Novak Đoković

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Novak Đoković
Đoković tijdens de Australian Open 2011
Đoković tijdens de Australian Open 2011
Persoonlijke informatie
Bijnaam Nole, Djoker
Nationaliteit Vlag van Servië Servische
Geboorteplaats Belgrado, Joegoslavië
Woonplaats Monte Carlo, Monaco
Geboortedatum 22 mei 1987
Lengte 1,88 m
Gewicht 80 kg
Profdebuut 2003
Slaghand rechts (dubbelhandige backhand)
Totaal prijzengeld $ 65,332,655
Coach Boris Becker
Profiel (en) ATP-site
Enkelspel
Winst-verliesbalans 580 – 136
Titels 45
Hoogste positie 1 (4 juli 2011)
Huidige positie 1 (7 juli 2014)
ATP World Tour Finals Winnaar (2008, 2012, 2013)
Olympische ringen Olympische Spelen Brons Brons (2008)
Grandslamresultaten
Vlag van Australië Australian Open Winnaar (2008, 2011, 2012, 2013)
Vlag van Frankrijk Roland Garros Finale (2012, 2014)
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon Winnaar (2011, 2014)
Vlag van Verenigde Staten US Open Winnaar (2011)
Dubbelspel
Winst-verliesbalans 33 - 48
Titels 1
Hoogste positie 114e (30 november 2009)
Olympische ringen Olympische Spelen 1e ronde (2008)
Grandslamresultaten
Vlag van Australië Australian Open 1e ronde (2006, 2007)
Vlag van Frankrijk Roland Garros 1e ronde (2006)
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon 2e ronde (2006)
Vlag van Verenigde Staten US Open 1e ronde (2006)
Laatst bijgewerkt op: 7 jul 2014
Portaal  Portaalicoon   Tennis

Novak Đoković, ook vaak gespeld als Djokovic (Servisch: Новак Ђоковић) (Belgrado, 22 mei 1987) is een Servisch proftennisser die momenteel de nummer 1 van de wereld is in de ATP Rankings. Đoković won tot dusver 7 Grand Slam toernooien uit 14 gespeelde finales: de Australian Open 2008, 2011, 2012 en 2013, de US Open 2011 en Wimbledon 2011 en 2014. Ook won hij drie keer de ATP World Tour Finals (2008, 2012, 2013) en 19 Masters series-toernooien. Hij sloot 2011 en 2012 af als de nummer 1 van de wereld.

Jeugd[bewerken]

Đoković begon met tennissen toen hij vier jaar oud was en op zijn twaalfde mocht hij naar Nikola Pilic Academy voor tennis in München. Hierdoor spreekt hij naast Servisch ook vloeiend Duits en Engels.

Carrière[bewerken]

2006[bewerken]

In 2006 steeg hij door zijn grootse vorm op de ranglijst. Hij startte het jaar als 78e, maar mede door het bereiken van de kwartfinale op Roland Garros en de 4e ronde op Wimbledon, vond hij zichzelf terug in de top 40. Drie weken na het succes op Wimbledon won hij zijn eerste proftitel, in Amersfoort versloeg hij Nicolás Massú in de finale. Hij verloor geen enkele set in dit toernooi. Zijn 2e titel in zijn carrière won hij in Metz. Deze overwinningen brachten hem naar een plaats bij de beste 20 van de wereld. Tijdens de US Open kwam hij niet verder dan de derde ronde, daar werd hij uitgeschakeld door Lleyton Hewitt met 6-3, 6-1, 6-2.

2007[bewerken]

Ðoković behaalde zijn 3e titel in Adelaide aan het begin van het nieuwe jaar. Tijdens de Australian Open kwam hij titelhouder Roger Federer tegen in de vierde ronde, door hem werd Ðoković uitgeschakeld. Op 1 april 2007 won hij zijn eerste ATP Masterstoernooi in Miami. Đoković beste Grand Slam prestatie in 2007 was het bereiken van de halve finale in zowel Parijs (Roland Garros), als de plek bij de beste vier op Wimbledon, waar hij na een 5 uur durende wedstrijd won van de Cyprioot Marcos Baghdatis, maar in de halve finale tegen Nadal op moest geven vanwege een rugblessure. In augustus wist Ðoković zijn tweede ATP Masters Series-toernooi te winnen, ditmaal was dat Montréal. In de US Open haalde hij de finale, waar hij uiteindelijk nipt verloor van titelverdediger Roger Federer.

2008[bewerken]

Zijn beste prestatie in Melbourne kwam in 2008. Op de nieuwe ondergrond van het Australische tennistoernooi was de Serviër onverslaanbaar. Hij versloeg onder andere Lleyton Hewitt, David Ferrer en topfavoriet Roger Federer. Toch was hij niet de sensatie, zijn opponent in de finale, Jo-Wilfried Tsonga wist als ongeplaatste speler onder andere Rafael Nadal, Andy Murray, Richard Gasquet en Michail Joezjny naar huis te sturen. In de finale klopte hij de Fransman in 4 sets met 4-6, 6-4, 6-3, 7-62. Hiermee won hij zijn eerste grand-slamtitel. Op Wimbledon verloor Đoković in de tweede ronde. Hierin moest hij zijn meerdere erkennen in Marat Safin, hij won in 3 sets.

2010[bewerken]

Đoković begon het seizoen 2010 met het behalen van de kwartfinale op de Australian Open, alwaar hij verloor van Jo-Wilfried Tsonga.

Begin februari deed Ðoković mee aan het ATP-toernooi van Rotterdam. Hij behaalde de halve finale waarin hij verloor van Michail Joezjny. In maart speelde Ðoković twee Masters-toernooien. Op het ATP-toernooi van Indian Wells verloor hij in de 4e ronde van de latere winnaar Ivan Ljubičić en op het ATP-toernooi van Miami verloor hij al in de eerst ronde van de Belg Olivier Rochus.

Op Roland Garros 2010 bereikte Ðoković de kwartfinale waarin hij verloor van Jürgen Melzer in een vijfsetter.

Op Wimbledon haalde hij de halve finale. Hij verloor van Tomáš Berdych met 3-6, 6-7, 3-6.

Op de US Open haalde Ðoković de finale waarin hij verloor van de nummer 1, Rafael Nadal, in 4 sets, 6-4 5-7 6-4 6-2.

In 2010 won hij samen met zijn landgenoten de Davis Cup, hij had een belangrijk aandeel in de overwinning door zeven enkelspelen te winnen waaronder twee in de finale. De finale werd gewonnen met 3-2 van Frankrijk. Hij gaf aan dat de Davis Cup-overwinning een belangrijke mentale ondersteuning was voor het machtsvertoon waartoe hij in 2011 in staat bleek.

2011[bewerken]

In 2011 was de dominantie van Đoković zo groot, dat zijn seizoen meegenomen werd in discussies over de meest dominante tennisseizoenen ooit.[1] Zo begon hij het jaar met 41 winstpartijen op rij, slechts één minder dan John McEnroe in 1984.[2] Hij won een recordaantal van 5 Masters series toernooien in één seizoen (Indian Wells, Miami, Madrid, Rome en de Canadian Open) en had op het eind van het jaar een balans van 10-1 tegen zijn grootste rivalen, Roger Federer en Rafael Nadal. Op 30-01-2011 won Đoković voor de tweede keer in zijn loopbaan de Australian Open. In de finale versloeg hij Andy Murray in drie sets met 6-4, 6-2, 6-3. In de halve finale van Roland Garros maakte Roger Federer een einde aan de zegereeks van Ðoković in 2011 (41 wedstrijden ongeslagen). Federer won de wedstrijd in 4 sets met 7-6(5), 6-3, 3-6, 7-6(5). Op 3 juli 2011 won de Serviër zijn eerste Wimbledon titel, door in de finale met 4-6, 1-6, 6-1 en 3-6, tweevoudig Wimbledon-winnaar (2008, 2010) Rafael Nadal, te verslaan.

Met het bereiken van de finale verzekerde hij zich van de eerste plaats op de wereldranglijst per 4 juli 2011.

Op het US Open leek Đoković, net als in Parijs, te stranden in de halve finale tegen Roger Federer. Ondanks een achterstand van twee sets tegen nul en twee matchpoints voor Federer in de vijfde set wist de Serviër de wedstrijd toch te winnen. Het eerste matchpoint werd weggewerkt met een magistrale forehand, die in allerlei sportjaaroverzichten werd opgenomen.[3] In de finale op 12-09-2011 versloeg hij vervolgens titelverdediger Rafael Nadal in vier sets, 6-2 6-4 6-7(3) 6-1, en won daarmee zijn eerste titel op Flushing Meadows.

2012[bewerken]

Op de Australian Open veroverde Đoković de titel. Hiermee schaarde hij zich in het gezelschap van Rod Laver, Pete Sampras, Roger Federer en Rafael Nadal als spelers die in de open era drie achtereenvolgende Grand Slam-titels wonnen. In de halve finale versloeg hij eerst Andy Murray in 4 uur en 50 minuten (6-3, 3-6, 6-7, 6-1, 7-5). De finale werd de langste Grand Slam-finale in de open era met 5 uur en 53 minuten. Rafael Nadal werd uiteindelijk verslagen met 5-7, 6-4, 6-2, 65-7, 7-5, waarmee Đoković voor de zevende achtereenvolgende maal een finale van Nadal won. In maart won Đoković het Masters-toernooi van Miami voor de derde maal (winst tegen Andy Murray in de finale), waarmee hij met elf Masters series-titels op gelijke hoogte kwam met Pete Sampras. In de finale van Monte Carlo verloor hij van Rafael Nadal (na zeven achtereenvolgende finale-overwinningen tegen hem): 3-6, 1-6. Op Roland Garros won hij, ondanks vier wedstrijdpunten tegen zich, van de thuisspelende Jo-Wilfried Tsonga in de kwartfinale. Na een zege op Roger Federer in de halve finale lukte het Đoković in de finale niet om de derde speler in de geschiedenis te worden (en de eerste sinds Rod Laver in 1969) die alle vier Grand Slam-titels achter elkaar gewonnen heeft. Rafael Nadal was opnieuw de tegenstander, maar ditmaal won de Spanjaard: 4-6, 3-6, 6-2, 5-7. Op Wimbledon verloor Đoković in de halve finale van Federer (3-6, 6-3, 4-6, 3-6). Doordat Federer vervolgens ook het toernooi won, verloor Đoković na 53 weken de nummer 1 positie, aan de Zwitser.

Đoković kende een goed Noord-Amerikaans hardcourtseizoen. Hij pakte een derde titel op het ATP-toernooi van Montréal/Toronto en behaalde een finaleplaats op het ATP-toernooi van Cincinnati (verlies tegen Federer). Hij won en passant de (door de Olympische Zomerspelen gedevalueerde) US Open series, met flinke geldbonus.[4].De US Open verliep tot aan de finale uitstekend voor Đoković. Hij verloor tot aan de finale slechts 1 set, en stuurde in de kwartfinale een zeer sterk spelende Juan Martin del Potro toch in straight sets naar huis. In de finale van bijna vijf uur bleek Andy Murray in vijf sets uiteindelijk te sterk: 6-7 (10), 5-7, 6-2, 6-3, 2-6. Na een maand pauze won Đoković het ATP-toernooi van Peking (finale tegen Tsonga, 7-6, 6-3) en het ATP-toernooi van Shanghai (finale tegen Murray, 5-7, 7-6 (11), 6-3) [5]. De winst tegen Murray was opvallend. Đoković kwam in de tweede set terug van een 4-5, 0-30 achterstand en wist in de tiebreak ook nog vijf matchpoints weg te werken. Đoković boekte zijn dertiende zege in een toernooi uit de Masters series en is de eerste speler die minimaal zeven van de negen huidige toernooien uit de reeks won. Op 5 november werd Đoković weer eerste. Đoković sloot het jaar af met de winst op de World tour finals. Hij bleef ongeslagen in poulewedstrijden tegen Jo-Wilfried Tsonga (7-6, 6-3), Andy Murray (4-6, 6-3, 7-5) en Tomas Berdych (6-2, 7-6). Vervolgens won hij de halve finale van Juan Martin del Potro (4-6, 6-3, 6-2) en tenslotte de finale van Roger Federer (7-6, 7-5) [6]. Đoković sluit het jaar af met een balans van 75-12, bijna 10 miljoen euro aan prijzengeld en als nummer 1 van de wereld.

2013[bewerken]

Met zijn vierde winst op de Australian Open (en zijn derde achtereenvolgende titel, een unicum voor de Open era) begon Đoković het jaar goed. In de vierde ronde kroop hij nog in een enerverende wedstrijd van ruim 5 uur door het oog van de naald tegen de Zwitser Stanislas Wawrinka: 1-6, 7-5, 6-4, 6-7, 12-10. In de finale versloeg hij Andy Murray met 6-7, 7-6, 6-3, 6-2. Ook op het ATP-toernooi van Dubai was er winst. In de halve finale van de Indian Wells-masters verloor Đoković na 22 wedstrijden weer een partij tegen Juan Martin del Potro: 6-4, 4-6, 4-6. Op de Miami-masters verloor hij vervolgens vrij kansloos van de Duitse veteraan Tommy Haas: 2-6, 4-6. Tijdens de Davis Cup-wedstrijd in en tegen de Verenigde Staten won Đoković zijn beide enkelpartijen tegen Isner en Querrey, waardoor Servië de wedstrijd ook won, maar hield er zelf een enkelblessure aan over.

Deze bleek echter niet al te ernstig en Đoković kwam op de Monte Carlo masters zeer sterk terug. Na zich eerst nog wat moeizaam in het toernooi te hebben gespeeld, liet hij in de finale zijn allerbeste graveltennis zien en versloeg de achtvoudig titelverdediger Nadal: 6-2, 7-6. Op Roland Garros kwam Đoković in de halve finale uit tegen Rafael Nadal. Nadal trok echter aan het langste eind en Đoković verloor, na 4.37 uur, de heroïsche wedstrijd met 4-6, 6-3, 1-6, 7-6, 7-9, waarna Nadal het toernooi voor de achtste keer in negen jaar won. Op Wimbledon kwam hij met uitstekend spel en zonder setverlies in de halve finale. Hierin was hij in ruim 4,5 uur te sterk voor de Argentijn Juan Martin del Potro: 7-5, 4-6, 7-6, 6-7, 6-3. De wedstrijd was niet alleen de langste halve finale in de geschiedenis van Wimbledon, maar werd ook gezien als een wedstrijd van een ongekend hoog niveau en één van de mooiste in de geschiedenis.[7][8] In de finale moest hij het onderspit delven tegen Murray: 4-6, 5-7, 4-6.

Đoković verloor op de Masterstoernooien van Montreal en Cincinnati voortijdig. In Montreal in de halve finale van Nadal (4-6, 6-3, 6-7) en in Cincinnati in de kwartfinale van John Isner (6-7, 6-3, 5-7). Op de US Open bereikte hij voor de veertiende maal op rij de halve finale van een grandslamtoernooi. Hij won hierin in vijf sets moeizaam van Wawrinka. Vervolgens speelde hij zijn twaalfde Grand Slam-finale en verloor voor de zesde maal, opnieuw van Nadal: 2-6, 6-3, 4-6, 1-6. In oktober verloor hij op het toernooi van Peking de nummer 1-positie van Nadal, maar vond enige troost in een overwinning in de finale op de Spanjaard: 6-3, 6-4.

Novak Đoković won op 13 oktober het Masterstoernooi van Shanghai. In de finale versloeg hij Del Potro in drie sets (6-1 3-6 7-6). Daarna schreef hij een week later ook het Masterstoernooi van Parijs op zijn naam. Dit keer werd de Spanjaard David Ferrer in de finale verslagen. Ook was er tijdens het Masterstoernooi van Parijs een grote naam aanwezig in het publiek. Đoković had de stervoetballer van Paris Saint Germain de baan opgeroepen nadat hij een dag eerder Roger Federer in de halve finale had verslagen. Dit tot grote vreugde van het publiek. Zlatan Ibrahimovic en Novak Đoković wisselden een paar slagen uit en schoten een paar ballen met de voet naar elkaar toe. Een week na het Masterstoernooi van Parijs schreef Đoković ook de ATP World Tour Finals (het officieuze WK) op zijn naam door Rafael Nadal kansloos te laten in de finale (6-3, 6-4).

2014[bewerken]

Đoković wees Boris Becker aan als hoofdcoach. Op de Australian Open verloor hij in de kwartfinale, na de eerste vier ronden probleemloos te zijn doorgekomen, van de Zwitser Wawrinka: 6-2, 3-6. 2-6, 6-3, 7-9. Met de nederlaag (op de Australian en US Open van 2013 was hij nog in vijf sets tegen Wawrinka ontsnapt) kwam er een eind aan een aantal zegereeksen van de Serviër: hij was 28 wedstrijden op rij ongeslagen, 25 wedstrijden op rij ongeslagen op de Australian Open, 14 wedstrijden op rij ongeslagen tegen Wawrinka en had in 14 opeenvolgende Grandslamtoernooien minimaal de halve finale bereikt [9] [10].

In het voorjaar werd Djokovic de enige speler naast Federer die de dubbel Indian Wells-Miami voor een tweede keer wist te veroveren. In de finale van Indian Wells versloeg hij Federer na een achterstand met 3-6, 6-3, 7-6 en in de finale van Miami boekte hij voor de derde maal op rij een relatief eenvoudige zege op Nadal: 6-3, 6-3. Met zijn 17e en 18e Masters series-titel passeerde hij bovendien Andre Agassi met 17. Tijdens de Masters van Monte Carlo raakte hij geblesseerd aan zijn pols in de halve finale. Hij verloor de partij en trok zich vervolgens terug van de Madrid Masters. Op de Rome masters was hij wel weer aanwezig en won de finale van Nadal: 4-6, 6-3, 6-3. Dezelfde Nadal kwam hij weer tegen op Roland Garros, in de finale verloor Djokovic met 2-6, 6-3, 4-6, 1-6. Weer voorkwam Nadal daarmee dus dat de droom van een 'Career slam' in Parijs voor Djokovic uitkwam. Op Wimbledon drong Djokovic (na een lange viersetter tegen de Bulgaar Grigor Dimitrov in de halve finale overleefd te hebben) door tot de finale. In een klassieker versloeg de Serviër daarin Roger Federer, die zijn negende Wimbledonfinale speelde. Het werd 6-7, 6-4, 7-6, 5-7, 6-4 in wedstrijd van zeer hoog niveau. Djokovic toonde veerkracht door, nadat Federer een 5-2 achterstand in de vierde set had omgebogen naar setwinst, toch nog de winst uit het vuur te slepen.

Prijzen en onderscheidingen[bewerken]

  • 2006 - ATP Most Improved Player (ATP Meest verbeterde speler)
  • 2007 - ATP Most Improved Player (ATP Meest verbeterde speler)
  • 2011 - ATP Player of the Year (ATP Speler van het jaar)
  • 2012 - ATP Player of the Year (ATP Speler van het jaar)

Palmares[bewerken]

Enkelspel[bewerken]

Nr. Datum Toernooi Ondergrond Tegenstander in finale Score
Gewonnen finales
1. 23 juli 2006 Vlag van Nederland ATP Amersfoort Gravel Vlag van Chili Nicolás Massú 7-6, 6-4 Details
2. 8 oktober 2006 Vlag van Frankrijk ATP Metz Hardcourt Vlag van Oostenrijk Jürgen Melzer 4-6, 6-3, 6-2 Details
3. 7 januari 2007 Vlag van Australië ATP Adelaide Hardcourt Vlag van Australië Chris Guccione 6-3, 6-7, 6-4 Details
4. 1 april 2007 Vlag van Verenigde Staten ATP Miami Hardcourt Vlag van Argentinië Guillermo Cañas 6-3, 6-2, 6-4 Details
5. 6 mei 2007 Vlag van Portugal ATP Estoril Gravel Vlag van Frankrijk Richard Gasquet 7-6, 0-6, 6-1 Details
6. 12 augustus 2007 Vlag van Canada ATP Montréal Hardcourt Vlag van Zwitserland Roger Federer 7-6, 2-6, 7-6 Details
7. 14 oktober 2007 Vlag van Oostenrijk ATP Wenen Hardcourt Vlag van Zwitserland Stanislas Wawrinka 6-4, 6-0 Details
8. 27 januari 2008 Vlag van Australië Australian Open Hardcourt Vlag van Frankrijk Jo-Wilfried Tsonga 4-6, 6-4, 6-3, 7-6 Details
9. 23 maart 2008 Vlag van Verenigde Staten ATP Indian Wells Hardcourt Vlag van Verenigde Staten Mardy Fish 6-2, 5-7, 6-3 Details
10. 11 mei 2008 Vlag van Italië ATP Rome Gravel Vlag van Zwitserland Stanislas Wawrinka 4-6, 6-3, 6-3 Details
11. 16 november 2008 Vlag van China Tennis Masters Cup Hardcourt Vlag van Rusland Nikolaj Davydenko 6-1, 7-5 Details
12. 1 maart 2009 Vlag van Verenigde Arabische Emiraten ATP Dubai Hardcourt Vlag van Spanje David Ferrer 7-5, 6-3 Details
13. 10 mei 2009 Vlag van Servië ATP Belgrado Gravel Vlag van Polen Łukasz Kubot 6-3, 7-6 Details
14. 11 oktober 2009 Vlag van China ATP Peking Hardcourt Vlag van Kroatië Marin Čilić 6-2, 7-6 Details
15. 8 november 2009 Vlag van Zwitserland ATP Bazel Hardcourt Vlag van Zwitserland Roger Federer 6-4, 4-6, 6-2 Details
16. 15 november 2009 Vlag van Frankrijk ATP Parijs Hardcourt Vlag van Frankrijk Gaël Monfils 6-2, 5-7, 7-6 Details
17. 28 februari 2010 Vlag van Verenigde Arabische Emiraten ATP Dubai (2) Hardcourt Vlag van Rusland Michail Joezjny 7-5, 5-7, 6-3 Details
18. 10 oktober 2010 Vlag van China ATP Peking (2) Hardcourt Vlag van Spanje David Ferrer 6-2, 6-4 Details
19. 30 januari 2011 Vlag van Australië Australian Open (2) Hardcourt Vlag van Verenigd Koninkrijk Andy Murray 6-4, 6-2, 6-3 Details
20. 26 februari 2011 Vlag van Verenigde Arabische Emiraten ATP Dubai (3) Hardcourt Vlag van Zwitserland Roger Federer 6-3, 6-3 Details
21. 20 maart 2011 Vlag van Verenigde Staten ATP Indian Wells (2) Hardcourt Vlag van Spanje Rafael Nadal 4-6, 6-3, 6-2 Details
22. 3 april 2011 Vlag van Verenigde Staten ATP Miami (2) Hardcourt Vlag van Spanje Rafael Nadal 4-6, 6-3, 7-6 Details
23. 1 mei 2011 Vlag van Servië ATP Belgrado (2) Gravel Vlag van Spanje Feliciano López 7-6, 6-2 Details
24. 8 mei 2011 Vlag van Spanje ATP Madrid Gravel Vlag van Spanje Rafael Nadal 7-5, 6-4 Details
25. 15 mei 2011 Vlag van Italië ATP Rome (2) Gravel Vlag van Spanje Rafael Nadal 6-4, 6-4 Details
26. 3 juli 2011 Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon Gras Vlag van Spanje Rafael Nadal 6-4, 6-1, 1-6, 6-3 Details
27. 14 augustus 2011 Vlag van Canada ATP Montréal (2) Hardcourt Vlag van Verenigde Staten Mardy Fish 6-2, 3-6, 6-4 Details
28. 12 september 2011 Vlag van Verenigde Staten US Open Hardcourt Vlag van Spanje Rafael Nadal 6-2, 6-4, 6-7, 6-1 Details
29. 29 januari 2012 Vlag van Australië Australian Open (3) Hardcourt Vlag van Spanje Rafael Nadal 5-7, 6-4, 6-2, 6-7(5), 7-5 Details
30. 1 april 2012 Vlag van Verenigde Staten ATP Miami (3) Hardcourt Vlag van Verenigd Koninkrijk Andy Murray 6-1, 7-6(4) Details
31. 5 augustus 2012 Vlag van Canada ATP Toronto (3) Hardcourt Vlag van Frankrijk Richard Gasquet 6-3, 6-2 Details
32. 7 oktober 2012 Vlag van China ATP Peking (3) Hardcourt Vlag van Frankrijk Jo-Wilfried Tsonga 7-6, 6-3 Details
33. 14 oktober 2012 Vlag van China ATP Shanghai Hardcourt Vlag van Verenigd Koninkrijk Andy Murray 5-7, 7-6 (11), 6-3 Details
34. 13 november 2012 Vlag van Verenigd Koninkrijk ATP World Tour Finals (2) Hardcourt (i) Vlag van Zwitserland Roger Federer 7-6 (6), 7-5 Details
35. 27 januari 2013 Vlag van Australië Australian Open (4) Hardcourt Vlag van Verenigd Koninkrijk Andy Murray 6-7, 7-6, 6-3, 6-2 Details
36. 2 maart 2013 Vlag van Verenigde Arabische Emiraten ATP Dubai (4) Hardcourt Vlag van Tsjechië Tomáš Berdych 7-5, 6-3 Details
37. 21 april 2013 Vlag van Monaco ATP Monte Carlo Gravel Vlag van Spanje Rafael Nadal 6-2, 7-6 Details
38. 6 oktober 2013 Vlag van China ATP Peking (4) Hardcourt Vlag van Spanje Rafael Nadal 6-3, 6-4 Details
39. 13 oktober 2013 Vlag van China ATP Shanghai (2) Hardcourt Vlag van Argentinië Juan Martín del Potro 6-1, 3-6, 7-6 Details
40. 3 november 2013 Vlag van Frankrijk ATP Parijs (2) Hardcourt Vlag van Spanje David Ferrer 7-5, 7-5 Details
41. 11 november 2013 Vlag van Verenigd Koninkrijk ATP World Tour Finals (3) Hardcourt (i) Vlag van Spanje Rafael Nadal 6-3, 6-4 Details
42. 16 maart 2014 Vlag van Verenigde Staten ATP Indian Wells (3) Hardcourt Vlag van Zwitserland Roger Federer 3-6, 6-3, 7-6 Details
43. 30 maart 2014 Vlag van Verenigde Staten ATP Miami (4) Hardcourt Vlag van Spanje Rafael Nadal 6-3. 6-3 Details
44. 18 mei 2014 Vlag van Italië ATP Rome (3) Gravel Vlag van Spanje Rafael Nadal 4-6, 6-3, 6-3 Details
45. 6 juli 2014 Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon (2) Gras Vlag van Zwitserland Roger Federer 6-7, 6-4, 7-6, 5-7, 6-4 Details
Verloren finales
1. 30 juli 2006 Vlag van Kroatië ATP Umag Gravel Vlag van Zwitserland Stanislas Wawrinka 6-6 opgave Details
2. 18 maart 2007 Vlag van Verenigde Staten ATP Indian Wells Hardcourt Vlag van Spanje Rafael Nadal 2-6, 5-7 Details
3. 9 september 2007 Vlag van Verenigde Staten US Open Hardcourt Vlag van Zwitserland Roger Federer 6-7, 6-7, 4-6 Details
4. 15 juni 2008 Vlag van Verenigd Koninkrijk ATP Londen Gras Vlag van Spanje Rafael Nadal 6-7, 5-7 Details
5. 3 augustus 2008 Vlag van Verenigde Staten ATP Cincinnati Hardcourt Vlag van Verenigd Koninkrijk Andy Murray 6-7, 6-7 Details
6. 28 september 2008 Vlag van Thailand ATP Bangkok Hardcourt Vlag van Frankrijk Jo-Wilfried Tsonga 6-7, 4-6 Details
7. 5 april 2009 Vlag van Verenigde Staten ATP Miami Hardcourt Vlag van Verenigd Koninkrijk Andy Murray 2-6, 5-7 Details
8. 19 april 2009 Vlag van Monaco ATP Monte Carlo Gravel Vlag van Spanje Rafael Nadal 3-6, 6-2, 1-6 Details
9. 3 mei 2009 Vlag van Italië ATP Rome Gravel Vlag van Spanje Rafael Nadal 6-7, 2-6 Details
10. 14 juni 2009 Vlag van Duitsland ATP Halle Gras Vlag van Duitsland Tommy Haas 3-6, 7-6, 1-6 Details
11. 23 augustus 2009 Vlag van Verenigde Staten ATP Cincinnati Hardcourt Vlag van Zwitserland Roger Federer 1-6, 5-7 Details
12. 13 september 2010 Vlag van Verenigde Staten US Open Hardcourt Vlag van Spanje Rafael Nadal 4-6, 7-5, 4-6, 2-6 Details
13. 7 november 2010 Vlag van Zwitserland ATP Bazel Hardcourt (i) Vlag van Zwitserland Roger Federer 4–6, 6–3, 1–6 Details
14. 21 augustus 2011 Vlag van Verenigde Staten ATP Cincinnati Hardcourt Vlag van Verenigd Koninkrijk Andy Murray 4-6, 0-3 Details
15. 22 april 2012 Vlag van Monaco ATP Monte Carlo Gravel Vlag van Spanje Rafael Nadal 3–6, 1–6 Details
16. 21 mei 2012 Vlag van Italië ATP Rome Gravel Vlag van Spanje Rafael Nadal 5-7, 3-6 Details
17. 11 juni 2012 Vlag van Frankrijk Roland Garros Gravel Vlag van Spanje Rafael Nadal 4-6, 3-6, 6-2, 5-7 Details
18. 19 augustus 2012 Vlag van Verenigde Staten ATP Cincinnati Hardcourt Vlag van Zwitserland Roger Federer 0-6, 6-7 Details
19. 10 september 2012 Vlag van Verenigde Staten US Open Hardcourt Vlag van Verenigd Koninkrijk Andy Murray 6–7(10–12), 5–7, 6–2, 6–3, 2–6 Details
20. 7 juli 2013 Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon Gras Vlag van Verenigd Koninkrijk Andy Murray 4-6, 5-7, 4-6 Details
21. 9 september 2013 Vlag van Verenigde Staten US Open Hardcourt Vlag van Spanje Rafael Nadal 2-6, 6-3, 4-6, 1-6 Details
Gewonnen challengers
1. 17 mei 2004 Vlag van Hongarije Boedapest Gravel Vlag van Italië Daniele Bracciali 6-1, 6-2
2. 1 november 2004 Vlag van Duitsland Aken Tapijt Vlag van Duitsland Lars Burgsmuller 6-4, 3-6, 6-4
3. 9 mei 2005 Vlag van Italië San Remo Gravel Vlag van Italië Francesco Aldi 6-3, 7-6

Dubbelspel[bewerken]

Nr. Datum Toernooi Ondergrond Partner Tegenstanders in finale Score Details
Gewonnen finales herendubbel
1. 13 juni 2010 Vlag van Verenigd Koninkrijk ATP Londen Gras Vlag van Israël Jonathan Erlich Vlag van Slowakije Karol Beck
Vlag van Tsjechië David Skoch
6-7, 6-2, [10-3] Details
Verloren finales herendubbels
1. 7 januari 2007 Vlag van Australië ATP Adelaide Hardcourt Vlag van Tsjechië Radek Štěpánek Vlag van Zuid-Afrika Wesley Moodie
Vlag van Australië Todd Perry
4-6, 6-3, 13-15 Details

Prestatietabel enkelspel[bewerken]

Deze gegevens zijn bijgewerkt tot en met 7 juli 2014.

Toernooien 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 Carrière SR Carrière winst-verlies
Grand Slam Toernooien
Australian Open - 1R 1R 4R W KF KF W W W KF 4 / 10 43-6
Roland Garros - 2R KF HF HF 3R KF HF F HF F 0 / 10 42-10
Wimbledon - 3R 4R HF 2R KF HF W HF F W 2 / 10 45-7
US Open - 3R 3R F HF HF F W F F 1 / 9 45-8
Grandslam winst-verlies 0-0 5-4 9-4 19-4 18-3 15-4 19-4 26-1 24-3 25-3 17-2 7 / 39 171-31
Tennis Masters Cup
ATP World Tour Finals - - - G W G HF G W W 3 / 7 20-8
ATP Masters 1000
Indian Wells - - 1R F W KF 4R W HF HF W 3 / 9 36-6
Miami - - 2R W 2R F 2R W W 4R W 4 / 9 30-5
Monte Carlo - - 1R 3R HF F HF - F W HF 1 / 8 23-7
Hamburg/Madrid - - 2R KF HF HF - W KF 2R - 1 / 7 12-6
Rome - - - KF W F KF W F KF W 3 / 8 29-5
Montreal/Toronto - - - W KF KF HF W W HF 3R 3 / 7 26-5
Cincinnati - 1R 2R 2R F F KF F F KF 3R 0 / 9 21-9
Madrid/Shanghai - - KF HF 3R HF HF - W W 2 / 7 26-5
Parijs - 3R 2R 2R 3R W 3R KF 2R W 2 / 9 16-7
ATP Masters 500
Dubai - - - KF HF W W W HF W HF 4 / 8 30-3
Peking - - - - - W W - W W 4 / 4 19-0
Bazel - - - - - W F HF - - 1 / 3 12-2
ATP Masters 250
Serbia Open - - - - - W KF W - - 2 / 3 8-1
Olympische Spelen
Olympische Spelen - geen toernooi HF geen toernooi HF geen toernooi 0 / 2 9-3
Statistieken
Totaal aantal titels 0 0 2 5 4 5 2 10 6 7 4 n.v.t. 45
Totaal winst-verlies 2-3 11-11 40-18 68-19 64-17 76-18 61-18 70-6 75-12 74-9 38-5 n.v.t. 578-136
Eindejaarsranking 186 78 16 3 3 3 3 1 1 2 n.v.t. n.v.t.
ATP ranking n.v.t. n.v.t. n.v.t. n.v.t. n.v.t. 8,310 6,240 13,675 12,920 12,260 n.v.t. n.v.t.

Prestatietabel dubbelspel[bewerken]

Toernooi 2006 2007
Australian Open 1R 1R
Roland Garros 1R -
Wimbledon 2R -
US Open 1R -

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties