Jo-Wilfried Tsonga

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Jo-Wilfried Tsonga
Tsonga Australian Open 2009 2.jpg
Persoonlijke informatie
Bijnaam The Muhammad Ali of Tennis
Nationaliteit Vlag van Frankrijk Franse
Geboorteplaats Le Mans, Frankrijk
Woonplaats Gingins, Zwitserland
Geboortedatum 17 april 1985
Lengte 1,88 m
Gewicht 91 kg
Profdebuut 2004
Slaghand rechts (dubbelhandige backhand)
Totaal prijzengeld $ 11.079.415
Profiel (en) ATP-site
Enkelspel
Winst-verliesbalans 229 - 103
Titels 8
Hoogste positie 5e (27 februari 2012)
Huidige positie 6e (16 juli 2012)
ATP World Tour Finals finale (2011)
Olympische ringen Olympische Spelen Kwartfinale (2012)
Grandslamresultaten
Vlag van Australië Australian Open Finale (2008)
Vlag van Frankrijk Roland Garros Halve finale (2013)
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon Halve finale (2011, 2012)
Vlag van Verenigde Staten US Open Kwartfinale (2011)
Dubbelspel
Winst-verliesbalans 61 - 39
Titels 4
Hoogste positie 33e (26 oktober 2009)
Olympische ringen Olympische Spelen Zilver Zilver (2012)
Grandslamresultaten
Vlag van Australië Australian Open 2e ronde (2008)
Vlag van Frankrijk Roland Garros 1e ronde (2002, 2003, 2009)
Laatst bijgewerkt op: 2 september 2012
Portaal  Portaalicoon   Tennis

Jo-Wilfried Tsonga (Le Mans, 17 april 1985) is een Frans tennisspeler. Zijn beste prestaties tot op heden zijn het bereiken van de finale van de Australian Open in 2008 en het winnen van het ATP-toernooi van Parijs 2008.

Hij is geboren als zoon van een Franse moeder en een Congolese vader. Zijn hoogste ranking tot nu toe bereikte hij na het winnen van het ATP-toernooi van Parijs 2008 met een 6e plaats en op 27 februari 2012 een 5e plaats op de wereldranglijst.

De spelers van het ATP-circuit gaven hem de bijnaam "The Muhammad Ali of Tennis" omdat hij nogal lijkt op Muhammad Ali, die een van zijn helden is.[1]

Carrière[bewerken]

Junioren[bewerken]

Als jeugdspeler was hij al succesvol. Hij won de US Open bij de junioren in 2003. In de finale versloeg hij de Cyprioot Marcos Baghdatis. Ook haalde hij in drie andere Grand slams de halve finale.

2007[bewerken]

Zijn eerste opmerkelijke prestatie was op de Australian Open 2007 waar hij in zijn tweede Grandslamoptreden werd toegelaten met een wildcard. Hij was nummer 212 op de wereldranglijst en speelde tegen de als zesde geplaatste Andy Roddick. In de langste tiebreak ooit op de Australian Open won hij de eerste set met 20-18. In de tweede set was ook een tie-break nodig, maar die verloor hij, net als de volgende twee sets. Hij was toen 21 jaar.

In 2007 won hij vier Challenger titels: in Tallahassee, Mexico-Stad, Lanzarote en Surbiton. Hij kwalificeerde zich voor het Queens waar hij speelde tegen de als nummer zes geplaatste titelverdediger Lleyton Hewitt, de nummer 16 van de wereldranglijst. Met twee tie-breaks won hij deze wedstrijd.

Op Wimbledon werd hij opnieuw toegelaten met een wildcard. Hij haalde de achtste finale door achtereenvolgens Julien Benneteau, Nicolás Lapentti en Feliciano López te verslaan. In die achtste finale was zijn landgenoot Richard Gasquet, de nummer 14 van de wereldranglijst in drie sets te sterk. Met deze prestatie steeg hij naar de 75e plaats op de wereldranglijst en kwam voor het eerst de top 100 binnen.

Op de US Open versloeg hij in de eerste ronde Óscar Hernández en in de volgende Tim Henman. Het was Henmans laatste Grand Slam-wedstrijd. In de derde ronde was Rafael Nadal te sterk met 7-6 (3), 6-2, 6-1. In het volgende Grand Slam-toernooi zou hij dit rechtzetten.

Op het ATP-toernooi van Lyon won hij voor het eerst een dubbeltitel. Dit deed hij samen met zijn landgenoot Sébastien Grosjean.

2008[bewerken]

In Adelaide was hij als zesde geplaatst. Hij haalde daar de halve finale waarin hij verloor van Jarkko Nieminen.

Op het toernooi van Sydney won hij samen met Richard Gasquet het dubbeltoernooi. In de finale versloegen ze verrassend het beste dubbelteam van de wereld van dat moment; het duo Bob en Mike Bryan nadat ze twee wedstrijdpunten tegen hadden gekregen.

Tsonga startte de Australian Open met een zware loting tegen de als negende geplaatste Andy Murray. De Schot werd in vier sets verslagen. In de tweede ronde won hij eenvoudig van de Amerikaanse qualifier Sam Warburg. Een zege op de Spanjaard Guillermo García López bracht hem in de achtste finale. Zijn landgenoot Richard Gasquet werd in de volgende ronde in vier sets opzij gezet. In de kwartfinale versloeg hij tot ieders verrassing de sterke Michail Joezjny in drie sets met 7-5, 6-0, 7-6. De sensatie was compleet toen hij in de halve finale in drie sets te sterk was voor de nummer twee van de wereld, de Spanjaard Rafael Nadal. Nadal had tot dat moment nog geen set verloren. In de finale tegen Novak Đoković won hij de eerste set. Đoković had tot dat moment ook nog geen set verloren, maar in de drie sets daarna was Đoković hem te sterk.

2009[bewerken]

Tsonga reikte tijdens de Australian Open niet verder dan de kwartfinale, waar hij de Spanjaard Fernando Verdasco ontmoette. Hij werd in 4 sets verslagen. Het grandslamtoernooi in zijn thuisland, waar hij voor het eerst sinds 2006 aan mee deed, verliep goed. Hij verloor in de achtste finale in een viersetter van Juan Martín del Potro, dat is zijn beste prestatie op het gravel van Roland Garros tot nu toe. Op Wimbledon werd Tsonga in de derde ronde verslagen door Ivo Karlović. Op de US Open kwam hij tot de vierde ronde, waar Fernando González te sterk bleek.

2010[bewerken]

Op de Australian Open speelde Tsonga voor het eerst tijdens een ATP-toernooi een vijfsetter, dat deed hij in de vierde ronde tegen Nicolás Almagro. In de kwartfinale won hij weer een vijfsetter, ditmaal van Novak Đoković. Roger Federer wist in de halve finale van Tsonga te winnen in drie sets. Aan het begin van het gravelseizoen was Tsonga geblesseerd. Op zijn tweede graveltoernooi, het toernooi van Barcelona, kwam de Fransman tot de kwartfinale, waar hij verrassend uitgeschakeld werd door Thiemo de Bakker. Op het ATP-toernooi van Rome werd hij wederom in de kwartfinale uitgeschakeld, de nummer 13 David Ferrer won met 4-6 en 1-6. Op Roland Garros won Tsonga in de eerste ronde met een vijfsetter tegen de Duitser Daniel Brands. In de volgende ronde versloeg hij landgenoot Josselin Ouanna,hij versloeg in de derde ronde Thiemo De Bakker,in de vierde ronde gaf hij op tegen Michail Joezjny na de eerste set verloren te hebben.

Palmares[bewerken]

Enkelspel[bewerken]

Nr. Datum Toernooi Ondergrond Tegenstander in finale Score Details
Gewonnen finales
1. 22 september 2008 Vlag van Thailand ATP Bangkok Hardcourt (i) Vlag van Servië Novak Đoković 7-6, 6-4 Details
2. 2 november 2008 Vlag van Frankrijk ATP Parijs Hardcourt (i) Vlag van Argentinië David Nalbandian 6-3, 4-6, 6-4 Details
3. 2 februari 2009 Vlag van Zuid-Afrika ATP Johannesburg Hardcourt Vlag van Frankrijk Jérémy Chardy 6-4, 7-6 Details
4. 16 februari 2009 Vlag van Frankrijk ATP Marseille Hardcourt (i) Vlag van Frankrijk Michaël Llodra 7-5, 7-6 Details
5. 11 oktober 2009 Vlag van Japan ATP Tokio Hardcourt Vlag van Rusland Michail Joezjny 6-3, 6-3 Details
6. 25 september 2011 Vlag van Frankrijk ATP Metz Hardcourt (i) Vlag van Kroatië Ivan Ljubičić 6-3, 6-7(4), 6-3 Details
7. 30 oktober 2011 Vlag van Oostenrijk ATP Wenen Hardcourt (i) Vlag van Argentinië Juan Martín del Potro 6–7(5), 6–3, 6–4 Details
8. 7 januari 2012 Vlag van Qatar ATP Doha Hardcourt Vlag van Frankrijk Gaël Monfils 7-5, 6–3 Details
9. 23 september 2012 Vlag van Frankrijk ATP Metz Hardcourt (i) Vlag van Italië Andreas Seppi 6-1, 6-2 Details
Verloren finales
1. 14 januari 2008 Vlag van Australië Australian Open Hardcourt Vlag van Servië Novak Đoković 6-4, 4-6, 3-6, 6-7(2) Details
2. 13 februari 2011 Vlag van Nederland ATP Rotterdam Hardcourt (i) Vlag van Zweden Robin Söderling 3-6, 6-3, 3-6 Details
3. 13 juni 2011 Vlag van Verenigd Koninkrijk ATP Londen Gras Vlag van Verenigd Koninkrijk Andy Murray 6-3, 6-7, 4-6 Details
4. 13 november 2011 Vlag van Frankrijk ATP Parijs Hardcourt (i) Vlag van Zwitserland Roger Federer 1-6, 6-7(3) Details
5. 27 november 2011 Vlag van Verenigd Koninkrijk ATP World Tour Finals Hardcourt (i) Vlag van Zwitserland Roger Federer 3-6, 7-6(6), 3-6 Details
Gewonnen challengers
1. 5 juli 2004 Vlag van Verenigd Koninkrijk Nottingham Gras Vlag van Verenigd Koninkrijk Alex Bogdanovic 6-3, 6-4
2. 26 juli 2004 Vlag van Rusland Togliatti Hardcourt Vlag van Slowakije Ladislav Svarc 6-3, 7-6
3. 28 maart 2005 Vlag van Mexico León Hardcourt Vlag van Verenigde Staten Glenn Weiner 7-5, 7-5
4. 9 oktober 2006 Vlag van Frankrijk Rennes Hardcourt Vlag van Duitsland Tobias Summerer 1-6, 7-5, 7-5
5. 2 april 2007 Vlag van Verenigde Staten Tallahassee Hardcourt Vlag van Zuid-Afrika Rik De Voest 6-1, 6-4
6. 9 april 2007 Vlag van Mexico Mexico-Stad Hardcourt Vlag van Mexico Bruno Echagaray 6-4, 2-6, 6-1
7. 30 april 2007 Vlag van Spanje Lanzarote Hardcourt Vlag van Australië Paul Baccanello 6-2, 6-2
8. 4 juni 2007 Vlag van Verenigd Koninkrijk Surbiton Gras Vlag van Kroatië Ivo Karlović 6-3, 7-6

Dubbelspel[bewerken]

Nr. Datum Toernooi Ondergrond Partner Tegenstanders in finale Score Details
Gewonnen finales herendubbel
1. 29 oktober 2007 Vlag van Frankrijk ATP Lyon Tapijt Vlag van Frankrijk Sébastien Grosjean Vlag van Polen Łukasz Kubot
Vlag van Kroatië Lovro Zovko
6-4, 6-3 Details
2. 13 januari 2008 Vlag van Australië ATP Sydney Hardcourt Vlag van Frankrijk Richard Gasquet Vlag van Verenigde Staten Bob Bryan
Vlag van Verenigde Staten Mike Bryan
4-6, 6-4, [11-9] Details
3. 5 januari 2009 Vlag van Australië ATP Brisbane Hardcourt Vlag van Frankrijk Marc Gicquel Vlag van Spanje Fernando Verdasco
Vlag van Duitsland Mischa Zverev
6-4, 6-3 Details
4. 18 oktober 2009 Vlag van China ATP Sjanghai Hardcourt Vlag van Frankrijk Julien Benneteau Vlag van Polen Mariusz Fyrstenberg
Vlag van Polen Marcin Matkowski
6-3, 6-4 Details
Verloren finales herendubbel
1. 20 februari 2011 Vlag van Frankrijk ATP Marseille Hardcourt (i) Vlag van Frankrijk Julien Benneteau Vlag van Nederland Robin Haase
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ken Skupski
3-6, 7-6(4), [11-13] Details
2. 26 februari 2012 Vlag van Frankrijk ATP Marseille Hardcourt (i) Vlag van Duitsland Dustin Brown Vlag van Frankrijk Nicolas Mahut
Vlag van Frankrijk Édouard Roger-Vasselin
6-3, 3-6, [6-10] Details
3. 4 augustus 2012 Vlag van Verenigd Koninkrijk Olympische Spelen Gras Vlag van Frankrijk Michaël Llodra Vlag van Verenigde Staten Bob Bryan
Vlag van Verenigde Staten Mike Bryan
6-7(4), 2-6 Details

Prestatietabel[bewerken]

Prestatietabel enkelspel[bewerken]

Deze gegevens zijn bijgewerkt tot en met 2 september 2012

Toernooi 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 Carrière Winst-Verlies
Grand Slam Toernooien
Australian Open - - 1R F KF HF 3R 4R 20-6
Roland Garros 1R - - - 4R 4R 3R KF 12-4
Wimbledon - - 4R - 3R KF HF HF 14-4
US Open - - 3R 3R 4R - KF 2R 12-5
Winst-Verlies 0-1 0-0 5-3 8-2 12-4 12-3 13-4 13-4 63-21
Tennis Masters Cup
ATP World Tour Finals - - - G - - F 4-4
ATP Masters 1000
Indian Wells - - - 4R 3R 4R 2R 4R 7-5
Miami - - - 3R KF KF 3R KF 11-5
Monte Carlo - - - - - 3R 2R KF 4-3
Rome - - - 1R 1R KF 2R KF 5-5
Hamburg - - - 2R Geen Masters 1000 1-1
Madrid - - - 3R 2R 2R 3R 3R 5-5
Montréal/Toronto - - - - HF - HF 2R 7-3
Cincinnati - - - - 2R - 2R - 1-2
Shanghai Geen Masters 1000 3R KF 2R {{{1}}} 4-3
Parijs - - 2R W KF - F 12-4
Statistieken
Totaal aantal titels 0 0 0 2 3 0 2 1 8
Eindejaarsranking 338 212 43 6 10 13 6 n.v.t.

Prestatietabel grand slam, dubbelspel[bewerken]

Toernooi 2002 2003 2004 2005 2007 2008 2009
Vlag van Australië Australian Open - - - - - 2R -
Vlag van Frankrijk Roland Garros 1R 1R - - - - 1R
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon - - - - - - -
Vlag van Verenigde Staten US Open - - - - - - -

Voetnoten

  1. (en) Holt, Sarah. The Muhammad Ali of tennis. BBC Sport (30 juni 2007)

Externe links