Marco Pantani

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

**Marco Pantani**
Persoonlijke informatie
Afbeelding gewenst Heeft u een afbeelding gemaakt die u ter beschikking wilt stellen? Klik hier om te uploaden
Volledige naam	Marco Pantani
Bijnaam	Il Pirato Il Elefantino
Geboortedatum	13-1-1970
Geboorteplaats	Cesena, Italië
Specialisatie	klimmer
Ploegen

Wielersportportaal

Marco Pantani (Cesena, 13 januari 1970 – Rimini, 14 februari 2004) was een Italiaans wielrenner. Zijn grootste successen boekte Pantani in 1998 toen hij zowel de Ronde van Frankrijk als de Ronde van Italië won.

[bewerk] Carrière

Marco Pantani werd geboren in Cesena. Hij begon in 1992 met professioneel wielrennen, eerst bij de ploeg Carrera, later bij Mercatone Uno. In 1992 won hij met overmacht de Baby Giro. Als wielrenner was Pantani een echte klimmer, die de beslissing tijdens beklimmingen probeerde te forceren. Door zijn korte lichaamslengte, kale schedel en grote oren had hij de bijnaam "Il Elefantino" (Het Olifantje). Hij werd ook soms "Il Pirata" (de piraat) genoemd. Zijn carrière kenmerkte zich door grootse overwinningen en veel tegenslag. In 1994 volgde de doorbraak in het profpeloton. Pantani won overtuigend 2 zware dolomieten ritten in de Giro en werd tweede in het eindklassement. In de Tour van datzelfde jaar kon Pantani geen rit winnen, maar hij zorgde wel voor spektakel in de bergritten. In Parijs eindigde Pantani als derde.

In 1995 kon Pantani zijn tweede plaats in de Giro niet verdedigen. Door een aanrijding tijdens een training moest hij aan de kant blijven. De Tour kon Pantani wel rijden. In de voorbereiding op de Tour toonde Pantani goede benen door een bergrit in de Ronde van Zwitserland te winnen. De Tour verliep voor Pantani succesvol met twee spectaculaire overwinningen in de bergen, een rit naar Alpe d'Huez en de rit naar Guzet Neige. In het klassement kon Pantani niet meespelen en werd uiteindelijk dertiende. Het WK in Colombia was het volgende doel voor "het olifantje". In een spannende wedstrijd eindigde Pantani als derde. Later dit jaar kwam hij hard ten val in de wedstrijd Milaan - Turijn. Na een lange revalidatie begon Pantani in 1997 weer met wielrennen, en in dat jaar won hij 2 etappes in de Ronde van Frankrijk, waaronder de etappe naar Alpe d'Huez, die hij in een recordtijd beklom (37'35"). In 1998 won hij met overmacht zowel de Tour als de Ronde van Italië met in beide rondes twee etappezeges. Voor de Tour was het voor het eerst sinds 1976 (Lucien van Impe) dat een klimmer de ronde won. Ook was het de eerste Italiaanse overwinning in meer dan dertig jaar.

Na zijn grote successen in 1998 ging het bergafwaarts met zijn carrière. In 1999 raakte hij betrokken bij een dopingschandaal. Twee dagen voor het einde van de Ronde van Italië werd Pantani, die op dat moment het klassement aanvoerde en onbedreigd op zijn tweede overwinning in successie leek af te stevenen, uit de koers genomen vanwege een te hoog hematocriet-gehalte. Pantani werd de jaren hierop meerdere malen met doping in verband gebracht. In 2002 kreeg Pantani van de UCI een schorsing van zes maanden nadat in 2001 een spuit met insuline op zijn hotelkamer was gevonden. In deze jaren moest Pantani meerdere malen voor depressiviteit en drugsverslaving behandeld worden.

Het drama van de uitsluiting in de Giro van 1999 was het einde van de sportman Marco Pantani. In de jaren die volgden is Pantani nooit meer fysieke tegenslag tegengekomen maar door mentale problemen was hij niet meer in staat om, net als zijn concurrenten en zoals hij dit vroeger kon, voor zijn vak te leven. In 2000 was er nog een serieuze opleving in de Ronde van Frankrijk. Pantani won twee ritten. De rit naar de Mont Ventoux was een gift van Armstrong, maar de tweede overwinning naar Courchevel was een bijna ouderwetse Pantani overwinning. Ondanks de successen bleek in deze Tour het broze mentale gestel van de Piraat. Na een mislukte aanval in de laatste bergrit stapte Pantani uit de Tour. Deze actie werd hem niet in dank afgenomen door de Tourdirectie en zijn ploeg werd de komende jaren dan ook niet uitgenodigd. Deze afwijzingen door de Tourdirectie konden Pantani niet motiveren. Hij voelde zich aangevallen en raakte verder in de put.

In 2003 kwam Pantani nog eenmaal sterk in actie tijdens de Ronde van Italië, waarin hij 14e werd. Dit werd zijn laatste grote uitslag. Ondanks dit resultaat, dat zeker gezien de voorgaande jaren goed was, raakte hij in een depressie en verdween uit de ogen van het publiek. Later in 2003 maakte Pantani bekend te stoppen met wielrennen. Vervolgens vereenzaamde hij en verergerden zijn depressies.

Enkele dagen voor zijn dood nam hij intrek in een hotel in Rimini. Daar werd hij op 14 februari 2004 's avonds dood aangetroffen, nadat hij niet was komen opdagen bij het diner. Verschillende media speculeerden over zelfdoding middels verdovende middelen. Na autopsie bleek een hartstilstand de doodsoorzaak.

Latere persberichten (20/03/2004) geven, volgens het persagentschap Ansa, een overdosis cocaïne als doodsoorzaak. Dit heeft arts Giuseppe Fortuni laten weten aan de procureur die de zaak behandelt. Het Italiaanse gerecht volgt die denkpiste al sinds het overlijden van de wielrenner en zoekt naar de personen die de drugs aan Pantani hebben geleverd.

Bij het overlijden van Valentino Fois worden diverse parallellen getrokken met de levensloop van Pantani. Ook Fois stief op 34-jarige leeftijd, Pantani en Fois reden samen bij Mercatone Uno en beiden raakten aan lager wal na een dopingschorsing.