Fernando Verdasco

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Fernando Verdasco
Fernando Verdasco op Wimbledon in 2009
Fernando Verdasco op Wimbledon in 2009
Persoonlijke informatie
Bijnaam Invynara, Fer, Nando
Nationaliteit Vlag van Spanje Spaanse
Geboorteplaats Vlag van Spanje Madrid, Spanje
Woonplaats Vlag van Spanje Madrid, Spanje
Geboortedatum 15 november 1983
Lengte 188 cm
Gewicht 88 kg
Profdebuut 2001
Slaghand links (dubbelhandige backhand)
Totaal prijzengeld $ 8.111.567
Coach Ignacio Truyol
Jose Verdasco
Profiel (en) ATP-site
Enkelspel
Winst-verliesbalans 352-243
Titels 5
Hoogste positie 7e (20 april 2009)
Huidige positie 24 (3 februari 2013)
ATP World Tour Finals Groepsfase (2009)
Olympische ringen Olympische Spelen 1ste ronde (2012)
Grandslamresultaten
Vlag van Australië Australian Open Halve finale (2009)
Vlag van Frankrijk Roland Garros 4e ronde (2007-2010)
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon 4e ronde (2006, 2008-2009)
Vlag van Verenigde Staten US Open Kwartfinale (2009-2010)
Dubbelspel
Winst-verliesbalans 104-112
Titels 5
Hoogste positie 25e (28 januari 2013)
Huidige positie 25e (3 februari 2013)
Grandslamresultaten
Vlag van Australië Australian Open Kwartfinale (2009, 2013)
Vlag van Frankrijk Roland Garros 2e ronde (2007)
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon 3e ronde (2008)
Vlag van Verenigde Staten US Open Kwartfinale (2004, 2008)
Laatst bijgewerkt op: 3 februari 2013
Portaal  Portaalicoon   Tennis

Fernando Verdasco Carmona (Madrid, 15 november 1983) is een Spaans tennisser. Hij is prof sinds 2001. Hij kwam in 2003 voor het eerst de top 100 en in 2004 voor het eerst de top 50 binnen. In 2009 bereikte hij voor het eerst de top 10. Zijn hoogste plaats op de ATP-ranglijst is de 7e, die hij behaalde op 20 april 2009.

Verdasco begon op zijn vierde te tennissen op het hardcourt van Madrid, dus niet op gravel zoals vele Spanjaarden. Hij schreef in zijn carrière vijf enkeltoernooien op zijn naam. In het enkelspel won hij ook een challenger en een futurestoernooi. Zijn beste resultaat in het enkelspel op een grandslamtoernooi is de halve finale op de Australian Open van 2009. Verdasco maakte ook driemaal deel uit van het Spaanse team dat de Davis Cup veroverde.

Carrière[bewerken]

Jaarverslagen[bewerken]

2001 - 2002[bewerken]

Verdasco werd prof in 2001. Hij legde zich eerst vooral toe op de Satellite-toernooien in zijn thuisland. Na enkele toernooitjes kreeg hij op 15-jarige leeftijd zijn eerste ATP-punten te pakken. In april 2001 won hij zijn eerste toernooi in een Satellite-toernooi in Spanje. Niet veel later ging hij zich vooral concentreren op de futurestoernooien, vooral in eigen land. Ook hier liet het succes niet lang op zich wachten. In het zevende Spaanse futurestoernooi van het jaar bereikte hij de finale en een week later nog een halve finale.

In 2002 won Verdasco het eerste Spaanse futurestoernooi van het jaar. Hij had de goede vorm te pakken, want in het tweede futurestoernooi was hij halvefinalist en in het derde toernooi was hij finalist. Ook in het challengertoernooi van Segovia, dicht bij zijn woonplaats Madrid, haalde hij de finale. In de tweede helft van het jaar bereikte hij ook op de challengers van Kiev en Eckental de halve finale. Hij speelde in april van dat jaar ook zijn eerste ATP-toernooi, het ATP-toernooi van Estoril, waar hij in de eerste ronde verloor. Zijn eerste zege op ATP-niveau boekte hij in juli, toen hij in de eerste ronde van het ATP-toernooi van Sopot de Argentijn Mariano Puerta versloeg.

2003[bewerken]

Verdasco's beste resultaten in 2003 kwamen in challengers: hij had een 15-8 matchrecord. Hij speelde onder andere de halve finale op de challengers van Wolfsburg en Zagreb. Hij speelde de kwartfinale (of beter) in zes challengers. Hij speelde dat jaar ook zijn eerste Masterstoernooien (Miami, Cincinnati en Madrid) en maakte zijn grandslamdebuut op Wimbledon, waar hij in de openingsronde verloor. Later dat jaar kwam hij als lucky loser op de hoofdtabel van de US Open. Hij versloeg eerst zijn landgenoot en 17e reekshoofd Tommy Robredo en vervolgens Davide Sanguinetti, vooraleer hij verloor van Paradorn Srichaphan. Midden september kwam hij voor het eerst binnen in de top 100.

2004 - 2006[bewerken]

Begin 2004 nam Verdasco voor het eerst deel aan de Australian Open. Hij verloor in de eerste ronde. In maart haalde hij zijn eerste ATP-finale op het ATP-toernooi van Acapulco, die hij verloor van zijn landgenoot Carlos Moyà. Door deze finale maakte hij op de ATP-ranglijst een sprong van plaats 103 naar plaats 66. In april was het wel raak en won hij zonder setverlies het ATP-toernooi van Valencia door in de finale een andere landgenoot, Albert Montañés, te verslaan in twee sets. Op Roland Garros en Wimbledon haalde hij de tweede ronde. In juni kwam hij voor het eerst binnen in de top 50. Hij haalde die maand nog twee kwartfinales: in Halle en 's-Hertogenbosch. Zijn beste resultaat van de zomer was de halve finale in Kitzbühel. Op de US Open verloor hij in de tweede ronde. In het najaar was zijn beste prestatie de kwartfinale op het ATP-toernooi van Stockholm, waar hij samen met Feliciano López wel het dubbelspel won. Hij sloot het jaar voor het eerst af binnen de top 100 én de top 50, op plaats 36.

De eerste helft van 2005 was maar weinig succesvol. Op de grandslamtoernooien lag hij er al vaak vroeg uit: Australian Open en Wimbledon tweede ronde en Roland Garros eerste ronde. Zijn beste prestaties waren de kwartfinale in Valencia in april en op de Masters van Rome in mei. Tijdens de zomer haalde hij betere resultaten, met een finale in Kitzbühel (verlies tegen Gaston Gaudio), een kwartfinale in New Haven en een vierde ronde op de US Open. Na de US Open haalde hij nog de halve finale op het ATP-toernooi van Sint-Petersburg. Hij eindigde het jaar op plaats 33.

Op de Australian Open van 2006 lag hij er, net zoals in 2005, in de tweede ronde uit. Zijn eerste goede resultaat kwam er in april, opnieuw op het ATP-toernooi van Valencia, waar hij de halve finale haalde. In mei haalde hij de kwartfinale op de Masters van Hamburg. Op Roland Garros verloor hij in de tweede ronde. Wimbledon was succesvoller. Verdasco haalde er voor het eerst de vierde ronde en versloeg daarbij onder andere David Nalbandian, die toen de nummer 3 van de wereld was. Hij moest het in de vierde ronde echter afleggen tegen Radek Štěpánek. In juli haalde hij de kwartfinale in Gstaad en de halve finale in Kitzbühel. Op de US Open verloor hij in de derde ronde van Andy Roddick. Na de US Open was zijn beste resultaat een kwartfinale op het ATP-toernooi van Palermo. Verdasco sloot het jaar af op plaats 35.

2007[bewerken]

Ook in 2007 lag Verdasco er na de tweede ronde uit op de Australian Open. In februari haalde hij de kwartfinale op het ATP-toernooi van Las Vegas. Op Roland Garros haalde hij de vierde ronde en op Wimbledon de derde. Juli en augustus waren succesvolle maanden, met een kwartfinale in Stuttgart en New Haven, halve finale in Kitzbühel en winst op de challenger van Segovia. Op de US Open lag hij er echter al in de derde ronde uit. In het najaar haalde hij nog de halve finale in Bangkok, de kwartfinale in Tokio en de finale in Sint-Petersburg, die hij verloor van Andy Murray. Verdasco eindigde het jaar op plaats 26.

2008[bewerken]

Voor de vierde maal op rij verloor Verdasco in de tweede ronde van de Australian Open. Daarna was opnieuw Valencia zijn eerste beste resultaat, met een kwartfinale. Vanaf mei ging het beter met onder andere een kwartfinale op de Masters van Hamburg, de vierde ronde op Roland Garros en Wimbledon en de finale op het grastoernooi van Nottingham. In juni haalde bij voor het eerst de top 20. Hij zette zijn goede vorm door tijdens de zomer met een halve finale in Båstad en New Haven en de tweede toernooiwinst van zijn carrière, op het ATP-toernooi van Umag. Op de US Open verloor hij in de derde ronde. Daarna haalde hij nog de kwartfinale in Wenen en de halve finale in Sint-Petersburg. Verdasco eindigde het jaar voor het eerst binnen de top 20, op plaats 16.

2009[bewerken]

Verdasco in zijn eersterondepartij op de Brisbane International van 2009

In 2009 maakte Verdasco zijn sterkste seizoensstart tot dan toe. Hij haalde de finale van zijn eerste toernooi van het jaar, in Brisbane, en behaalde zijn beste grandslamprestatie op de Australian Open van 2009, waar hij wist door te dringen tot de halve finale. In deze halve finale verloor hij van zijn landgenoot Rafael Nadal, in een vijfsetter die vijf uur en veertien minuten duurde. Het was de langste enkelpartij in de geschiedenis van het toernooi.[1] In februari kwam hij voor het eerst binnen in de top 10. Na de Australian Open bleef Verdasco enige tijd aan de kant omwille van een blessure aan de linkervoet. In maart, april en mei haalde hij de kwartfinale op de Masterstoernooien van Indian Wells, Miami, Monte Carlo, Rome en Madrid. Hij haalde ook de kwartfinale van het ATP-toernooi van Barcelona. Op 20 april haalde hij ook zijn hoogste positie tot nu toe, de 7e op de ATP-ranglijst. Tijdens Roland Garros en Wimbledon verloor Verdasco in de vierde ronde, respectievelijk van de Rus Nikolaj Davydenko en de Kroaat Ivo Karlović. Tijdens de zomer haalde hij de kwartfinale in Båstad en won hij zonder setverlies het ATP-toernooi van New Haven, waar hij Sam Querrey in de finale versloeg. Op de US Open haalde hij ook zijn beste resultaat ooit door de kwartfinale te bereiken. Daarna zette hij zijn sterke jaar door met een finaleplaats in Kuala Lumpur, een kwartfinale in Peking en een halve finale in Valencia. Hij nam een het einde van het jaar ook deel aan de ATP World Tour Finals, maar bleef steken in de groepsfase. Hij eindigde zijn meest succesvolle jaar tot dan toe voor het eerst binnen de top 10, op de negende plaats.

2010[bewerken]

Ook 2010 startte vrij succesvol, met een vierde ronde op de Australian Open, waar hij het negende reekshoofd was, en winst op het ATP-toernooi van San José in februari. Het was Verdasco's eerste indoortitel op hardcourt.[2] Diezelfde maand haalde hij ook de kwartfinale in Acapulco. Vanaf maart startte weer een sterke periode, met goede prestaties op de Masterstoernooien: kwartfinale in Miami, halve finale in Rome en de finale in Monte Carlo, die hij verloor van zijn landgenoot Rafael Nadal. Het was de eerste volledig Spaanse Masters 1000-finale sinds het toernooi van Monte Carlo in 2002. In april won hij het ATP-toernooi van Barcelona, door Robin Söderling te verslaan in de finale.[3] In mei haalde hij de finale in Nice en de vierde ronde in Roland Garros. Op Wimbledon verloor hij verrassend in de eerste ronde van de veel lager gerangschikte Fabio Fognini. Tijdens de zomermaanden haalde hij de kwartfinale in Båstad en Washington en herhaalde hij zijn prestatie van 2009 door opnieuw de kwartfinale op de US Open te halen. Zijn beste prestatie na de US Open was de derde ronde op de Masters van Parijs. Verdasco eindigde het jaar voor de tweede maal op rij op plaats 9.

2011[bewerken]

Met een vierde ronde op de Australian Open herhaalde Verdasco zijn prestatie van 2010. Begin februari haalde hij, net zoals in 2010, de finale van het ATP-toernooi van San José, maar deze keer verloor hij van Milos Raonic.[4] In april haalde hij de finale in Estoril, maar opnieuw verloor hij, ditmaal van Juan Martín del Potro. Hij viel die maand ook weg uit de top 10. Op Roland Garros verloor hij in de derde ronde. Op het grastoernooi van Londen haalde hij de kwartfinale, maar op Wimbledon verloor hij al in de tweede ronde van Robin Haase. Tijdens de zomer haalde hij de kwartfinale in Washington, de halve finale in Hamburg en de finale van het ATP-toernooi van Gstaad, maar hij verloor de volledig Spaanse finale van Marcel Granollers.[5] Op de US Open verloor hij in de derde ronde van Jo-Wilfried Tsonga. In het najaar ging het vormpeil naar beneden. Verdasco's beste resultaat was de kwartfinale in Peking. Hij sloot het jaar af op plaats 24 van de ATP-ranglijst.

2013[bewerken]

In 2013 haalde Verdasco de kwartfinale op Wimbledon. In de kwartfinale verloor hij in vijf sets van de uiteindelijke winnaar Andy Murray (6-4, 6-3, 1-6, 4-6, 5-7).

Davis Cup[bewerken]

Verdasco speelde zijn eerste Davis Cup voor Spanje in 2005 in een duel tegen Slowakije in de eerste ronde van de Wereldgroep. Hij speelde in elk jaar van 2005 tot en met 2011, en maakte in 2008, 2009[6] en 2011 deel uit van het Spaanse team dat de Davis Cup won. In de periode 2005-2011 won Verdasco zeven van zijn twaalf enkelmatchen en acht van zijn vijftien dubbelmatchen.

Privéleven[bewerken]

Verdasco's ouders, Jose en Olga, hebben een restaurant in Madrid. Verdasco heeft nog twee zussen, Sara en Ana.[1] Hij heeft relaties gehad met de Argentijnse tennisster Gisela Dulko, de Spaanse modellen Dafne Fernández en Priscila De Gustin en de Servische tennisster Ana Ivanović.[7][8][9]

Palmares[bewerken]

Enkelspel[bewerken]

Nr. Datum Toernooi Ondergrond Tegenstander in finale Score Details
Gewonnen finales
1. 12 april 2004 Vlag van Spanje ATP Valencia Gravel Vlag van Spanje Albert Montañés 7-6, 6-3 Details
2. 20 juli 2008 Vlag van Kroatië ATP Umag Gravel Vlag van Rusland Igor Andrejev 3-6, 6-4, 7-6 Details
3. 30 augustus 2009 Vlag van Verenigde Staten New Haven Hardcourt Vlag van Verenigde Staten Sam Querrey 6-4 7-6 (8-6) Details
4. 14 februari 2010 Vlag van Verenigde Staten ATP San José Hardcourt Vlag van Verenigde Staten Andy Roddick 3-6, 6-4, 6-4 Details
5. 25 april 2010 Vlag van Spanje ATP Barcelona Gravel Vlag van Zweden Robin Söderling 6-3, 4-6, 6-3 Details
Verloren finales
1. 7 maart 2004 Vlag van Mexico ATP Acapulco Gravel Vlag van Spanje Carlos Moyà 3-6, 0-6 Details
2. 30 juli 2005 Vlag van Oostenrijk ATP Kitzbühel Gravel Vlag van Argentinië Gaston Gaudio 6-2, 2-6, 4-6, 4-6 Details
3. 27 oktober 2007 Vlag van Rusland ATP St. Petersburg Hardcourt Vlag van Verenigd Koninkrijk Andy Murray 2-6, 3-6 Details
4. 22 juni 2008 Vlag van Verenigd Koninkrijk ATP Nottingham Gras Vlag van Kroatië Ivo Karlović 5-7, 7-6, 6-7 Details
5. 5 januari 2009 Vlag van Australië ATP Brisbane Hardcourt Vlag van Tsjechië Radek Štěpánek 6-3, 3-6, 4-6 Details
6. 4 oktober 2009 Vlag van Maleisië ATP Kuala Lumpur Hardcourt Vlag van Rusland Nikolaj Davydenko 4-6, 5-7 Details
7. 18 april 2010 Vlag van Monaco ATP Monte Carlo Gravel Vlag van Spanje Rafael Nadal 0-6, 1-6 Details
8. 23 mei 2010 Vlag van Frankrijk ATP Nice Gravel Vlag van Frankrijk Richard Gasquet 3-6, 7-5, 6-7 Details
9. 7 februari 2011 Vlag van Verenigde Staten ATP San José Hardcourt Vlag van Canada Milos Raonic 6-7, 6-7 Details
10. 25 april 2011 Vlag van Portugal ATP Estoril Gravel Vlag van Argentinië Juan Martín del Potro 2-6, 2-6 Details
11. 25 juli 2011 Vlag van Zwitserland ATP Gstaad Gravel Vlag van Spanje Marcel Granollers 4-6, 6-3, 3-6 Details
12. 3 maart 2012 Vlag van Mexico ATP Acapulco Gravel Vlag van Spanje David Ferrer 1-6, 2-6 Details
Gewonnen challengers
1. 5 augustus 2007 Vlag van Spanje Segovia Hardcourt Vlag van Australië Alun Jones 6-2, 6-4

Dubbelspel[bewerken]

Nr. Datum Toernooi Ondergrond Partner Tegenstanders in finale Score Details
Gewonnen finales herendubbel
1. 1 november 2004 Vlag van Zweden ATP Stockholm Hardcourt Vlag van Spanje Feliciano López Vlag van Australië Wayne Arthurs
Vlag van Australië Paul Hanley
6-4, 6-4 Details
2. 26 februari 2012 Vlag van Argentinië ATP Buenos Aires Gravel Vlag van Spanje David Marrero Vlag van Slowakije Michal Mertiňák
Vlag van Brazilië André Sá
6–4, 6–4 Details
3. 3 maart 2012 Vlag van Mexico ATP Acapulco Gravel Vlag van Spanje David Marrero Vlag van Spanje Marcel Granollers
Vlag van Spanje Marc López
6-3, 6-4 Details
4. 15 juli 2012 Vlag van Kroatië ATP Umag Gravel Vlag van Spanje David Marrero Vlag van Spanje Marcel Granollers
Vlag van Spanje Marc López
6-3, 7-6(4) Details
5. 22 juli 2012 Vlag van Duitsland ATPHamburg Gravel Vlag van Spanje David Marrero Vlag van Brazilië Rogério Dutra da Silva
Vlag van Spanje Daniel Muñoz de la Nava
6-4, 6-3 Details
Verloren finales herendubbel
1. 22 juli 2007 Vlag van Duitsland ATP Stuttgart Gravel Vlag van Spanje Guillermo García-López Vlag van Tsjechië František Čermák
Vlag van Tsjechië Leos Friedl
4-6, 4-6 Details
2. 10 januari 2009 Vlag van Australië ATP Brisbane Hardcourt Vlag van Duitsland Mischa Zverev Vlag van Frankrijk Marc Gicquel
Vlag van Frankrijk Jo-Wilfried Tsonga
4-6, 3-6 Details
3. 28 oktober 2012 Vlag van Spanje ATP Valencia Hardcourt (I) Vlag van Spanje David Marrero Vlag van Oostenrijk Alexander Peya
Vlag van Brazilië Bruno Soares
3-6, 2-6 Details

Prestatietabellen[bewerken]

Prestatietabel enkelspel[bewerken]

Deze gegevens zijn bijgewerkt tot en met 21 februari 2012.

Toernooi 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 Carrière Winst-Verlies
Grandslamtoernooien
Australian Open - - 1R 2R 2R 2R 2R HF 4R 4R 1R 3R 17-9
Roland Garros - - 2R 1R 2R 4R 4R 4R 4R 3R 3R 18-9
Wimbledon - 1R 2R 2R 4R 3R 4R 4R 1R 2R 3R KF 16-10
US Open - 3R 2R 4R 3R 3R 3R KF KF 3R 3R 24-10
Winst-verlies 0-0 2-2 3-4 5-4 7-4 8-4 9-4 15-4 10-4 8-4 6-4 2-1 75-39
ATP World Tour Finals
ATP World Tour Finals - - - - - - - G - - - 0-3
ATP Masters 1000
Indian Wells - - 1R 2R 2R 2R 3R KF 3R 3R 3R 11-9
Miami - 2R 1R 2R 3R 1R 3R KF KF 2R 3R 12-10
Monte Carlo - - - 1R 1R 1R 1R KF F 2R 3R 8-8
Rome - - - KF 2R 1R 3R KF HF 2R 2R 13-8
Hamburg - - 3R 1R KF 1R KF l.c. 8-5
Madrid - 1R 3R 2R 1R 2R 2R KF 3R 1R KF 10-10
Montréal/Toronto - 1R - - 3R 2R 2R 3R 2R 2R - 9-7
Cincinnati - 1R 1R 1R - 2R 3R 1R 2R 3R - 5-8
Sjanghai geen Masters 1000 2R 1R 2R 3R 3-4
Parijs - - 1R 2R 1R 1R 3R 3R 3R 2R 1R 5-9
Statistieken
Totaal aantal titels 0 0 1 0 0 0 1 1 2 0 0 0 5
Totaal Winst-Verlies 1-2 7-12 31-25 35-28 32-26 34-28 47-27 52-25 43-22 36-24 32-22 - 347-238
Eindejaarsranking 173 107 36 33 35 26 16 9 9 24 24 n.v.t.

N.B. "l.c." = lagere categorie / "G" = groepsfase

Prestatietabel dubbelspel (grand slam)[bewerken]

Toernooi 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 Carrière winst-verlies
Grandslamtoernooien
Australian Open - 1R 2R 1R 1R KF - - - KF 7-6
Roland Garros 1R 1R 1R 2R - 1R - - - 1-5
Wimbledon 2R 1R - 1R 3R - - - - 3-4
US Open KF 3R 1R 1R KF - - - 1R 0-1
Winst-verlies 4-3 2-4 1-3 1-4 5-3 3-2 0-0 0-0 0-1 3-1 19-21
ATP World Tour Finals
ATP World Tour Finals - - - - - - - - - 0-0
Statistieken
Totaal aantal titels 1 0 0 0 0 0 0 0 4 0 5
Eindejaarsranking 88 84 230 111 52 84 201 393 29 n.v.t.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b (en) Profiel op atpworldtour.com.
  2. (en) Verdasco Denies Three-Time Champ Roddick In San Jose Final op atpworldtour.com, 14 februari 2010.
  3. (en) Verdasco Extends Spanish Reign op atpworldtour.com, 25 april 2010.
  4. (en) Raonic Completes Dream Week, Dethrones Verdasco In San Jose op atpworldtour.com, 13 februari 2011.
  5. (en) Granollers Wins All-Spanish Contest To Capture Second Title op atpworldtour.com, 31 juli 2011.
  6. (en) Spain Defends Title After Doubles Win op atpworldtour.com, 5 december 2009.
  7. (en) Radojkovic M., How Ana tamed Verdasco op english.blic.rs, 19 december 2008.
  8. (en) Novakovic A., Ivanovic confirms relationship with Verdasco op english.blic.rs, 12 november 2008.
  9. (en) Sources: Ivanovic-Verdasco relationship ends op msn.foxsports.com, 19 januari 2009.