David Ferrer

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
David Ferrer
Ferrer in 2011
Ferrer in 2011
Persoonlijke informatie
Bijnaam Ferru
Nationaliteit Vlag van Spanje Spaanse
Geboorteplaats Jávea, Spanje
Woonplaats Valencia, Spanje
Geboortedatum 2 april 1982
Lengte 1,75 m
Gewicht 73 kg
Profdebuut 2000
Slaghand rechts
Totaal prijzengeld $ 23.275.452
Coach Javier Piles
Profiel (en) ATP-site
Enkelspel
Winst-verliesbalans 501 - 246
Titels 21
Hoogste positie 3e (8 juli 2013)
Huidige positie 3e (25 januari 2014)
ATP World Tour Finals Finale (2007)
Olympische ringen Olympische Spelen 3e ronde (2012)
Grandslamresultaten
Vlag van Australië Australian Open Halve finale (2011, 2013)
Vlag van Frankrijk Roland Garros Finale (2013)
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon Kwartfinale (2012, 2013)
Vlag van Verenigde Staten US Open Halve finale (2007, 2012)
Dubbelspel
Winst-verliesbalans 67 - 102
Titels 2
Hoogste positie 42e (24 oktober 2005)
Olympische ringen Olympische Spelen 4e plaats (2012)
Grandslamresultaten
Vlag van Australië Australian Open 3e ronde (2005)
Vlag van Frankrijk Roland Garros 2e ronde (2009)
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon 1e ronde (2003-2006, 2009)
Vlag van Verenigde Staten US Open 2e ronde (2004, 2006)
Laatst bijgewerkt op: 9 september 2012
Portaal  Portaalicoon   Tennis

David Ferrer (Jávea, 2 april 1982) is een Spaans tennisser. Hij is prof sinds 2000. Hij kwam in 2002 voor het eerst de top 100 binnen en bereikte voor het eerst de top 10 in 2006. Zijn hoogste plaats op de ATP-ranglijst is de 3e plaats, die hij behaalde op 8 juli 2013 .

Ferrer staat bekend als een sterke speler op gravel, maar heeft ook goede prestaties op hardcourt geleverd. Hij schreef in zijn carrière eenentwintig enkeltoernooien en twee dubbeltoernooien op zijn naam, en daarnaast won hij in het enkelspel ook vijf challengers en twee futurestoernooien. Zijn beste resultaat op een grandslamtoernooi in het enkelspel is de finale van Roland Garros in 2013. Hij haalde in 2007 de finale van de Tennis Masters Cup. Ferrer maakte ook deel uit van het Spaanse team dat in 2008, 2009 en 2011 de Davis Cup won.

Carrière[bewerken]

Jaarverslagen[bewerken]

2000 - 2002[bewerken]

Ferrer werd in 2000 proftennisser. In 2001 won hij zijn eerste challenger, in het Poolse Sopot. 2002 was het jaar van zijn doorbraak op het ATP-circuit. Ferrer nam deel aan zijn eerste ATP-toernooi, in Estoril, maar verloor in de eerste ronde. Hij won dat jaar vier challengers: Napels, Valencia, Sassuolo en Manerbio. Op het ATP-toernooi van Umag in juli boekte hij zijn eerste overwinningen in een ATP-toernooi. Hij haalde er de finale, die hij verloor van zijn landgenoot Carlos Moyà. Door zijn finaleplaats kwam Ferrer voor het eerst de top 100 binnen. In september won hij zijn eerste ATP-toernooi, in Boekarest, door in de finale José Acasuso te verslaan. Hij eindigde het jaar voor het eerst in de top 100, op plaats 59.

2003 - 2004[bewerken]

In de eerste helft van 2003 was de kwartfinale op het ATP-toernooi van Auckland het beste resultaat van Ferrer. Hij haalde in februari ook zijn eerste ATP-dubbelspelfinale op het ATP-toernooi van Acapulco. Op de meeste toernooien, waaronder de Australian Open, waar hij zijn grandslamdebuut maakte, Roland Garros en Wimbledon lag hij er in vroeg in het toernooi uit. In juli verbeterden de resultaten, met een kwartfinale in Umag en de finale in Sopot, die hij verloor van Guillermo Coria. De rest van het jaar was mager, met enkel de kwartfinale in Metz als uitschieter.

Ook 2004 startte niet voorspoedig. Op de Australian Open werd Ferrer in de tweede ronde uitgeschakeld. Het beste resultaat van de eerste vijf maanden waren de kwartfinales in Buenos Aires, Valencia en op de Masters in Hamburg. Op Roland Garros en Wimbledon verloor hij in de tweede ronde en op de US Open in de eerste. Tijdens de zomer en het najaar haalde hij zijn beste resultaten van het jaar met een kwartfinale in Boekarest en halve finales in Stuttgart, Palermo en Lyon. Ferrer eindigde het jaar voor het eerst in de top 50, op plaats 48.

2005 - 2006[bewerken]

In de drie eerste toernooien van 2005 (waaronder de Australian Open) verloor Ferrer in de eerste ronde. Begin februari haalde hij de halve finale op het ATP-toernooi van Viña del Mar, die hij verloor van Gaston Gaudio. Hij won er wel het dubbeltoernooi en haalde zo zijn eerste ATP-dubbeltitel binnen. On februari won hij ook het dubbelspel in Acapulco. In maart en april haalde hij enkele mooie resultaten, met een halve finale op de Masters van Miami, de finale van het ATP-toernooi van Valencia (verlies tegen Igor Andrejev) en de kwartfinale op de Masters van Monte Carlo. Ferrer steeg zo op de ATP-ranglijst naar de 20e plaats. Ook in mei haalde hij successen met de halve finale op het Masterstoernooi van Rome en de kwartfinale op Roland Garros, die hij verloor van de uiteindelijke winnaar Rafael Nadal. Op Wimbledon verloor hij echter al in de eerste ronde. Tijdens de zomer haalde hij nog de kwartfinale in Umag en de halve finale op het ATP-toernooi van New Haven (verlies tegen Feliciano López). Op de US Open verloor hij in de derde ronde van Dominik Hrbatý. In het najaar haalde hij nog de kwartfinales op de Masterstoernooien van Madrid en Parijs. Ferrer sloot het jaar voor het eerst in de top 20 af, op plaats 15.

2006 begon goed voor Ferrer, met een kwartfinale op het ATP-toernooi van Auckland en de vierde ronde op de Australian Open. Ferrer kwam hierna voor het eerst binnen in de top 10. In maart haalde hij de halve finale op het Masterstoernooi van Miami, waar hij Andy Roddick klopte in de kwartfinale, maar verloor van 's werelds nummer 1 Roger Federer. Op de Masters van Monte Carlo en Hamburg haalde hij de kwartfinale. Op Roland Garros verloor hij in de derde ronde van Ruben Ramirez Hidalgo en op Wimbledon verloor hij in de vierde ronde van Lleyton Hewitt. In juli won hij zijn tweede toernooi in Stuttgart. Hij versloeg er, net zoals bij zijn eerste toernooizege, José Acasuso na een slopende finale van vijf uur lang. Verder haalde hij die zomer nog de kwartfinale op de Masters van Cincinnati en de derde ronde op de US Open (verlies tegen Michail Joezjny). Het najaar was minder sterk, met een kwartfinale in Bazel als belangrijkste prestatie. Ferrer eindigde het jaar op nummer 14.

2007[bewerken]

2007 was Ferrers sterkste jaar op het ATP-circuit. Hij begon het jaar met de derde toernooizege van zijn carrière en zijn eerste op hardcourt. Hij versloeg in de finale van Auckland zijn landgenoot Tommy Robredo. Op de Australian Open evenaarde hij zijn prestatie van 2006 met een vierde ronde (verlies tegen Mardy Fish). In het voorjaar haalde hij de kwartfinale in Rotterdam en op de Masterstoernooien van Indian Wells (verlies tegen Novak Đoković), Monte Carlo (verlies tegen Roger Federer) en Hamburg en de halve finale in Barcelona (verlies tegen Rafael Nadal). Op Roland Garros werd hij echter in de derde ronde verslagen door Fernando Verdasco en op Wimbledon al in de tweede ronde. Tijdens de zomer won hij zijn vierde toernooi in Båstad, waar hij zijn landgenoot Nicolás Almagro in de finale versloeg. Verder haalde hij nog de kwartfinales van Umag en de Masters van Cincinnati. Op de US Open haalde hij zijn eerste halve finale op een Grand Slam. Hij boekte een mooie zege in de vierde ronde op Rafael Nadal, de nummer 2 van de wereld, maar verloor van Đoković. in het najaar haalde hij nog de kwartfinale van de Masters in Parijs en won hij zijn derde toernooi van het jaar in Tokio (winst op Richard Gasquet in de finale). Door zijn sterk jaar kreeg Ferrer een startbewijs in de Tennis Masters Cup. Hij won zijn drie groepswedstrijden tegen Đoković, Nadal en Gasquet en zijn halve finale tegen Andy Roddick. In de finale moest hij zijn meerdere erkennen in Federer, die met 2-6, 3-6, 2-6 won. Ferrer eindigde het jaar voor het eerst in de top 10, op de vijfde plaats.

2008 - 2009[bewerken]

David Ferrer tijdens training op Roland Garros in 2009

Ferrer zette zijn goede vorm begin 2008 verder met kwartfinales op het ATP-toernooi van Auckland en op de Australian Open, waar hij vijfde reekshoofd was en werd uitgeschakeld door de latere toernooiwinnaar Novak Đoković.[1] In februari kwam Ferrer op de vierde plaats van de ATP-ranglijst, zijn hoogste ranking ooit. Hij haalde de kwartfinale van Dubai in maart en die van de Masters in Monte Carlo in april. In die maand haalde hij ook de finale van het ATP-toernooi van Barcelona, die hij verloor van Rafael Nadal[2], en won hij zijn zesde toernooi, het ATP-toernooi van Valencia, door in de finale te winnen van Nicolás Almagro. Op Roland Garros was hij als vijfde geplaatst en haalde hij de kwartfinale (verlies tegen Gaël Monfils). In de voorbereiding op Wimbledon won hij het ATP-toernooi van 's-Hertogenbosch. Hij versloeg Marc Gicquel in de finale en won zo zijn eerste grastoernooi. Op Wimbledon werd hij echter al in de derde ronde uitgeschakeld door Mario Ančić. Tijdens de zomer haalde hij de halve finale in Båstad en nam hij deel aan de Olympische Spelen in Peking. Hij verloor daar echter al in de eerste ronde van het enkelspel van de Serviër Janko Tipsarević. Hierna ging Ferrer door een mindere periode, met een verrassend derderondeverlies op de US Open, waar hij als vierde geplaatst was,[3] en een kwartfinale in Tokio als sterkste prestatie. Ferrer sloot het jaar af op de twaalfde plaats van de ATP-ranglijst.

Ferrer startte 2009 met een halve finale in Auckland (verlies tegen Sam Querrey) en een derde ronde op de Australian Open, waar hij het 11e reekshoofd was. In februari haalde hij de halve finale van Johannesburg en verloor hij de finale van Dubai van Novak Đoković.[4] In april verloor hij de finale van het ATP-toernooi van Barcelona van landgenoot Rafael Nadal. Op Roland Garros werd hij in de derde ronde uitgeschakeld door de latere verliezende finalist Robin Söderling en op Wimbledon versloeg Radek Štěpánek hem in ronde drie. Vóór Wimbledon had Ferrer nog de kwartfinale in 's-Hertogenbosch gehaald. In juli bereikte hij de halve finale op het ATP-toernooi van Hamburg, waar hij verloor van Nikolaj Davydenko. Tijdens de rest van de zomer haalde Ferrer maar matige resultaten. Op de US Open werd hij in de tweede ronde uitgeschakeld door José Acasuso. Daarna haalde hij geen noemenswaardige resultaten meer. Ferrer eindigde het jaar op de 17e plaats.

2010[bewerken]

In januari 2010 werd Ferrer in de tweede ronde van de Australian Open uitgeschakeld door Marcos Baghdatis. In februari bereikte hij de halve finale van het ATP-toernooi van Johannesburg, de finale op het ATP-toernooi van Buenos Aires en won hij het ATP-toernooi van Acapulco. Zijn tegenstander in beide finales was Juan Carlos Ferrero. In april en mei haalde hij de halve finales op het ATP-toernooi van Barcelona en de Masterstoernooien Monte Carlo en Madrid en de finale van het Masterstoernooi van Rome, die hij verloor van Rafael Nadal. Op Roland Garros werd hij echter al in de derde ronde uitgeschakeld. Op Wimbledon gebeurde dat in de vierde ronde. Tijdens de zomermaanden haalde hij de halve finale in Båstad en de vierde ronde op de US Open. Het najaar was sterk met een halve finale in Kuala Lumpur, een finale in Peking en winst op het ATP-toernooi van Valencia, waar hij zijn landgenoot Marcel Granollers klopte in de finale en zo zijn eerste indoortitel behaalde. Ferrer kreeg voor de tweede keer een startbewijs voor de ATP World Tour Finals in november. Deze keer was hij echter niet zo succesvol als in 2007, want hij verloor zijn drie groepswedstrijden. Hij sloot het jaar voor een tweede maal af in de top 10, op plaats 7.

2011[bewerken]

Ferrer startte 2011 goed, met winst in het ATP-toernooi van Auckland.[5] Hij versloeg in de finale David Nalbandian met 6-3 en 6-2. Op de Australian Open bereikt hij de halve finales, nadat hij in de kwartfinale Rafael Nadal in drie sets had verslagen. Eind februari won hij zijn tweede titel van het jaar op het ATP-toernooi van Acapulco.[6] In de aanloop naar Roland Garros haalde hij de kwartfinale op de Miami Masters en de finales op de Monte Carlo Masters[7] en op het ATP-toernooi van Barcelona[8], die hij beide verloor van Rafael Nadal. Net voor Roland Garros haalde hij nog twee kwartfinales: op de Madrid Masters en in Nice. Op Roland Garros en Wimbledon verloor hij in de vierde ronde, respectievelijk van Gaël Monfils en Jo-Wilfried Tsonga. In juli haalde hij zijn vijfde finale van het jaar, in Båstad, maar hij verloor die van thuisspeler Robin Söderling.[9] Op de US Open bereikte hij, net zoals in de twee voorgaande grandslamtoernooien, de vierde ronde. Daarna volgde nog een sterk seizoenseinde met een halve finale in Tokio en Valencia, een kwartfinale op het Masterstoernooi van Parijs en een finale op de Shanghai Masters. Door zijn sterke jaar kreeg Ferrer ook een ticket voor de ATP World Tour Finals, waar hij twee van zijn drie groepswedstrijden won (van Andy Murray en Novak Đoković) en in de halve finale verloor van Roger Federer. In december maakte hij ook deel uit van het Spaanse Davis Cupteam dat de Davis Cup won. Spanj versloeg Argentinië in de finale met 3-1. Ferrer eindigde het jaar voor de derde maal in de top 10, op plaats 5.

2012[bewerken]

Ferrer is het jaar goed begonnen door het ATP-toernooi van Auckland te winnen van de Belg Olivier Rochus. Eind februari boekte hij zijn tweede zege van het jaar in Buenos Aires, tegen landgenoot Nicolás Almagro. In Acapulco won hij al zijn derde toernooi van het seizoen door in de finale Fernando Verdasco te verslaan.

Davis Cup[bewerken]

David Ferrer tegen Andy Roddick in de halve finale van de Davis Cup in 2008

Ferrer speelde voor het eerst voor het Spaanse Davis Cupteam in 2006, in een duel tegen Wit-Rusland in de eerste ronde van de Wereldgroep. Hij speelde in elk jaar van 2006 tot en met 2011 in de Davis Cup. Hij maakte deel uit van het team dat in 2008, 2009 en 2011 de Davis Cup won. In de periode 2006-2011 speelde Ferrer 21 enkelpartijen, waarvan hij er zeventien won.

Palmares[bewerken]

Enkelspel[bewerken]

Nr. Datum Toernooi Ondergrond Tegenstander in finale Score Details
Gewonnen finales
1. 15 september 2002 Vlag van Roemenië ATP Boekarest Gravel Vlag van Argentinië José Acasuso 6-3, 6-2 Details
2. 23 juli 2006 Vlag van Duitsland ATP Stuttgart Gravel Vlag van Argentinië José Acasuso 6-4, 3-6, 6-7, 7-5, 6-4 Details
3. 13 januari 2007 Vlag van Nieuw-Zeeland ATP Auckland Hardcourt Vlag van Spanje Tommy Robredo 6-4, 6-2 Details
4. 15 juli 2007 Vlag van Zweden ATP Bastad Gravel Vlag van Spanje Nicolás Almagro 6-1, 6-2 Details
5. 7 oktober 2007 Vlag van Japan ATP Tokio Hardcourt Vlag van Frankrijk Richard Gasquet 6-1, 6-2 Details
6. 20 april 2008 Vlag van Spanje ATP Valencia Gravel Vlag van Spanje Nicolás Almagro 4-6, 6-2, 7-6 Details
7. 21 juni 2008 Vlag van Nederland ATP Rosmalen Gras Vlag van Frankrijk Marc Gicquel 6-4, 6-2 Details
8. 22 februari 2010 Vlag van Mexico ATP Acapulco Gravel Vlag van Spanje Juan Carlos Ferrero 6-3, 3-6, 6-1 Details
9. 31 oktober 2010 Vlag van Spanje ATP Valencia (2) Hardcourt Vlag van Spanje Marcel Granollers 7-5, 6-3 Details
10. 10 januari 2011 Vlag van Nieuw-Zeeland ATP Auckland (2) Hardcourt Vlag van Argentinië David Nalbandian 6-3, 6-2 Details
11. 21 februari 2011 Vlag van Mexico ATP Acapulco (2) Gravel Vlag van Spanje Nicolás Almagro 7-6, 6-7, 6-2 Details
12. 14 januari 2012 Vlag van Nieuw-Zeeland ATP Auckland (3) Hardcourt Vlag van België Olivier Rochus 6-3, 6-4 Details
13. 26 februari 2012 Vlag van Argentinië ATP Buenos Aires Gravel Vlag van Spanje Nicolás Almagro 4-6, 6-3, 6-2 Details
14. 3 maart 2012 Vlag van Mexico ATP Acapulco (3) Gravel Vlag van Spanje Fernando Verdasco 6-1, 6-2 Details
15. 23 juni 2012 Vlag van Nederland ATP Rosmalen (2) Gras Vlag van Duitsland Philipp Petzschner 6-3, 6-4 Details
16. 15 juli 2012 Vlag van Zweden ATP Båstad (2) Gravel Vlag van Spanje Nicolás Almagro 6-2, 6-2 Details
17. 27 oktober 2012 Vlag van Spanje ATP Valencia (3) Hardcourt Vlag van Oekraïne Alexandr Dolgopolov 6-1, 3-6, 6-4 Details
18. 4 november 2012 Vlag van Frankrijk ATP Parijs Hardcourt Vlag van Polen Jerzy Janowicz 6-4, 6-3 Details
19. 13 januari 2013 Vlag van Australië ATP Auckland (4) Hardcourt Vlag van Duitsland Philipp Kohlschreiber 7-6(5), 6-1 Details
20. 24 februari 2013 Vlag van Argentinië ATP Buenos Aires (2) Gravel Vlag van Zwitserland Stanislas Wawrinka 6-4, 3-6, 6-1 Details
21. 16 februari 2014 Vlag van Argentinië ATP Buenos Aires (3) Gravel Vlag van Italië Fabio Fognini 6-4, 6-3 Details
Verloren finales
1. 21 juli 2002 Vlag van Kroatië ATP Umag Gravel Vlag van Spanje Carlos Moyà 2-6, 3-6 Details
2. 4 augustus 2003 Vlag van Polen ATP Sopot Gravel Vlag van Argentinië Guillermo Coria 5-7, 1-6 Details
3. 10 april 2005 Vlag van Spanje ATP Valencia Gravel Vlag van Rusland Igor Andrejev 3-6, 7-5, 3-6 Details
4. 18 november 2007 Vlag van China Tennis Masters Cup Hardcourt Vlag van Zwitserland Roger Federer 2-6, 3-6, 2-6 Details
5. 4 mei 2008 Vlag van Spanje ATP Barcelona Gravel Vlag van Spanje Rafael Nadal 1-6, 6-4, 1-6 Details
6. 28 februari 2009 Vlag van Verenigde Arabische Emiraten ATP Dubai Hardcourt Vlag van Servië Novak Đoković 5-7, 3-6 Details
7. 26 april 2009 Vlag van Spanje ATP Barcelona Gravel Vlag van Spanje Rafael Nadal 2-6, 5-7 Details
8. 15 februari 2010 Vlag van Argentinië ATP Buenos Aires Gravel Vlag van Spanje Juan Carlos Ferrero 5-7, 6-4, 6-3 Details
9. 26 april 2010 Vlag van Italië ATP Rome Gravel Vlag van Spanje Rafael Nadal 5-7, 2-6 Details
10. 26 april 2010 Vlag van China ATP Peking Hardcourt Vlag van Servië Novak Đoković 2-6, 4-6 Details
11. 10 april 2011 Vlag van Monaco ATP Monte Carlo Gravel Vlag van Spanje Rafael Nadal 4-6, 5-7 Details
12. 18 april 2011 Vlag van Spanje ATP Barcelona Gravel Vlag van Spanje Rafael Nadal 2-6, 4-6 Details
13. 17 juli 2011 Vlag van Zweden ATP Båstad Gravel Vlag van Zweden Robin Söderling 2-6, 2-6 Details
14. 16 oktober 2011 Vlag van China ATP Shanghai Hardcourt Vlag van Verenigd Koninkrijk Andy Murray 5-7, 4-6 Details
15. 29 april 2012 Vlag van Spanje ATP Barcelona Gravel Vlag van Spanje Rafael Nadal 6-7(1), 5-7 Details
16. 2 maart 2013 Vlag van Mexico ATP Acapulco Gravel Vlag van Spanje Rafael Nadal 0-6, 2-6 Details
17. 31 maart 2013 Vlag van Verenigde Staten ATP Miami Hardcourt Vlag van Verenigd Koninkrijk Andy Murray 6-2, 4-6, 6-7 Details
18. 5 mei 2013 Vlag van Portugal ATP Oeiras Gravel Vlag van Zwitserland Stanislas Wawrinka 1-6, 4-6 Details
19. 9 juni 2013 Vlag van Frankrijk Roland Garros Gravel Vlag van Spanje Rafael Nadal 3-6, 2-6, 3-6 Details
20. 20 oktober 2013 Vlag van Zweden ATP Stockholm Hardcourt Vlag van Bulgarije Grigor Dimitrov 6-2, 3-6, 4-6 Details
21. 27 oktober 2013 Vlag van Spanje ATP Valencia Hardcourt Vlag van Rusland Michail Joezjny 3-6, 5-7 Details
Gewonnen challengers
1. 13 augustus 2001 Vlag van Polen Sopot Gravel Vlag van Polen Łukasz Kubot 7-5, 3-6, 6-2
2. 22 april 2002 Vlag van Italië Napels Gravel Vlag van Monaco Jean-René Lisnard 6-1, 6-1
3. 13 mei 2002 Vlag van Spanje Valencia Gravel Vlag van Argentinië Leonardo Olguin 6-4, 7-5
4. 24 juni 2002 Vlag van Italië Sassuolo Gravel Vlag van Argentinië Mariano Puerta 6-4, 6-1
5. 19 augustus 2002 Vlag van Italië Manerbio Gravel Vlag van Oezbekistan Vadim Kutsenko 6-2, 6-0

Dubbelspel[bewerken]

Nr. Datum Toernooi Ondergrond Partner Tegenstanders in finale Score Details
Gewonnen finales herendubbel
1. 31 januari 2005 Vlag van Chili ATP Viña del Mar Gravel Vlag van Spanje Santiago Ventura Vlag van Argentinië Gastón Etlis
Vlag van Argentinië Martín Rodríguez
6-3, 6-4 Details
2. 21 februari 2005 Vlag van Mexico ATP Acapulco Gravel Vlag van Spanje Santiago Ventura Vlag van Tsjechië Jiří Vaněk
Vlag van Tsjechië Tomáš Zíb
4-6, 6-1, 6-4 Details
Verloren finales herendubbel
1. 31 januari 2003 Vlag van Mexico ATP Acapulco Gravel Vlag van Spanje Fernando Vicente Vlag van Bahama's Mark Knowles
Vlag van Canada Daniel Nestor
3-6, 3-6 Details

Prestatietabellen[bewerken]

Prestatietabel enkelspel[bewerken]

Toernooi 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014
Grandslamtoernooien
Australian Open - 1R 2R 1R 4R 4R KF 3R 2R HF KF HF KF
Roland Garros - 2R 2R KF 3R 3R KF 3R 3R 4R HF F KF
Wimbledon - 2R 2R 1R 4R 2R 3R 3R 4R 4R KF KF 2R
US Open - 1R 1R 3R 3R HF 3R 2R 4R 4R HF KF
ATP World Tour Finals
ATP World Tour Finals - - - - - F - - G HF G G
ATP Masters 1000
Indian Wells - 1R 1R 3R 2R KF 3R 4R 2R 2R 3R 2R -
Miami - 1R 1R HF HF 4R 2R 4R 4R KF KF F 4R
Monte Carlo - 1R - KF KF KF KF 3R HF F 2R - HF
Rome - 2R 3R HF 1R 1R 2R 1R F - HF KF KF
Hamburg - 1R KF 1R KF KF 3R - geen Masters 1000
Madrid - 2R 1R KF 2R 2R 2R 2R HF KF KF KF HF
Montréal/Toronto - - 2R 2R 1R 2R 3R 2R 1R - - 2R KF
Cincinnati - - 1R 2R KF KF 2R 3R 3R 3R 2R 3R F
Sjanghai geen Masters 1000 2R 3R F - 3R
Parijs - - 1R KF 2R KF 2R - 3R KF W F
Olympische Spelen
Olympische Spelen g.t. - geen toernooi 1R geen toernooi 3R g.t.
Statistieken
Totaal aantal titels 1 0 0 0 1 3 2 0 2 2 7 2
Eindejaarsranking 59 71 48 15 14 5 12 17 7 5 5 3

N.B. "g.t." = geen toernooi / "l.c." = lagere categorie / "G" = groepsfase

Prestatietabel dubbelspel (grand slam)[bewerken]

Toernooi 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 Carrière winst-verlies
Grandslamtoernooien
Australian Open 1R 1R 3R 2R - - 1R - - - 3-5
Roland Garros 1R 1R 1R 1R - - 2R - - - 1-5
Wimbledon 1R 1R 1R 1R - - 1R - - - 0-5
US Open 1R 2R 1R 2R - - - - - - 2-4
Winst-verlies 0-4 1-4 2-4 2-4 0-0 0-0 1-3 0-0 0-0 0-0 6-19
ATP World Tour Finals
ATP World Tour Finals - - - - - - - - - 0-0
Olympische Spelen
Olympische Spelen g.t. - geen toernooi 2R geen toernooi HF 4-3
Statistieken
Totaal aantal titels 0 0 2 0 0 0 0 0 0 0 2
Eindejaarsranking 146 166 43 139 268 295 88 215 544 n.v.t.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Servië boven op Australian Open op knack.be, 23 januari 2008.
  2. Rafael Nadal wint vierde keer op rij in Barcelona op knack.be, 4 mei 2008.
  3. US Open - David Ferrer en James Blake mogen inpakken op knack.be, 31 augustus 2008.
  4. Djokovic wint ATP-toernooi in Dubai op knack.be, 28 februari 2009.
  5. (en) Ferrer Wins Battle Of Davids, Clinches 10th Title op atpworldtour.com, 15 januari 2011.
  6. (en) Ferrer Clinches Back-To-Back Titles op atpworldtour.com, 26 februari 2011.
  7. (en) Nadal Extends Monte-Carlo Reign op atpworldtour.com, 17 april 2011.
  8. (en) Nadal Clinches Sixth Barcelona Crown op atpworldtour.com, 24 april 2011.
  9. (en) Soderling Wins Second Bastad Title op atpworldtour.com, 17 juli 2011.