Lijst van winnaars van de Ronde van Frankrijk

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Tweede Wereldoorlog Eerste Wereldoorlog

De volgende tabel geeft alle winnaars van de Ronde van Frankrijk.

Lijst van winnaars[bewerken]

Jaar Winnaar Leeftijd winnaar Nationaliteit Wielerploeg
1903 Maurice Garin 32 Vlag van Frankrijk Frankrijk individueel
1904 Henri Cornet 19 Vlag van Frankrijk Frankrijk Cycles JC-Michelin
1905 Louis Trousselier 24 Vlag van Frankrijk Frankrijk Peugeot-Wolber
1906 René Pottier 27 Vlag van Frankrijk Frankrijk Peugeot-Wolber
1907 Lucien Petit-Breton 24 Vlag van Frankrijk Frankrijk Peugeot-Wolber
1908 Lucien Petit-Breton 25 Vlag van Frankrijk Frankrijk Peugeot-Wolber
1909 François Faber 22 Vlag van Luxemburg Luxemburg Peugeot-Wolber
1910 Octave Lapize 22 Vlag van Frankrijk Frankrijk Alcyon-Dunlop
1911 Gustave Garrigou 26 Vlag van Frankrijk Frankrijk Alcyon-Dunlop
1912 Odiel Defraeye 24 Vlag van België België Alcyon-Dunlop
1913 Philippe Thys 22 Vlag van België België Peugeot-Wolber
1914 Philippe Thys 23 Vlag van België België Peugeot-Wolber
1915 t/m 1918: afgelast vanwege de Eerste Wereldoorlog
1919 Firmin Lambot 33 Vlag van België België La Sportive
1920 Philippe Thys 29 Vlag van België België La Sportive
1921 Léon Scieur 33 Vlag van België België La Sportive
1922 Firmin Lambot 36 Vlag van België België Peugeot-Wolber
1923 Henri Pélissier 34 Vlag van Frankrijk Frankrijk JB Louvet-Soly
1924 Ottavio Bottecchia 29 Vlag van Italië 1861-1946 Italië Automoto
1925 Ottavio Bottecchia 30 Vlag van Italië 1861-1946 Italië Automoto-Hutchison
1926 Lucien Buysse 33 Vlag van België België Automoto-Hutchison
1927 Nicolas Frantz 27 Vlag van Luxemburg Luxemburg Alcyon-dunlop
1928 Nicolas Frantz 28 Vlag van Luxemburg Luxemburg Alcyon-dunlop
1929 Maurice De Waele 32 Vlag van België België Alcyon-Dunlop
1930 André Leducq 26 Vlag van Frankrijk Frankrijk Alcyon-Dunlop
1931 Antonin Magne 27 Vlag van Frankrijk Frankrijk France Sport
1932 André Leducq 28 Vlag van Frankrijk Frankrijk Alcyon-Dunlop-Armor
1933 Georges Speicher 26 Vlag van Frankrijk Frankrijk Alcyon-Dunlop
1934 Antonin Magne 30 Vlag van Frankrijk Frankrijk France Sport-Wolber
1935 Romain Maes 22 Vlag van België België Alcyon-Dunlop
1936 Sylvère Maes 26 Vlag van België België Alcyon-Dunlop
1937 Roger Lapébie 26 Vlag van Frankrijk Frankrijk Mecier
1938 Gino Bartali 24 Vlag van Italië 1861-1946 Italië Legnano
1939 Sylvère Maes 29 Vlag van België België Alcyon-Dunlop
1940 t/m 1946: afgelast vanwege de Tweede Wereldoorlog
1947 Jean Robic 26 Vlag van Frankrijk Frankrijk Génial-Lucifer-Hutchinson
1948 Gino Bartali 34 Vlag van Italië Italië Legnano
1949 Fausto Coppi 29 Vlag van Italië Italië Bianchi
1950 Ferdi Kübler 31 Vlag van Zwitserland Zwitserland Tebag
1951 Hugo Koblet 26 Vlag van Zwitserland Zwitserland La Perle-Hutchinson
1952 Fausto Coppi 32 Vlag van Italië Italië Bianchi
1953 Louison Bobet 28 Vlag van Frankrijk Frankrijk Stella-Wolber-Dunlop
1954 Louison Bobet 29 Vlag van Frankrijk Frankrijk Stella-Wolber-Dunlop
1955 Louison Bobet 30 Vlag van Frankrijk Frankrijk Mecier
1956 Roger Walkowiak 29 Vlag van Frankrijk Frankrijk Saint-Raphael-R. Geminiani
1957 Jacques Anquetil 23 Vlag van Frankrijk Frankrijk Heylett
1958 Charly Gaul 25 Vlag van Luxemburg Luxemburg Faema-Guerra-Clément
1959 Federico Bahamontes 31 Vlag van Spanje Spanje Condor
1960 Gastone Nencini 30 Vlag van Italië Italië Carpano
1961 Jacques Anquetil 27 Vlag van Frankrijk Frankrijk Saint-Raphaël
1962 Jacques Anquetil 28 Vlag van Frankrijk Frankrijk Saint-Raphaël
1963 Jacques Anquetil 29 Vlag van Frankrijk Frankrijk Saint-Raphaël
1964 Jacques Anquetil 30 Vlag van Frankrijk Frankrijk Saint-Raphaël
1965 Felice Gimondi 22 Vlag van Italië Italië Salvarani
1966 Lucien Aimar 27 Vlag van Frankrijk Frankrijk Ford France-Gitane
1967 Roger Pingeon 26 Vlag van Frankrijk Frankrijk Peugeot-BP-Michelin
1968 Jan Janssen 28 Vlag van Nederland Nederland Pelforth
1969 Eddy Merckx 24 Vlag van België België Faema
1970 Eddy Merckx 25 Vlag van België België Faema
1971 Eddy Merckx 26 Vlag van België België Molteni
1972 Eddy Merckx 27 Vlag van België België Molteni
1973 Luis Ocaña 28 Vlag van Spanje Spanje Bic
1974 Eddy Merckx 29 Vlag van België België Molteni
1975 Bernard Thévenet 27 Vlag van Frankrijk Frankrijk Peugeot
1976 Lucien Van Impe 29 Vlag van België België Gitane-Campagnolo
1977 Bernard Thévenet 29 Vlag van Frankrijk Frankrijk Peugeot
1978 Bernard Hinault 23 Vlag van Frankrijk Frankrijk Renault-Gitane-Campagnolo
1979 Bernard Hinault 24 Vlag van Frankrijk Frankrijk Renault-Gitane
1980 Joop Zoetemelk 33 Vlag van Nederland Nederland TI-Raleigh
1981 Bernard Hinault 26 Vlag van Frankrijk Frankrijk Renault-Elf-Gitane
1982 Bernard Hinault 27 Vlag van Frankrijk Frankrijk Renault-Elf-Gitane
1983 Laurent Fignon 22 Vlag van Frankrijk Frankrijk Renault-Elf
1984 Laurent Fignon 23 Vlag van Frankrijk Frankrijk Renault-Elf
1985 Bernard Hinault 30 Vlag van Frankrijk Frankrijk La Vie Claire
1986 Greg LeMond 25 Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten La Vie Claire
1987 Stephen Roche 27 Vlag van Ierland Ierland Carrera
1988 Pedro Delgado 28 Vlag van Spanje Spanje Reynolds
1989 Greg LeMond 28 Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten AD Renting
1990 Greg LeMond 29 Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten Z
1991 Miguel Indurain 27 Vlag van Spanje Spanje Banesto
1992 Miguel Indurain 28 Vlag van Spanje Spanje Banesto
1993 Miguel Indurain 29 Vlag van Spanje Spanje Banesto
1994 Miguel Indurain 30 Vlag van Spanje Spanje Banesto
1995 Miguel Indurain 31 Vlag van Spanje Spanje Banesto
1996 Bjarne Riis[1] 32 Vlag van Denemarken Denemarken Team Deutsche Telekom
1997 Jan Ullrich 23 Vlag van Duitsland Duitsland Team Deutsche Telekom
1998 Marco Pantani 28 Vlag van Italië Italië Mercatone Uno
1999 geen wegens doping[2] - - -
2000 geen wegens doping - - -
2001 geen wegens doping - - -
2002 geen wegens doping - - -
2003 geen wegens doping - - -
2004 geen wegens doping - - -
2005 geen wegens doping - - -
2006 Óscar Pereiro Sio[3] 28 Vlag van Spanje Spanje Caisse d'Epargne-Illes Balears
2007 Alberto Contador[4] 24 Vlag van Spanje Spanje Discovery Channel
2008 Carlos Sastre 33 Vlag van Spanje Spanje Team Saxo Bank
2009 Alberto Contador 26 Vlag van Spanje Spanje Astana
2010 Andy Schleck[5] 25 Vlag van Luxemburg Luxemburg Team Saxo Bank
2011 Cadel Evans 34 Vlag van Australië Australië BMC Racing Team
2012 Bradley Wiggins 32 Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk Sky ProCycling
2013 Chris Froome 28 Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk Sky ProCycling

Leeftijd[bewerken]

Firmin Lambot was met zijn 36 jaar de oudste winnaar van de Ronde van Frankrijk in 1922, Henri Cornet de jongste met 19 jaar in 1904.

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Riis bekende in 2007 dat hij onder meer gedurende de Tour van 1996 het verboden middel epo had gebruikt. Volgens de regels van de Internationale Wielerunie kon hem vanwege verjaring de winst echter niet meer ontnomen worden.
  2. Tussen 1999 en 2005 won de Amerikaan Lance Armstrong maar liefst zevenmaal op rij de Ronde van Frankrijk. Na diverse onderzoeken en verklaringen van oud-ploeggenoten maakte voorzitter Pat McQuaid van de UCI op 22 oktober 2012 bekend dat alle overwinningen van Lance Armstrong zullen worden afgenomen in verband met dopinggebruik. Ook de zeven tourzeges werden hem dus ontnomen. Omdat ook de nummers 2 van de jaargangen '99 tot '05 verdacht van of veroordeeld voor dopinggebruik zijn, werd besloten de overwinningen niet aan een andere renner toe te kennen.
  3. De oorspronkelijke winnaar, Floyd Landis, werd positief bevonden op het gebruik van testosteron na de zeventiende etappe van de Ronde van Frankrijk 2006. Landis ontkende echter het dopinggebruik en vocht de uitkomst van de test aan. Op 11 mei 2007 kondigde de Tourdirectie evenwel aan dat Landis officieel geschrapt werd als eindwinnaar. Op 20 september 2007 bevestigde het Amerikaanse anti-dopingbureau USADA het gebruik van verboden prestatiebevorderende middelen en werd Óscar Pereiro officieel tot winnaar uitgeroepen. Op 15 oktober 2007 werd Óscar Pereiro in Madrid officieel gehuldigd als tourwinnaar van 2006, door tourbaas Cristian Prudhomme.
  4. 4 dagen voor het einde van de Ronde van Frankrijk 2007 werd geletruidrager Michael Rasmussen door zijn eigen Rabobankploeg uit de wedstrijd genomen.
  5. Bij een dopingcontrole van de oorspronkelijke winnaar, Alberto Contador, werd een miniem spoor van het verboden middel clenbuterol aangetroffen. Hij beweerde dat dit kwam door het eten van een entrecote van een Baskische slager. Op 6 februari 2012 werd Contador door het CAS alsnog schuldig bevonden aan dopinggebruik, waardoor de zege aan de tweede plaats in de Ronde van Frankrijk 2010, Andy Schleck, toekwam.