Bradley Wiggins

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Bradley Wiggins
Bradley Wiggins CD 2011.jpg
Persoonlijke informatie
Volledige naam Bradley Wiggins
Bijnaam Wiggo
Geboortedatum 28 april 1980
Geboorteplaats Vlag van België Gent, België
Nationaliteit Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Lengte 190 cm
Gewicht 69 kg
Sportieve informatie
Huidige ploeg Sky ProCycling
Discipline Weg en baan
Specialisatie Tijdrijden
▪ Ronderenner
Ploegen
2002-2003
2004-2005
2006-2007

2008
2009
2010-heden
Française des Jeux
Crédit Agricole
Cofidis, le Crédit par Téléphone
Team High Road
Garmin-Slipstream
Sky ProCycling
Beste prestaties (top-20)
Parijs-Roubaix 9e (2014)
Ronde van Frankrijk 1e (2012)
2 etappezeges
Ronde van Spanje 3e (2011)
UCI World Tour 2e (2012)
Extra
Zeges:  
Critérium du Dauphiné
Parijs-Nice
Ronde van Romandië
2011 & 2012
2012
2012
Portaal  Portaalicoon   Wielersport
Wiggins op weg naar de winst in de 9e etappe van de Ronde van Frankrijk 2012

Sir Bradley Wiggins (Gent, 28 april 1980) is een in België geboren Britse wielrenner, die zowel op de baan als op de weg actief is. In 2012 won hij als eerste Brit ooit de Ronde van Frankrijk. Daarnaast is hij ook viervoudig Olympisch kampioen.

Wiggins is de zoon van de voormalige profrenner Gary Wiggins (1952-2008). Hij is getrouwd en is vader van een zoon en een dochter.

Carrière[bewerken]

Beginjaren[bewerken]

Wiggins werd in 2002 prof bij Française des Jeux. In 2003 behaalde hij de Europese titel op de baan achter de derny en de wereldtitel achtervolging op de baan. In 2004 behaalde hij in Athene de Olympisch goud in het onderdeel individuele achtervolging. Zijn doel voor 2007 was om de proloog van de Ronde van Frankrijk in Londen te winnen, maar hij slaagde daar niet in.

Bij het grote publiek werd Wiggins voor het eerst bekend in de Ronde van Frankrijk 2009. Onverwacht bleek hij niet alleen bij de tijdrit, maar ook in de bergen met de besten mee te kunnen. Hij haalde de vierde plaats in het eindklassement. In het wereldkampioenschap tijdrijden 2009 in Mendrisio kampte hij met materiaalpech en eindigde niet op het podium.

De baan[bewerken]

Voordat Wiggins zijn grootste successen op de weg boekte, was hij een wereldtopper op de baan. Op de Olympische Zomerspelen 2000 in Sydney behaalde het Britse team met Wiggins de zilveren medaille op de 4 km ploegenachtervolging. Ook in 2004 veroverde het Britse team de zilveren medaille. Vier jaar later in Peking won het Britse team goud. Ook veroverde Wiggins in 2008 net als in 2004 de Olympische titel op de 4 km individuele achtervolging.

Op de baan werd Wiggins zes keer wereldkampioen en drie keer Olympische kampioen; hij veroverde daarnaast nog drie Olympische medailles en stond op WK's nog vier keer op het podium.

2011[bewerken]

In aanloop naar de Ronde van Frankrijk 2011 won Wiggins de Critérium du Dauphiné. Hij werd daardoor gezien als een kandidaat voor een topklassering in de Ronde van Frankrijk. Wiggins begon erg sterk tot hij in de negende etappe zwaar ten val kwam en hij de wedstrijd voortijdig moest verlaten. Hierop besloot hij de Vuelta te gaan rijden. Wiggins droeg hier enkele dagen de leiderstrui, maar moest in het eindklassement genoegen nemen met een derde plaats. Op het WK tijdrijden in Kopenhagen werd Wiggins vervolgens tweede in de tijdrit en was hij lid van het team dat Mark Cavendish aan de wereldtitel op de weg hielp.

2012[bewerken]

Zijn hoofddoel van 2012 was om de Ronde van Frankrijk te winnen.[bron?] De 99e editie leende zich hier goed voor omdat deze meer dan 100 kilometer tijdrit bevatte. Ter voorbereiding hierop reed Wiggins vier rittenkoersen op rij: in februari de Ronde van de Algarve waarin zijn ploegmaat Richie Porte triomfeerde en hij zelf de afsluitende tijdrit won; in maart Parijs-Nice waarin hij de korte klimtijdrit won en tevens zowel het punten- als het eindklassement op zijn naam schreef; in april de Ronde van Romandië waarin hij de afsluitende tijdrit en het eindklassement wist te winnen en in juni het Critérium du Dauphiné waarin hij voor de tweede keer op rij het eindklassement won, ook won hij de 53 kilometer lange tijdrit. Wiggins is de eerste wielrenner die in één seizoen zowel Parijs-Nice, de Ronde van Romandië als het Critérium du Dauphiné wist te winnen. Hij was tevens de eerste Brit die de eindzege Ronde van Romandië binnenhaalde.

In de proloog van de Ronde van Frankrijk 2012 eindigde Wiggins als tweede, op zeven seconden van Fabian Cancellara. De zevende etappe werd gereden in de Vogezen en eindigde op de top van de Planche des Belles Filles. Wiggins' ploegmaat Chris Froome won de etappe en Wiggins zelf nam de leiding in het algemeen klassement. De negende etappe was een tijdrit over 41,5 km naar Besançon en werd door Wiggins voor Froome gewonnen. Hiermee vergrootte hij zijn voorsprong op zijn naaste belager, Cadel Evans, van tien seconden naar bijna twee minuten. De elfde etappe was een bergrit in de Alpen met aankomst op Fontcouverte-la Toussuire. Op deze slotklim verloor Evans anderhalve minuut op Wiggins, die zelf zijn ploegmaat Froome even moest intomen toen deze van hem leek weg te rijden. Door het tijdverlies van Evans werd ploeggenoot Froome nu Wiggins' naaste belager op ruim twee minuten. De zestiende etappe was een zware bergrit door de Pyreneeën met aankomst in Bagnères-de-Luchon. Wiggins en zijn team konden de wedstrijd controleren. Wiggins en Froome bewezen de beste klimmer van het peloton te zijn door een aanval van Vincenzo Nibali relatief gemakkelijk te kunnen pareren. De zeventiende etappe met aankomst op de Peyragudes was van hetzelfde kaliber. Op drie kilometer van de streep verhoogde Froome het tempo waardoor hij en Wiggins als enige overbleven. Samen gingen ze verder maar Wiggins kon Froome niet bijhouden. Froome moest zich daarom meerdere keren inhouden om zijn kopman bij te staan. In de zestiende etappe moesten de renners individueel de 53,3 km van Chartres naar Bonneval overbruggen. Wiggins won wederom de tijdrit. Froome eindigde op ruim een minuut als tweede en in het eindklassement op 3'21" van zijn kopman. Zo won Wiggins zijn vierde rittenkoers op rij. Bovendien was hij de eerste Brit ooit die de Ronde van Frankrijk wist te winnen.

Op 1 augustus won Wiggins de individuele tijdrit op de Olympische Spelen. Dit betekende voor Wiggins de vierde gouden Olympische medaille in zijn carrière. Samen met de drie niet gouden medailles die hij in 2000 en 2004 behaalde was Wiggins met zeven Olympische medailles nu de succesvolste Britse Olympiër aller tijden[1]. Bovendien was hij met zijn zeven medailles de koploper in het wielrennen op de Olympische Spelen. Tijdens dezelfde Olympische Spelen werd Wiggins op beide ranglijsten echter weer voorbijgestreefd door Chris Hoy.

Op 16 december werd Wiggins onderscheiden als BBC Sports Personality of the Year.[2] In dit referendum ging hij Jessica Ennis en Andy Murray voor.

2013[bewerken]

In 2013 kondigde Wiggins aan dat hij zich wilde wagen aan de zogenaamde dubbelslag, het winnen van zowel de Ronde van Italië als de Ronde van Frankrijk. Team Sky liet echter weten dat niet Wiggins, maar Chris Froome de kopman zou zijn in Frankrijk. In de Ronde van Italië 2013, waar Froome afwezig was, ging Wiggins als topfavoriet van start. Een zware verkoudheid en infectie van de luchtwegen zorgden er echter voor dat hij veel tijd verloor op andere favorieten als Vincenzo Nibali en Cadel Evans. Na de twaalfde etappe ging Wiggins niet meer van start. Ook liep hij een knieblessure op, waardoor hij de Ronde van Frankrijk moest missen.

2014[bewerken]

In 2014 won Wiggins de Ronde van Californië, na de macht te hebben gegrepen in de tweede etappe, een individuele tijdrit.

Belangrijkste overwinningen[bewerken]

Baanwielrennen[bewerken]

Jaar Vlag van Verenigd Koninkrijk BK Vlag van Europa EK Arc en ciel.png WK Overige
1999 Brons Achtervolging
2000 Brons Achtervolging Zilver Ploegenachtervolging Brons OS Ploegenachtervolging
2001 Zilver Ploegenachtervolging
2002 Brons Ploegenachtervolging
2003 Goud Derny Goud Achtervolging, Zilver Ploegenachtervolging 6daagse Gent
2004 Goud OS Achtervolging, Zilver OS Ploegenachtervolging
2005
2006
2007 Goud (Ploegen)Achtervolging WB Manchester: (Ploegen)Achtervolging, WB Sydney: ploegenachtervolging, Peking Achtervolging
2008 Goud (Ploegen)Achtervolging, Goud Ploegkoers Goud OS (Ploegen)Achtervolging
2009
2010
2011 WB Kopenhagen: Ploegenachtervolging
2012
2013
2014 CG: Ploegenachtervolging

Wegwielrennen[bewerken]

2001

  • Wally Gimber Trophy
  • 1e etappe Cinturón Ciclista (individuele tijdrit)
  • 2e etappe Cinturón Ciclista
  • Eindklassement Cinturón Ciclista
  • 1e etappe Flèche du Sud
  • Eindklassement Flèche du Sud

2002

  • 4e etappe Surrey League 5 Days

2003

2005

2007

2009

2010

2011

2012

2013

2014

Resultaten in voornaamste wedstrijden[bewerken]

Jaar Ronde van
Italië

Ronde van
Frankrijk

Ronde van
Spanje

2003 buiten tijd  
2005 123e  
2006 123e  
2007 opgave  
2008 134e  
2009 71e   Brons ↑  
2010 40e (1)  24e  
2011 opgave   Brons ↑  
2012 Jersey yellow.svg ↑ (2) 
2013 opgave  
2014
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
Jaar Milaan-San Remo Ronde van Vlaanderen Parijs-Roubaix Amstel Gold Race Luik-Bast.-Luik WK op de weg Wereld- ranglijst
2003 98e 50e
2005 89e 81e 44e 112e
2006 46e 49e
2007 194e (UPT)
2008
2009 108e 25e 39e (UWR)
2010 74e 132e (UWR)
2011 44e 90e 108e 8e (UWT)
2012 opgave Zilver (UWT)
2013 opgave 72e (UWT)
2014 32e 9e


Voorganger:
Vlag van Australië Cadel Evans
2011
Jersey yellow.svg Winnaar van de Ronde van Frankrijk Jersey yellow.svg
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bradley Wiggins
2012
Opvolger:
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Froome
2013
Bronnen, noten en/of referenties