Robin Haase

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Robin Haase
Robin Haase (NED) US Open.jpg
Persoonlijke informatie
Nationaliteit Vlag van Nederland Nederland
Geboorteplaats Den Haag, Nederland
Woonplaats Turnhout, België
Geboortedatum 6 april 1987
Lengte 1,90 m
Gewicht 77 kg
Profdebuut 2005
Slaghand rechts
Totaal prijzengeld $ 2.458.386
Profiel (en) ATP-site
Enkelspel
Winst-verliesbalans 94-108
Titels 2
Hoogste positie 33e (30 juli 2012)
Huidige positie 46e (28 mei 2013)
Olympische ringen Olympische Spelen 1e ronde (2012)
Grandslamresultaten
Vlag van Australië Australian Open 3e ronde (2011)
Vlag van Frankrijk Roland Garros 2e ronde (2011-2013)
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon 3e ronde (2011)
Vlag van Verenigde Staten US Open 2e ronde (2011)
Dubbelspel
Winst-verliesbalans 41-54
Titels 1
Hoogste positie 43e (28 januari 2013)
Huidige positie 53e (28 mei 2013)
Olympische ringen Olympische Spelen 1e ronde (2012)
Grandslamresultaten
Vlag van Australië Australian Open Finale (2013)
Vlag van Frankrijk Roland Garros 2e ronde (2008)
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon 2e ronde (2010)
Vlag van Verenigde Staten US Open 1e ronde (2007, 2011, 2012)
Laatst bijgewerkt op: 28 mei 2013
Portaal  Portaalicoon   Tennis

Robin Haase (Den Haag, 6 april 1987) is een Nederlands professioneel tennisser. Hij won op zaterdag 6 augustus 2011 zijn eerste ATP-titel in het enkelspel door het toernooi van Kitzbühel op zijn naam te schrijven.[1] Een jaar later wist Haase zijn titel in Kitzbühel te prolongeren en won zo zijn tweede ATP-titel. Hoewel Haase in het dagelijks leven linkshandig is, speelt hij rechtshandig tennis. In 2013 haalde hij het record van meest aantal verloren tiebreaks op een rij binnen; namelijk 17.[2]

Carrière[bewerken]

Voor hij proftennisser werd, haalde Haase in 2005 de finale van het juniorentoernooi van Wimbledon. Hij verloor die van de Fransman Jérémy Chardy.

2006: debuut[bewerken]

Haase speelde zijn eerste ATP-wedstrijd bij de senioren op 19 juni 2006 in Rosmalen bij de Ordina Open. Hij verloor van Juan Carlos Ferrero met 4-6 6-3 2-6. Hij maakte dat jaar ook zijn debuut in de Davis Cup tegen Tsjechië. Hij verloor van Tomáš Berdych, maar won van Jan Hernych, een partij die er overigens niet meer toe deed voor de uitkomst (Nederland verloor met 4-1). Haase won dat jaar zijn eerste toernooi, dat was het $75.000 Challenger toernooi van Nashville. Hij won van Raemon Sluiter de finale van de nationale Masters in 2006. In zijn eerste volledige profjaar (2006) eindigde hij op de 167ste plek van de ATP-wereldranglijst.

2007[bewerken]

In maart 2007 won Haase zijn tweede challengertoernooi, ditmaal in Wolfsburg. Diezelfde maand wist Haase ook voor het eerst in zijn carrière op eigen kracht een ATP-toernooi te bereiken. Bij de Miami verloor hij echter in de eerste ronde van Juan Mónaco.

Tijdens de Dutch Open in juli 2007, beleefde Haase opnieuw een mijlpaal. Hij wist daar de halve finale te bereiken, door achtereenvolgens Felix Mantilla, Nicolas Devilder en Florent Serra te verslaan. In de halve finale verloor hij daar echter van Werner Eschauer. In het dubbeltoernooi bereikte hij met Rogier Wassen de finale.

Bij het Master Seriestoernooi in Montréal in 2007 boekte Haase zijn grootste overwinning tot dan toe. De top 10-speler Tomáš Berdych werd verslagen in twee sets. Na dat toernooi, op 13 augustus, stond Haase voor het eerst in de ATP-top 100, op de 96ste plaats.

Tijdens het toernooi van de US Open 2007 maakt hij zijn Grand Slam-debuut. Hij werd als Lucky Loser toegelaten tot het hoofdtoernooi doordat de Kroaat Mario Ančić zich afmeldde voor het toernooi. Haase overleefde de derde kwalificatiewedstrijd niet. Hij had echter geen gelukkige loting: in de eerste ronde moest hij het opnemen tegen de als derde geplaatste, en tevens nummer drie van de wereld, Novak Đoković. Hij verloor de partij met 6-2 6-1 6-3.

2008[bewerken]

In januari en februari van 2008 haalde Haase driemaal de kwartfinale van een ATP-toernooi, namelijk van het ATP-toernooi van Madras, het ATP-toernooi van Rotterdam en het ATP-toernooi van Zagreb. Verder wist hij door te dringen tot de tweede ronde van de Australian Open, waarin hij in de 2e ronde verloor van de Fransman Grosjean in vijf sets. Een tijd later (maart 2008) revancheerde Robin zich tijdens het Sunrise challengertoernooi in Florida. In de finale won Haase in drie sets van diezelfde Grosjean.
Tijdens dit sterk bezette Challenger-toernooi van het jaar boekte Robin Haase onder andere overwinningen op Andreas Seppi (op dat moment 46e op de wereldranglijst), Janko Tipsarević (op dat moment 41e op de wereldranglijst) en de routinier Dominik Hrbatý. In april 2008 steeg Haase naar de 57e positie op de wereldranglijst door de kwartfinale van het ATP-toernooi van Valencia te bereiken.

Haase maakte zijn debuut op het gras van Wimbledon in 2008 tegen Lleyton Hewitt. Haase verloor in een vijfsetter.

2009[bewerken]

In 2009 stond Haase lange tijd buitenspel vanwege een hardnekkige knieblessure. In het najaar maakte hij ruim een jaar blessureleed zijn rentree op het Challenger-toernooi in Jersey, waar hij als qualifier direct de halve finale haalde. Ook in Helsinki haalde Haase de laatste vier, waardoor hij op de wereldranglijst een enorme sprong maakte en het jaar afsloot als de nummer 449 van de wereld. Medio december wist Haase bovendien voor de tweede keer in zijn loopbaan de nationale Masters te winnen door in de finale Antal van der Duim te verslaan.

2010[bewerken]

In 2010 begon Haase zijn seizoen met het ATP-toernooi van Chennai (India) en de Australian Open. In Chennai overleefde hij de eerste ronde, maar verloor in de 2de ronde van landgenoot Thiemo de Bakker. Op de Australian Open verloor hij in de eerste ronde van de als 21ste geplaatste Tsjech Tomáš Berdych. Ook verloor hij in Rotterdam de eerste ronde, van Tommy Robredo. Op 21 maart won hij zijn vierde challenger in het Italiaanse Caltanissetta. Op Roland Garros speelde hij zijn openingspartij tegen de 19de geplaatste Spaanse Nicolás Almagro. Die verloor hij in 5 sets met 4-6, 6-3, 6-4, 6-7 (3), 4-6. Op 6 juni won hij zijn vijfde challenger in het Duitse Fürth. Op dinsdag 22 juni baarde hij opzien door in de 1ste ronde van Wimbledon 2010 James Blake te verslaan. De voormalig nummer 4 was kansloos tegen de Nederlander, 6-2 6-4 6-4. In de tweede ronde zorgde Haase bijna voor een sensatie. Hij verloor nipt van Rafael Nadal. Het werd 5-7, 6-2, 3-6, 6-0, 6-3. Robin Haase won de World Tour Award voor de beste comeback van het jaar. Hij werd gekozen door zijn collega's boven de Amerikaan Mardy Fish, de Argentijn David Nalbandian en de Japanner Kei Nishikori.

2011[bewerken]

Op de Australian Open zorgde hij wel voor een kleine verrassing door de nummer 24 van de wereld, Juan Mónaco, met 6-4, 6-4, 3-6, 6-2 te verslaan. Hij stuitte in de derde ronde op de hardcourt specialist Andy Roddick, waarvan hij met 2-6, 7-6, 6-2, 6-2 verloor.

Op Roland Garros won hij de eerste ronde van Daniel Gimeno-Traver met 6-2, 7-6, 6-3, maar Mardy Fish liet hem in de tweede ronde kansloos, 7-6, 6-2, 6-1.

Tijdens het toernooi van Wimbledon won Haase in de eerste ronde in drie sets van de Spanjaard Pere Riba (6-4, 6-4, 6-4). In de tweede ronde won hij van de als 21e geplaatste Spanjaard Fernando Verdasco met 6-3, 6-4, 4-6 en 6-2. In de derde ronde moest Haase echter in de vierde set van zijn partij tegen Mardy Fish geblesseerd opgeven (6-3, 6-7, 6-2, 1-1).

Op het ATP-toernooi in Kitzbühel haalde Haase zijn eerste finale ooit op ATP-niveau. Hiervoor schakelde hij gedurende het toernooi favorieten als Feliciano López (1-6 6-4 6-3) en Andreas Seppi (6-4 6-2) uit, de nummers 2 en 6 van de plaatsingslijst. Op zaterdag 6 augustus 2011 versloeg hij in de finale Albert Montañés in drie sets met 6-4, 4-6, 6-1 en won zo zijn eerste ATP-titel. Haase was daarmee de eerste Nederlander die een ATP-toernooi won sinds Martin Verkerk Amersfoort 2004 op zijn naam schreef.

Op het US Open was de tweede ronde het eindpunt voor Haase. Na een sterke overwinning in de eerste ronde tegen Rui Machado, waarin hij 6-0 6-4 6-4 won, was hij uiteindelijk niet opgewassen tegen de als vierde geplaatste Andy Murray. Ondanks een goede start stortte Haase halverwege de partij in en verloor dertien games op rij. Hij wist nog terug te komen aan het eind van de vijfde set, maar moest uiteindelijk toch buigen voor de Schot (7-6 (5) 6-2 2-6 0-6 4-6).

2012[bewerken]

Op het ATP-toernooi van Monte Carlo 2012 behaalde Haase voor het eerst in zijn carrière de kwartfinale van een Masterstoernooi. Hij versloeg tijdens dat toernooi twee top 50-spelers, Juan Mónaco en Thomaz Bellucci. In de kwartfinale verloor Haase vervolgens met 4-6 en 2-6 van de op dat moment wereldranglijst aanvoerende Novak Đoković. Mede door deze prestatie en een kwartfinaleplaats in Estoril klom Haase naar de top 40 van de wereldranglijst.

Op zaterdag 28 juli 2012 trad Haase voor het eerst dat jaar aan in de finale van een ATP-toernooi. Hij verdedigde zijn titel bij het ATP-toernooi in Kitzbühel. Na een verloren eerste set tegen de Duitser Philipp Kohlschreiber werd de partij uiteindelijk gewonnen met 6-7, 6-3, 6-2. Dit betekende voor Haase zijn tweede ATP-titel in het enkelspel. De Olympische Spelen verliepen voor Haase minder goed. In het enkelspel verloor hij in de eerste ronde van Richard Gasquet. In het dubbelspel verloor hij samen met zijn dubbelpartner Jean-Julien Rojer van het Indiase duo Leander Paes/Vishnu Vardhan in de eerste ronde.

2013[bewerken]

2013 begon geweldig voor Haase, toen hij samen met Igor Sijsling de finale van de Australian Open bereikte. Deze werd verloren van de ongenaakbare broers Bob en Mike Bryan. De Amerikanen wonnen met 3-6, 4-6. In het enkelspel was de eerste ronde het eindstation voor Haase. Hij verloor van de Brit Andy Murray met 3-6, 1-6, 3-6.

Op Roland Garros won hij in de eerste ronde van de Fransman Kenny de Schepper. In de tweede ronde verloor hij van de Pool Jerzy Janowicz.

Op Wimbledon werd hij ook in de eerste ronde uitgeschakeld door de Rus Michail Joezjny. Joezjny won met 4-6, 5-7, 5-7. In het Zwitserse Gstaad bereikte hij de finale waarin hij verloor van dezelfde Joezjny. Joezjny won dit keer met 3-6, 4-6.

Op de US Open verloor hij verrassend in de eerste ronde van de qualifier Frank Dancevic. De Canadees won met 6-7, 6-3, 5-7, 6-7. In Wenen bereikte hij de finale waarin hij verloor van Tommy Haas. De Duitser won met 3-6, 6-4, 3-6.

2014[bewerken]

2014 begon niet goed voor Haase. Op de Australian Open trof hij het redelijk makkelijk tegen de Amerikaan Donald Young. Haase moest uiteindelijk midden in de wedstrijd opgeven met een rugblessure.

Palmares[bewerken]

Enkelspel[bewerken]

Nr. Datum Toernooi Ondergrond Tegenstander in finale Score Details
Gewonnen finales
1. 6 augustus 2011 Vlag van Oostenrijk ATP Kitzbühel Gravel Vlag van Spanje Albert Montañés 6-4, 4-6, 6-1 Details
2. 28 juli 2012 Vlag van Oostenrijk ATP Kitzbühel Gravel Vlag van Duitsland Philipp Kohlschreiber 6-7, 6-3, 6-2 Details
Verloren finales
1. 28 juli 2013 Vlag van Zwitserland ATP Gstaad Gravel Vlag van Rusland Michail Joezjny 3-6, 4-6 Details
2. 20 oktober 2013 Vlag van Oostenrijk ATP Wenen Hardcourt Vlag van Duitsland Tommy Haas 3-6, 6-4, 4-6 Details
Gewonnen Challengers
1. 6 november 2006 Vlag van Verenigde Staten Nashville Hardcourt Vlag van Denemarken Kristian Pless 7-6, 6-3
2. 26 februari 2007 Vlag van Duitsland Wolfsburg Tapijt Vlag van Duitsland Daniel Brands 6-2, 3-6, 6-1
3. 17 maart 2008 Vlag van Verenigde Staten Sunrise Hardcourt Vlag van Frankrijk Sébastien Grosjean 5-7, 7-5, 6-1
4. 21 maart 2010 Vlag van Italië Caltanissetta Gravel Vlag van Italië Matteo Trevisan 7-5, 6-3
5. 6 juni 2010 Vlag van Duitsland Fürth Gravel Vlag van Duitsland Tobias Kamke 6-4, 6-2
6. 8 augustus 2010 Vlag van San Marino San Marino Gravel Vlag van Italië Filippo Volandri 6-2, 7-6
7. 29 augustus 2010 Vlag van Italië Manerbio Gravel Vlag van Italië Marco Crugnola 6-3, 6-2
8. 5 september 2010 Vlag van Italië Como Gravel Vlag van Tsjechië Ivo Minář 6-4, 6-3

Dubbelspel[bewerken]

Nr. Datum Toernooi Ondergrond Partner Tegenstanders in finale Score Details
Gewonnen finales heren dubbel
1. 20 februari 2011 Vlag van Frankrijk ATP Marseille Hardcourt Vlag van Verenigd Koninkrijk Ken Skupski Vlag van Frankrijk Julien Benneteau
Vlag van Frankrijk Jo-Wilfried Tsonga
6-3, 6-7, [13-11] Details
Verloren finales heren dubbel
1. 16 juli 2007 Vlag van Nederland ATP Amersfoort Gravel Vlag van Nederland Rogier Wassen Vlag van Argentinië Juan Pablo Brzezicki
Vlag van Argentinië Juan-Pablo Guzman
2-6, 0-6 Details
2. 9 januari 2011 Vlag van India ATP Madras Hardcourt Vlag van Verenigde Staten David Martin Vlag van India Mahesh Bhupathi
Vlag van India Leander Paes
2-6, 7-6, [7-10] Details
3. 12 juni 2011 Vlag van Duitsland ATP Halle Gras Vlag van Canada Milos Raonic Vlag van India Rohan Bopanna
Vlag van Pakistan Aisam-Ul-Haq Qureshi
6-7(8), 6-3, [9-11] Details
4. 26 januari 2013 Vlag van Australië Australian Open Hardcourt Vlag van Nederland Igor Sijsling Vlag van Verenigde Staten Bob Bryan
Vlag van Verenigde Staten Mike Bryan
3-6, 4-6 Details
Gewonnen challengers heren dubbel
1. 30 oktober 2006 Vlag van Verenigde Staten Louisville Hardcourt Vlag van Nederland Igor Sijsling Vlag van Verenigde Staten Amer Delic
Vlag van Verenigde Staten Robert Kendrik
Walk-over
2. 1 augustus 2010 Vlag van Italië Cordenons Gravel Vlag van Nederland Rogier Wassen Vlag van Verenigde Staten James Cerretani
Vlag van Canada Adil Shamasdin
7-6, 7-5
3. 28 augustus 2010 Vlag van Italië Manerbio Gravel Vlag van Nederland Thomas Schoorel Vlag van Argentinië Diego Junqueira
Vlag van Spanje Gabriel Trujillo-Soler
6-4, 6-4

Prestatietabel enkelspel[bewerken]

Toernooi 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 Carrrière SR Carrière winst-verlies
Grandslamtoernooien
Australian Open - Q2 2R - 1R 3R 1R 1R 0 / 5 3-5
Roland Garros - Q1 1R - 1R 2R 2R 2R 0 / 5 3-5
Wimbledon - - 1R - 2R 3R 1R 1R 0 / 5 3-5
US Open - 1R - - - 2R 1R 1R 0 / 4 1-4
Winst-verlies 0-0 0-1 1-3 0-0 1-3 6-4 1-4 1-4 0 / 19 10-19
ATP World Tour Finals
ATP World Tour Finals - - - - - - - 0 / 0 0-0
Olympische Spelen
Olympische Spelen geen toernooi - geen toernooi 1R g.t. 0 / 1 0-1
ATP Masters 1000
Indian Wells - - 2R - - 1R 1R 1R 0 / 4 1-4
Miami - 1R 1R - - 1R 2R 1R 0 / 5 1-5
Monte Carlo - - - - - 2R KF 1R 0 / 3 4-3
Madrid lagere categorie - - - - 2R 0 / 1 1-1
Rome - - - - - - 1R - 0 / 1 0-1
Montréal/Toronto - 2R - - - - - 0 / 1 1-1
Cincinnati - - - - - - 1R 0 / 1 0-1
Madrid/Shanghai - - - - - 1R - 0 / 1 0-1
Parijs - - - - - - - 2R 0 / 1 1-1
Winst-verlies 0-0 1-2 1-2 0-0 0-0 1-4 4-5 2-5 0 / 18 9-18
ATP World Tour 500
Rotterdam - 2R KF - 1R 1R 1R 1R 0 / 6 3-6
Barcelona - - 2R - - 2R - 1R 0 / 3 2-3
Hamburg hogere categorie - - 1R 2R 2R 0 / 3 2-3
Tokio - 1R - - - 1R 1R 0 / 3 0-3
Valencia - - KF - - - - 0 / 1 2-1
Bazel - - - - KF 2R 1R 1R 0 / 4 3-4
Winst-verlies 0-0 1–2 5–3 0–0 2–2 2–5 1–4 1-4 0 / 20 12-20
ATP World Tour 250 series
Madras - - KF - 2R KF - 2R 0 / 4 6-4
Auckland - - - - - 2R - 1R 0 / 2 1-2
Sydney - - - - - - 1R - 0 / 1 0-1
Zagreb - - KF - Q2 - KF HF 0 / 3 7-3
Montpellier - - - - 1R - - - 0 / 1 0-1
Marseille - Q2 Q1 - - 1R - 1R 0 / 2 0-2
Delray Beach - - - - 2R - - - 0 / 1 1-1
Casablanca - - - - 1R - 1R KF 0 / 3 2-3
Boekarest - - - - Q1 - - - 0 / 0 0-0
München - - - - - 1R - - 0 / 1 0-1
Estoril - - - - - - KF 2R 0 / 2 3-2
Nice - - - - - KF 1R KF 0 / 3 4-3
Halle - Q2 1R - - 1R 1R 0 / 3 0-3
Rosmalen 1R 2R 1R - 1R 2R 1R 0 / 6 2-6
Stuttgart - - - - - - 1R 0 / 1 0-1
Umag - 2R - - - 2R - 0 / 2 2-2
Kitzbühel - - - - - W W HF 2 / 3 12-1
Winston-Salem geen toernooi HF 2R 0 / 2 4-2
Bangkok - - - - - 2R 1R 0 / 2 1-2
Stockholm - - - - 2R - - 0 / 1 1-1
Wenen - 2R - - - 1R 1R F 0 / 4 5-4
Gstaad - - - - - - - F 0 / 1 4-1
Washington - 3R - hogere categorie 0 / 1 2-1
Amersfoort 1R HF - geen toernooi 0 / 2 3-2
Mumbai - 1R geen toernooi 0 / 1 0-1
Pörtschach - - 2R geen toernooi 0 / 1 1-1
Winst-verlies 0-2 8-6 5-5 0-0 3-6 16-11 9-11 9-7 2 / 50 57-54
Carrièrestatistieken
ATP-toernooien gespeeld 2 11 13 0 11 25 27 13 Carrièretotaal: 102
ATP-finales 0 0 0 0 0 1 1 0 Carrièretotaal: 2
ATP-toernooien gewonnen 0 0 0 0 0 1 1 0 Carrièretotaal: 2
Totaal gewonnen-verloren 0-2 10-11 12-13 0-0 7–11 26–24 19–28 11-14 2 / 102 94-108
Eindejaarsranking 164 112 115 451 65 45 56   $ 2.123.370

Prestatietabel grandslam, dubbelspel[bewerken]

Toernooi 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013
Vlag van Australië Australian Open - - - - - 1R F
Vlag van Frankrijk Roland Garros - 2R - - 1R 1R
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon - 1R - 2R 1R 1R
Vlag van Verenigde Staten US Open 1R - - - 1R 1R

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties