Bradley Wiggins

Bradley Wiggins
Persoonlijke informatie
Volledige naam	Bradley Wiggins
Bijnaam	Wiggo
Geboortedatum	28 april 1980
Geboorteplaats	Gent, België
Nationaliteit	Verenigd Koninkrijk
Lengte	189 cm
Gewicht	69 kg
Sportieve informatie
Huidige ploeg	Sky ProCycling
Discipline	Weg en baan
Specialisatie	Tijdrijder, ronderenner
Ploegen
2002-2003 2004-2005 2006-2007 2008 2009 2010-heden	Française des Jeux Crédit Agricole Cofidis, le Crédit par Téléphone Team High Road Garmin-Slipstream Sky ProCycling
Beste prestaties (top-20)
Ronde van Frankrijk	1e (2012) 2 etappezeges
Ronde van Spanje	3e (2011)
UCI World Tour	2e (2012)
Extra
Zeges:
Critérium du Dauphiné Parijs-Nice Ronde van Romandië	2011 & 2012 2012 2012
Portaal    Wielersport

Wiggins op weg naar de winst in de 9e etappe van de Ronde van Frankrijk 2012

Sir Bradley Wiggins (Gent, 28 april 1980) is een in België geboren Britse wielrenner, die zowel op de baan als op de weg actief is. In 2012 won hij als eerste Brit ooit de Ronde van Frankrijk. Daarnaast is hij viervoudig Olympisch kampioen.

Carrière

Beginjaren

Wiggins werd in 2002 prof bij Française des Jeux. In 2003 behaalde hij de Europese titel op de baan achter de derny en de wereldtitel achtervolging op de baan. In 2004 behaalde hij in Athene de Olympisch goud in het onderdeel individuele achtervolging. Zijn doel voor 2007 was om de proloog van de Ronde van Frankrijk in Londen te winnen, maar hij slaagde daar niet in.

Bij het grote publiek werd Wiggins voor het eerst bekend in de Ronde van Frankrijk 2009. Onverwacht bleek hij niet alleen bij de tijdrit, maar ook in de bergen met de besten mee te kunnen. Hij haalde de vierde plaats in het eindklassement. In het wereldkampioenschap tijdrijden 2009 in Mendrisio kampte hij met materiaalpech en eindigde niet op het podium.

De baan

Voordat Wiggins zijn grootste successen op de weg boekte, was hij een wereldtopper op de baan. Op de Olympische Zomerspelen 2000 in Sydney behaalde het Britse team met Wiggins de zilveren medaille op de 4 km ploegenachtervolging. Ook in 2004 veroverde het Britse team de zilveren medaille. Vier jaar later in Peking won het Britse team goud. Ook veroverde Wiggins in 2008 net als in 2004 de Olympische titel op de 4km individuele achtervolging.

Op de baan werd Wiggins zes keer wereldkampioen en drie keer Olympische kampioen; hij veroverde daarnaast nog drie Olympische medailles en stond op WK's nog vier keer op het podium.

2011

In aanloop naar de Ronde van Frankrijk 2011 won Wiggins de Critérium du Dauphiné. Hij werd daardoor gezien als een kandidaat voor een topklassering in de Ronde van Frankrijk. Wiggins begon erg sterk tot hij in de negende etappe zwaar ten val kwam en hij de wedstrijd voortijdig moest verlaten. Hierop besloot hij de Vuelta te gaan rijden. Wiggins droeg hier enkele dagen de leiderstrui, maar moest in het eindklassement genoegen nemen met een derde plaats. Op het WK tijdrijden in Kopenhagen werd Wiggins vervolgens tweede in de tijdrit en was hij lid van het team dat Mark Cavendish aan de wereldtitel op de weg hielp.

2012

Zijn hoofddoel van 2012 was om de Ronde van Frankrijk te winnen. De 99e editie leende zich hier goed voor omdat deze meer dan 100 kilometer tijdrit bevatte. Ter voorbereiding hierop reed Wiggins vier rittenkoersen op rij: in februari de Ronde van de Algarve waarin zijn ploegmaat Richie Porte triomfeerde en hij zelf de afsluitende tijdrit won; in maart Parijs-Nice waarin hij de korte klimtijdrit won en tevens zowel het punten- als het eindklassement op zijn naam schreef; in april de Ronde van Romandië waarin hij de afsluitende tijdrit en het eindklassement wist te winnen en in juni het Critérium du Dauphiné waarin hij voor de tweede keer op rij het eindklassement won, ook won hij de 53 kilometer lange tijdrit. Wiggins is de eerste wielrenner die in één seizoen zowel Parijs-Nice, de Ronde van Romandië als het Critérium du Dauphiné wist te winnen. Hij was tevens de eerste Brit die de eindzege Ronde van Romandië binnenhaalde.

In de proloog van de Ronde van Frankrijk 2012 eindigde Wiggins als tweede, op zeven seconden van Fabian Cancellara. De zevende etappe werd gereden in de Vogezen en eindigde op de top van de Planche des Belles Filles. Wiggins' ploegmaat Chris Froome won de etappe en Wiggins zelf nam de leiding in het algemeen klassement. De negende etappe was een tijdrit over 41,5 km naar Besançon en werd door Wiggins voor Froome gewonnen. Hiermee vergrootte hij zijn voorsprong op zijn naaste belager, Cadel Evans, van tien seconden naar bijna twee minuten. De elfde etappe was een bergrit in de Alpen met aankomst op Fontcouverte-la Toussuire. Op deze slotklim verloor Evans anderhalve minuut op Wiggins, die zelf zijn ploegmaat Froome even moest intomen toen deze van hem leek weg te rijden. Door het tijdverlies van Evans werd ploeggenoot Froome nu Wiggins' naaste belager op ruim twee minuten. De zestiende etappe was een zware bergrit door de Pyreneeën met aankomst in Bagnères-de-Luchon. Wiggins en zijn team konden de wedstrijd controleren. Wiggins en Froome bewezen de beste klimmer van het peloton te zijn door een aanval van Vincenzo Nibali relatief gemakkelijk te kunnen pareren. De zeventiende etappe met aankomst op de Peyragudes was van hetzelfde kaliber. Op drie kilometer van de streep verhoogde Froome het tempo waardoor hij en Wiggins als enige overbleven. Samen gingen ze verder maar Wiggins kon Froome niet bijhouden. Froome moest zich daarom meerdere keren inhouden om zijn kopman bij te staan. In de zestiende etappe moesten de renners individueel de 53,3 km van Chartres naar Bonneval overbruggen. Wiggins won wederom de tijdrit. Froome eindigde op ruim een minuut als tweede en in het eindklassement op 3'21" van zijn kopman. Zo won Wiggins zijn vierde rittenkoers op rij. Bovendien was hij de eerste Brit ooit die de Ronde van Frankrijk wist te winnen.

Op 1 augustus won Wiggins de individuele tijdrit op de Olympische Spelen. Dit betekende voor Wiggins de vierde gouden Olympische medaille in zijn carrière. Samen met de drie niet gouden medailles die hij in 2000 en 2004 behaalde was Wiggins met zeven Olympische medailles nu de succesvolste Britse Olympiër aller tijden. Bovendien was hij met zijn zeven medailles de koploper in het wielrennen op de Olympische Spelen. Tijdens dezelfde Olympische Spelen werd Wiggins op beide ranglijsten echter weer voorbijgestreefd door Chris Hoy.

Op 16 december werd Wiggins onderscheiden als BBC Sports Personality of the Year. In dit referendum ging hij Jessica Ennis en Andy Murray voor.

2013

In 2013 kondigde Wiggins aan dat hij zich wilde wagen aan de zogenaamde dubbelslag, het winnen van zowel de Ronde van Italië als de Ronde van Frankrijk. Team Sky liet echter weten dat niet Wiggins, maar Chris Froome de kopman zal zijn in Frankrijk. In de Ronde van Italië 2013, waar Froome afwezig is, ging Wiggins als topfavoriet van start. Een zware verkoudheid en infectie van de luchtwegen zorgden er echter voor dat hij veel tijd verloor op andere favorieten als Vincenzo Nibali en Cadel Evans. Na de twaalfde etappe ging Wiggins niet meer van start.

Privéleven

Wiggins is de zoon van de voormalige profrenner Gary Wiggins (1952-2008). Hij is getrouwd en is vader van een zoon en een dochter.

Belangrijkste overwinningen

1998

• Wereldkampioen Achtervolging (baan), Junioren

2001

• 1e etappe Flèche du Sud
• Eindklassement Flèche du Sud

2002

• 4e etappe Surrey League 5 Day

2003

• EK Baan, Derny, Elite
• WK Baan, Achtervolging, Elite
• Proloog Ronde van de Toekomst
• Zesdaagse van Vlaanderen-Gent

2004

• Olympisch kampioen, individuele achtervolging (baan), Elite

2005

• 8e etappe Ronde van de Toekomst
• 2e etappe Omloop van Lotharingen

2007

• Wereldkampioen Ploegachtervolging (baan), Elite (met Geraint Thomas, Ed Clancy en Paul Manning)
• Wereldkampioen Achtervolging (baan), Elite
• Manchester, Achtervolging
• Manchester, Ploegenachtervolging
• Proloog Vierdaagse van Duinkerke
• Proloog Dauphiné Libéré
• Duo Normand + Michiel Elijzen

2008

• Wereldkampioen Ploegenachtervolging (baan), Elite (met Ed Clancy, Paul Manning en Geraint Thomas) - nieuw wereldrecord 3:56.322
• Olympisch kampioen ploegenachtervolging (baan), Elite (met Ed Clancy, Paul Manning en Geraint Thomas)
• Olympisch kampioen, individuele achtervolging (baan), Elite

2009

• 3e etappe deel b Driedaagse van De Panne-Koksijde
• 5de etappe Herald Sun Tour
• Eindklassement Herald Sun Tour
• Nationaal kampioenschap Verenigd Koninkrijk individuele tijdrit, Elite

2010

• 1e etappe Ronde van Italië (proloog)
• Nationaal kampioenschap Verenigd Koninkrijk individuele tijdrit, Elite

2011

• 4e etappe Ronde van Beieren
• Eindklassement Critérium du Dauphiné
• Nationaal kampioenschap Verenigd Koninkrijk op de weg, Elite

2012

• 5e etappe Ronde van de Algarve (individuele tijdrit)
• 8e etappe Parijs-Nice (individuele klimtijdrit)
• Eindklassement Parijs-Nice
• Puntenklassement Parijs-Nice
• 1e etappe Ronde van Romandië
• 5e etappe Ronde van Romandië (individuele tijdrit)
• Eindklassement Ronde van Romandië
• Ploegenklassement Ronde van Romandië
• 4e etappe Critérium du Dauphiné (individuele tijdrit)
• Eindklassement Critérium du Dauphiné
• 9e en 19e etappe Ronde van Frankrijk (beide individuele tijdrit)
• Eindklassement Ronde van Frankrijk
• Olympisch kampioen, individuele tijdrit op de weg

2013

• 1e etappe B Ronde van Trentino (ploegentijdrit)

Resultaten in voornaamste wedstrijden

Jaar Ronde van Italië Ronde van Frankrijk Ronde van Spanje 2003 buiten tijd   2005 123e   2006 123e   2007 opgave   2008 134e   2009 71e    ↑   2010 40e (1)  24e   2011 opgave    ↑   2012  ↑ (2)  2013 opgave   (*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen

Jaar Milaan-San Remo Ronde van Vlaanderen Parijs-Roubaix Amstel Gold Race Luik-Bast.-Luik WK op de weg Wereld- ranglijst 2003 98e 50e 2005 89e 81e 44e 112e 2006 46e 49e 2007 194e (UPT) 2008 2009 108e 25e 39e (UWR) 2010 74e 132e (UWR) 2011 44e 90e 108e 8e (UWT) 2012 opgave  (UWT)

Olympisch kampioen

Baanwielrennen: Individuele achtervolging mannen 1964: Jiri Daler · 1968: Daniel Rebillard · 1972: Knut Knudsen · 1976: Gregor Braun · 1980: Robert Dill-Bundi · 1984: Steve Hegg · 1988: Gintautas Umaras · 1992: Chris Boardman · 1996: Andrea Collinelli · 2000: Robert Bartko · 2004: Bradley Wiggins · 2008: Bradley Wiggins Baanwielrennen: Ploegenachtervolging mannen 1908: Jones, Kingsbury, Meredith, Payne · 1920: Magnani, Carli, Ferrario, Giorgetti · 1924: De Martino, Dinale, Menegazzi, Zucchetti · 1928: Facciani, Gaioni, Lusiani, Tasselli · 1932: Pedretti, Borsari, Cimatti, Ghilardi · 1936: Nizerhy, Charpentier, Goujon, Lapébie · 1948: Decanali, Adam, Blusson, Coste · 1952: Morettini, Campana, de Rossi, Messina · 1956: Gasparella, Domenicali, Faggin, Gandini · 1960: Vigna, Arienti, Testa, Vallotto · 1964: Streng, Claesges, Henrichs, Link · 1968: Jørgensen, Olsen, Asmussen, Jensen · 1972: Schumacher, Colombo, Haritz, Hempel · 1976: Vonhof, Braun, Lutz, Schumacher · 1980: Manakov, Movtsjan, Ossokin, Petrakov · 1984: Grenda, Turtur, Nichols, Woods · 1988: Jekimov, Kasputis, Neljoebin, Umaras · 1992: Fulst, Glöckner, Lehmann, Steinweg · 1996: Capelle, Ermenault, Monin, Moreau · 2000: Fulst, Bartko, Becke, Lehmann · 2004: Brown, McGee, Lancaster, Roberts · 2008: Clancy, Manning, Thomas, Wiggins · 2012: Burke, Clancy, Kennaugh, Thomas Wielrennen: Individuele tijdrit mannen 1996: Miguel Indurain · 2000: Vjatsjeslav Jekimov · 2004: Vjatsjeslav Jekimov · 2008: Fabian Cancellara · 2012: Bradley Wiggins

Voorganger: Cadel Evans 2011

Winnaar van de Ronde van Frankrijk Bradley Wiggins 2012

Opvolger: ? 2013

Mediabestanden

Zie de categorie Bradley Wiggins van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden.

Bronnen, noten en/of referenties