Rafael Nadal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Rafael Nadal
RafaelNadal.jpg
Persoonlijke informatie
Bijnaam Rafa, The Raging Bull,
De koning van het Gravel
Nationaliteit Vlag van Spanje Spaans
Geboorteplaats Manacor, Balearen, Spanje
Woonplaats Manacor, Balearen, Spanje
Geboortedatum 3 juni 1986
Lengte 1,85 m
Gewicht 85 kg
Profdebuut 2001
Slaghand links
Totaal prijzengeld $ 70.505.136
Coach Toni Nadal
Profiel (en) ATP-site
Enkelspel
Winst-verliesbalans 699 - 136
Titels 64
Hoogste positie 1e (18 augustus 2008)
Huidige positie 2e (7 juli 2014)
ATP World Tour Finals Finale (2010, 2013)
Olympische ringen Olympische Spelen Goud Goud (2008)
Grandslamresultaten
Vlag van Australië Australian Open Winnaar (2009)
Vlag van Frankrijk Roland Garros Winnaar (2005, 2006, 2007, 2008, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014)
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon Winnaar (2008, 2010)
Vlag van Verenigde Staten US Open Winnaar (2010, 2013)
Dubbelspel
Winst-verliesbalans 103 - 60
Titels 8
Hoogste positie 26e (8 augustus 2005)
Huidige positie 385e (23 december 2013)
Grandslamresultaten
Vlag van Australië Australian Open 3e ronde (2004, 2005)
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon 2e ronde (2005)
Vlag van Verenigde Staten US Open Halve finale (2004)
Laatst bijgewerkt op: 26 juni 2014
Portaal  Portaalicoon   Tennis

Rafael Nadal Parera (Manacor, 3 juni 1986) is een Spaanse tennisser die volgens de Association of Tennis Professionals (ATP) momenteel de nummer 2 van de wereld is. Hij wordt algemeen beschouwd als een van de beste spelers aller tijden. Zijn bijnaam, de Koning van het Gravel, heeft hij te danken aan zijn succes op deze ondergrond. Vele experts beschouwen hem als de beste gravelspeler aller tijden.

Nadal won in juni 2014 voor de negende keer Roland Garros (een record) en daarmee zijn veertiende grandslamtitel, de gouden medaille op de Olympische Spelen van 2008, een recordaantal van 27 Masters Series-titels, een recordaantal van 15 ATP World Tour 500 toernooien en maakte deel uit van het Spaanse team dat de Davis Cup veroverde in 2004, 2008, 2009 en 2011. Door in 2010 de titel op de US Open te winnen, veroverde hij als zevende speler in de geschiedenis en de jongste in de open era de Career Slam. Met zijn achtste Roland Garros-titel was hij in 2013 de eerste man die erin slaagde eenzelfde grandslamtoernooi 8 keer te winnen.

Nadal won in 2008 32 wedstrijden achter elkaar, beginnend op de Masters Series Hamburg tot aan de Masters Series Cincinnati. Gedurende deze tijd won hij titels in Hamburg, Roland Garros (zonder setverlies), Queen's club, zijn eerste titel op Wimbledon en de Masters Series Canada. In 2012 was hij de eerste speler ooit die er in slaagde een ATP titel acht keer achter elkaar te winnen, op het toernooi van Monte Carlo.

Nadal was een recordaantal van 160 achtereenvolgende weken nummer 2 van de wereld, achter de Zwitser Roger Federer, voordat hij op 18 augustus 2008 voor het eerst nummer 1 werd. Dit bleef hij tot 5 juli 2009. Op 7 juni 2010 heroverde hij de nummer 1 positie na het winnen van zijn vijfde Roland Garros-titel. Deze verloor hij op 4 juli 2011 aan Novak Đoković. Vanaf Wimbledon 2012 tot februari 2013 was Nadal langdurig uitgeschakeld door een knieblessure. Hij zakte daarbij naar de vijfde plaats. Na zijn comeback werd hij op 7 oktober 2013 voor de derde maal nummer 1.

Biografie[bewerken]

Rafael Nadal, ook wel bekend als Rafa, is de neef van oud-voetballer Miguel Ángel Nadal. Zijn andere oom Toni Nadal is zijn coach. Rafael Nadal heeft nog een jongere zus.

Carrière[bewerken]

2005[bewerken]

Tijdens de Australian Open 2005 bereikte hij de 4e ronde waarin hij verloor van de latere finalist Lleyton Hewitt. Twee maanden later bereikte hij de finale van het ATP-toernooi van Miami. In de 3e tiebreak was hij 2 punten verwijderd van toernooiwinst. Hij verloor uiteindelijk van Roger Federer met 2-6, 6-7(4), 7-6(5), 6-3, 6-1.

Hij domineerde vervolgens het gravelseizoen, met titels in Monte Carlo, Barcelona en Rome. Op 5 juni 2005 won hij zijn eerste grandslamtitel, op Roland Garros, door in de halve finale van Federer en in de finale van Mariano Puerta te winnen (6-7,6-3,6-1,7-5).

Op 14 augustus 2005 won hij zijn eerste toernooi op hardcourt, de Canada Masters. Hardcourt is een ondergrond waar Nadal in de loop van zijn carrière op heeft moeten leren spelen, want hij groeide zoals de meeste Spaanse spelers op op gravelbanen.

Hij is sinds 2003 de jongste speler ooit die zich heeft gekwalificeerd voor de Masters Cup. Met zijn 19 jaar was hij als de nummer 2 geplaatst geweest, achter Roger Federer. Hij kon echter niet meedoen vanwege een voetblessure.

Het tennisjaar 2005 bracht Nadal 79 gewonnen partijen, 11 titels (waaronder 4 Masters (Monte Carlo, Rome, Canadian Open, China Open)) en 10 verloren partijen. Roger Federer, in deze periode wereldranglijstaanvoerder, heeft daarentegen ook 11 titels gewonnen, waaronder ook 4 Masters, en 4 nederlagen geleden.

2006[bewerken]

Het jaar 2006 begon slecht voor Nadal, hij kon niet meedoen aan de Australian Open vanwege een voetblessure. In februari kon hij weer spelen en kwam tot de halve finale van Marseille.

Voorafgaand aan Roland Garros won hij de graveltoernooien van Monte Carlo, Barcelona en Rome. Op Roland Garros wist Nadal zijn titel te prolongeren. In dit toernooi won hij in de kwartfinale van Novak Đoković, in de halve finale Ivan Ljubijic en in de finale won hij van Federer in vier sets. Op Wimbledon kwam hij voor het eerst in de finale, en kwam hij uit tegen Roger Federer. De eerste twee sets gingen naar Federer, maar Nadal vocht terug en maakte er een vierde set van. Uiteindelijk won Federer met 6-0 7-6 6-7 6-3.

Op de US Open bereikte Nadal de kwartfinales. Hij verloor daarin van Michail Joezjny. Dit jaar deed Nadal wel mee aan de Tennis Masters Cup. In de groepsfase werd hij tweede en speelde in de halve finale tegen Federer. De Spanjaard verloor met 4-6 5-7. Hij eindigde het jaar als nummer twee van de wereld.

2007[bewerken]

Nadal bereikte op de Australian Open voor het eerst de kwartfinale. Hij verloor in 3 sets van de latere finalist Fernando González.

Een jaar later won Nadal Roland Garros een derde keer, opnieuw door Roger Federer te verslaan in de finale. Federer begon de eerste set voortvarend, maar verzuimde breakpoints te verzilveren waardoor Nadal nog in de eerste set aan het langste eind trok. De tweede set werd nog wel gewonnen door Federer, maar daarna was Nadal bovenliggend.

Op 8 juli stond Nadal opnieuw tegenover Federer, ditmaal in de finale van Wimbledon. Federer won de eerste set met 7-6 in de tiebreak. De tweede set ging lange tijd gelijk op, maar een break van Nadal in de 10e game van de wedstrijd leverde hem deze set op. De derde set ging opnieuw in een tiebreak naar Federer, die minder fouten maakte. De vierde set werd mede beslist door het Hawk-Eye-systeem: een aantal belangrijke uitdagingen pakten uit in het voordeel van 'Rafa'. In de laatste en beslissende set bleek Roger Federer de koelste: Nadal kreeg vier breakpoints maar die werden allemaal weggeserveerd door de Zwitser. Federer daarentegen sloeg toe bij zijn eerste serie breakpoints in de 6e game van deze set, het werd uiteindelijk 6-2 voor Federer in deze set.

2008[bewerken]

In 2008 verloor Nadal in de halve finale van de Australian Open van de Fransman Jo-Wilfried Tsonga: 6-2,6-3,6-2.

Tijdens het gravelseizoen won hij vier toernooien en versloeg hij Federer in drie finales. Hij won Monte Carlo (finale tegen Federer), Barcelona en Hamburg (finale tegen Federer). In de finale van Roland Garros liet hij Federer met 6-1 6-3 6-0 volstrekt kansloos. Nadal evenaarde hiermee het record van Björn Borg door 4 keer achter elkaar Roland Garros te winnen. En hij schaarde zich in het gezelschap van Borg, Sampras en Federer als enige spelers in de open era die erin geslaagd zijn hetzelfde grandslamtoernooi vier of meer keer achter elkaar te winnen. Het overall record van Borg, 6 keer Roland Garros winnen, zou Nadal in 2011 evenaren.

In zijn voorbereiding om zijn spel op gras te vervolmaken met het oog op het winnen van Wimbledon, won hij half juni 2008 het grastoernooi van Queen's door in de finale Novak Đoković te verslaan.

Op zondag 6 juli kwam Nadals droom uit: hij won het toernooi van Wimbledon door in vier uur en achtenveertig minuten (en twee regenpauzes) Roger Federer in vijf sets te verslaan. Nadal werd daardoor de derde speler in de open era, na Rod Laver en Borg, die in één jaar zowel Roland Garros als Wimbledon won. De setstanden waren 6-4, 6-4, 6-7 (5), 6-7 (8) en 9-7. Nadal kreeg in de vierde set twee matchpunten, maar deze wist Federer nog ongedaan te maken. Op 7-7 in de vijfde set brak Nadal de service van Federer, waarna Nadal de wedstrijd kon uitserveren. De finale, van een buitengewoon hoog niveau, wordt door velen beschouwd als de beste ooit.[1]

Op 17 augustus stond Nadal in de finale van de Olympische Spelen in Peking. Hij moest het opnemen tegen de Chileen Fernando González. Nadal won de eerste set vlot, maar in de tweede set moesten de twee het uitvechten in een tiebreak. Nadal won de tiebreak en kon opnieuw vlot winnen in de derde set. Door zijn winst behaalde hij de gouden medaille de dag voordat hij nummer 1 van de wereld werd.

Op 4 september bereikte Nadal voor het eerst in zijn carrière de halve finale van de US Open. Hij won in de kwartfinale van de Amerikaan Fish in 4 sets. In de halve finale moest hij het opnemen tegen de Schot Andy Murray, maar hij verloor deze partij in 4 sets.

Aan het eind van het jaar miste hij, evenals in 2005, de Masters Cup wegens een blessure. Wel sloot hij voor het eerst het jaar af als nummer 1 van de wereld, daarmee de hegemonie van Roger Federer, die de afgelopen vier jaar afsloot als nummer een, doorbrekend.

Rafael Nadal tijdens Roland Garros 2009.

2009[bewerken]

In de halve finale van de Australian Open won Nadal van zijn landgenoot Fernando Verdasco in een epische vijfsetter die meer dan 5 uur duurde, met 6-7, 6-4, 7-6, 6-7, 6-4, in wat aan het eind van het jaar door velen als de wedstrijd van het jaar werd beschouwd.[2] In de finale was hij in nog een vijfsetter te sterk voor zijn rivaal Roger Federer en pakte hij voor het eerst in zijn carrière de Australian Open. Het werd 7-5, 3-6, 7-6 (3), 3-6, 6-2 in het voordeel van de Spanjaard. In het voorjaar bevestigde Nadal zijn nummer 1 positie door een reeks toernooioverwinningen in Indian Wells, Monte Carlo, Barcelona en Rome.

Op 31 mei verloor Nadal in de achtste finale met 2-6, 7-6 (2), 4-6, 6-7 (2) voor het eerst op Roland Garros van de Zweed Robin Söderling in een 4-setter. Hiermee kwam een eind aan 31 ongeslagen wedstrijden op Roland Garros. Na het slecht verlopen Roland Garros moest Nadal vanwege een knieblessure afzeggen voor het toernooi in Queens. Op 19 juni maakte hij bekend zijn titel op Wimbledon ook niet te zullen verdedigen[3].

Zijn rentree kwam op het ATP-toernooi van Montréal, waar hij echter in de kwartfinale verloor van Juan Martín del Potro. In het najaar volgde wederom een halve finale plaats tijdens de US Open, waarin hij zijn grootste nederlaag ooit incasseerde tegen dezelfde Juan Martín del Potro, 6-2, 6-2, 6-2. Hij bleek een buikspierblessure te hebben en was niet goed in staat te serveren. Op de ATP World Tour Finals in London was Robin Söderling weer te sterk voor Nadal, kort daarna werd Nadal ook verslagen door Nikolaj Davydenko, door zijn nederlagen was hij als eerste uitgeschakeld voor de laatste 4 van het toernooi. Roger Federer legde definitief beslag op de eerste plaats van de wereldranglijst over 2009.

2010[bewerken]

Nadal begon het jaar met een demonstratietoernooi in Dubai. Daar won hij in de finale van Robin Söderling met 7-6 (3), 7-5. Na Nadals deelname aan het ATP-toernooi van Doha, waar hij in de finale van Nikolaj Davydenko verloor, vertrok de Spanjaard naar Melbourne. Op de Australian Open wist hij zijn titel niet succesvol te verdedigen, hij gaf in de kwartfinale tegen Andy Murray op, wederom met knieproblemen. Nadal stond op het punt van verliezen met een stand van 3-6, 6-7(2), 0-3. Vervolgens maakte hij ook bekend niet te participeren aan het ATP-toernooi van Rotterdam, om te herstellen van zijn kwetsuren. Door zijn vroege uitschakeling in Melbourne zakte Nadal af van de tweede naar de vierde positie op de ATP-ranglijst.

Na zijn herstel keerde hij terug op het toernooi van ATP-toernooi van Indian Wells. Daar haalde Nadal de halve finale waarin hij verloor van Ivan Ljubičić. Een week later deed hij mee aan het Mastertoernooi van Miami. Nadal behaalde wederom de halve finale, hij verloor ditmaal van Andy Roddick met 6-4, 3-6, 3-6. In het ATP-toernooi van Monte Carlo pakte Nadal zijn eerste titel in 2010. Hij won het toernooi overtuigend door in de finale van Fernando Verdasco met 6-0, 6-1 te verslaan. Door deze overwinning werd Nadal de eerste speler in open era die 6 maal achter elkaar hetzelfde toernooi won. Nadals volgende toernooi was het ATP-toernooi van Rome. Hij versloeg onder andere Philip Kohlschreiber, Victor Hǎnescu en Stanislas Wawrinka. In de halve finale versloeg hij met veel moeite Ernests Gulbis, die eerder in het toernooi voor een stunt zorgde door Roger Federer te verslaan. In de finale won hij van zijn landgenoot David Ferrer met 7-5, 6-2. Nadal won zijn 17e titel op een toernooi uit de Masters. Hij evenaarde hiermee het record van de Amerikaan Andre Agassi. Nadal deed ook mee aan ATP-toernooi van Madrid. Hij won o.a. van John Isner, Gaël Monfils en Nicolás Almagro. In de finale trof hij, exact een jaar na hetzelfde toernooi, zijn eeuwige rivaal Roger Federer. Het was voor het eerst in dit jaar dat ze tegen elkaar speelden. Vorig jaar won Federer nog, maar nu nam Nadal revanche door Federer met 6-4, 7-6(5) hem te verslaan. Hiermee verbrak hij het oude record van Andre Agassi en steeg hij een plaats op de ATP-ranglijst.

Nadal won op 6 juni zijn vijfde titel op Roland Garros. In de finale rekende hij in drie sets af met de Zweed Robin Söderling, het werd 6-4, 6-2 en 6-4. Door de toernooizege nam Nadal de eerste positie op de wereldranglijst weer over van Roger Federer. Door zijn zege in Parijs was Nadal al zeker van deelname aan de ATP World Tour Finals. Hij behaalde met de zege op Roland Garros tevens als eerste speler ooit de zogenaamde "Clay Slam"; Hij won alle 4 de grote graveltoernooien in één jaar, iets dat nog nooit iemand was gelukt.

Na Roland Garros speelde Nadal voor het eerst sinds 2008 weer op gras, tijdens het toernooi van Queens. Hij werd in kwartfinale uitgeschakeld door Feliciano López met 6-7(5) en 4-6. Op Wimbledon pakte Nadal de zege door in de finale de Tsjech Tomáš Berdych te verslaan met 6-3, 7-5 en 6-4. Door zijn tweede Wimbledon zege verstevigde Nadal zijn positie op de wereldranglijst.

Op 13 september won Nadal de US Open door in de finale de Serviër Novak Đoković te verslaan met 6-4, 5-7, 6-4 en 6-2. Daarmee is hij de 7e speler ooit die alle 4 de grandslamtoernooien heeft gewonnen, na de Brit Fred Perry in 1935, Don Budge (VS), Roy Emerson (Australië), Rod Laver (Australië), Andre Agassi (VS) en Roger Federer (Zwitserland). Hij is ook de tweede man die zowel alle 4 de grandslamtoernooien heeft gewonnen, als de Olympische titel, na Andre Agassi. In de open era is Nadal met 24 jaar de jongste speler die alle 4 de grandslamtoernooien op zijn naam heeft staan. Ook verstevigde Nadal zijn 1e positie op de ATP-wereldranglijst met deze overwinning. Het was zijn 6e titel in 2010 en de 42e uit zijn carrière.

De weken daarna deed hij het wat rustiger aan en bereidde hij zich voor op de drie toernooien die hij zou spelen in Azië: de ATP-toernooien van Bangkok, Tokio en Sjanghai. In Bangkok verloor hij op 2 oktober 2010 in de halve finale van zijn landgenoot Guillermo García-López met 6-2, 6-7(3) en 3-6. De week erna speelde hij in Tokio waar hij o.a. van Santiago Giraldo, Milos Raonic en Dmitri Toersoenov won. Nadat hij in een moeilijke halve finale de Serviër Viktor Troicki met 7-6(4), 4-6, 7-6(7) had verslagen, won hij van Gaël Monfils in de finale met 6-1,7-5.

2011[bewerken]

Op 23 april boekte Nadal door een overwinning op Ivan Dodig in de halve finale van het ATP-toernooi van Barcelona zijn 500e ATP-overwinning. Tegenover die 500 winstpartijen stonden 105 verliespartijen. Ook won hij de Roland Garros-finale tegen zijn aartsrivaal Roger Federer op 5 juni 2011 met 7-5, 7-6 (3), 5-7, 6-1. Daarmee won Nadal zijn 6e Roland Garros titel binnen 7 jaar en evenaarde hij het record van Björn Borg door 6 keer Roland Garros te winnen. Ook veroverde hij zijn 10e grandslamtitel. Op Wimbledon 2011 haalde Nadal de finale, waar hij verloor van Novak Đoković, waarna Djokovic de nummer 1-positie overnam van Nadal. Gedurende de zomer bouwde de Serviër de voorsprong verder uit. In de finale van de US Open verloor Nadal opnieuw van Djokovic, in een partij die veel minder eenzijdig was dan het scoreverloop doet vermoeden en die ruim vier uur duurde, met 2-6, 4-6, 7-6, 1-6. Beide spelers bereikten een buitengewoon hoog niveau, maar de diepte van de slagen en de variatie van Djokovic gaven de doorslag. Geheel in lijn met eerdere jaren, vielen de prestaties van Nadal na de US Open wat tegen. Zo kwam hij de groepsfase van de ATP Finals niet door, en leed hij daarin zijn grootste nederlaag ooit tegen Federer (3-6, 0-6). 2011 sloot hij echter toch met een hoogtepunt af, door opnieuw de Davis Cup te winnen met Spanje. In de finale werd in Sevilla Argentinië verslagen. Nadal haalde het beslissende punt binnen door in de vierde wedstrijd in ruim vier uur Juan Martin del Potro te verslaan met 1-6, 6-4,6-1, 7-6.[4] Het was zijn 20ste zege in een Davis Cup wedstrijd op rij, hij verloor tot nu toe alleen zijn eerste Davis Cup wedstrijd. Nadal heeft zich regelmatig beklaagd over de, in zijn ogen, te volle speelkalender. Mede daarom kondigde hij aan het landentoernooi in 2012 niet te zullen spelen.[5]

2012[bewerken]

Op de Australian Open stond Nadal voor de vierde maal op rij en de vijftiende maal in totaal in een grandslamfinale, na onder andere winst in de kwartfinale op Tomáš Berdych (6-7, 7-6, 6-4, 6-3)[6] en Roger Federer in de halve finale (6-7, 6-2, 7-6, 6-4)[7]. Hij verloor in de langste grandslamfinale ooit in een titanengevecht van 5 uur en 53 minuten van Novak Đoković: 7-5, 4-6, 2-6, 7-6(5), 5-7. Daarmee was Nadal de eerste speler in de open era die drie achtereenvolgende grandslamfinales verloor.

Na halve finales op de toernooien van Indian Wells en Miami, veroverde Nadal in april zijn eerste titel van het jaar, door voor de achtste achtereenvolgende keer het toernooi van Monte Carlo te winnen. In de finale won hij voor het eerst in 18 maanden van Đoković: 6-3, 6-1. Vervolgens won hij voor de zevende maal het ATP toernooi van Barcelona. Hiermee vestigde Nadal een aantal records. Hij is de eerste mannelijke speler ooit die erin slaagt 2 verschillende ATP toernooien elk minimaal 7 keer te winnen. Daarnaast was Nadal in de maand april 77 wedstrijden op rij ongeslagen, een reeks waarin hij 14 toernooien wist te winnen.[8] In de finale van het Masters series-toernooi van Rome werd Đoković opnieuw verslagen: 7-5, 6-3. Op Roland Garros bereikte Nadal zonder setverlies de finale. Daarin was Đoković opnieuw de tegenstander. De finale werd enige malen door regen vertraagd en eindigde op maandag. Nadal won in 4 sets zijn vijftigste titel: 6-4, 6-3, 2-6, 7-5. Hij is de eerste speler in de Open era met 7 Roland Garros-titels en daarnaast schaart Nadal zich in het gezelschap van Björn Borg, Pete Sampras en Roger Federer als enige spelers in de open era die in elk van 8 opeenvolgende kalenderjaren minimaal 1 grandslamtitel wonnen.

Na Roland Garros was er veel tegenslag voor Nadal. Hij werd vroeg tijdens het toernooi van Halle uitgeschakeld, maar de grootste verrassing was zijn verlies in de tweede ronde van Wimbledon in 5 sets tegen Lukáš Rosol. Dit was de eerste nederlaag van Nadal tegen een speler die zo laag stond in de ATP-ranking (nummer 100).[9] Door deze nederlaag, die zijn eerste was in zo'n vroeg stadium van een grandslamtoernooi in zeven jaar, zakte hij naar de derde plaats op de wereldranglijst. Op 19 juli maakte Nadal bekend niet deel te kunnen nemen aan de Olympische Zomerspelen 2012 om zijn titel uit 2008 te verdedigen. Ontstekingen aan zijn kniepezen (een oude blessure die hem ook in 2009 uit het toernooi van Wimbledon hield) beletten hem op wedstrijdniveau te tennissen. Hij noemde het "één van de droevigste momenten van mijn carrière".[10] Hij liet in 2012 ook verstek gaan voor de US Open en hij zou uiteindelijk voor de rest van het seizoen niet meer in actie komen. Hij wilde zo goed mogelijk herstellen van zijn knieblessure en helemaal fit zijn voor het seizoen 2013.

2013[bewerken]

Deze doelstelling werd echter niet gehaald, mede doordat hij vanwege een buikvirusinfectie vertraging opliep in zijn trainingsschema. De Australian Open moest Nadal daarom noodgedwongen aan zich voorbij laten gaan, zijn rentree stond nu gepland in het Chileense graveltoernooi Viña del Mar. Hier haalde Nadal al meteen de finale maar verloor na een felbevochten wedstrijd van de relatief onbekende Argentijn Zeballos. De setstanden waren 7-6, 6-7 en 4-6. Nadien deed Nadal mee aan het toernooi van São Paulo. Hier kon de Spanjaard wel juichen. In de finale versloeg hij David Nalbandian met 6-2 en 6-3. Ook op het zwaarder bezette toernooi van Acapulco was er winst, in de finale werd zijn landgenoot David Ferrer met 6-0, 6-2 aan de kant gezet. Nadal bevestigde tevens deelname aan het hardcourttoernooi van Indian Wells en leek weer helemaal terug te zijn na het blessureleed.[11]

Op dat toernooi was Nadal de eindlaureaat. In de finale klopte hij Juan Martin Del Potro met 4-6, 6-3 en 6-4.

In Monte Carlo, het toernooi dat Nadal sinds 2005 elk jaar won, kwam dit jaar een eind aan zijn zegereeks. Novak Đoković klopte de Spanjaard in de finale met 2-6 en 6-7. Lang moest de Spanjaard echter niet wachten op een volgende trofee: de week erna won hij voor de achtste keer het toernooi van Barcelona. In de finale stuurde hij Nicolas Almagro naar huis met 6-4 en 6-3. Hiermee was Nadal de eerste speler in de geschiedenis die 2 verschillende toernooien elk minimaal 8 x won.

Op het Madrid masters haalde de Spanjaard opnieuw de trofee binnen. De Zwitser Stanislas Wawrinka moest in de finale in twee sets de duimen leggen voor Nadal. Het werd 6-2 en 6-4. Nadal haalde sinds zijn comeback in februari in alle 7 toernooien de finale, waarvan hij er 5 won.

Rafael Nadal op het toernooi van Madrid 2013

Ook op het ATP toernooi van Rome haalde hij de eindwinst binnen. Hij won er van Roger Federer met 6-1 en 6-3. Uit 30 onderlinge duels won Nadal 20 keer.

Op Roland Garros verloor hij in zowel de eerste als de tweede ronde de eerste set. In de halve finale versloeg hij Đoković, in hun 35ste ontmoeting, in ruim 4,5 uur met 6-4, 3-6, 6-1, 6-7 en 9-7. Hij stond in de finale tegenover zijn landgenoot David Ferrer die in de halve finale Jo-Wilfried Tsonga had verslagen. Nadal won van Ferrer met 6-3, 6-2 en 6-3 en behaalde daarmee zijn 8e overwinning in Parijs. Geen speler was er tot dan toe in geslaagd eenzelfde grandslamtoernooi 8 x te winnen.[12] Nadal was tevens de eerste speler ooit die in elk van 9 opeenvolgende kalenderjaren telkens minimaal één grandslamtitel won, hij verbrak dit record dat hij deelde met Borg, Sampras en Federer.[13] Met de winst was hij de eerste speler die zich plaatste voor de ATP World Tour Finals.[14]

De comeback op Wimbledon werd een minder groot succes voor Nadal. Verloor hij vorig jaar (in zijn laatste officiële ATP-wedstrijd) nog in de 2e ronde, dit jaar moest hij in de eerste ronde de winst aan de Belg Steve Darcis laten. Met 7-6 7-6 en 6-4 verloor Nadal voor de eerste keer in de eerste ronde van een grandslam. Het was tevens ook het eerste toernooi van 2013 waar Nadal niet minimaal de finale haalde. Meteen na afloop werd er gesuggereerd dat Nadal opnieuw een knieblessure heeft opgelopen. Feit was wel dat Darcis goed speelde en Nadal in de voorgaande weken geen enkel voorbereidingstoernooi op gras had gespeeld.

In augustus won hij het Masterstoernooi van Montreal. In de halve finale klopte hij Đoković in drie sets: 6-4, 3-6, 7-6. In de finale won hij met duidelijkere cijfers van thuisspeler Milos Raonic: 6-2, 6-2. Met zijn 25ste Masters series-titel klom hij naar de derde plaats op de wereldranglijst.

Op 18 augustus 2013 won Nadal het Masterstoernooi van Cincinnati. Hij versloeg in de kwartfinale Roger Federer met 5-7, 6-4, 6-3 in een wedstrijd van hoog niveau. In de halve finale won hij met 7-5, 7-6 van Tomáš Berdych. In de finale had Nadal twee tiebreaks nodig om de Amerikaan John Isner te verslaan. Uiteindelijk won Nadal met 7-6, 7-6 de finale. Hiermee won hij zijn 26ste Masters series-titel en klom hij naar de tweede plaats op de wereldranglijst. Zijn vijfde Masters series-titel van 2013 was bovendien een evenaring van het jaarrecord van Novak Đoković uit 2011.

Ook op de US Open veroverde Nadal de titel. Tot aan de finale, waarin hij tegen Novak Đoković uitkwam, had hij slechts één servicegame verloren, in zijn halve finale tegen de Fransman Richard Gasquet. In een hoogstaande finale werd nummer één van de wereld Novak Đoković na 3 uur en 20 minuten met 6-2 3-6 6-4 6-1 verslagen en won Nadal zo zijn dertiende Grand Slamtitel en tiende titel van 2013. Nadal was tevens de eerste speler sinds Andy Roddick in 2003 die de zogenaamde "summer sweep" voltooide: winst van het Canadees Open, Cincinnati en de US Open in één seizoen.[15]

Nadal kende een solide naseizoen, hoewel hij geen titels meer won. Met het bereiken van de finale in het toernooi van Beijing had Nadal genoeg punten verzameld om op 7 oktober 2013 Đoković te passeren en weer de nummer 1 van de wereld te worden. In de finale verloor hij wel van dezelfde Đoković (3-6, 4-6). Met deze nederlaag kwam er een einde aan een serie van 22 ongeslagen wedstrijden en 26 ongeslagen wedstrijden op hardcourt voor Nadal. Op de Masters-toernooien van Shanghai en Parijs reikte hij tot de halve finale. Dankzij een flinke eindspurt van Djokovic (24 op wedstrijden op rij ongeslagen na de US Open-finale) kon Nadal pas op de World tour finals de eerste plaats voor het einde van 2013 veilig stellen. Hij bleef er ongeslagen in de groep maar verloor de finale wel van Đoković: 3-6, 4-6. Hiermee sloot hij, na 2008 en 2010, voor de derde maal een seizoen af als nummer 1. Hij was daarmee de eerste speler die drie niet opeenvolgende seizoenen afsloot als nummer 1 met tussenkomst van een andere speler.

2014[bewerken]

Nadal begon het jaar op de Qatar ExxonMobil Open in Doha en met een primeur. In de finale versloeg hij de Fransman Gael Monfils, 6-1, 6-7, 6-2. Het was voor het eerst in zijn carrière dat het hem lukte zijn openingstoernooi van het jaar te winnen.

Tijdens de Australian Open versloeg Nadal onder anderen Roger Federer op weg naar de finale. Hij verloor die van de lager geklasseerde Stanislas Wawrinka, die in twaalf eerdere ontmoetingen nog geen set had gewonnen van Nadal. Wel werd de Spanjaard tijdens de finale gehinderd door een rugblessure. Deze was twee weken later nog niet voldoende genezen, waardoor Nadal zich terugtrok uit het toernooi van Buenos Aires. Een week later was hij wel present op de openingseditie van de Rio Open. Hij won van Pablo Andujar in de halve finale (2-6, 6-3, 7-6 (10)) en won de finale van Alexandr Dolgopolov: 6-3, 7-6. Dolgopolov nam, op het eerstvolgende toernooi waaraan Nadal deelnam, het ATP-toernooi van Indian Wells, revanche in de derde ronde. Twee weken daarna behaalde Nadal de finale van het ATP-toernooi van Miami, maar verloor die voor de vierde maal: 3-6, 3-6 tegen Novak Đoković.

Nadal begon het gravelseizoen met nederlagen. De kwartfinales van het ATP-toernooi van Monte Carlo en het ATP-toernooi van Barcelona verloor hij van David Ferrer (voor het eerst in tien jaar op gravel) en Nicolás Almagro (voor het eerst in zijn carrière). Op het ATP-toernooi van Madrid won Nadal zijn eerste Europese graveltoernooi van het seizoen. De Japanner Kei Nishikori won in de finale de eerste set, maar raakte geblesseerd en moest opgeven. Op het ATP-toernooi van Rome haalde Nadal opnieuw de finale, maar weer was het Novak Đoković die Nadal versloeg. Die voorkwam daarmee dat Nadal zijn achtste eindzege in Rome behaalde.

Nadal bereikte op Roland Garros de finale met het verlies van slechts een set. Zijn opponent in de finale was weer Djokovic, in een fysieke uitputtingsslag op een warme, vochtige dag. Djokovic won de eerste set met 6-3, waarna Nadal volgende drie met 7-5, 6-2, 6-4 binnenhaalde. Daarmee won de Spanjaard Roland Garros voor de vijfde keer op rij en voor de negende keer in totaal, in beide gevallen een nieuw record. Zijn veertiende Grand Slam-titel en 64ste titel waren beide evenaringen van de carrièretotalen van Pete Sampras. Ook wist Nadal voor het tiende opeenvolgende kalenderjaar minimaal 1 Grand Slam-titel de winnen, een verbetering van zijn eigen record.

Op Wimbledon wist hij dit keer wel te winnen van Lukas Rosol in de tweede ronde, maar verloor hij in de vierde ronde van het Australische talent Nick Kyrgios. Doordat Djokovic het toernooi won, verloor Nadal de eerste plaats op de wereldranglijst weer aan de Serviër. Nadal miste vervolgens het volledige Noord-Amerikaanse hardcourtseizoen wegens een blessure aan de rechterpols. Hij kon o.a. zijn titel op de US Open niet verdedigen en verloor veel ranglijstpunten.

Tweestrijd met Roger Federer[bewerken]

De finale van Wimbledon in 2006 tussen Federer en Nadal

De belangrijkste rivaliteit in het mannentennis in het eerste decennium van deze eeuw is de tweestrijd tussen Roger Federer en Rafael Nadal. Hoewel Federer vijf jaar ouder is was de start van zijn carrière tamelijk geleidelijk; hij bereikte de top 100 voor het eerst in 2001 en won zijn eerste grandslamtitel (Wimbledon) in 2003. Federer bereikte de ATP nummer 1-positie op 2 februari 2004 en had die positie per juli 2008 232 weken in zijn bezit. Nadal won zijn eerste grandslamtitel (Roland Garros) in 2005 en was sinds 25 juli 2005 de vrijwel onbedreigde nummer 2 (alleen in het voorjaar van 2008 kwam de Serviër Novak Đoković dichtbij, nadat deze de Australian Open had gewonnen). Nadal en Federer hebben een recordaantal van 8 duels in een grandslamfinale gespeeld, de onderlinge balans hierin is 6-2 voor Nadal.

Nadal is een van de weinige spelers die een plusscore heeft tegen Federer, 23-10. Op grandslamtoernooien is de onderlinge score zelfs 9-2 in het voordeel van Nadal. De tweestrijd van Nadal en Federer spitst zich sinds 2005 toe op de finales van Roland Garros en Wimbledon. Nadat Nadal Federer had verslagen in de halve finale van Roland Garros 2005 stonden de twee in 2006, 2007 en 2008 tegen elkaar in de finale. Federer had in 2008 zijn voorseizoen op Roland Garros afgestemd, maar verloor de finale met 6-1, 6-3, 6-0. Op gras heeft Federer echter een voorsprong: sinds 2003 won hij al zijn partijen op gras (65 tot aan de Wimbledon-finale van 2008, 2 finales van Nadal 2006 en 2007). Nadal haalde op 4 juli 2008 zijn derde opeenvolgende Wimbledonfinale en won zijn eerste Wimbledontitel tegen Federer na een heroïsche strijd van ruim 4 uur en 2 regenpauzes. Het werd 6-4 6-4 6-7 6-7 9-7 en waar Federer Nadals recordzegereeks van 81 gravelwedstrijden achter elkaar doorbrak (op de Masters Series Hamburg 2007), doorbrak Nadal in de finale van Wimbledon de recordreeks van Federer op gras (65 keer winnen achter elkaar). Al eerder, op het toernooi van Dubai in 2006, had Nadal Federers recordreeks van 56 opeenvolgende zeges op hardcourt gebroken.

Op 1 augustus 2008 pakte Nadal met het bereiken van de halve finale van Cincinnati, die hij weliswaar verloor van Đoković, voldoende punten om op 18 augustus 2008 de nummer 1-positie van Federer over te nemen. Federer bleef als titelverdediger in de derde ronde steken.

In 2009 won Nadal tegen Federer in de finale zijn eerste Australian Open-titel. Federer won echter de finale van het graveltoernooi van Madrid van Nadal. Daarna won hij ook Roland Garros, nadat Nadal in de 4de ronde was uitgeschakeld. Nadal kon wegens een knieblessure zijn titel op Wimbledon niet verdedigen, op 5 juli 2009 pakte Federer er de titel, waardoor Nadal na 46 weken zijn nummer 1-positie op de ATP-ranglijst verloor. Op 17 augustus van dat jaar verloor Nadal zijn positie uit de Top 2 van de ATP-ranglijst, Andy Murray verruilde zijn nummer 3-positie na zijn toernooi winst in Montréal. Het is voor het eerst sinds 25 juli 2005, toen hij Lleyton Hewitt van de tweede positie verdreef, dat Nadal niet de nummer één of twee is. Na de US Open, waar Murray voortijdig verloor en Nadal de halve finale bereikte, keerde Nadal terug op de tweede plaats. Na Roland Garros 2010, waar Federer in de kwartfinale verloor, nam Nadal de nummer 1 positie weer over van Federer.

In 2011 boekte Nadal overwinningen op Federer in Miami, Madrid en in de finale van Roland Garros. Federer versloeg hem in de groepsfase van de ATP World Tour Finals. In de halve finale van de Australian Open in 2012 en 2014 versloeg Nadal Federer opnieuw op een grandslamtoernooi.

Tweestrijd met Novak Đoković[bewerken]

Nadal en Đoković zijn de spelers die het vaakst tegenover elkaar hebben gestaan in de Open era (42 maal). Op de Australian Open van 2012 speelden zij de langste grandslamfinale ooit met 5 uur 53 minuten, gewonnen door Đoković. Ook de langste best-of-three-wedstrijd met een tie-break in de laatste set ooit staat op hun naam: Op de Madrid masters van 2009 speelden zij een driesetter van 4 uur en 3 minuten, waarin Nadal uiteindelijk aan het langste eind trok.[16][17] Na 41 wedstrijden is de voorlopige onderlinge balans 23 - 19 voor Nadal. In grandslamontmoetingen leidt Nadal met 9 - 3. In tegenstelling tot Roger Federer is Đoković ongeveer even oud (Đoković is namelijk een jaar jonger). Nadal was tot en met 2010 uiteindelijk meestal de sterkste in onderlinge ontmoetingen. Đoković moest jarenlang met een plaats in de schaduw van Nadal (en Federer) genoegen nemen. Na 2010, het jaar waarin Nadal drie Gland Slams won, leek de Spanjaard hard op weg naar carrièrecijfers die zouden kunnen wedijveren met die van Federer.

In 2011, het jaar waarin Đoković het tennis domineerde en 6 grote finales van Nadal won, waaronder de grandslamfinales van Wimbledon en de US Open leidde Đoković echter met 6-0. Nadal leek de antwoorden op het spel van de Serviër niet meer te hebben en gaf meerdere malen openlijk toe niet meer te weten hoe hij Đoković moet aanpakken.[18] In de Australian Open-finale van 2012 (voor het eerst in de Open era) stonden bij de heren drie keer achter elkaar dezelfde finalisten tegenover elkaar in een grandslamfinale kreeg Nadal opnieuw een kans en kwam hij dicht bij winst, maar verloor uiteindelijk met 7-5, 4-6, 2-6, 7-6, 5-7. Op het toernooi van Monte Carlo doorbrak Nadal de reeks verloren finales: 6-3, 6-1. In de finale van Rome won Nadal opnieuw: 7-5, 6-3. Op Roland Garros won Nadal ook weer een grandslamfinale door Đoković te verslaan in hun vierde opeenvolgende finale, een nieuw record. Nadat Nadal na Wimbledon 2012 bijna een jaar lang geblesseerd was, troffen de beide heren elkaar pas weer in de finale van het ATP-toernooi van Monte-Carlo. Nadal had tot dan toe een fantastisch seizoen beleefd, maar het was Đoković die de Spanjaard onttroonde op het Monegaskische gravel. Op Roland Garros werd Đoković dan ook gezien als de belangrijkste uitdager van Nadal. In een zeer spannende halve finale trok de Spanjaard echter weer aan het langste eind.

In de halve finale van het Canadees open van 2013 won Nadal voor het eerst sinds de US Open 2010 ook weer een partij op hardcourt van Đoković. Sindsdien had hij in vier spannende finales op hardcourt steeds aan het kortste eind getrokken. Een belangrijk aspect van het spel van Nadal is dat hij met machtige topspinslagen fouten afdwingt aan de backhandzijde van zijn tegenstanders. Dit is een tactiek die bij Đoković minder werkt wegens de kwaliteit van diens backhand, met name de aanvallende backhand langs de lijn. In deze partij zocht Nadal juist regelmatiger de forehand op en dit kan een reden zijn geweest waarom Nadal juist nu wel won.[19] In de finale van de US Open van dat jaar won Nadal opnieuw op hardcourt. Daarna nam Djokovic weer de overhand in onderlinge ontmoetingen en won achtereenvolgens finales in Beijing, de World Tour finals, Miami en Rome. In de finale van Roland Garros van 2014 won Nadal echter opnieuw een Grand Slam-ontmoeting en verdedigde hij daarmee op dat moment de eerste plaats op de wereldranglijst.

Prijzen en onderscheidingen[bewerken]

  • 2003 - ATP Newcomer of the Year (ATP Nieuwkomer van het jaar)
  • 2005 - ATP Most Improved Player (ATP Meest verbeterde speler)
  • 2008 - ATP Player of the Year (ATP Speler van het jaar)
  • 2010 - Stefan Edberg Sportsmanship Award
  • 2010 - ATP Player of the Year (ATP Speler van het jaar)
  • 2011 - Arthur Ashe Humanitarian of the Year
  • 2013 - ATP Comeback Player of the Year (Beste comeback van het jaar)
  • 2013 - ATP Player of the Year (ATP Speler van het jaar)

Palmares[bewerken]

Enkelspel[bewerken]

Nr. Datum Toernooi Ondergrond Tegenstander in finale Score Details
Gewonnen finales
1. 9 augustus 2004 Vlag van Polen ATP Sopot gravel Vlag van Argentinië José Acasuso 6-3, 6-4
2. 20 februari 2005 Vlag van Brazilië ATP Costa do Sauípe gravel Vlag van Spanje Alberto Martín 6-0, 6-7, 6-1
3. 27 februari 2005 Vlag van Mexico ATP Acapulco gravel Vlag van Spanje Albert Montañés 6-1, 6-0
4. 17 april 2005 Vlag van Monaco ATP Monte Carlo gravel Vlag van Argentinië Guillermo Coria 6-3, 6-1, 0-6, 7-5 details
5. 24 april 2005 Vlag van Spanje ATP Barcelona gravel Vlag van Spanje Juan Carlos Ferrero 6-1, 7-6, 6-3
6. 8 mei 2005 Vlag van Italië ATP Rome gravel Vlag van Argentinië Guillermo Coria 6-4, 3-6, 6-3, 4-6, 7-6 details
7. 5 juni 2005 Vlag van Frankrijk Roland Garros gravel Vlag van Argentinië Mariano Puerta 6-7, 6-3, 6-1, 7-5 details
8. 10 juli 2005 Vlag van Zweden ATP Båstad gravel Vlag van Tsjechië Tomáš Berdych 2-6, 6-2, 6-4
9. 24 juli 2005 Vlag van Duitsland ATP Stuttgart gravel Vlag van Argentinië Gaston Gaudio 6-3, 6-3, 6-4
10. 14 augustus 2005 Vlag van Canada ATP Montréal/Toronto hardcourt Vlag van Verenigde Staten Andre Agassi 6-3, 4-6, 6-2 details
11. 18 september 2005 Vlag van China ATP Peking hardcourt Vlag van Argentinië Guillermo Coria 5-7, 6-1, 6-2 details
12. 23 oktober 2005 Vlag van Spanje ATP Madrid hardcourt Vlag van Kroatië Ivan Ljubičić 3-6, 2-6, 6-3, 6-4, 7-6
13. 4 maart 2006 Vlag van Verenigde Arabische Emiraten ATP Dubai hardcourt Vlag van Zwitserland Roger Federer 2-6, 6-4, 6-4 details
14. 23 april 2006 Vlag van Monaco ATP Monte Carlo (2) gravel Vlag van Zwitserland Roger Federer 6-2, 6-7, 6-3, 7-6 details
15. 30 april 2006 Vlag van Spanje ATP Barcelona (2) gravel Vlag van Spanje Tommy Robredo 6-4, 6-4, 6-0 details
16. 14 mei 2006 Vlag van Italië ATP Rome (2) gravel Vlag van Zwitserland Roger Federer 6-7, 7-6, 6-4, 2-6, 7-6 details
17. 11 juni 2006 Vlag van Frankrijk Roland Garros (2) gravel Vlag van Zwitserland Roger Federer 1-6, 6-1, 6-4, 7-6 details
18. 18 maart 2007 Vlag van Verenigde Staten ATP Indian Wells hardcourt Vlag van Servië Novak Đoković 6-2, 7-5 details
19. 22 april 2007 Vlag van Monaco ATP Monte Carlo (3) gravel Vlag van Zwitserland Roger Federer 6-4, 6-4 details
20. 29 april 2007 Vlag van Spanje ATP Barcelona (3) gravel Vlag van Argentinië Guillermo Cañas 6-3, 6-4 details
21. 13 mei 2007 Vlag van Spanje ATP Rome (3) gravel Vlag van Chili Fernando González 6-2, 6-2 details
22. 10 juni 2007 Vlag van Frankrijk Roland Garros (3) gravel Vlag van Zwitserland Roger Federer 6-3, 4-6, 6-3, 6-4 details
23. 22 juni 2007 Vlag van Duitsland ATP Stuttgart (2) gravel Vlag van Zwitserland Stanislas Wawrinka 6-4, 7-5 details
24. 27 april 2008 Vlag van Monaco ATP Monte Carlo (4) gravel Vlag van Zwitserland Roger Federer 7-5, 7-5 details
25. 4 mei 2008 Vlag van Spanje ATP Barcelona (4) gravel Vlag van Spanje David Ferrer 6-1, 4-6, 6-1 details
26. 18 mei 2008 Vlag van Duitsland ATP Hamburg gravel Vlag van Zwitserland Roger Federer 7-5, 6-7, 6-3 details
27. 8 juni 2008 Vlag van Frankrijk Roland Garros (4) gravel Vlag van Zwitserland Roger Federer 6-1, 6-3, 6-0 Details
28. 15 juni 2008 Vlag van Verenigd Koninkrijk ATP Londen gras Vlag van Servië Novak Đoković 7-6, 7-5 details
29. 6 juli 2008 Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon gras Vlag van Zwitserland Roger Federer 6-4, 6-4, 6-7, 6-7, 9-7 details
30. 27 juli 2008 Vlag van Canada ATP Montréal/Toronto (2) hardcourt Vlag van Duitsland Nicolas Kiefer 6-3, 6-2 details
31. 17 augustus 2008 Vlag van China Peking hardcourt Vlag van Chili Fernando González 6-3, 7-6, 6-3 details
32. 1 februari 2009 Vlag van Australië Australian Open hardcourt Vlag van Zwitserland Roger Federer 7-5, 3-6, 7-6, 3-6, 6-2 details
33. 22 maart 2009 Vlag van Verenigde Staten ATP Indian Wells (2) hardcourt Vlag van Verenigd Koninkrijk Andy Murray 6-1, 6-2 details
34. 19 april 2009 Vlag van Monaco ATP Monte Carlo (5) gravel Vlag van Servië Novak Đoković 6-3, 2-6, 6-1 details
35. 26 april 2009 Vlag van Spanje ATP Barcelona (5) gravel Vlag van Spanje David Ferrer 6-2, 7-5 details
36. 3 mei 2009 Vlag van Italië ATP Rome (4) gravel Vlag van Servië Novak Đoković 7-6, 6-2 details
37. 18 april 2010 Vlag van Monaco ATP Monte Carlo (6) gravel Vlag van Spanje Fernando Verdasco 6-0, 6-1 details
38. 2 mei 2010 Vlag van Italië ATP Rome (5) gravel Vlag van Spanje David Ferrer 7-5, 6-2 details
39. 16 mei 2010 Vlag van Spanje ATP Madrid (2) gravel Vlag van Zwitserland Roger Federer 6-4, 7-6 details
40. 6 juni 2010 Vlag van Frankrijk Roland Garros (5) gravel Vlag van Zweden Robin Söderling 6-4, 6-2, 6-4 details
41. 4 juli 2010 Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon (2) gras Vlag van Tsjechië Tomáš Berdych 6-3, 7-5, 6-4 details
42. 13 september 2010 Vlag van Verenigde Staten US Open hardcourt Vlag van Servië Novak Đoković 6-4, 5-7, 6-4, 6-2 details
43. 10 oktober 2010 Vlag van Japan ATP Tokio hardcourt Vlag van Frankrijk Gaël Monfils 6-1, 7-5 details
44. 17 april 2011 Vlag van Monaco ATP Monte Carlo (7) gravel Vlag van Spanje David Ferrer 6-4, 7-5 details
45. 24 april 2011 Vlag van Spanje ATP Barcelona (6) gravel Vlag van Spanje David Ferrer 6-2, 6-4 details
46. 5 juni 2011 Vlag van Frankrijk Roland Garros (6) gravel Vlag van Zwitserland Roger Federer 7-5, 7-6, 5-7, 6-1 details
47. 22 april 2012 Vlag van Monaco ATP Monte Carlo (8) gravel Vlag van Servië Novak Đoković 6-3, 6-1 details
48. 29 april 2012 Vlag van Spanje ATP Barcelona (7) gravel Vlag van Spanje David Ferrer 7-6, 7-5 details
49. 21 mei 2012 Vlag van Italië ATP Rome (6) gravel Vlag van Servië Novak Đoković 7-5, 6-3 details
50. 11 juni 2012 Vlag van Frankrijk Roland Garros (7) gravel Vlag van Servië Novak Đoković 6-4, 6-3, 2-6, 7-5 details
51. 17 februari 2013 Vlag van Brazilië ATP Sao Paulo (2) gravel Vlag van Argentinië David Nalbandian 6-2, 6-3 details
52. 2 maart 2013 Vlag van Mexico ATP Acapulco (2) gravel Vlag van Spanje David Ferrer 6-0, 6-2 details
53. 17 maart 2013 Vlag van Verenigde Staten ATP Indian Wells (3) hardcourt Vlag van Argentinië Juan Martin Del Potro 4-6, 6-3, 6-4 details
54. 28 april 2013 Vlag van Spanje ATP Barcelona (8) gravel Vlag van Spanje Nicolas Almagro 6-4, 6-3 details
55. 12 mei 2013 Vlag van Spanje ATP Madrid (3) gravel Vlag van Zwitserland Stanislas Wawrinka 6-2, 6-4 details
56. 19 mei 2013 Vlag van Italië ATP Rome (7) gravel Vlag van Zwitserland Roger Federer 6-1, 6-3 details
57. 9 juni 2013 Vlag van Frankrijk Roland Garros (8) gravel Vlag van Spanje David Ferrer 6-3, 6-2, 6-3 details
58. 11 augustus 2013 Vlag van Canada ATP Montréal/Toronto (3) hardcourt Vlag van Canada Milos Raonic 6-2, 6-2 details
59. 18 augustus 2013 Vlag van Verenigde Staten ATP Cincinnati hardcourt Vlag van Verenigde Staten John Isner 7-6, 7-6 details
60. 9 september 2013 Vlag van Verenigde Staten US Open (2) hardcourt Vlag van Servië Novak Đoković 6-2, 3-6, 6-4, 6-1 details
61. 4 januari 2014 Vlag van Qatar ATP Doha hardcourt Vlag van Frankrijk Gael Monfils 6-1, 6-7, 6-2 details
62. 24 februari 2014 Vlag van Brazilië ATP Rio de Janeiro gravel Vlag van Oekraïne Alexandr Dolgopolov 6-3, 7-6 details
63. 11 mei 2014 Vlag van Spanje ATP Madrid (4) gravel Vlag van Japan Kei Nishikori 2-6, 6-4, 3-0 opg. details
64. 8 juni 2014 Vlag van Frankrijk Roland Garros (9) gravel Vlag van Servië Novak Đoković 3-6, 7-5, 6-2, 6-4 details
Verloren finales
1. 18 januari 2004 Vlag van Australië ATP Auckland hardcourt Vlag van Slowakije Dominik Hrbatý 6-4, 2-6, 5-7
2. 3 april 2005 Vlag van Verenigde Staten ATP Miami hardcourt Vlag van Zwitserland Roger Federer 6-2, 7-6, 6-7, 3-6, 1-6 details
3. 9 juli 2006 Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon gras Vlag van Zwitserland Roger Federer 0-6, 6-7, 7-6, 3-6 details
4. 20 mei 2007 Vlag van Duitsland ATP Hamburg gravel Vlag van Zwitserland Roger Federer 6-2, 2-6, 0-6 details
5. 8 juli 2007 Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon (2) gras Vlag van Zwitserland Roger Federer 6-7, 6-4, 6-7, 6-2, 2-6 details
6. 4 november 2007 Vlag van Frankrijk ATP Parijs hardcourt Vlag van Argentinië David Nalbandian 4-6, 0-6 details
7. 6 januari 2008 Vlag van India ATP Madras hardcourt Vlag van Rusland Michail Joezjny 0-6, 1-6 details
8. 6 april 2008 Vlag van Verenigde Staten ATP Miami hardcourt Vlag van Rusland Nikolaj Davydenko 4-6, 2-6 details (2)
9. 15 februari 2009 Vlag van Nederland ATP Rotterdam hardcourt Vlag van Verenigd Koninkrijk Andy Murray 3-6, 6-4, 0-6 details
10. 17 mei 2009 Vlag van Spanje ATP Madrid gravel Vlag van Zwitserland Roger Federer 4-6, 4-6 details
11. 18 oktober 2009 Vlag van China ATP Shanghai hardcourt Vlag van Rusland Nikolaj Davydenko 6-7, 3-6 details
12. 9 januari 2010 Vlag van Qatar ATP Doha hardcourt Vlag van Rusland Nikolaj Davydenko 0-6, 7-6, 4-6 details
13. 28 november 2010 Vlag van Verenigd Koninkrijk ATP World Tour Finals hardcourt Vlag van Zwitserland Roger Federer 3-6, 6-3, 1-6 details
14. 20 maart 2011 Vlag van Verenigde Staten ATP Indian Wells hardcourt Vlag van Servië Novak Đoković 6-4, 3-6, 2-6 details
15. 3 april 2011 Vlag van Verenigde Staten ATP Miami (3) hardcourt Vlag van Servië Novak Đoković 6-4, 3-6, 6-7 details
16. 8 mei 2011 Vlag van Spanje ATP Madrid (2) gravel Vlag van Servië Novak Đoković 5-7, 4-6 details
17. 15 mei 2011 Vlag van Italië ATP Rome gravel Vlag van Servië Novak Đoković 4-6, 4-6 details
18. 3 juli 2011 Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon (3) gras Vlag van Servië Novak Đoković 4-6, 1-6, 6-1, 3-6 details
19. 12 september 2011 Vlag van Verenigde Staten US Open hardcourt Vlag van Servië Novak Đoković 2-6, 4-6, 7-6, 1-6 details
20. 9 oktober 2011 Vlag van Japan ATP Tokio hardcourt Vlag van Verenigd Koninkrijk Andy Murray 6-3, 2-6, 0-6 details
21. 29 januari 2012 Vlag van Australië Australian Open hardcourt Vlag van Servië Novak Đoković 7-5, 4-6, 2-6, 7-6(5), 5-7 details
22. 10 februari 2013 Vlag van Chili ATP Viña del Mar gravel Vlag van Argentinië Horacio Zeballos 7-62, 66-7, 4-6 details
23. 21 april 2013 Vlag van Monaco ATP Monte Carlo gravel Vlag van Servië Novak Đoković 2-6, 6-7 details
24. 6 oktober 2013 Vlag van China ATP Peking hardcourt Vlag van Servië Novak Đoković 3-6, 4-6 details
25. 23 november 2013 Vlag van Verenigd Koninkrijk ATP World Tour Finals (2) hardcourt Vlag van Servië Novak Đoković 3-6, 4-6 details
26. 26 januari 2014 Vlag van Australië Australian Open (2) hardcourt Vlag van Zwitserland Stanislas Wawrinka 6-3, 6-2, 3-6, 6-3 details
27. 30 maart 2014 Vlag van Verenigde Staten ATP Miami (4) hardcourt Vlag van Servië Novak Đoković 3-6, 3-6 details
28. 18 mei 2014 Vlag van Italië ATP Rome (2) gravel Vlag van Servië Novak Đoković 6-4, 3-6, 3-6 details

Dubbeltitels (8)[bewerken]

nr. datum toernooi partner tegenstanders uitslag
1. 21 augustus 2003 Vlag van Kroatië ATP Umag Vlag van Spanje Álex López Morón Vlag van Australië Todd Perry
Vlag van Japan Thomas Shimada
6-1, 6-3
2. 5 januari 2004 Vlag van India ATP Chennai Vlag van Spanje Tommy Robredo Vlag van Israël Jonathan Erlich
Vlag van Israël Andy Ram
7-6(3), 4-6, 6-3
3. 3 januari 2005 Vlag van Qatar ATP Doha Vlag van Spanje Tommy Robredo Vlag van Roemenië Andrei Pavel
Vlag van Rusland Michail Joezjny
6-3, 4-6, 6-3
4. 27 april 2008 Vlag van Monaco ATP Monte Carlo Vlag van Spanje Tommy Robredo Vlag van India Mahesh Bhupathi
Vlag van Bahama's Mark Knowles
6-3, 6-3
5. 9 januari 2009 Vlag van Qatar ATP Doha Vlag van Spanje Marc López Vlag van Canada Daniel Nestor
Vlag van Servië Nenad Zimonjić
4-6, 6-4, 10-8
6. 20 maart 2010 Vlag van Verenigde Staten ATP Indian Wells Vlag van Spanje Marc López Vlag van Canada Daniel Nestor
Vlag van Servië Nenad Zimonjić
7-6(8), 6-3
7. 8 januari 2011 Vlag van Qatar ATP Doha Vlag van Spanje Marc López Vlag van Italië Daniele Bracciali
Vlag van Italië Andreas Seppi
6-3, 7-6(4)
8. 18 maart 2012 Vlag van Verenigde Staten ATP Indian Wells Vlag van Spanje Marc López Vlag van Verenigde Staten John Isner
Vlag van Verenigde Staten Sam Querrey
6–2, 7–6(7)

Dubbel finaleplaatsen (4)[bewerken]

nr. datum toernooi partner tegenstanders uitslag
1. 18 april 2005 Vlag van Spanje ATP Barcelona Vlag van Spanje Feliciano López Vlag van India Leander Paes
Vlag van Joegoslavië Nenad Zimonjić
6-3, 6-3
2. 8 januari 2007 Vlag van India ATP Chennai Vlag van Spanje Tomeu Salvà Vlag van België Xavier Malisse
Vlag van België Dick Norman
7-6(4), 7-6(4)
3. 30 april 2007 Vlag van Spanje ATP Barcelona Vlag van Spanje Tomeu Salvà Vlag van Roemenië Andrei Pavel
Vlag van Duitsland Alexander Waske
6-3, 6-3
4. 10 februari 2013 Vlag van Chili ATP Viña del Mar Vlag van Argentinië Juan Mónaco Vlag van Italië Paolo Lorenzi
Vlag van Italië Potito Starace
6-2, 6-4

Prestatietabel[bewerken]

Prestatietabel enkelspel[bewerken]

Deze gegevens zijn bijgewerkt tot en met 14 augustus 2014

Toernooien 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 Carrrière SR Carrière winst-verlies
Grandslamtoernooien
Australian Open - - 3R 4R - KF HF W KF KF F - F 1 / 8 41-8
Roland Garros - - - W W W W 4R W W W W W 9 / 10 66-1
Wimbledon - 3R - 2R F F W - W F 2R 1R 4R 2 / 10 39-8
US Open - 2R 2R 3R KF 4R HF HF W F - W - 2 / 10 41-8
Grandslam SR 0 / 0 0 / 2 0 / 2 1 / 4 1 / 3 1 / 4 2 / 4 1 / 3 3 / 4 1 / 4 1 / 3 2 / 3 1 / 3 14 / 37 n.v.t.
Grandslam winst-verlies 0-0 3-2 3-2 13-3 17-2 20-3 24-2 15-2 25-1 23-3 14-2 14-1 16-2 n.v.t. 187-24
Tennis Masters Cup
ATP World Tour Finals - - - - HF HF - G F G - F 0 / 6 13-11
ATP Masters 1000
Indian Wells - - 3R - HF W HF W HF F HF W 3R 3 / 10 41-7
Miami - - 4R F 2R KF F KF HF F HF - F 0 / 10 34-9
Monte Carlo - 3R - W W W W W W W W F KF 8 / 11 49-3
Hamburg/Madrid - 3R - - - F W F W F 3R W W 4 / 9 33-5
Rome - - - W W W 2R W W F W W F 7 / 10 45-3
Montréal/Toronto - - 1R W 3R HF W KF HF 2R - W - 3 / 9 26-6
Cincinnati - - 1R 1R KF 2R HF HF KF KF - W - 1 / 9 18-8
Madrid/Shanghai - 1R 2R W KF KF HF F 3R 3R - HF 1 / 10 23-9
Parijs - - - - - F KF HF - - - HF 0 / 4 12-4
Win–Verlies 0-0 4–3 5–5 28–2 23–5 31–6 32–6 34–6 29–5 25–7 19–2 35–3 16–4 27 / 82 281–54
ATP Masters 500
Rotterdam - - - - - - 2R F - - - - - 0 / 2 5-2
Rio de Janeiro - - - - - - - - - - - - W 1 / 1 5-0
Acapulco - - - W - - - - - - - W - 2 / 2 10-0
Dubai - - KF - W KF KF - - - - - - 1 / 4 10-3
Barcelona - 2R - W W W W W - W W W KF 8 / 10 42-2
Peking - - - W - - - HF - - - F 1 / 3 12-2
Tokio - - - - - - - - W F - - 1 / 2 9-1
Olympische Spelen
Olympische Spelen geen toernooi - geen toernooi W geen toernooi - geen 1 / 1 6-0
Statistieken
Totaal aantal titels 0 0 1 11 5 6 8 5 7 3 4 10 4 n.v.t. 64
Hardcourt winst-verlies 0-0 1-2 14-10 28-6 25-10 31-12 46-10 42–12 40-9 33-11 17-3 36-4 16-3 n.v.t. 329–92
Gras winst-verlies 0-0 2-1 0-0 1-2 8-2 8-2 12-0 0-0 9-1 8-2 2-2 0-1 3-2 n.v.t. 53-15
Tapijt winst-verlies 0-0 0-2 2-4 0-0 0-0 0-0 0-0 0-0 0-0 0-0 0-0 0-0 0-0 n.v.t. 2-6
Gravel winst-verlies 1-1 11-6 14-3 50-2 26-0 31-1 24-1 24–2 22-0 28-2 23-1 39-2 25-3 n.v.t. 318–24
Totaal winst-verlies 1-1 14-11 30-17 79-10 59-12 70-15 82-11 66-14 71-10 69-15 42-6 75-7 44-8 n.v.t. 702-137
Eindejaarsranking 200 49 51 2 2 2 1 2 1 2 4 1 n.v.t. n.v.t.
ATP ranking NVT NVT NVT NVT NVT NVT NVT 9,205 12,450 9,595 6,690 13,030 n.v.t. n.v.t.
  • SR = het aantal gewonnen enkeltoernooien tegenover het aantal deelnames aan het betreffende toernooi.

Prestatietabel grandslamtoernooien, dubbelspel[bewerken]

Toernooi 2003 2004 2005
Vlag van Australië Australian Open - 3R 3R
Vlag van Frankrijk Roland Garros - - -
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon - - 2R
Vlag van Verenigde Staten US Open 1R HF -

Literatuur[bewerken]

  • Jaume Puyol & Manel Serras, Rafael Nadal: Crónica de un Fenómeno, 2009, RBA Libros S.A. ISBN 978-84-7901-033-1
  • Tom Oldfield, Rafael Nadal: The Biography, 288 pagina's, 2009, John Blake Publishing Ltd. ISBN 978-1-84454-722-7

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. (en) CNN. "Setting the stage for the greatest tennis match ever played", 18 juni 2009.
  2. YouTube. "Beelden Nadal-Verdasco, Australian Open 2009", 24 februari 2010.
  3. NU.nl. "Nadal zegt af voor Wimbledon", 19 juni 2009.
  4. (en) daviscup.com World Group quarterfinal venues announced
  5. de Volkskrant. "Twijfels rond toekomst Spanje in Davis Cup", 5 december 2011.
  6. NOS. "Australian Open: Nadal-Berdych", 24 januari 2012.
  7. NOS. "Australian Open: Nadal-Federer", 26 januari 2012.
  8. twitter Rafael Nadal closes April with 77th straight clay court match win & 14th title (most in any month, 48 career titles)
  9. NRC Handelsblad. "Sensatie op Wimbledon: Nadal uitgeschakeld door Rosol", 28 juni 2012.
  10. NRC Handelsblad. "Rafael Nadal niet naar Olympische Spelen vanwege slechte conditie", 19 juli 2012.
  11. www.skysports.com. "Mexican Open champ Rafa Nadal confirms he's bound for Indian Wells", 3 maart 2013.
  12. CNNSI. "Roland Garros: Nadal-Ferrer", 9 juni 2013.
  13. [1]
  14. [2]
  15. [www.atpworldtour.com/News/Tennis/2013/09/37/Shark-Bites-US-Open-Nadal.aspx]
  16. (en) Overall tennis tournaments records and statistics
  17. (en) atpworldtour.com. "FedEx ATP Head 2 Head: Djokovic and Nadal".
  18. (en) sport.co.uk. "Nadal worried by Djokovic", 2 juli 2011.
  19. (en) atptennis.com. "Brain-Game-Montreal-Nadal-Djokovic", 11 augustus 2013.