Juan Martín del Potro

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Juan Martín del Potro
Del Potro op de US Open 2008
Del Potro op de US Open 2008
Persoonlijke informatie
Nationaliteit Vlag van Argentinië Argentijnse
Geboorteplaats Vlag van Argentinië Tandil, Argentinië
Woonplaats Vlag van Argentinië Tandil, Argentinië
Geboortedatum 23 september 1988
Lengte 1,98 m
Gewicht 97 kg
Profdebuut 2005
Slaghand rechts (dubbelhandige backhand)
Totaal prijzengeld $ 13,896,762
Coach Franco Davin
Profiel (en) ATP-site
Enkelspel
Winst-verliesbalans 254 - 107
Titels 17
Hoogste positie 4e (11 januari 2010)
Huidige positie 7e (12 oktober 2012)
Olympische ringen Olympische Spelen Brons (2012)
Grandslamresultaten
Vlag van Australië Australian Open Kwartfinale (2009,2012)
Vlag van Frankrijk Roland Garros Halve finale (2009)
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon Halve finale (2013)
Vlag van Verenigde Staten US Open Winnaar (2009)
Dubbelspel
Winst-verliesbalans 29 - 25
Titels 1
Hoogste positie 105e (25 mei 2009)
Grandslamresultaten
Vlag van Frankrijk Roland Garros 1e ronde (2006, 2007)
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon 1e ronde (2007, 2008)
Laatst bijgewerkt op: 15 november 2012
Portaal  Portaalicoon   Tennis

Juan Martín del Potro (Tandil, 23 september 1988) is een professioneel tennisspeler uit Argentinië. Zijn hoogste positie op de wereldranglijst is de 4e plaats die hij behaalde op 11 januari 2010.

Carrière[bewerken]

2005 - 2006[bewerken]

Aan het einde van 2005 is Del Potro proftennisser geworden. Nadat hij als 14-jarige jongen mee ging doen in het ITF-circuit, haalde hij in 2005 zijn eerste ITF-titels. Naast ITF-titels won hij ook enkele futures.

In 2006 speelde Del Potro zijn eerste ATP-toernooien. Zijn eerste toernooi in Viña Del Mar won hij in de eerste ronde, maar in de tweede ronde was Fernando González te sterk. Later dat jaar kwalificeerde hij zich als 17-jarige voor Roland Garros en voor de US Open. Hij wist dit jaar echter nog geen potten te breken en strandde in de eerste ronde. Wel won hij in 2006 nog enkele challengertoernooien.

2007[bewerken]

In 2007 debuteerde Del Potro op de Australian Open, hij kwam in de 2e ronde Fernando González weer tegen. In de vijfsetter moest Del Potro in de laatste set opgeven. Later, op Roland Garros lukte het de Argentijn niet om de 2e ronde te halen, op zijn debuut op Wimbledon lukte dat weer wel. In 2007 steeg Del Potro op de Association of Tennis Professionals-ranglijst door met regelmaat ver in ATP-toernooien te komen. In juli won Del Potro zijn eerste dubbeltitel in het ATP-circuit. Hij dubbelde met Travis Parrott en won het ATP-toernooi van Indianapolis. Op de US Open bereikte hij z'n beste resultaat op een grandslamtoernooi tot dan toe, hij haalde de derde ronde. In die derde ronde versloeg Novak Đoković hem met 6-1, 6-3 en 6-4.

2008[bewerken]

Aansluiting bij de wereldtop vond plaats in 2008. Hij kwam op de grandslamtoernooien niet verder dan de tweede ronde, behalve op de US Open. Op dat toernooi kwam hij in de kwartfinale. Verder won Del Potro de ATP-toernooien van Stuttgart, Kitzbühel, Los Angeles en Washington. Hiermee eindigde Del Potro in de top 10, wat hem recht gaf mee te doen aan de Tennis Masters Cup aan het eind van het jaar. Hier verloor hij echter al in de poulefase.

2009[bewerken]

Het jaar 2009 begon voor Del Potro goed, doordat hij het ATP-toernooi van Auckland op zijn naam wist te schrijven. Hij won de finale van dat toernooi van de Amerikaan Sam Querrey. Tijdens de Australian Open wist hij dit jaar verder te komen dan vorige jaren. Hij haalde de kwartfinale waarin hij hard onderuit ging tegen de latere finalist, Roger Federer. Op 6 april werd Del Potro nummer 5 van de wereld, zijn hoogste positie in de ATP-ranking. Tijdens Roland Garros bereikte Del Potro de halve finale, zijn beste Grandslam-resultaat tot nu toe. Hierin versloeg Federer hem weer. Het werd 6-3, 6-7(2), 6-2, 1-6, 4-6. Op Wimbledon lukte het de Argentijn alweer niet om de 3e ronde te bereiken van het grandslamtoernooi, ditmaal werd hij verslagen door de voormalige winnaar Lleyton Hewitt met 6-3, 7-5 en 7-5. Dit jaar won Del Potro de US Open, na een daverende finale tegen Roger Federer in vijf sets met 3-6, 7-6 (5), 4-6, 7-6 (4) en 6-2. Deze overwinning bezorgde Del Potro zijn allereerste Grand Slam-overwinning.

In november deed hij mee aan de ATP World Tour Finals. In de groepfase verloor hij van Andy Murray, maar won wel van Roger Federer en Fernando Verdasco. Del Potro ging uiteindelijk op één game na door naar de laatste vier. Hij versloeg Robin Söderling in de halve finale in 3 sets en bereikte voor het eerst de finale. Hij verloor in de finale van de Rus Nikolay Davydenko met 3-6, 4-6. Del Potro eindigde dat jaar als vijfde.

2010[bewerken]

Het seizoen 2010 begon voor de Argentijn met zijn deelname aan de Australian Open, waar hij in de vierde ronde in vijf sets werd verslagen door Marin Čilić. Na dit verlies laste hij een pauze in om van zijn peesontsteking te kunnen genezen. Hij moest daardoor enkele toernooien afzeggen. Op 4 mei onderging hij een operatie aan zijn pols. Op 19 mei kondigde Del Potro aan zijn titel op de US Open niet te kunnen verdedigen. Op 28 september speelde Del Potro in de eerste ronde van het ATP-toernooi van Bangkok weer zijn eerste wedstrijd. Deze wedstrijd verloor hij van de Belg Olivier Rochus: 7-6 (7) 6-4.

2012[bewerken]

Op de Australian Open bereikte hij de kwartfinale waar hij verloor van Roger Federer. In februari haalde hij de finale van het ATP-toernooi van Rotterdam waar hij verloor van Roger Federer,op het ATP-toernooi van Marseille pakte hij de titel door in de finale van de Fransman Michael Llodra te winnen. In mei pakte Del Potro zijn tweede titel van het jaar door op het ATP-toernooi van Estoril in de finale van Richard Gasquet te winnen. Op Roland Garros bereikte hij de kwartfinale waar hij verloor van Roger Federer en op Wimbledon werd hij in de vierde ronde uitgeschakeld door David Ferrer.

Op de Olympische Zomerspelen in Londen bereikte hij de halve finale waarin hij verloor van Roger Federer. In de kleine finale versloeg hij Novak Đoković zodat hij huiswaarts keerde met de bronzen medaille.

Op de US Open nam diezelfde Novak Đoković echter wraak voor zijn nederlaag op de OS en mepte Del Potro eruit in de kwartfinale met 2-6, 6-7 en 4-6.

Ook op de Masters versperde de Serviër Del Potro de weg, in de halve finale mocht de Argentijn zijn koffers pakken na een 6-4, 3-6 en 2-6 verlies tegen de man uit Belgrado. Novak Đoković zou ook de eindwinnaar worden door Federer te kloppen in de finale.

2013[bewerken]

De eerste grote afspraak van het jaar werd voor Del Potro geen succes: hij verloor in ronde 3 van de Fransman Chardy: het werd 3-6, 3-6, 7-6, 6-3, 3-6.

Op het toernooi van Rotterdam in februari was het wel raak voor Del Potro: in de finale klopte hij de Fransman Benneteau, die eerder de toppers Federer en Simon uit het toernooi knikkerde.

Op het tweede Grand Slam-toernooi van het jaar, Wimbledon, bereikte Del Potro de halve finale. Hierin werd hij uitgeschakeld door Novak Đoković. Đoković won met 7-5, 4-6, 7-6, 6-7, 6-3.

In augustus won Del Potro het toernooi van Washington. Hij won in de finale van de Amerikaan John Isner. Hij won met 3-6, 6-1, 6-2.

Palmares[bewerken]

Enkelspel[bewerken]

Nr. Datum Toernooi Ondergrond Tegenstander in finale Score Details
Gewonnen finales
1. 13 juli 2008 Vlag van Duitsland ATP Stuttgart Gravel Vlag van Frankrijk Richard Gasquet 6-4, 7-5 Details
2. 20 juli 2008 Vlag van Oostenrijk ATP Kitzbühel Gravel Vlag van Oostenrijk Jürgen Melzer 6-2, 6-1 Details
3. 10 augustus 2008 Vlag van Verenigde Staten ATP Los Angeles Hardcourt Vlag van Verenigde Staten Andy Roddick 6-1, 7-6 Details
4. 17 augustus 2008 Vlag van Verenigde Staten ATP Washington Hardcourt Vlag van Servië Viktor Troicki 6-3, 6-3 Details
5. 17 januari 2009 Vlag van Nieuw-Zeeland ATP Auckland Hardcourt Vlag van Verenigde Staten Sam Querrey 6-4, 6-4 Details
6. 9 augustus 2009 Vlag van Verenigde Staten ATP Washington (2) Hardcourt Vlag van Verenigde Staten Andy Roddick 3-6, 7-5, 7-6(6) Details
7. 14 september 2009 Vlag van Verenigde Staten US Open Hardcourt Vlag van Zwitserland Roger Federer 3-6, 7-6, 4-6, 7-6, 6-2 Details
8. 21 februari 2011 Vlag van Verenigde Staten ATP Delray Beach Hardcourt Vlag van Servië Janko Tipsarevic 6-4 6-4 Details
9. 1 mei 2011 Vlag van Portugal ATP Estoril Gravel Vlag van Spanje Fernando Verdasco 6-2, 6-2 Details
10. 26 februari 2012 Vlag van Frankrijk ATP Marseille Hardcourt (i) Vlag van Frankrijk Michaël Llodra 6-4, 6-4 Details
11. 6 mei 2012 Vlag van Portugal ATP Estoril Gravel Vlag van Frankrijk Richard Gasquet 6-4, 6-2 Details
12. 21 oktober 2012 Vlag van Oostenrijk ATP Wenen Hardcourt (i) Vlag van Luxemburg Gilles Müller 7–6(4), 7-6 (5) Details
13. 28 oktober 2012 Vlag van Zwitserland ATP Bazel Hardcourt Vlag van Zwitserland Roger Federer 6–4, 6–7(5), 7–6(3) Details
14. 17 februari 2013 Vlag van Nederland ATP Rotterdam Hardcourt (i) Vlag van Frankrijk Julien Benneteau 7-6 (2), 6-3 Details
15. 4 augustus 2013 Vlag van Verenigde Staten ATP Washington Hardcourt (i) Vlag van Verenigde Staten John Isner 3-6, 6-1, 6-2 Details
16. 6 oktober 2013 Vlag van Japan ATP Tokyo Hardcourt (i) Vlag van Canada Milos Raonic 7-6(5), 7-5 Details
17. 27 oktober 2013 Vlag van Zwitserland ATP Bazel Hardcourt (i) Vlag van Zwitserland Roger Federer 7-6(3), 2-6, 6-4 Details
18. 12 januari 2014 Vlag van Australië ATP Sydney Hardcourt Vlag van Australië Bernard Tomic 6-3, 6-1 Details
Verloren finales
1. 29 oktober 2008 Vlag van Japan ATP Tokio Hardcourt Vlag van Tsjechië Tomáš Berdych 1-6, 4-6 Details
2. 16 augustus 2009 Vlag van Canada ATP Montréal Hardcourt Vlag van Verenigd Koninkrijk Andy Murray 7-6, 6-7, 1-6 Details
3. 29 november 2009 Vlag van Verenigd Koninkrijk ATP World Tour Finals Hardcourt Vlag van Rusland Nikolay Davydenko 3-6, 4-6 Details
4. 30 oktober 2011 Vlag van Oostenrijk ATP Wenen Hardcourt (i) Vlag van Frankrijk Jo-Wilfried Tsonga 7-6(5), 3-6, 4-6 Details
5. 19 februari 2012 Vlag van Nederland ATP Rotterdam Hardcourt (i) Vlag van Zwitserland Roger Federer 1-6, 4-6 Details
6. 13 oktober 2013 Vlag van China ATP Shanghai Hardcourt (i) Vlag van Servië Novak Đoković 1-6, 6-3, 7-6 Details
Gewonnen challengers
1. 31 oktober 2005 Vlag van Uruguay Montevideo Gravel Vlag van Servië Boris Pashanski 6-3, 2-6, 7-6
2. 3 april 2006 Vlag van Mexico Aguascalientes Gravel Vlag van Argentinië Sergio Roitman 3-6, 6-4, 6-3
3. 31 juli 2006 Vlag van Spanje Segovia Hardcourt Vlag van Duitsland Benjamin Becker 6-4, 5-7, 6-4

Dubbelspel[bewerken]

Nr. Datum Toernooi Ondergrond Partner Tegenstanders in finale Score Details
Gewonnen finales herendubbel
1. 30 juli 2007 Vlag van Verenigde Staten ATP Indianapolis Hardcourt Vlag van Verenigde Staten Travis Parrott Vlag van Rusland Teimuraz Gabashvili
Vlag van Kroatië Ivo Karlović
3-6, 6-2, [10-6] Details

Prestatietabel enkelspel[bewerken]

Deze gegevens zijn bijgewerkt tot en met 15 november 2012

Toernooi 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 Carrière winst-verlies
Grandslamtoernooien
Australian Open - - 2R 2R KF 4R 2R KF 3R 16-7
Roland Garros - 1R 1R 2R HF - 3R KF - 12-6
Wimbledon - - 2R 2R 2R - 4R 4R HF 14-6
US Open - 1R 3R KF W - 3R KF 19-5
Winst-verlies 0-0 0-2 4-4 7-4 17-3 3-1 8-4 15-4 54-22
Tennis Masters Cup
ATP World Tour Finals - - - G F - - HF 6-5
ATP Masters 1000
Indian Wells - - 2R - KF - HF KF 11-4
Miami - - 4R 2R HF - 4R 4R 13-5
Monte Carlo - - - - 2R - - - 0-1
Madrid - 1R 3R KF HF - 3R HF 13-5
Rome - - - 1R KF - - 3R 4-3
Hamburg - - - - Geen Masters 1000 0-0
Montréal/Toronto - - 1R - F - 2R 2R 6-4
Cincinnati - - 3R - - - 2R HF 6-3
Shanghai Geen Masters 1000 2R - - - 0-1
Parijs - - 2R 3R KF - - 3R 5-4
Olympische Spelen
Olympische Spelen geen toernooi - geen toernooi HF g.t 5-1
Statistieken
Totaal aantal titels 0 0 0 4 3 0 2 4 0 13
Totaal winst-verlies 0-0 10-12 27-24 47-17 49-13 3-3 48-18 65-17 - 254-107
Eindejaarsranking 157 92 44 9 5 258 11 7 n.v.t.

Prestatietabel dubbelspel, grand slam[bewerken]

Toernooi 2006 2007 2008
Vlag van Australië Australian Open - - -
Vlag van Frankrijk Roland Garros 1R 1R -
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon - 1R 1R
Vlag van Verenigde Staten US Open - - -

Externe links[bewerken]