Andy Murray

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Andy Murray
Murray tijdens het ATP-toernooi van Tokio in 2011
Murray tijdens het ATP-toernooi van Tokio in 2011
Persoonlijke informatie
Bijnaam Lazy English
Nationaliteit Vlag van Verenigd Koninkrijk Britse
Geboorteplaats Dunblane, Verenigd Koninkrijk
Woonplaats Londen, Verenigd Koninkrijk
Geboortedatum 15 mei 1987
Lengte 1,90 m
Gewicht 84 kg
Profdebuut 2005
Slaghand rechts
Totaal prijzengeld $ 31,544,067
Coach Amélie Mauresmo
Profiel (en) ATP-site
Enkelspel
Winst-verliesbalans 355-117
Titels 29
Hoogste positie 2e (17 augustus 2009)
Huidige positie 4e (25 januari 2014)
ATP World Tour Finals Halve finale (2008, 2010)
Olympische ringen Olympische Spelen Goud Goud (2012)
Grandslamresultaten
Vlag van Australië Australian Open Finale (2010, 2011, 2013)
Vlag van Frankrijk Roland Garros Halve finale (2011, 2014)
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon Winnaar (2013)
Vlag van Verenigde Staten US Open Winnaar (2012)
Dubbelspel
Winst-verliesbalans 42 - 50
Titels 2
Hoogste positie 51e (17 oktober 2011)
Olympische ringen Olympische Spelen 2e ronde (2008)
Grandslamresultaten
Vlag van Australië Australian Open 1e ronde (2006)
Vlag van Frankrijk Roland Garros 2e ronde (2006)
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon 1e ronde (2005)
Vlag van Verenigde Staten US Open 2e ronde (2008)
Laatst bijgewerkt op: 27 januari 2013
Portaal  Portaalicoon   Tennis

Andrew (Andy) Murray (Dunblane, 15 mei 1987) is een Brits tennisser afkomstig uit Schotland. Hij is prof sinds 2005. Hij kwam in 2005 voor het eerst de top 100 en in 2006 voor het eerst de top 50 binnen. In 2007 bereikte hij voor het eerst de top 10. Zijn hoogste plaats op de ATP-ranglijst is de 2e, die hij behaalde op 17 augustus 2009.

Murray schreef in zijn carrière tot dusver 28 enkeltoernooien en twee herendubbeltoernooien op zijn naam. In het enkelspel won hij ook twee challengers en vijf futurestoernooien. In 2012 won hij het goud op de Olympische Spelen voor Groot-Brittannië en won hij de US Open. De overwinning op de US Open betekende zijn definitieve doorbraak op een Grand Slam na vier eerder verloren finales. In 2013 overtrof hij deze hoogtepunten met de historische prestatie om na 77 jaar[1] als Britse thuisfavoriet het thuistoernooi van Wimbledon te winnen. Murray is de jongere broer van dubbelspecialist Jamie Murray, met wie hij samen het Verenigd Koninkrijk vertegenwoordigde op de Olympische Spelen van Peking in 2008.

Privéleven[bewerken]

Jeugd[bewerken]

Murray was van 1992 tot 1999 leerling aan de Dunblane Primary School. In 1996 was hij aanwezig tijdens het bloedbad dat in die school door de massamoordenaar Thomas Hamilton aangericht werd onder leerlingen van een lager jaar.[2] Na de basisschool ging hij in 1999 naar de Dunblane High School. In zijn jonge jaren tenniste hij bij de Next Generation Club in Edingburgh. Toen hij 14 was, verhuisde hij naar Barcelona, waar hij op de Schiller International School ging studeren. Hij ging toen tennissen bij de Sanchez-Casal Academie, waar hij de bijnaam Lazy English kreeg. In 2005 maakte hij zijn school af.

Moeder Judy[bewerken]

Andy Murray en zijn anderhalf jaar oudere broer Jamie werden geboren uit het (in 1997 ontbonden) huwelijk van Willy Murray en Judy Erskine. Moeder Judy is van beslissende invloed geweest op de glansrijke tenniscarrière van haar zonen. Al op zeer jonge leeftijd stuurde zij hen op tennisles. Zo werden ze al vroeg professioneel gevormd. Dit had zijzelf in haar sportieve ontwikkeling gemist. Vóór haar huwelijk was zij een gedreven tennisspeelster, die het tot de Schotse nummer 1 had weten te brengen.

Na haar scheiding was Judy Murray jarenlang coach van een selectie van jeugdig Brits tennistalent, onder wie haar beide zoons. Dit was een bewuste keuze, die van haar vroeg om haar focus breed te houden en niet gefixeerd te raken op de prestaties van haar eigen kroost. Het was haar grootste schrikbeeld om een 'neurotic tennis-mum’ te worden. Gedurende jaren was zij prominent in beeld tijdens de grote toernooien waaraan Andy en Jamie deelnemen.

Wat Andy betreft, lijkt deze situatie wat te zijn veranderd. Moeder Judy kwam minder in beeld tijdens diens optreden op de Australian Open van 2012, nu Murray de voormalige Tsjechische topper Ivan Lendl als trainer heeft aangetrokken.

Vader Murray heeft wel contact met zijn zoons, maar blijft op de achtergrond.

Al enige jaren komt Kim Sears, Murray's vriendin sinds 2006, steeds prominenter in beeld tijdens de grote toernooien.

Carrière[bewerken]

Jaarverslagen[bewerken]

Jeugd[bewerken]

Murray begon met tennissen op driejarige leeftijd. Hij groeide op met tennis en voetbal, en werd zelfs voorgesteld om voor de Glasgow Rangers te spelen.[3] In 2003 won hij zijn eerste futurestoernooi in Glasgow, door Steve Darcis te verslaan, en het juniorentoernooi op de Canadian Open. Hij had dat jaar een 9-4-matchrecord in futurestoernooien. In 2004 won hij nog vier futurestoernooien en had hij een 26-3-matchrecord op futurestoernooien. Hij won dat jaar ook de juniorentitel op de US Open (tegen Sergiy Stakhovsky) en haalde op dat toernooi met zijn broer Jamie ook de halve finale in het dubbelspel.

2005[bewerken]

In maart 2005 werd Murray geselecteerd voor het Britse Davis Cupteam voor de wedstrijd tegen Israël. Hij was toen met 17 jaar en 293 dagen de jongste speler die ooit in het Britse Davis Cupteam had gespeeld.[3] Hij speelde in het dubbel, samen met David Sherwood. Tot ieders verrassing wonnen zij hun partij. In mei haalde hij ook nog de halve finale in het juniorentoernooi van Roland Garros, waar hij werd uitgeschakeld door de Kroaat Marin Čilić.

In april werd Murray prof[4] en maakte hij zijn ATP-debuut op het ATP-toernooi van Barcelona, waar hij in de eerste ronde verloor van Jan Hernych. Zijn eerste winst op ATP-niveau kwam er op het grastoernooi van Londen, waar hij de derde ronde haalde en in de eerste en tweede ronde respectievelijk Santiago Ventura en Taylor Dent versloeg. Murray kreeg ook een wildcard voor Wimbledon, waar hij zijn grandslamdebuut maakte. In zijn eersterondepartij versloeg hij George Bastl, die meer dan 150 plaatsen boven hem stond op de wereldranglijst. In de tweede ronde versloeg hij de Tsjech Radek Štěpánek. Zo haalde hij, als eerste Schotse tennisser, de derde ronde op Wimbledon. Hij was op dat moment ook nog de enige Britse tennisser in het toernooi. In de derde ronde moest hij het onderspit delven tegen David Nalbandian, nadat hij twee sets tegen nul had voorgestaan. Tijdens de zomer won hij de challengers in Aptos en Binghamton en maakte hij zijn debuut in de Masters Series-toernooien in Cincinnati, waar hij de tweede ronde haalde. Op de US Open verloor hij in de tweede ronde van Arnaud Clément. Begin oktober kwam hij de top 100 van de wereldranglijst binnen, door de finale te halen in Bangkok, waar hij in de voorgaande rondes had gewonnen van George Bastl, Robin Söderling, Robby Ginepri en thuisfavoriet Paradorn Srichaphan. Murray verloor zijn eerste ATP-finale van Roger Federer. Op zijn laatste toernooi van het jaar, in Bazel, wist hij de kwartfinale te halen. Murray sloot het jaar voor het eerst af in de top 100, op plaats 65. Hij had, vergeleken met het jaar ervoor, de grootste sprong voorwaarts gemaakt van alle spelers in de top 100 en was de tweede jongste speler in de top 100 (na Novak Đoković). Hij was ook de eerste Britse tiener die het jaar afsloot in de top 100 sinds Buster Mottram in 1974.[3]

2006[bewerken]

In zijn eerste optreden op de Australian Open verloor Murray van Juan Ignacio Chela. Een paar weken later won hij zijn eerste ATP-titel op het ATP-toernooi van San José. Hij versloeg er de nummer drie van de wereld, Andy Roddick, in de halve finale en was te sterk voor Lleyton Hewitt in de finale, na twee matchpunten van Hewitt te hebben overleefd. Deze overwinning bracht hem voor het eerst in de top 50. De week daarna haalde hij nog de kwartfinale in Memphis, maar in de volgende toernooien verloor hij telkens in de eerste of tweede ronde, zoals op Roland Garros, waar hij sneuvelde in de openingsronde tegen Gaël Monfils. Het grasseizoen ging relatief beter, met een kwartfinale in Nottingham en een vierde ronde op Wimbledon, zijn beste prestatie op een grandslamtoernooi tot dan toe. Tijdens de zomer haalde hij de halve finale in Newport en haalde hij de finale in Washington, die hij verloor van Arnaud Clément. Op de Canada Masters haalde hij de halve finale en op de Cincinnati Masters de kwartfinale. Op dat laatste toernooi won hij in de tweede ronde van Roger Federer. In heel 2006 waren alleen Rafael Nadal en Murray erin geslaagd om Roger Federer te verslaan. Murray bracht ook een einde aan Federers reeks van 55 gewonnen partijen in Noord-Amerika.[3] Na de Cincinnati Masters dook Murray voor het eerst de top 20 binnen. Op de US Open evenaarde hij zijn beste grandslamprestatie en haalde hij de vierde ronde, waarin hij verslagen werd door de Rus Nikolaj Davydenko. Na de US Open haalde hij geen grote resultaten meer. Murray sloot het jaar voor het eerst af binnen de top 20, op plaats 17.

2007[bewerken]

In zijn eerste grote toernooi van het jaar, de Qatar ExxonMobil Open in Doha, haalde Murray meteen de finale. In de finale verloor hij van de Kroaat Ivan Ljubičić. Op de Australian Open was hij als vijftiende geplaatst en verloor hij in de vierde ronde van Rafael Nadal. Een paar weken later verdedigde hij met succes zijn titel van het ATP-toernooi van San José. Daarna haalde hij drie halve finales op rij, in Memphis en op de Masterstoernooien van Indian Wells en Miami, waarin hij beide keren verloor van Novak Đoković. In april kwam hij voor het eerst binnen in de top 10. Murray kon zijn opgang echter niet verder zetten omwille van blessures, die hem bijna vier maanden van de baan af hielden. In april miste hij een maand nadat hij een rugblessure opliep op het Masterstoernooi van Monte Carlo en in mei moest hij opgeven op de Hamburg Masters met een polsblessure. Hij maakte zijn rentree op de Canada Masters begin augustus. Op de US Open verloor hij in de derde ronde van de Zuid-Koreaan Hyung-Taik Lee. In het najaar zette Murray nog enkele mooie resultaten neer, met een finale in Metz, een kwartfinale op het Masterstoernooi van Parijs en zijn derde ATP-titel op het ATP-toernooi van Sint-Petersburg, waar hij Fernando Verdasco versloeg in de finale. Murray eindigde het jaar net buiten de top 10, op plaats 11.

2008[bewerken]

In 2008 nam Murray voor het eerst deel aan de Tennis Masters Cup.

Murray startte 2008 goed met winst op het ATP-toernooi van Doha, waar hij Stanislas Wawrinka versloeg in de finale. Op de Australian Open lag hij er echter na de eerste ronde verrassend uit, na verlies tegen Jo-Wilfried Tsonga, die het zou schoppen tot de finale. In februari won hij de titel in Marseille en in maart haalde hij de kwartfinale in Dubai en de vierde ronde in Indian Wells. Daarna volgde een reeks mindere resultaten. Op Roland Garros verloor hij in de derde ronde. In eigen land ging het weer beter, met een kwartfinale op het ATP-toernooi van Londen én op Wimbledon, waarmee hij zijn beste grandslamprestatie tot dan toe neerzette. In de zomer haalde hij de halve finale op de Canada Masters en won hij zijn eerste Masters Seriestoernooi in Cincinnati, door Novak Đoković te kloppen in de finale. Murray nam ook deel aan de Olympische Spelen in Peking, maar verloor al in de eerste ronde van het enkelspel van de Taiwanees Yen-Hsun Lu. In het dubbelspel lag hij er met zijn broer Jamie uit in de tweede ronde. In september zette hij zijn sterkste grandslamprestatie van het jaar neer door de finale te halen op de US Open. Hij versloeg Rafael Nadal, 's werelds nummer 1, in de halve finale, maar moest in drie sets de duimen leggen voor Roger Federer in de finale. Murray was de eerste Brit in een grandslamfinale sinds Greg Rusedski op de US Open in 1997. Door zijn finaleplaats kwam Murray op de vierde plaats op de ATP-ranglijst. In het najaar zette hij zijn goede vorm door en won hij in oktober achtereenvolgens de Madrid Masters en het ATP-toernooi van Sint-Petersburg. Op het Masterstoernooi van Parijs haalde hij de kwartfinale. Aan het eind van het seizoen mocht Murray voor het eerst deelnemen aan de Tennis masters Cup. Hij won zijn drie groepswedstrijden (van Andy Roddick, Gilles Simon en Roger Federer), maar verloor de halve finale van Nikolaj Davydenko. Murray sloot het jaar voor het eerst af binnen de top 10, op plaats 4. Murray was de eerste Brit in 36 jaar die het jaar eindigde binnen de top vier en was de eerste Britse speler in de "Open Era" die vijf ATP-titels in een seizoen kon winnen.[3]

2009[bewerken]

Murray haalde de kwartfinale op Roland Garros in 2009.

Murray opende 2009 op dezelfde manier als 2008, met winst op het ATP-toernooi van Doha. Op de Australian Open verloor hij in de vierde ronde van de Spanjaard Fernando Verdasco. In februari was hij de sterkste op het ATP-toernooi van Rotterdam en haalde hij de kwartfinale in Dubai, die hij niet speelde door een virus. Daarna volgde een serie sterke resultaten op Masters Seriestoernooien: finale in Indian Wells (verlies tegen Rafael Nadal), winst in Miami (winst tegen Novak Đoković in de finale en eerste Brit ooit die het toernooi won), halve finale in Monte Carlo en kwartfinale in Madrid. Op Roland Garros haalde hij de kwartfinale. In juni won hij zijn eerste grastoernooi op het ATP-toernooi van Londen. Hij was de eerste Brit sinds 1938 die er kon winnen. Hij bereikte daarna de halve finale in Wimbledon, waarin hij het moest afleggen tegen Andy Roddick. In augustus won hij de Canada Masters, waar hij achtereenvolgens Davydenko, Tsonga en Del Potro versloeg. Na deze winst klom hij naar de tweede plaats op de ATP-ranglijst, zijn hoogste positie ooit. Murray werd zo de hoogst gerangschikte Brit ooit in de geschiedenis van de ATP en was de eerste speler sinds Hewitt in 2005 die de dominantie van Nadal en Federer in de top 2 doorbrak.[3] Hij haalde ook de halve finale op de Masters van Cincinnati. Op de US Open kon hij echter zijn prestatie van 2008 niet herhalen en verloor hij in de vierde ronde van Marin Čilić. In het najaar won hij op het ATP-toernooi van Valencia zijn zesde ATP-titel van het seizoen en nam hij voor de tweede maal deel aan de ATP World Tour Finals, die voor het eerst in Londen plaatsvonden. Murray bleef steken in de groepsfase. Murray eindigde het jaar opnieuw op plaats 4. Met zijn titel in Valencia, de veertiende van zijn carrière, deed hij beter dan Greg Rusedski en werd hij de Brit met de meeste ATP-titels op zijn naam.[3]

2010[bewerken]

Murray serveert in zijn kwartfinale tegen Rafael Nadal op de Australian Open van 2010.

Murray begon zijn seizoen door samen met Laura Robson deel te nemen aan de Hopman Cup in Perth, waar het duo de finale haalde, maar verloor van Spanje.[5] Vervolgens haalde hij als eerste Brit sinds John Lloyd in 1977 de finale op de Australian Open.[6] Hij versloeg er in de kwartfinale titelverdediger Rafael Nadal, maar moest in de finale echter zijn meerdere erkennen in Roger Federer, die met 6-3, 6-4 en 7-611 won. Murray werd de eerste Brit in 72 jaar die ten minste twee grandslamfinales had gehaald.[3] Door zijn finaleplaats steeg hij naar plaats drie op de ATP-ranglijst. In de maanden voor Roland Garros, waar hij de vierde ronde haalde, haalde hij twee Masters Serieskwartfinales: in Indian Wells en Madrid. In Londen wist hij zijn titel niet te verdedigen, maar op Wimbledon was hij even sterk als in 2009 en haalde hij opnieuw de halve finale. Koningin Elizabeth II woonde Murrays wedstrijd in de tweede ronde van Wimbledon tegen Jarkko Nieminen bij op 24 juni 2010. Dit was de eerste keer dat ze aanwezig was in de Royal Box op Centre Court sinds de finale van het dames enkelspel tussen de Nederlandse Betty Stöve en de Engelse Virginia Wade in 1977.[7] Tijdens de zomer haalde hij de finale in Los Angeles en verlengde hij zijn titel op de Canada Masters.[8] Op het Masterstoernooi van Cincinnati haalde hij de kwartfinale. In juli eindigde de samenwerking met zijn coach Miles Maclagan. Op de US Open werd Murray al in de derde ronde uitgeschakeld door Stanislas Wawrinka. In het najaar haalde hij nog de kwartfinale op het ATP-toernooi van Peking en won hij de Shanghai Masters. Hij versloeg er Roger Federer in de finale.[9] In november won Murray, samen met zijn broer Jamie, zijn eerste dubbelspeltitel, op het ATP-toernooi van Valencia. Aan het seizoenseinde nam Murray voor de derde keer deel aan de ATP World Tour Finals. Hij won twee van zijn drie groepswedstrijden en stootte door naar de halve finale, waarin hij verloor van Nadal. Hij sloot het jaar voor de derde keer op rij af op plaats 4 van de ATP-ranglijst.

2011[bewerken]

Net zoals in 2010 haalde Murray de finale van de Australian Open. In de eindstrijd moest hij echter opnieuw de duimen leggen, ditmaal tegen de Serviër Novak Đoković, die hem in drie sets versloeg.[10] Tijdens de rest van het voorjaar haalde Murray vier halve finales: op de Monte Carlo Masters, op het Masterstoernooi van Rome en op Roland Garros en Wimbledon. Murray was de eerste Brit sinds Fred Perry in 1936 die drie opeenvolgende halve finales op Wimbledon wist te bereiken.[3] Murray won ook voor de tweede maal het voorbereidingstoernooi voor Wimbledon in Londen, waar hij Jo-Wilfried Tsonga klopte in de finale.[11] In augustus won hij voor de tweede maal het Masterstoernooi van Cincinnati. In de finale stond hij tegenover Novak Đoković, die wegens een schouderblessure moest opgeven.[12] Op de US Open was Murray weer sterk en haalde hij de halve finale, waarin hij verloor van Rafael Nadal. Met deze halve finale werd Murray de zevende man in het "Open era" die de halve finales van de vier grandslamtoernooien in hetzelfde seizoen wist te bereiken.[3] Hij zette zijn goede vorm door in het najaar met een kwartfinale op het Masterstoernooi van Parijs en maar liefst drie toernooiwinsten op rij in Bangkok[13], Tokio[14] en op de Shanghai Masters, waar hij zijn titel verdedigde.[15] In Tokio was het zelfs twee keer prijs, want hij won er met zijn broer Jamie ook het dubbelspel.[16] Door deze zegereeks steeg Murray naar plaats 3 op de ATP-ranglijst. Aan het eind van het jaar nam hij voor de vierde maal op rij deel aan de ATP World Tour Finals. Hij speelde er één match (verlies tegen David Ferrer) en trok zich terug wegens een verrekking aan de lies.[17] Hierdoor stak Roger Federer hem weer voorbij op de wereldranglijst en eindigde Murray het jaar, net zoals de drie vorige jaren, op plaats 4.

2012[bewerken]

In 2012 ging Murray samenwerken met achtvoudig Grand Slam-kampioen Ivan Lendl als coach. Doel voor Lendl was Murray te helpen zijn doorbraak te kunnen maken op de Grand Slams en de "grote drie" Đoković, Federer en Nadal structureel in plaats van incidenteel te kunnen uitdagen. Murray startte 2012 meteen met toernooiwinst op het ATP-toernooi van Brisbane.[18] Tijdens de Australian Open 2012 haalde Murray de halve finale waar hij in 5 sets verloor van Novak Djokovic. In Dubai verloor hij in de finale van Roger Federer. Tijdens Wimbledon verloor hij in de finale van Federer, in vier sets (4-6,7-5,6-3,6-4). Op de Olympische Spelen 2012 in Londen, gespeeld op de banen van Wimbledon, veroverde Murray voor het eerst een grote titel en het goud. Na een zege in de halve finale op Djokovic (7-5, 7-5) revancheerde hij zich in de finale tegen Federer voor de Wimbledonfinale: 6-2,6-1,6-4. Op 10 september 2012 won hij zijn eerste Grand Slam-toernooi, met 7-6,7-5,3-6,2-6 en 6-2 in de finale tegen Novak Đoković won hij de US Open. Op de Masters verloor hij in de halve finale van Federer in twee sets: 6-2, 7-6.

2013[bewerken]

Murray won in 2013 al meteen het toernooi van Brisbane, door in de finale Dimitrov te kloppen. Op de Austrailian Open moest hij het in de halve finale opnemen tegen Roger Federer waarvan hij nog nooit kon winnen op een grand slam. Murray was echter veel zelfzekerder en met succes. Hij klopte de Zwitser in vijf sets: 6-4, 6-7, 6-3, 6-7 en 6-2. In de finale moest hij het opnieuw opnemen tegen Novak Đoković. Dit keer moest hij echter de duimen leggen tegen de Serviër. Het werd 6-7, 7-6, 6-3 en 6-2. Eind maart won hij de Miami Masters, met winst in de finale op David Ferrer: 2-6,6-4,7-6.

Nadat hij Roland Garros wegens een blessure had moeten laten schieten, speelde Murray als voorbereiding op Wimbledon in Londen op Queen's club en won dat toernooi. Op Wimbledon 2013 wist hij als thuisfavoriet zijn tweede en felst begeerde Grandslamfinale te winnen, met een zege in drie sets op de regerend nummer 1 van de wereld Novak Djokovic: 6-4, 7-5 en 6-4. Voor de Britten was dat een historische sportgebeurtenis, omdat de laatste mannelijke Britse winnaar van het toernooi van de All England Club, Fred Perry, dat in 1936 werd, 77 jaren eerder.

2014[bewerken]

Murray begon niet goed in 2014. Op het eerste grandslamtoernooi, de Australian Open, kwam hij maar tot de kwartfinales. Daarin werd hij uitgeschakeld door de Zwitser Roger Federer. Federer won met 3-6, 4-6, 7-6, 3-6.

Davis Cup[bewerken]

Murray speelde zijn eerste Davis Cup voor het Verenigd Koninkrijk in 2005 in een duel tegen Israël in de kwartfinale van Groep I van de Europees/Afrikaanse Zone. Hij was toen met 17 jaar en 293 dagen de jongste speler die ooit in het Britse Davis Cupteam had gespeeld.[3] Hij speelde in elk jaar van 2003 tot en met 2009 en in 2011. In de periode 2005-2011 won Murray veertien van zijn vijftien enkelmatchen en twee van zijn zeven dubbelmatchen.

Palmares[bewerken]

Enkelspel[bewerken]

Nr. Datum Toernooi Ondergrond Tegenstander in finale Score Details
Gewonnen finales
1. 19 februari 2006 Vlag van Verenigde Staten ATP San José Hardcourt Vlag van Australië Lleyton Hewitt 2-6, 6-1, 7-6 Details
2. 18 februari 2007 Vlag van Verenigde Staten ATP San José (2) Hardcourt Vlag van Kroatië Ivo Karlović 6-7, 6-4, 7-6 Details
3. 28 oktober 2007 Vlag van Rusland ATP Sint-Petersburg Tapijt Vlag van Spanje Fernando Verdasco 6-2, 6-3 Details
4. 5 januari 2008 Vlag van Qatar ATP Doha Hardcourt Vlag van Zwitserland Stanislas Wawrinka 6-4, 4-6, 6-2 Details
5. 17 februari 2008 Vlag van Frankrijk ATP Marseille Hardcourt Vlag van Kroatië Mario Ančić 6-3, 6-4 Details
6. 3 augustus 2008 Vlag van Verenigde Staten ATP Cincinnati Hardcourt Vlag van Servië Novak Đoković 7-6, 7-6 Details
7. 19 oktober 2008 Vlag van Spanje ATP Madrid Hardcourt Vlag van Frankrijk Gilles Simon 6-4, 7-6 Details
8. 26 oktober 2008 Vlag van Rusland ATP Sint-Petersburg (2) Hardcourt Vlag van Kazachstan Andrej Goloebev 6-1, 6-1 Details
9. 10 januari 2009 Vlag van Qatar ATP Doha (2) Hardcourt Vlag van Verenigde Staten Andy Roddick 6-4, 6-2 Details
10. 15 februari 2009 Vlag van Nederland ATP Rotterdam Hardcourt Vlag van Spanje Rafael Nadal 6-3, 4-6, 6-0 Details
11. 5 april 2009 Vlag van Verenigde Staten ATP Miami Hardcourt Vlag van Servië Novak Đoković 6-2, 7-5 Details
12. 14 juni 2009 Vlag van Verenigd Koninkrijk ATP Londen Gras Vlag van Verenigde Staten James Blake 7-5, 6-4 Details
13. 16 augustus 2009 Vlag van Canada ATP Montréal Hardcourt Vlag van Argentinië Juan Martín del Potro 6-7, 7-6, 6-1 Details
14. 8 november 2009 Vlag van Spanje ATP Valencia Hardcourt Vlag van Rusland Michail Joezjny 6-3, 6-2 Details
15. 15 augustus 2010 Vlag van Canada ATP Toronto (2) Hardcourt Vlag van Zwitserland Roger Federer 7-5, 7-5 Details
16. 17 oktober 2010 Vlag van China ATP Shanghai Hardcourt Vlag van Zwitserland Roger Federer 6-3, 6-2 Details
17. 13 juni 2011 Vlag van Verenigd Koninkrijk ATP Londen (2) Gras Vlag van Frankrijk Jo-Wilfried Tsonga 3-6, 7-6, 6-4 Details
18. 21 augustus 2011 Vlag van Verenigde Staten ATP Cincinnati (2) Hardcourt Vlag van Servië Novak Đoković 6-4, 3-0 opg. Details
19. 2 oktober 2011 Vlag van Thailand ATP Bangkok Hardcourt (i) Vlag van Verenigde Staten Donald Young 6-2, 6-0 Details
20. 9 oktober 2011 Vlag van Japan ATP Tokio Hardcourt Vlag van Spanje Rafael Nadal 3-6, 6-2, 6-0 Details
21. 16 oktober 2011 Vlag van China ATP Shanghai (2) Hardcourt Vlag van Spanje David Ferrer 7-5, 6-4 Details
22. 8 januari 2012 Vlag van Australië ATP Brisbane Hardcourt Vlag van Oekraïne Alexandr Dolgopolov 6-1, 6-3 Details
23. 5 augustus 2012 Vlag van Verenigd Koninkrijk Londen 2012 Gras Vlag van Zwitserland Roger Federer 6-2, 6-1, 6-4 Details
24. 10 september 2012 Vlag van Verenigde Staten US Open Hardcourt Vlag van Servië Novak Đoković 7-6 (10), 7-5, 2-6, 3-6, 6-2 Details
25. 6 januari 2013 Vlag van Australië ATP Brisbane (2) Hardcourt Vlag van Bulgarije Grigor Dimitrov 7-6, 6-4 Details
26. 31 maart 2013 Vlag van Verenigde Staten ATP Miami (2) Hardcourt Vlag van Spanje David Ferrer 2-6, 6-4, 7-6 Details
27. 16 juni 2013 Vlag van Verenigd Koninkrijk ATP Londen (3) Gras Vlag van Zuid-Korea Marin Cilic 5-7, 7-5, 6-3 Details
28. 7 juli 2013 Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon Gras Vlag van Servië Novak Đoković 6-4, 7-5, 6-4
29. 28 september 2014 Vlag van China ATP Shenzen Hardcourt Vlag van Spanje Tommy Robredo 3-6 7-6(9) 6-1
30. 19 oktober 2014 Vlag van Australië ATP Vienna Hardcourt (indoor) Vlag van Spanje David Ferrer 5-7 6-2 7-5
31. 26 oktober 2014 Vlag van Spanje ATP Valencia Hardcourt (indoor) Vlag van Spanje Tommy Robredo 3-6 7-6(7) 7-6(8) Details
Verloren finales
1. 1 oktober 2005 Vlag van Thailand ATP Bangkok Hardcourt Vlag van Zwitserland Roger Federer 3-6, 5-7 Details
2. 6 augustus 2006 Vlag van Verenigde Staten ATP Washington Hardcourt Vlag van Frankrijk Arnaud Clément 6-7, 2-6 Details
3. 6 januari 2007 Vlag van Qatar ATP Doha Hardcourt Vlag van Kroatië Ivan Ljubičić 4-6, 4-6 Details
4. 7 oktober 2007 Vlag van Frankrijk ATP Metz Hardcourt Vlag van Spanje Tommy Robredo 6-0, 2-6, 3-6 Details
5. 8 september 2008 Vlag van Verenigde Staten US Open Hardcourt Vlag van Zwitserland Roger Federer 2-6, 5-7, 2-6 Details
6. 22 maart 2009 Vlag van Verenigde Staten ATP Indian Wells Hardcourt Vlag van Spanje Rafael Nadal 1-6, 2-6 Details
7. 31 januari 2010 Vlag van Australië Australian Open Hardcourt Vlag van Zwitserland Roger Federer 3-6, 4-6, 6-7(11) Details
8. 26 juli 2010 Vlag van Verenigde Staten ATP Los Angeles Hardcourt Vlag van Verenigde Staten Sam Querrey 7-5, 6-7(2), 3-6 Details
9. 30 januari 2011 Vlag van Australië Australian Open Hardcourt Vlag van Servië Novak Đoković 4-6, 2-6, 3-6 Details
10. 3 maart 2012 Vlag van Verenigde Arabische Emiraten ATP Dubai Hardcourt Vlag van Zwitserland Roger Federer 5-7, 4-6 Details
11. 1 april 2012 Vlag van Verenigde Staten ATP Miami Hardcourt Vlag van Servië Novak Đoković 1-6, 6-7(4) Details
12. 8 juli 2012 Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon Gras Vlag van Zwitserland Roger Federer 6-4, 5-7, 3-6, 4-6 Details
13. 14 oktober 2012 Vlag van China ATP Shanghai Hardcourt Vlag van Servië Novak Đoković 7-5,6-7,3-6 Details
14. 27 januari 2013 Vlag van Australië Australian Open Hardcourt Vlag van Servië Novak Đoković 7-6,6-7,3-6,2-6 Details
Gewonnen challengers
1. 11 juli 2005 Vlag van Verenigde Staten Aptos Hardcourt Vlag van Verenigde Staten Rajeev Ram 6-4, 6-3
2. 8 augustus 2005 Vlag van Verenigde Staten Binghamton Hardcourt Vlag van Colombia Alejandro Falla 7-6, 6-3

Dubbelspel[bewerken]

Andy samen met zijn broer Jamie op het ATP-toernooi van Tokio in 2011
Nr. Datum Toernooi Ondergrond Partner Tegenstanders in finale Score Details
Gewonnen finales herendubbel
1. 7 november 2010 Vlag van Spanje ATP Valencia Hardcourt (i) Vlag van Verenigd Koninkrijk Jamie Murray Vlag van India Mahesh Bhupathi
Vlag van Wit-Rusland Maks Mirny
7–6(8), 5–7, [10–7] Details
2. 9 oktober 2011 Vlag van Japan ATP Tokio Hardcourt Vlag van Verenigd Koninkrijk Jamie Murray Vlag van Tsjechië František Čermák
Vlag van Tsjechië Filip Polášek
6–1, 6-4 Details
Verloren finales herendubbel
1. 1 oktober 2006 Vlag van Thailand ATP Bangkok Hardcourt Vlag van Verenigd Koninkrijk Jamie Murray Vlag van Israël Jonathan Erlich
Vlag van Israël Andy Ram
2-6, 6-2, [4-10] Details

Prestatietabellen[bewerken]

Prestatietabel enkelspel[bewerken]

Deze gegevens zijn bijgewerkt tot en met 8 augustus 2014.

Toernooien 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 Carrière Winst-Verlies
Grandslamtoernooien
Australian Open - 1R 4R 1R 4R F F HF F KF 33-9
Roland Garros - 1R - 3R KF 4R HF KF - HF 23-7
Wimbledon 3R 4R - KF HF HF HF F W KF 41-8
US Open 2R 4R 3R F 4R 3R HF W KF 33-8
Winst-verlies 3-2 6-4 5-2 12-4 15-4 16-4 21-4 22-3 17-2 13-3 130-32
ATP World Tour Finals
ATP World Tour Finals - - - HF G HF G HF - 9-7
ATP Masters 1000
Indian Wells - 2R HF 4R F KF 2R 2R KF 4R 20-9
Miami - 1R HF 2R W 2R 2R F W KF 22-7
Monte Carlo - 1R - 3R HF 2R HF KF 3R - 11-7
Hamburg/Madrid - 2R 1R 3R KF KF 3R - KF 3R 11-8
Rome - 1R 1R 2R 2R 3R HF 3R 2R KF 6-8
Montréal/Toronto - HF 2R HF W W 2R 3R 3R KF 21-6
Cincinnati 2R KF 1R W HF KF W 3R KF 22-7
Madrid/Shanghai - 3R 3R W - W W F - 22-3
Parijs - 3R KF KF 3R KF KF 3R - 11-7
Olympische Spelen
Olympische Spelen geen toernooi 1R geen toernooi W geen 6-1
Statistieken
Totaal aantal titels 0 1 2 5 6 2 5 3 4 28
Totaal winst-verlies 14-10 40-25 43-14 58-16 66-11 46-18 56-13 56-16 43-8 32-13 454-144
Eindejaarsranking 65 17 11 4 4 4 4 3 4 n.v.t.

N.B. "G" = groepsfase

Prestatietabel dubbelspel (grand slam)[bewerken]

Toernooi 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 Carrière winst-verlies
Grandslamtoernooien
Australian Open - 1R - - - - - 0-1
Roland Garros - 2R - - - - - 1-1
Wimbledon 1R - - - - - - 0-1
US Open - 1R - 2R - - - 1-2
Winst-verlies 0-1 1-3 0-0 1-1 0-0 0-0 0-0 0-0 2-5
ATP World Tour Finals
ATP World Tour Finals - - - - - - - 0-0
Olympische Spelen
Olympische Spelen geen toernooi 2R geen toernooi 1-1
Statistieken
Totaal aantal titels 0 0 0 0 0 1 1 0 2
Eindejaarsranking 1422 132 207 220 308 131 68 n.v.t.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Brit schrijft historie Wimbledon
  2. (en) Hodgson, Martin. "Murray describes fight to cope with trauma of Dunblane school killings", The Guardian, 2008-06-05. Geraadpleegd op 2010-08-07.
  3. a b c d e f g h i j k (en) Profiel op atpworldtour.com.
  4. (en) A brief history of Andy Murray op sport.stv.tv, 8 januari 2009.
  5. (en) Andy Murray and Laura Robson beaten in Hopman Cup final op news.bbc.co.uk, 9 januari 2010.
  6. (en) Murray Becomes First Briton In 33 Years To Reach Final; Beats Cilic In Four Sets op atpworldtour.com, 28 januari 2010.
  7. (en) "Queen returns to Wimbledon after 33 years", BBC News, 2010-06-24. Geraadpleegd op 2010-10-20.
  8. (en) Murray Beats Rain & Federer To Defend Title op atpworldtour.com, 15 augustus 2010.
  9. (en) Murray Masters Federer To Claim Shanghai Title op atpworldtour.com, 17 oktober 2010.
  10. (en) Djokovic Captures Second Grand Slam Title; Murray Beaten At Third Attempt op atpworldtour.com, 30 januari 2011.
  11. (en) Murray Captures Second Queen's Club Crown op atpworldtour.com, 13 juni 2011.
  12. (en) Murray Wins Second Cincinnati Crown op atpworldtour.com, 21 augustus 2011.
  13. (en) Murray Too Strong For Young In Bangkok Final op atpworldtour.com, 2 oktober 2011.
  14. (en) In-form Murray Triumphs Over Nadal op atpworldtour.com, 9 oktober 2011.
  15. (en) Murray Retains Shanghai Crown To Complete Asian Hat-trick op atpworldtour.com, 16 oktober 2011.
  16. (en) Murray Completes Tokyo Double op atpworldtour.com, 9 oktober 2011.
  17. (en) Murray Withdraws From Barclays ATP World Tour Finals op atpworldtour.com, 22 november 2011.
  18. (en) Murray Beats Dolgopolov For Brisbane Title op atpworldtour.com, 8 januari 2012.