Thor Hushovd

	Thor Hushovd
	Persoonlijke informatie
Volledige naam	Thor Hushovd
Bijnaam	Tykke Thor, De beer van Grimstad
Geboortedatum	18 januari 1978
Geboorteplaats	Grimstad, Noorwegen
Lengte	183 cm
Gewicht	83 kg
	Sportieve informatie
Huidige ploeg	BMC Racing Team
Discipline	Weg
Specialisatie	Sprinter
	Ploegen
2000–2008; 2009–2010; 2011; 2012-	Crédit Agricole; Cervélo; Team Garmin-Cervélo; BMC Racing Team
	Beste prestaties (top-20)
Milaan-San Remo	3e (2005, 2009)
Ronde van Vlaanderen	14e (2006)
Parijs-Roubaix	2e (2010)
Ronde van Frankrijk	68e (2011); 12 etappezeges
Ronde van Spanje	82e (2005); 3 etappezeges
WK	1e (2010)
	Extra
Zeges:
Gent-Wevelgem; Omloop Het Nieuwsblad	2006; 2009
Portaal	Wielersport

Thor Hushovd (uitspraak: huus-hovd; 18 januari 1978) is een Noors wielrenner uit Grimstad. Hij staat bekend om zijn krachtige sprint en zijn capaciteiten als allrounder.

Carrière [bewerken]

Nadat Hushovd bij de beloften een indruk had nagelaten - hij won onder meer Parijs-Roubaix - werd hij in 2000 prof bij het Franse team Crédit Agricole. Ook verhuisde hij naar Frankrijk, waardoor hij Frans leerde spreken. Na enkele overwinningen in kleinere wedstrijden won Thor in 2002 zijn eerste etappe in de Ronde van Frankrijk. Hij was al drie keer in de top tien geëindigd en schreef uiteindelijk de achttiende etappe naar Bourg-en-Bresse op zijn naam, door zijn medevluchters Christophe Mengin en de Deen Jakob Piil in de spurt te verslaan.

In 2004 veroverde Hushovd in de eerste etappe van de Ronde van Frankrijk meteen de groene trui. In de tweede etappe vergaarde hij dankzij bonificatieseconden ook de gele trui. Beide truien moest hij later weer inleveren. Wel maakte hij tot Parijs kans op de groene trui en werd hij na Robbie McEwen uiteindelijk tweede in dit puntenklassement. In zijn Noorse kampioenentrui won Hushovd in die tour wel de achtste etappe naar Quimper, door Kim Kirchen, die zich in de laatste honderden meters wat van het peloton afgescheiden had, net op tijd te kloppen.

In het voorjaar van 2005 werd Hushovd derde in Milaan-San Remo en negende in Parijs-Roubaix. In de twaalfde rit van de Tour van 2005 veroverde hij weer de groene trui na opgave van Tom Boonen. Deze keer ging de strijd tot de laatste dag om het groen tussen Hushovd, opnieuw McEwen en Stuart O'Grady. De traditionele massasprint tijdens de laatste rit op de Champs-Élysées in Parijs bleef echter uit, want Aleksandr Vinokoerov wist op indrukwekkende wijze uit handen van het peloton te blijven, zodat Thor het groen - weliswaar zonder etappewinst - definitief mocht behouden.

In het voorjaar van 2006 won hij Gent-Wevelgem, na een massasprint waarin hij David Kopp en Alessandro Petacchi klopte. In de Tour van 2006 won Hushovd zowel de proloog als de laatste etappe in Parijs, wat een primeur was. Tijdens de massaspurt op de Champs-Élysées koos hij het wiel van McEwen, de drager van groene trui en klopte hem in een rechtstreeks duel.

In de Tour van 2007 won Hushovd de vierde etappe na een massaspurt voor de Zuid-Afrikaan Robert Hunter. In de Tour van 2008 won hij de tweede etappe, na opnieuw een massaspurt, waarbij hij op het juiste moment uit het wiel van zijn gangmaker Mark Renshaw sprong en op de streep Kirchen afhield.

In januari 2009 werd besloten - na enkele jaren in Zwitserland te hebben gewoond - naar Monaco te verhuizen, waar het klimaat er wielrenners gunstiger gezind is. Ook stapte Thor over naar een andere wielerploeg, namelijk het Zwitserse Cervélo. In zowel Milaan-San Remo als Parijs-Roubaix eindigde hij als derde op het podium. In de Tour van 2009 won Hushovd voor de tweede keer de groene trui, ditmaal voor topfavoriet Mark Cavendish, die zes ritten won. Onder andere tijdens een bergrit trok Hushovd ten aanval en sprokkelde onderweg voldoende punten om Cavendish af te houden; ook de zesde etappe sleepte hij in de wacht, door in de massaspurt Óscar Freire nog net te kloppen.

In het voorjaarsseizoen van 2010 eindigde Hushovd zesde in Milaan-San Remo en tweede in Parijs-Roubaix. Toen Hushovd in mei 2010 op training in Italië zijn linkersleutelbeen brak, kwam zijn deelname aan de Ronde van Frankrijk even in het gedrang. In de derde etappe, een door velen vooraf gevreesde kasseienrit ("een mini-Roubaix" aldus Hushovd) was hij in de spurt vijf medevluchters, onder wie Fabian Cancellara, Cadel Evans en Andy Schleck te snel af; na de rit mocht hij zijn Noorse kampioenentrui voor de groene puntentrui inwisselen.^[1] Na de elfde rit, die Cavendish won, stond Hushovd het groen af aan Petacchi. In de twaalfde etappe, een heuvelrit, reed hij met de kopgroep mee vooruit waardoor hij in de tussensprints genoeg punten pakte om de groene trui weer over te nemen van Petacchi, die het kleinood een dag later echter herveroverde. Met een tiende plaats in de zestiende etappe, de koninginnenrit van de Pyreneeën met aankomst in Pau, haalde hij zes punten en nog eens de groene trui binnen, om deze kort daarop voor de derde keer en ditmaal definitief aan Petacchi af te staan.

Op 3 oktober 2010 veroverde Hushovd de wereldkampioenentrui in Geelong in Australië. In de laatste ronde van een koers van 260 kilometer raakte Philippe Gilbert alleen voorop, maar kon door het peloton teruggehaald worden, waarna Hushovd met krachtige halen de massaspurt voor de Deen Matti Breschel en thuisrijder Allan Davis won.

Vanaf 2011 komt de Noor voor de Amerikaans ploeg Team Garmin-Cervélo uit. In januari werd hij door de Noorse sportpers tot sporter van het jaar 2010 gekroond.^[2] De zogeheten vloek van de regenboogtrui trof ook Hushovd, die in het voorjaar met ademhalingsproblemen sukkelde. Het grote doel was Parijs-Roubaix, maar mede door de ploegtactiek kon hij niet deelnemen aan de achtervolging op zijn ploegmaat en latere winnaar Johan Vansummeren, waardoor hij op een enigszins ontgoochelende achtste plaats eindigde.

Na acht maanden won hij dan toch voor het eerst in de regenboogtrui en wel na een taaie spurt in de vierde rit in de Ronde van Zwitserland, waarbij hij Peter Sagan, de winnaar van de vorige rit, in de laatste meters nog net inhaalde. In de Tour van 2011 veroverde Hushovd na de tweede etappe de gele leiderstrui, nadat zijn ploeg Garmin de ploegentijdrit gedomineerd had, waarna Hushovd als best geklasseerde renner - daags voordien eindigde hij derde, na Philippe Gilbert en Cadel Evans - de gele trui van Gilbert overnam. Ondanks het dragen van de gele trui en twee voorgaande eindoverwinningen in het puntenklassement schikte hij zich de volgende etappe naar de teamorders en zette op 4 juli zijn Amerikaanse ploegmaat Tyler Farrar op 150 meter van de meet perfect af, zodat deze in een massasprint zijn eerste tourrit in de wacht kon slepen. Na zeven dagen de gele trui te hebben verdedigd, moest Thor deze na de achtste rit aan Thomas Voeckler afstaan. Zijn mooiste triomf in een tourrit haalde hij tijdens de dertiende etappe naar Lourdes: op de legendarische Col d'Aubisque viel hij als eerste uit de groep vroege vluchters aan en in de afdaling maakte hij - met David Moncoutié in zijn wiel - de twee minuten achterstand op Jérémy Roy goed; op drie kilometer van het einde schudde hij eerst Moncoutié af en trok ineens fel door tot bij Roy, die hij haast meteen ter plaatste liet. Zo zorgde de wereldkampioen voor het mirakel in Lourdes, door negen jaar na Freire in de regenboogtrui een touretappe te winnen, ditmaal bovendien in een bergrit. Enkele dagen later, tijdens een heuvelachtige, zestiende etappe in de Alpen, zat hij opnieuw mee in de juiste ontsnapping; in de beklimming van de Col de Manse stuurde Hushovd zijn teamgenoot Ryder Hesjedal voorop, waarop zijn landgenoot Edvald Boasson Hagen de achtervolging inzette en Hushovd met hem meeglipte en niet overpakte. In de afdaling kwam het trio samen en toen in de straten van Gap Hesjedal de spurtdans inleidde, kwam Hushovd op het gepaste moment uit Boasson Hagens wiel. Achteraf zei Hushovd: "Het leek wel een Noors kampioenschap" ^[3]

Overwinningen [bewerken]

Thor Hushovd in de gele trui tijdens de Ronde van Frankrijk 2011.

1995

Noors kampioenschap tijdrijden, Junioren

1996

Noors kampioenschap tijdrijden, Junioren
Noors kampioenschap, Junioren

1998

Parijs-Roubaix voor beloften
Parijs-Tours (U23)
Wereldkampioen tijdrijden, Beloften

1999

5e etappe Ronde van Zweden
Eindklassement Ronde van Loir-et-Cher
Prix du Léon
Eindklassement Ringerike GP

2000

3e, 4e en 5e etappe Ringerike GP
1e etappe Ronde van de Oise
Proloog Ronde van de Ain

2001

5e etappe Ronde van Frankrijk (ploegentijdrit)
Proloog, 1e en 3e etappe Ronde van Normandië
Eindklassement Ronde van Normandië
1e etappe (deel A) en 3e etappe Ronde van Zweden
Eindklassement Ronde van Zweden
Eindklassement Parijs-Corrèze

2002

Noors kampioenschap tijdrijden, Elite
18e etappe Ronde van Frankrijk
2e etappe Ronde van de Ain

2003

2004

2005

1e etappe Vierdaagse van Duinkerke
7e etappe Ronde van Catalonië
1e etappe in Dauphiné Liberé
Noors kampioen tijdrijden, Elite
Puntenklassement Ronde van Frankrijk
4e etappe Ronde van de Limousin
5e etappe Ronde van Spanje

2006

4e etappe Tirreno-Adriatico
Gent-Wevelgem
3e etappe Ronde van Catalonië
7e etappe Dauphiné Libéré
Proloog en 20e etappe Ronde van Frankrijk
6e etappe Ronde van Spanje
Puntenklassement Ronde van Spanje

2007

7e etappe Ronde van Italië
4e etappe Ronde van Frankrijk

2008

1e etappe Ronde van de Middellandse Zee
Proloog Parijs-Nice
Proloog en 2e etappe Ronde van Catalonië
2e etappe Ronde van Frankrijk

2009

3e etappe Ronde van Californië
Omloop Het Nieuwsblad
Proloog en 6e etappe Ronde van Catalonië
6e etappe Ronde van Frankrijk
Puntenklassement Ronde van Frankrijk
4e etappe Ronde van Poitou-Charentes
3e etappe Ronde van Missouri

2010

2011

4e etappe Ronde van Zwitserland
2e etappe Ronde van Frankrijk (ploegentijdrit)
13e etappe Ronde van Frankrijk
16e etappe Ronde van Frankrijk
4e etappe Ronde van Groot-Brittannië

2013

1e etappe Ronde van de Haut-Var

Resultaten in voornaamste wedstrijden [bewerken]

Jaar	Ronde van Italië	Ronde van Frankrijk	Ronde van Spanje
2000
2001		opgave (1**)
2002		112e (1)
2003		118e
2004		104e (1)
2005		116e	opgave (1)
2006		120e (2)	82e (1)
2007	opgave	139e (1)
2008		99e (1)
2009		106e (1)
2010		111e (1)	opgave (1)
2011		68e (3**)
2012	opgave

(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen

(**) in 2001 en 2011 won hij met zijn ploeg ook de ploegentijdrit in de Tour de France

Jaar	Milaan-San Remo	Ronde van Vlaanderen	Parijs-Roubaix	Gent-Wevelgem	Parijs-Tours	WK op de weg	Wereld- ranglijst
2000			63e		75e	109e
2001	48e	46e		11e	4e		24e (UWB)
2002	73e	81e	33e	70e	28e	142e	45e (UWB)
2003
2004		38e	17e
2005	↑	31e	9e	5e	23e	115e	34e (UPT)
2006	13e	14e		↑	4e	112e	11e (UPT)
2007		60e	43e	11e	8e	19e	31e (UPT)
2008	9e	27e		15e			72e (UPT)
2009	↑		↑				17e (UWR)
2010	6e	57e	↑			↑	28e (UWR)
2011	127e	53e	8e	70e		170e	36e (UWT)
2012		55e	14e	48e			227e (UWT)
2013				17e

Externe link [bewerken]

Officiële website

Referenties [bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties

↑ Thor Hushovd wint een bewogen kasseienrit Sporza, 6 juli 2010
↑ Hushovd sporter van het jaar in Noorwegen De Morgen, 5 januari 2011
↑ "Het leek wel een Noors kampioenschap" Sporza, 19 juli 2011

BMC Racing Team 2013
Ballan · Blythe · Bookwalter · Burghardt · Cummings · Eijssen · Evans · Frank · Van Garderen · Gilbert · Hushovd · Kohler · Lander · Lodewyck · Moinard · Morabito · Nerz · Oss · Phinney · Pinotti · Quinziato · Santaromita · Schär · Van Avermaet · Warbasse · Wyss