalse Pijl 2002
Zeges:  
Ronde van Denemarken
Ronde van Emilia
2005
2004
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Ivan Basso (Gallarate, 26 november 1977) is een Italiaanse wielrenner. Hij is gespecialiseerd in etappewedstrijden; hij is een zeer goede klimmer en een redelijke tijdrijder.

Basso begon zijn profcarrière aan het eind van de jaren negentig. In 2002 won hij het jongerenklassement van de Ronde van Frankrijk en werd hij elfde in de algemene stand. In 2004 en 2005 eindigde hij op het podium van de Tour, met achtereenvolgens een tweede en derde plaats. In 2006 won hij de Ronde van Italië. Een paar maanden later dook zijn naam op in een dopingschandaal en werd hij voorlopig geschorst. In 2007 werd hij wegens zijn betrokkenheid bij de dopingzaak Operación Puerto voor twee jaar geschorst, nadat hij zijn intentie tot dopinggebruik had toegegeven.

Eind 2008 keerde de Italiaan terug in het peloton. In 2009 wist hij bij de beste vijf te eindigen in zowel de Ronde van Italië als de Ronde van Spanje. In 2010 behaalde hij voor de tweede maal in zijn carrière de eindzege in de Ronde van Italië.

Wielercarrière[bewerken]

Carrière voor schorsing[bewerken]

Basso werd in 1998 wereldkampioen bij de junioren. In 1999 werd hij prof bij Riso Scotti. In de seizoenen 2001-2003 reed hij voor de Italiaanse Fassa Bortolo ploeg. In 2004 begon hij bij de Deense ploeg Team CSC.

In de Ronde van Frankrijk 2002 won hij het jongerenklassement (de witte trui) en eindigde hij op de elfde plaats in het eindklassement. In de Tour de France van 2003 werd hij zevende in het eindklassement. In de Tour van 2004 won hij de 11e etappe naar La Mongie en eindigde hij in verscheidene bergetappes voorin. In de alle berg etappes wist hij als enige Lance Armstrong bij te houden, alleen schoot hij tekort in de tijdritten, wat hem uiteindelijk een derde plaats in het eindklassement opleverde achter Lance Armstrong en Andreas Klöden.

Ivan Basso tijdens de Ronde van Frankrijk 2005

In 2005 reed hij voor de tweede keer in zijn leven de Ronde van Italië, dit keer met als doel de eindoverwinning. Hij begon uitstekend en veroverde de roze leiderstrui, maar maagproblemen gooiden roet in het eten. Hij verloor in een enkele etappe bijna 40 minuten op zijn voornaamste rivalen. Toen hij hersteld was won hij nog wel twee etappes, maar hij eindigde 28e in het eindklassement. Later dat jaar nam hij ook deel aan de Tour, waar hij ditmaal tweede werd op geruime afstand van Lance Armstrong.

De roze trui behaalde hij in 2006 met schijnbaar gemak. Met drie ritzeges en de eindoverwinning de achterstand van de nummer twee José Enrique Gutiérrez was meer dan negen minuten, derde werd Gilberto Simoni. Basso had als doelstelling de roemruchte dubbelslag te behalen: het winnen van zowel de Ronde van Frankrijk als de Ronde van Italië in één jaar. In het moderne wielrennen is dit een unieke prestatie, die voor het laatst voorkwam in 1998. Destijds schreef Marco Pantani beide rondes op zijn naam. Een dag voor de start van die Ronde van Frankrijk werd hij echter voorlopig geschorst door zijn ploegleiding.

Operación Puerto[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Operación Puerto voor het hoofdartikel over het dopingschandaal.

De naam van Ivan Basso dook op in het dopingschandaal Operación Puerto rond Manolo Saiz en sportarts Eufemiano Fuentes. De dag voor de start van de Ronde van Frankrijk 2006 werd hij door zijn ploeg teruggetrokken vanwege zijn vermeende betrokkenheid bij die zaak. Begin oktober 2006 werd hij door de Italiaanse Olympische Commissie (CONI) hiervan vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs. Ondanks de vrijspraak moest hij wel vertrekken bij Team CSC. In 2007 kwam hij onder contract bij Discovery Channel.

In april 2007 maakte het CONI bekend dat Basso zich alsnog zou moeten verantwoorden voor zijn aandeel in de zaak-Puerto. Basso werd opnieuw verdacht van het gebruik of een poging tot gebruik van een verboden substantie of een verboden methode. Mogelijk zou het Italiaanse gerecht toch een DNA-test kunnen uitvoeren op verdacht bloed dat aan Basso gelinkt zou kunnen worden. Het gerecht zou nu beschikken over een van de bloedzakjes met de codenaam Birillo, de naam van de hond van Basso. Door deze nieuwe ontwikkeling werd Basso door zijn ploeg Discovery Channel voorlopig geschorst. Op 30 april 2007 besliste hij eigenhandig bij zijn team op te stappen en een week later werd bekend dat Basso tijdens een recent verhoor door de Italiaanse Olympische Commissie (CONI) zijn intentie tot dopinggebruik had toegegeven. Hij beweerde van plan te zijn geweest doping te gebruiken voor de Ronde van Frankrijk, maar nooit echt verboden middelen genomen te hebben. Met deze bekentenis riskeerde hij een schorsing van twee jaar, die hij een maand later ook kreeg opgelegd.[1][2][3] Basso liet weten zijn toekomst op te willen bouwen rond de strijd tegen doping.[4]

Na de schorsing[bewerken]

Basso tijdens de Ronde van Frankrijk 2010

De schorsing liep al af op 24 oktober 2008 omdat de twee jaar zijn gerekend vanaf de datum waarop hij een verdachte werd in de Operación Puerto. Inmiddels staat hij onder contract bij Liquigas. Zijn eerste wedstrijd was de Japan Cup van 26 oktober 2008, waarin hij onmiddellijk als derde eindigde, na Damiano Cunego en Giovanni Visconti.

In 2009 was hij nog niet welkom in de Ronde van Frankrijk, dus reed hij de Giro en Vuelta. Hij kon meteen weer met de beste klassementsrenners mee en eindigde als 3e en 4e in deze rondes.

In 2010 startte Basso als kopman van Liquigas aan de Giro. Vooraf werd hij samen met Cadel Evans gezien als één van de topfavorieten. Na de winst in de ploegentijdrit leken hij en ploeggenoot Vincenzo Nibali goede papieren te hebben voor een sterk eindklassement, maar in de 7e etappe naar Montalcino kwamen beide renners ten val en verloren ze veel tijd. In de memorabele 11e etappe naar L'Aquila kregen liefst 56 man een grote voorsprong op de favorieten waardoor alle toppers, waaronder Basso, een grote achterstand opliepen in het klassement. Basso bleek de daaropvolgende inhaalslag het best aan te kunnen. Na winst op de Monte Zoncolan (15e etappe) was duidelijk dat Basso de beste klimmer in deze Giro was. Na de 19e etappe kwam Basso in de roze leiderstrui terecht, die hij in het slotweekend zonder problemen wist te verdedigen. Zo won Basso zijn tweede grote ronde.

In de week na de Girowinst van 2010 stond Ivan Basso op 4 juni aan de start van de Nacht van Hengelo. Hij werd derde achter Tyler Farrar en Kenny van Hummel. Begin augustus won Basso de GP Industria e Commercio Artigianato Carnaghese.

Belangrijke overwinningen[bewerken]

Ivan Basso en Lance Armstrong tijdens de Ronde van Frankrijk 2004
2002
Jongerenklassement Ronde van Frankrijk
2004
12e etappe Ronde van Frankrijk
Ronde van Emilië
2005
17e en 18e etappe Ronde van Italië
1e, 2e, 3e en 5e etappe Ronde van Denemarken
Eindoverwinning Ronde van Denemarken
2006
2e etappe Internationaal Wegcriterium
Eindoverwinning Internationaal Wegcriterium
3e etappe Circuit de la Sarthe
8e, 16e en 20e etappe Ronde van Italië
Roze trui Eindklassement Ronde van Italië
2009
Eindklassement Ronde van Trentino
2010
4e Ronde van Italië (ploegentijdrit) en 15e etappe Ronde van Italië
Roze trui Eindklassement Ronde van Italië
GP Industria e Commercio Artigianato Carnaghese
2011
GP Lugano
4e etappe Ronde van Padanië
Eindklassement Ronde van Padanië
2012
Japan Cup

Resultaten in voornaamste wedstrijden[bewerken]

Jaar Ronde van
Italië

Ronde van
Frankrijk

Ronde van
Spanje

1999 opgave  
2000 52e  
2001 opgave  
2002 10e Jersey white.svg 
2003 7e  
2004 Brons ↑ (1) 
2005 28e (2)  Zilver ↑  
2006 Jersey pink.svg ↑ (3) 
2009 Brons ↑   4e  
2010 Jersey pink.svg ↑ (1)  32e  
2011 7e  
2012 5e   25e  
2013 opgave  
2014 15e  
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
Jaar Milaan-San Remo Amstel Gold Race Luik-Bast.-Luik Ronde van Lombardije Waalse Pijl Parijs-Brussel WK op de weg Wereld- ranglijst
1999
2000 89e
2001 30e 61e 45e Zilver ↑ 41e
2002 46e 30e Brons 15e 28e 70e 16e (UWB)
2003 33e 10e 48e 11e
2004 8e Brons ↑ 30e 11e
2005 58e 18e 38e 24e (UPT)
2006 10e 32e 9e (UPT)
2009 44e 43e 13e 16e 14e (UWR)
2010 21e (UWR)
2011 72e 4e 50e 14e (UWT)
2012 28e 59e (UWT)

Ploegen[bewerken]

Externe link[bewerken]

Voorganger:
Vlag van Italië Paolo Savoldelli
2005
Jersey pink.svg Winnaar van de Ronde van Italië Jersey pink.svg
Vlag van Italië Ivan Basso
2006
Opvolger:
Vlag van Italië Danilo Di Luca
2007
Voorganger:
Vlag van Rusland Denis Menchov
2009
Jersey pink.svg Winnaar van de Ronde van Italië Jersey pink.svg
Vlag van Italië Ivan Basso
2010
Opvolger:
Vlag van Italië Michele Scarponi
2011
Bronnen, noten en/of referenties