Philippe Gilbert (wielrenner)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Philippe Gilbert
Gilbert tijdens de Ronde van Frankrijk 2012
Gilbert tijdens de Ronde van Frankrijk 2012
Persoonlijke informatie
Volledige naam Philippe Gilbert
Bijnaam Phil
Geboortedatum 5 juli 1982
Geboorteplaats Aywaille, Vlag van België België
Lengte 179 cm
Gewicht 69 kg
Sportieve informatie
Huidige ploeg BMC Racing Team
Discipline Weg
Specialisatie Klassiekerspecialist, aanvaller, sprint bergop
Ploegen
2002
2003
2004
2005
2006
2007
2008
2009
2010
2011
2012
2013
2014
La Française des Jeux
Fdjeux.com
Fdjeux.com
La Française des Jeux
La Française des Jeux
La Française des Jeux
La Française des Jeux
Silence-Lotto
Omega Pharma-Lotto
Omega Pharma-Lotto
BMC Racing Team
BMC Racing Team
BMC Racing Team
Beste prestaties (top-20)
Milaan-San Remo 3e (2008, 2011)
Ronde van Vlaanderen 3e (2009, 2010)
Amstel Gold Race 1e (2010, 2011, 2014)
Luik-Bastenaken-Luik 1e (2011)
Ronde van Lombardije 1e (2009, 2010)
WK 1e (2012)
UCI World Tour 1e (2011)
Extra
Zeges:  
Omloop Het Volk
Parijs-Tours
Brabantse Pijl
Waalse Pijl
Clásica San Sebastián
Grote Prijs van Quebec
2006, 2008
2008, 2009
2011, 2014
2011
2011
2011
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Philippe Gilbert (Aywaille, 5 juli 1982) is een Belgisch wielrenner. Hij is de oudere broer van Jérôme Gilbert.

Carrière[bewerken]

Het begin[bewerken]

Gilbert was in zijn jeugd een topper in de junioren- en beloftencategorieën en maakte op jonge leeftijd de overstap naar de profs. Hij won al snel enkele voorname wedstrijden, zoals een etappe in Ronde van de Toekomst in 2003.

De volgende jaren profileerde Gilbert zich als een attractieve renner. Hij ging vaak in de aanval en kon zo enkele eendagskoersen en etappes in kleinere rittenkoersen winnen. In 2004 had hij bijna zijn eerste klassieker te pakken, maar hij moest in Parijs-Brussel nipt de duimen leggen tegen Nick Nuyens. Een jaar later, in 2005, lukte het binnenrijven van een klassieker wederom net niet. In de laatste kilometer van Parijs-Tours werd hij samen met Stijn Devolder door het peloton gegrepen.

In 2006 stak hij echt zijn neus aan het venster bij de toppers toen hij de Omloop Het Volk, een rit in de Dauphiné Libéré en de Eneco Tour won. Ook op de Belgische kampioenschappen reed hij zich al vroeg in de medailles: in 2006 werd hij tweede in het Belgisch kampioenschap op de weg, in 2007 derde op de weg en tweede in het tijdrijden.

2008: De doorbraak[bewerken]

In 2008 won hij opnieuw de Omloop Het Volk, ditmaal op een nieuw parcours: Gent-Gent in plaats van Gent-Lokeren. Hij reed weg op de Eikenberg, op meer dan 50 km van de aankomst. Gilbert dichtte de kloof met de vluchters en liet hen achter op de Lange Munte, een kasseistrook van 2500 m. Hij hield het peloton af en reed in Gent solo over de streep.

Twee weken later brak hij in Milaan-San Remo zelf de finale open door te demarreren op de top van de Poggio. Hij werd in de afdaling terug ingerekend, maar kon nog sprinten naar een derde plaats.

In het najaar won hij de eerste klassieker uit zijn carrière: Parijs-Tours. Hij profiteerde optimaal van het feit dat zijn ploegmakker Mickaël Delage in de ontsnapping zat. Op tien kilometer van de streep kon hij alleen naar de vluchters toe rijden. Delage zette zich op kop van het groepje, waardoor ze nog net uit de greep van het peloton konden blijven.

2009: Een ijzersterk najaar[bewerken]

In 2009 kwam Gilbert uit voor Silence-Lotto. Zijn doelen dat jaar waren Milaan-San Remo en de Ardense klassiekers. Gilbert liet zich meteen opmerken voor zijn nieuwe werkgever in de Omloop Het Nieuwsblad. Hij was één van de sterkste mannen in koers, maar kon dit niet omzetten in een overwinning. Milaan-San Remo werd een teleurstelling. Mede doordat hij met slechte benen uit Parijs-Nice was gekomen, kon hij niet met de besten mee.

Door de slechte resultaten van Silence-Lotto in het voorjaar werd hij verrassend toegevoegd aan de startlijst voor de Ronde van Vlaanderen. Hij eindigde als derde. In de heuvelklassiekers reed Gilbert tweemaal naar een vierde plaats: in de Amstel Gold Race won hij de sprint van de achtervolgers en in Luik-Bastenaken-Luik werd hij nipt geklopt door Davide Rebellin in de strijd voor een podiumplaats. Ook in de Ronde van Romandië toonde hij zich bij de besten in koers en trok hij meermaals ten aanval met zijn kopman Cadel Evans. Voor een overwinning was het echter wachten tot de Ronde van Italië. Na verschillende aanvalspogingen wist hij in de 20e etappe solo als winnaar over de streep te komen.

Zijn volgende doel was het Belgisch kampioenschap in zijn geboorteplaats Aywaille. Hij vatte de wedstrijd aan als topfavoriet maar moest zijn meerdere erkennen in Tom Boonen.

In het najaar van 2009 was Gilbert erg succesvol. Op het WK was hij een van de sterksten en eindigde hij uiteindelijk op een zesde plaats. Enkele weken later toonde Gilbert zich de sterkste in de Italiaanse eendagswedstrijd Coppa Sabatini. Een paar dagen later won hij zijn tweede Parijs-Tours door in de sprint Tom Boonen te verslaan. Gilbert startte de week daarop ook in de Ronde van Piemonte, terwijl de meeste toppers deze wedstrijd links lieten liggen om zich te sparen voor de Ronde van Lombardije. Gilbert zegevierde echter in beide koersen en bewees zo de andere toppers hun ongelijk. De overwinning in Lombardije was zijn eerste zege in één van de vijf wielermonumenten. Hij versloeg in de sprint Olympisch kampioen Samuel Sánchez.

2010: Bevestiging van een topper[bewerken]

In 2010 waren de voorjaarsklassiekers Gilberts eerste doel. Via de Ronde van Qatar en de Ronde van Oman, die voor de eerste maal werd georganiseerd, werkte hij toe naar een goed vormpeil. Na Parijs-Nice behaalde Gilbert een negende plaats in Milaan-San Remo, gewonnen door Óscar Freire. Een week later eigende hij zich een derde plaats toe in Gent-Wevelgem. In de Ronde van Vlaanderen daaropvolgend mocht hij net als vorig jaar plaatsnemen op de laagste podiumplaats. Enkele weken later mocht Gilbert wel op het hoogste schavotje staan na een overwinning in de Amstel Gold Race: zijn eindsprint op de slotklim, de Cauberg, was indrukwekkend.

In mei won Gilbert de eerste rit in de Ronde van België. In juni greep hij opnieuw naast de Belgische driekleur; op het Belgisch kampioenschap op de weg moest hij zich voor de derde keer tevreden stellen met een zilveren medaille, na Stijn Devolder.

Als voorbereiding op het WK in Australië reed Gilbert de Ronde van Spanje. Daar won hij de derde etappe met aankomst in Málaga door de Spanjaard Joaquim Rodriguez in een sprint bergop te verslaan. Vervolgens won hij nog de negentiende etappe met aankomst in Toledo. Ditmaal versloeg hij Tyler Farrar in de sprint. Door zijn indrukwekkende prestaties in de Ronde van Spanje was Gilbert de gedoodverfde favoriet voor het WK. Hij reed een knappe wedstrijd en leek even op weg naar de regenboogtrui, maar viel uiteindelijk buiten de prijzen. Een week later nam hij al revanche: hij won voor het tweede jaar op rij de Ronde van Piemonte en de Ronde van Lombardije. In de koers van de vallende bladeren plaatste hij een eerste demarrage op 30 km van de streep. Alleen Michele Scarponi kon hem volgen. Daarna reed hij ook de Italiaan eraf op een paar kilometer van de streep. Zo kwam hij solo aan in Como. Gilbert zelf vond dit op dat moment "zijn mooiste overwinning uit zijn carrière". Op de avond van zijn winst in de Ronde van Lombardije werd hij, net als in 2009, bekroond tot Flandrien van het jaar 2010.

2011: Wielergeschiedenis in april[bewerken]

Philippe Gilbert bij de start van de Omloop Het Nieuwsblad 2012

Zijn palmares van 2011 opende Gilbert in februari, met een overwinning in de eerste rit van de Ronde van de Algarve. Ook in de Montepaschi Strade Bianche was hij de sterkste. In de koninginnenrit van de Tirreno-Adriatico haalde hij te Castelraimondo zijn derde zege van het seizoen binnen, toen hij na 240 loodzware kilometers als eerste zijn wiel over de meet gooide, na een spannende spurt waarin Wout Poels het lang leek te halen. In Milaan-San Remo beschikte hij over goede papieren, toen hij op een kleine twee kilometer van het einde doortrok. Filippo Pozzato liet hem echter niet rijden en in een spurt met een beperkte groep eindigde hij als derde, na winnaar Matthew Goss en Fabian Cancellara. Tijdens de Ronde van Vlaanderen viel hij aan op de Bosberg, maar hij werd teruggehaald en hij eindigde uiteindelijk als negende.

In de Brabantse Pijl raakte hij samen met Björn Leukemans voorop. Hij versloeg Leukemans in de spurt. Vier dagen later volgde Gilbert zichzelf op in de Amstel Gold Race, na opnieuw een sterk staaltje, ditmaal niet alleen op de Cauberg, maar ook in de achtervolging op Andy Schleck, die op een tiental kilometer voor de streep ontsnapt was. Drie dagen later bevestigde Gilbert zijn uitstekende vorm opnieuw, ditmaal door op de Muur van Hoei van de verzamelde tegenstand weg te rijden en voor het eerst de Waalse Pijl te winnen.[1] Op de daaropvolgende paaszondag maakte Phil niet alleen zijn jongensdroom waar door Luik-Bastenaken-Luik te winnen - in een spurt met drie versloeg hij de gebroeders Schleck - hij schreef tevens wielergeschiedenis door als eerste wielrenner ooit de vier heuvelachtige voorjaarsklassiekers achtereenvolgens binnen te rijven; in twaalf dagen realiseerde hij zo dit unieke vierluik: eerst de Brabantse Pijl, dan de Amstel Gold Race, daarna de Waalse Pijl en als orgelpunt Luik-Bastenaken-Luik.

Na een rustperiode van zes weken veroverde Gilbert in mei, dankzij onderweg gesprokkelde bonificatieseconden, na de derde rit de leidersplaats in de Ronde van België. De vierde etappe, de koninginnenrit naar Eupen, zette hij naar zijn hand door van de kop af de spurt van een selecte kopgroep te winnen. Hij won die Ronde van België met 20 seconden voorsprong op Greg Van Avermaet en 36 seconden op Björn Leukemans. Samen met zijn ploegmaat André Greipel, die twee etappes won, was hij de grote winnaar van deze wedstrijd. Alsof dat nog niet genoeg was, won hij twee dagen later ook nog Gullegem Koerse. Hij droeg deze zege op aan de in de Giro verongelukte Wouter Weylandt, die er in 2009 en 2010 won. In zijn voorbereiding op het Belgisch kampioenschap en de Tour de France won hij ook nog eens de koninginnenrit in de Ster ZLM Toer op een parcours gelijkaardig aan dat van Luik-Bastenaken-Luik. Met deze ritzege nam hij de leiding in het klassement, waardoor hij twee dagen later ook het eindklassement van de Ster ZLM Toer won.

Eind juni startte Gilbert als topfavoriet in het Belgisch kampioenschap op de weg in Hooglede-Gits. Na drie zilveren medailles en één bronzen plak de vorige jaren was hij deze keer wel in staat om het af te ronden. In de laatste ronde demarreerde hij op de kasseien van de Gitsberg en reed iedereen in de kopgroep uit het wiel. Alleen Tom Boonen leek even te kunnen aanklampen, maar uiteindelijk moest ook hij Gilbert laten gaan. Sinds zijn winst op 13 april in de Brabantse Pijl won hij alle eendagskoersen en rittenwedstrijden waarin hij startte.

In de eerste etappe van de Ronde van Frankrijk was Gilbert de gedoodverfde favoriet voor de ritzege. Na het beantwoorden van een aanval van Fabian Cancellara op de korte slotklim, zette hij zijn eindsprint in en won hij zijn eerste etappe ooit in de Tour. Cadel Evans en Thor Hushovd vervolledigden de top 3. Gilbert pakte meteen ook de gele leiderstrui en werd leider in het punten- en bergklassement. Nadat Jurgen Van den Broeck in de negende etappe zwaar ten val kwam en de strijd om een eventuele podiumplaats in Parijs moest staken, zette het team alles op de groene trui van Gilbert. Op de eerste rustdag stond hij in het puntenklassement 45 punten voor op zijn dichtste concurrent José Joaquín Rojas. Maar door de vele sprintzeges van Mark Cavendish moest Gilbert halfweg de laatste week de groene droom opgeven. Hij ging nog op zoek naar een ritzege in de overgangsetappes, maar wegens zijn goeie klassering in het puntenklassement en algemene klassement liet het peloton hem niet meegaan in de beslissende ontsnappingen.

Na de Tour bleef hij presteren. Na enkele natourcriteriums te hebben gereden - waarvan hij er vier won - ging hij als een van de favorieten naar de Clásica San Sebastián. Op de Jaizkibel demarreerde hij een eerste keer, en dunde zo het peloton uit. Met behulp van zijn ploegmaat Jelle Vanendert, die veel werk had verricht vanaf de Jaizkibel, kon hij een demarrage plaatsen op het laatste kleine heuveltje op 3,5 km van de finish, die hij solo bereikte.

Omdat Gilbert als nummer 1 in de UCI World Tour wou eindigen, reed hij in augustus ook de Eneco Tour. Hij reed een sterke proloog en pakte dankzij ritwinst in de derde rit in lijn de leiderstrui. Hij reed weg op 7 kilometer van de finish, waar hij nog 9 seconden van zijn voorsprong overhield. Een dag later speelde hij in de tijdrit zijn leiderstrui kwijt aan Edvald Boasson Hagen. Deze won uiteindelijk de rittenkoers, waardoor Gilbert op plaats 2 in het eindklassement eindigde. Samen met zijn ritzege leverde hem dat 86 punten voor de UCI World Tour op. Dat bracht hem op een voorlopig puntentotaal van 568 punten, waardoor hij tot op 6 punten van de eerste plaats van Cadel Evans kwam. Eén dag na het aflopen van de Eneco Tour, op 15 augustus, werd Gilbert voor de eerste maal in zijn carrière Belgisch kampioen tijdrijden.

Op 18 augustus werd bekendgemaakt dat Gilbert een contract voor 3 seizoenen getekend had bij het Amerikaanse BMC Racing Team. Zo werd hij onder meer ploegmaat van Cadel Evans en Thor Hushovd en werd hij ook opnieuw herenigd met Greg van Avermaet. Deze was het jaar voordien van Omega Pharma-Lotto overgekomen naar BMC om zijn kopman Gilbert te ontlopen.

Uiteindelijk haalde Gilbert op 9 september zijn volgende doel van het seizoen: de eerste plaats op de UCI World Tour 2011-ranking. Deze plaats behaalde hij door de Grote Prijs van Quebec te winnen. Met deze zege kreeg Gilbert er 80 punten bij in de World Tour-ranking; voor een eerste plaats had hij genoeg aan 7 punten.

Daarna legde hij zich toe op het WK in Kopenhagen waar hij als een van de topfavorieten naar voren werd geschoven. Gilbert zelf hield vol dat hij geen favoriet was vanwege het vlakke parcours. Uiteindelijk werd hij 17e in de massasprint. Daarna legde hij zich toe op de najaarsklassiekers, Parijs-Tours en de Ronde van Lombardije. Al gaf hij te kennen uitgeput te zijn na zo'n slopend seizoen.

Gilbert slaagde er niet in om mee te spelen voor de overwinning in Parijs-Tours, omdat hij niet meezat in de beslissende ontsnapping. In de Ronde van Piemonte gaf Gilbert voor de eerste maal dat jaar op vanwege een soortgelijk scenario en om zijn benen te sparen voor de Ronde van Lombardije. Gilbert was sterk in deze klassieker, maar was niet meer zo fris als zijn concurrenten en eindigde uiteindelijk als 8e. Dit leverde hem 20 punten voor de UCI World Tour 2011 op, wat zijn totaal op 718 bracht.

2012: Stil voorjaar, sterk najaar[bewerken]

Gilberts machtsontplooiing op de Cauberg op het WK 2012

Daar waar Tom Boonen in 2012 met opmerkelijke overwinningen in de kasseiklassiekers als een feniks herrees, presteerde Gilbert ondermaats. Hij was dan wel van ploeg en fiets veranderd, zelf weet de Waal zijn mindere vorm aan een aanslepend tandprobleem. In de Brabantse Pijl rondde Thomas Voeckler een knappe solo af en kwam Gilbert niet in het stuk voor. In de Amstel Gold Race leek Gilbert bijna opnieuw top te zijn, maar nadat hij de ontsnapte Óscar Freire op 100 meter van de eindmeet teruggehaald had, plafonneerde hij op de Cauberg en onder impuls van Peter Sagan reden er nog vijf renners Gilbert voorbij, waaronder Jelle Vanendert en winnaar Enrico Gasparotto. Ook in de Waalse Pijl kon hij niet voor een machtsontplooiing zoals in de voorgaande editie zorgen. Ditmaal was Joaquim Rodríguez op de muur van Hoei de sterkste en eindigde Gilbert derde, net na Michael Albasini. Gilberts vormpeil steeg dus wel, maar in Luik-Bastenaken-Luik moest hij in de finale na een versnelling van Vincenzo Nibali op de Valkenrots passen; de Italiaan leek solo in Luik aan te komen, maar werd na een heuse thriller door de ontketende Kazach Maksim Iglinski in de slotkilometer voorbij gevlamd.

In de Ronde van Frankrijk, die startte in Luik, kwam Gilbert niet verder dan enkele ereplaatsen. Tijdens de Olympische Zomerspelen in Londen nam hij deel aan de wegwedstrijd en de individuele tijdrit. In de wegwedstrijd liet hij zich opmerken door op 55 km van de streep weg te springen en een tijdje alleen voorop te rijden. Hij werd echter gegrepen en speelde niet mee voor de medailles; hij finishte als 19e. In de individuele tijdrit legde hij beslag op een 17e plaats. Op het Belgisch kampioenschap tijdrijden pakte hij twee weken later een bronzen medaille.

Eind augustus wist Gilbert dan toch zijn eerste overwinning van het seizoen te boeken; tijdens de negende etappe van de Ronde van Spanje versloeg hij Joaquim Rodríguez, met wie hij in de slotfase was ontsnapt, in de sprint. Met de negentiende etappe voegde hij daar nog een tweede ritzege aan toe, door in de laatste kilometer vanuit een uitgedund peloton weg te springen; Alejandro Valverde werd tweede.

Op zondag 16 september won Omega Pharma-Quickstep op de wereldkampioenschappen in Valkenburg de WK-ploegentijdrit met drie seconden voorsprong op het BMC van Philippe Gilbert. Een week later, tijdens de wegwedstrijd, versnelde Gilbert onnavolgbaar op de laatste beklimming van de Cauberg. Hij hield ook stand tijdens de anderhalve kilometer die hem na de top nog restte en veroverde zo voor het eerst in zijn carrière de regenboogtrui. Edvald Boasson Hagen eindigde op vier seconden en kreeg het zilver. Alejandro Valverde finishte vijf seconden na Gilbert en kreeg het brons. In een door regen geteisterde Ronde van Lombardije, een week later, moest Gilbert opgeven wegens een val in een afdaling.

2013: Eén overwinning in de regenboogtrui[bewerken]

Ondanks de behaalde wereldtitel, stond 2013 voor Gilbert deels in het teken om beter te doen dan het jaar ervoor. Van de voorjaarsklassiekers maakte hij opnieuw een hoofddoel waardoor hij zijn jaar vroeg begon in de Tour Down Under. Na een nipte sprintnederlaag tegen Sylvain Chavanel in een etappe in Parijs-Nice en na een teleurstellende Milaan-San Remo, toonde Gilbert pas weer een beter vormpeil in de Brabantse Pijl, waar hij slechts met een wiel verslagen werd door Peter Sagan. Omdat zijn vorm eerder verslechterd dan verbeterd was in de aanloop naar de Ronde van Vlaanderen had Gilbert er dit jaar voor gekozen om niet deel te nemen en zich via de Ronde van het Baskenland voor te bereiden op de Waalse klassiekers. Zijn tweede plaats in de Brabantse Pijl gaf indicatie dat dit een goede beslissing was geweest. In de Amstel Gold Race toonde hij zich net als tijdens het WK weer de sterkste op de Cauberg. De ontsnapte Roman Kreuziger was echter al buiten bereik en Gilbert moest na een sprint uiteindelijk vrede nemen met de vijfde plaats. Na zijn derde plek het jaar voordien was hij opnieuw een van de topfavorieten in de Waalse Pijl. Gilbert zette echter te vroeg aan in de achtervolging op de ontsnapte Colombiaan Carlos Betancur. Hij viel volledig stil en werd uiteindelijk pas 15e. In Luik-Bastenaken-Luik kwam hij weer net tekort. Tijdens de beklimming van de Côte de Saint-Nicolas was het opnieuw de Colombiaanse pocketklimmer Carlos Betancur die het vuur aan de lont stak. Enkele renners, waaronder Michele Scarponi, Joaquim Rodriguez en de latere winnaar Daniel Martin reden het gat dicht, maar Gilbert ontplofte en moest toekijken hoe Alejandro Valverde wel nog de sprong kon maken. In de sprint kon Gilbert nog een 7e plaats uit de brand slepen. De wereldkampioen sloot het voorjaar dus voor het tweede jaar op rij af zonder overwinning.

In de Ronde van België eindigde Gilbert twee etappes na elkaar als derde. Wat hem een derde plaats opleverde in het eindklassement en een tweede in het puntenklassement. Tijdens de Ronde van Frankrijk kreeg hij geen toestemming van BMC om voor ritoverwinningen te gaan en moest hij tevreden zijn als knecht voor Cadel Evans en Tejay van Garderen. Zelfs in de derde etappe, die werd gewonnen door Simon Gerrans, zette BMC geen sprinttrein voor Gilbert op, wat resulteerde dat hij vijfde werd. Achteraf was het duidelijk dat de wereldkampioen teleurgesteld was in zijn team. Er deden al geruchten de ronde dat hij volgend seizoen voor andere rekening zou rijden, dus verbaasde hij vriend en vijand door op 7 juli aan te kondigen dat hij tot en met 2016 bij BMC zou blijven. In augustus kwam hij na een korte break terug in competitie met een zilveren medaille op het Belgisch kampioenschap tijdrijden, na Kristof Vandewalle. Tijdens de Eneco Tour werd hij in de tweede etappe wederom tweede. In de zesde etappe was hij torenhoog favoriet omdat de etappe aankwam op La Redoute in zijn thuisstad Aywaille, maar hij kwam ten val en moest met een zwaar gehavende knie een dag later opgeven.

In de zevende etappe van de Ronde van Spanje werd hij wederom tweede toen hij in een sprint met twee werd geklopt door Zdeněk Štybar. In de twaalfde etappe was het wel bingo. In een lastige sprint op een licht hellende aankomststrook wist hij Edvald Boasson Hagen te remonteren met een indrukwekkende jump. Zo was zijn eerste overwinning in de regenboogtrui eindelijk een feit.

Op het WK in Firenze moest hij in de slotronde passen toen Vincenzo Nibali en Joaquim Rodriguez hun beslissende aanval plaatsten op de beklimming naar Fiesole. Uiteindelijk won Rui Costa in een sprint met twee tegen Rodriguez. Gilbert eindigde in een achtervolgende groep als negende. Gilbert sloot zijn seizoen af na de Ronde van Lombardije, waarin hij niet kon meedoen om de knikkers.

2014[bewerken]

In april won Gilbert voor de tweede maal in zijn wielerloopbaan de Brabantse Pijl door in de spurt van een uitgedunde kopgroep de Australiër Michael Matthews nog net af te houden.[2] Een halve week later won hij voor de derde maal de Amstel Gold Race in een door BMC gecontroleerde koers: Michael Schär mende het peloton in de achtervolging op de vroege vluchters, Greg Van Avermaet maakte deel uit van meerdere aanvalspogingen in de laatste 40 kilometer en met een versnelling aan de voet van de Cauberg lokte zijn ploegmaat Samuel Sánchez Gilberts rivalen Kwiatkowski, Gerrans en Valverde in de val, want net op het breekpunt van de klim demarreerde Gilbert aan de binnenkant van de weg en dwong iedereen in het zadel. Eens boven stoomde Gilbert door en reed - net zoals bij het wereldkampioenschap in 2012 - de laatste twee kilometer solo naar de aankomst, die nu in Vilt lag; op een handvol seconden van de winnaar vervolledigden Jelle Vanendert en Simon Gerrans het podium.[3] In de daaropvolgende Waalse Pijl kon Gilbert op de slotklim van de Muur van Hoei geen vuist maken, maar wist nog een tiende plaats uit de brand te slepen en dit op vijftien seconden van winnaar Alejandro Valverde.[4]

Palmares[bewerken]

Overwinningen[bewerken]

2003

2004

2005

2006

2007

2008

2009

2010

2011

2012

2013

2014

Voornaamste ereplaatsen[bewerken]

2002

2003

2004

2005

2006

2007

2008

2009

2010

2011

2012

2013

Resultaten in voornaamste wedstrijden[bewerken]

Jaar Ronde van
Italië

Ronde van
Frankrijk

Ronde van
Spanje

2003
2004 32e  
2005 70e  
2006 opgave   109e  
2007 opgave   69e  
2008 112e   opgave  
2009 97e (1)  54e  
2010 48e (2) 
2011 38e (1) 
2012 46e   59e (2) 
2013 62e   opgave (1) 
2014
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
Jaar Milaan-San Remo Ronde van Vlaanderen Parijs-Roubaix Amstel Gold Race Luik-Bast.-Luik Ronde van Lombardije Waalse Pijl Parijs-Tours WK op de weg Wereld- ranglijst
2003 33e opgave
2004 14e 34e 40e 69e 12e opgave 15e (UWB)
2005 6e 74e 25e 77e 98e (UPT)
2006 32e 69e 38e 21e 13e 91e 67e (UPT)
2007 21e 25e 52e 16e 19e 27e 8e
2008 Brons ↑ 15e 29e 92e Goud ↑ 15e 125e (UPT)
2009 23e Brons ↑ 4e 4e Goud ↑ 35e Goud ↑ 6e 9e (UWR)
2010 9e Brons ↑ Goud ↑ Brons ↑ Goud ↑ 6e 63e 18e Zilver (UWR)
2011 Brons ↑ 9e Goud ↑ Goud ↑ 8e Goud ↑ 67e 17e Goud (UWT)
2012 87e 75e 6e 16e opgave Brons ↑ Regenboogtrui ↑ 46e (UWT)
2013 32e 5e 7e 20e 15e 9e 54e (UWT)
2014 13e Goud ↑ 10e

Onderscheidingen[bewerken]

Trivia[bewerken]

  • Gilbert is getrouwd met Patricia Zeevaert. Hij heeft twee zoontjes met haar: Alan (2010) en Alexandre (2013).
  • Gilbert is Franstalig, maar spreekt ook Nederlands, Engels en Italiaans.
  • Op 12 april 2012 tekende zijn jongere broer Jérôme een profcontract bij Accent.Jobs-Willems Veranda's. Ze reden voor het eerst tegen elkaar in de Ronde van België nadat ze wegens omstandigheden niet allebei konden rijden in Luik-Bastenaken-Luik, hun 'thuisklassieker'.
  • Op Gilberts fandag op 26 oktober 2013 werd de Square Philippe Gilbert - een plein in Aywaille genoemd naar hem - officieel ingehuldigd.

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
Voorganger:
Mark Cavendish
Vlag van Verenigd Koninkrijk
2011
Regenboogtrui Wereldkampioen wielrennen Regenboogtrui
2012
Arc en ciel.pngArc en ciel.pngArc en ciel.png
Opvolger:
Rui Costa
Vlag van Portugal
2013
Voorganger:
Stijn Devolder
2010
MaillotBélgica.svg Belgisch kampioen wielrennen MaillotBélgica.svg
Philippe Gilbert
2011
Opvolger:
Tom Boonen
2012
Voorganger:
Sven Nys
2008
Belgisch Sportman van het Jaar
2009, 2010, 2011

Olympic pictogram Cycling (road).png

Opvolger:
Tom Boonen
2012
Voorganger:
Sven Nys
2007
Kristallen Fiets
2008, 2009, 2010, 2011

Olympic pictogram Cycling (road).png

Opvolger:
Tom Boonen
2012