Philippe Gilbert (wielrenner)

Philippe Gilbert
Philippe tijdens de Ronde van Frankrijk 2011
Persoonlijke informatie
Volledige naam	Philippe Gilbert
Bijnaam	Phil
Geboortedatum	5 juli 1982
Geboorteplaats	Aywaille, België
Lengte	179 cm
Gewicht	69 kg
Sportieve informatie
Huidige ploeg	BMC Racing Team
Discipline	Weg
Specialisatie	Klassiekerspecialist, aanvaller, sprint bergop
Ploegen
2002-2008 2009-2011 2012-heden	La Française des Jeux Omega Pharma-Lotto BMC Racing Team
Beste prestaties (top-20)
Milaan-San Remo	3e (2008, 2011)
Ronde van Vlaanderen	3e (2009, 2010)
Amstel Gold Race	1e (2010, 2011)
Luik-Bastenaken-Luik	1e (2011)
Ronde van Lombardije	1e (2009, 2010)
WK	1e (2012)
UCI World Tour	1e (2011)
Extra
Zeges:
Omloop Het Volk Parijs-Tours Brabantse Pijl Waalse Pijl Clásica San Sebastián	2006, 2008 2008, 2009 2011 2011 2011
Portaal    Wielersport

Philippe Gilbert bij de start van de Omloop Het Nieuwsblad 2012

Philippe Gilbert (Aywaille, 5 juli 1982) is een Belgische wielrenner. Hij is de oudere broer van Jérôme Gilbert.

Carrière

Het begin

Ronde van Frankrijk 2006

Gilbert was in zijn jeugd een topper in de junioren- en beloftencategorieën en maakte op jonge leeftijd de overstap naar de profs. Hij won al snel enkele voorname wedstrijden, zoals een etappe in Ronde van de Toekomst in 2003.

De volgende jaren profileerde Gilbert zich als een attractieve renner. Hij ging voortdurend in de aanval en kon zo enkele eendagkoersen en etappes in kleinere rittenkoersen winnen. In 2004 had hij bijna zijn eerste klassieker te pakken, maar hij moest in Parijs-Brussel nipt de duimen leggen tegen Nick Nuyens. Een jaar later, in 2005, lukte het binnenrijven van een klassieker terug net niet. In de laatste kilometer van Parijs-Tours werd hij samen met Stijn Devolder door het peloton ingelopen.

In 2006 kwam hij echt zijn neus aan het venster steken bij de toppers toen hij de Omloop Het Volk, een rit in de Dauphiné Libéré en de ENECO Tour won.

2008: De doorbraak

In 2008 won hij op opnieuw de Omloop Het Volk, ditmaal op een nieuw parcours: Gent-Gent in plaats van Gent-Lokeren. Hij reed weg op de Eikenberg, op meer dan 50 km van de aankomst. Gilbert dichtte de kloof met de vluchters en liet hen achter op de Lange Munte, een kasseistrook van 2500 m. Hij hield het peloton af en reed in Gent solo over de streep.

Twee weken later brak hij in Milaan-San Remo zelf de finale open door te demarreren op de top van de Poggio. Hij werd in de afdaling terug ingerekend, maar kon nog sprinten naar een derde plaats.

In het najaar won hij de eerste klassieker uit zijn carrière: Parijs-Tours. Hij profiteerde optimaal van het feit dat zijn ploegmakker Mickaël Delage in de ontsnapping zat en op tien kilometer van de streep kon hij alleen naar de vluchters toe rijden. Delage zette zich op kop van het groepje, waardoor ze nog net uit de greep van het peloton kon blijven.

2009: Een ijzersterk najaar

In 2009 kwam Gilbert uit voor Silence-Lotto. Als doelen stelde hij voor dat jaar de Ardense klassiekers en Milaan-San Remo. Gilbert liet zich meteen opmerken voor zijn nieuwe werkgever in de Omloop Het Nieuwsblad. Hij was één van de sterke mannen in koers, maar kon dit niet omzetten in een overwinning. Milaan-San Remo werd een teleurstelling. Mede doordat hij met slechte benen uit Parijs-Nice was gekomen, kon hij niet met de besten mee.

Luik-Bastenaken-Luik 2009

Door de slechte resultaten van Silence-Lotto in het voorjaar werd hij twee weken later verrassend toegevoegd aan de startlijst voor de Ronde van Vlaanderen. Hij eindigde als derde. In de heuvelklassiekers reed Gilbert tweemaal naar een vierde plaats: in de Amstel Gold Race won hij de sprint van de achtervolgers en in Luik-Bastenaken-Luik werd hij nipt geklopt door Davide Rebellin in de strijd voor een podiumplaats. Ook in de Ronde van Romandië toonde hij zich bij de besten in koers en trok hij meermaals ten aanval met zijn kopman Cadel Evans. Voor een overwinning was het echter wachten tot de Ronde van Italië. Na verschillende aanvalspogingen wist hij in de 20ste etappe solo als winnaar over de streep te komen.

Zijn volgende doel was het Belgisch kampioenschap in zijn geboorteplaats Aywaille. Hij vatte de wedstrijd aan als topfavoriet maar moest zijn meerdere erkennen in Tom Boonen.

In het najaar van 2009 was Gilbert erg succesvol. Op het WK was hij een van de sterksten en eindigde hij uiteindelijk op een zesde plaats. Enkele weken later toonde Gilbert zich de sterkste in de Italiaanse eendagswedstrijd de Coppa Sabatini. Een paar dagen later won hij zijn tweede Parijs-Tours door in de sprint Tom Boonen te verslaan. Gilbert startte de week daarop ook in de Ronde van Piemonte, terwijl de meeste toppers deze wedstrijd links lieten liggen om zich te sparen voor de Ronde van Lombardije. Gilbert zegevierde echter in beide koersen en bewees zo de andere toppers hun ongelijk. Deze overwinning in Lombardije was zijn eerste zege in één van de vijf wielermonumenten. Hij versloeg in de sprint Olympisch kampioen Samuel Sánchez.

2010: Bevestiging van een topper

In 2010 waren de voorjaarsklassiekers Gilberts eerste doel. Via de Ronde van Qatar en de Ronde van Oman, die voor de eerste maal werd georganiseerd, werkte hij naar de goede vorm. Na Parijs-Nice behaalde Gilbert de negende plaats in Milaan-San Remo, gewonnen door Óscar Freire. Een week later eigende hij zich een derde plaats toe in Gent-Wevelgem. In de Ronde van Vlaanderen daaropvolgend mocht hij net als vorig jaar plaatsnemen op de laagste podiumplaats. Enkele weken later mocht Gilbert echter wel op het hoogste schavotje staan na een overwinning in de Amstel Gold Race: zijn eindsprint op de slotklim, de Cauberg, was indrukwekkend.

Als voorbereiding op het WK in Australië reed Gilbert de Ronde van Spanje. Daar won hij de derde etappe met aankomst in Málaga door de Spanjaard Joaquim Rodriguez in een sprint bergop te verslaan. Vervolgens won hij nog de negentiende etappe met aankomst in Toledo, ditmaal versloeg hij Tyler Farrar in de sprint. Door zijn indrukwekkende prestaties in de Ronde van Spanje was Gilbert de gedoodverfde favoriet voor het WK. Hij reed er een knappe wedstrijd, en leek even op weg naar de regenboogtrui, maar viel uiteindelijk buiten de prijzen. Een week later nam hij al revanche: hij won voor het tweede jaar op rij de Ronde van Piemonte en de Ronde van Lombardije. In de koers van de vallende bladeren plaatste hij een eerste demarrage op 30 km van de streep, alleen Michele Scarponi kon hem volgen. Dan reed hij ook de Italiaan eraf op een paar kilometer van de streep. Zo kwam hij solo aan in Como. Gilbert zelf vond dit "zijn mooiste overwinning in zijn carrière". Op de avond van zijn winst in de Ronde van Lombardije werd hij, net als in 2009, ook bekroond tot Flandrien van het jaar 2010.

2011: Wielergeschiedenis in april

Zijn palmares van 2011 opende Gilbert in februari, met een overwinning in de eerste rit van de Ronde van de Algarve. Ook op de Monte Paschi Eroica was hij de sterkste. In de koninginnenrit van de Tirreno-Adriatico haalde hij te Castelraimondo zijn derde zege van het seizoen binnen, toen hij na 240 loodzware kilometers als eerste zijn wiel over de meet gooide, na een spannende spurt waarin Wout Poels het lang leek te halen. In Milaan-San Remo beschikte hij over goede papieren, toen hij op een kleine twee kilometer van het einde doortrok. Filippo Pozzato haalde hem echter terug en in de spurt eindigde hij derde, na winnaar Matthew Goss en Fabian Cancellara. Tijdens de Ronde van Vlaanderen viel hij aan op de Bosberg, maar werd teruggehaald en eindigde uiteindelijk negende.

In de Brabantse Pijl raakte hij samen met Björn Leukemans voorop, die hij in de spurt versloeg. Vier dagen later volgde Gilbert zichzelf in de Amstel Gold Race op, na opnieuw een sterk staaltje, ditmaal niet alleen op de Cauberg, maar ook in de achtervolging op Andy Schleck, die op een tiental kilometer voor de streep ontsnapt was. Drie dagen later bevestigde Gilbert zijn goede vorm opnieuw, ditmaal door op de eindklim van de Muur van Hoei van de verzamelde tegenstand weg te rijden en voor het eerst de Waalse Pijl te winnen. Op de daaropvolgende paaszondag maakte Phil niet alleen zijn jongensdroom waar door Luik-Bastenaken-Luik te winnen - in een spurt met drie versloeg hij de gebroeders Schleck - hij schreef tevens wielergeschiedenis door als eerste wielrenner ooit de vier heuvelachtige voorjaarsklassiekers achtereenvolgens binnen te rijven; in twaalf dagen realiseerde hij zo dit unieke vierluik: eerst de Brabantse Pijl, dan de Amstel Gold Race, daarna de Waalse Pijl en als orgelpunt Luik-Bastenaken-Luik.

Na een rustperiode van zes weken veroverde Gilbert in mei dankzij onderweg gesprokkelde bonificatieseconden na de derde rit de leidersplaats in de Ronde van België. De vierde etappe, de koninginnenrit naar Eupen, zette hij naar zijn hand door van de kop af de spurt van een selecte kopgroep te winnen. Hij won die Ronde van België met 20 seconden voorsprong op Greg Van Avermaet en 36 seconden op Björn Leukemans. Samen met zijn ploegmaat André Greipel, die twee etappes won, was hij de grote winnaar van deze wedstrijd. Alsof dat nog niet genoeg was, won hij twee dagen later ook nog eens Gullegem Koerse. Hij droeg deze zege op aan de Wouter Weylandt, die er in 2009 en 2010 won. In zijn voorbereiding op het Belgisch Kampioenschap en de Tour de France won hij ook nog eens de koninginnenrit in de Ster ZLM Toer op een parcours gelijkaardig aan dat van Luik-Bastenaken-Luik. Met deze ritzege nam hij de leiding in het klassement, waardoor hij twee dagen later ook het eindklassement van de Ster ZLM Toer won.

Eind juni startte Gilbert als topfavoriet in het Belgisch kampioenschap wielrennen op de weg in Hooglede-Gits. Na drie zilveren medailles en één bronzen plak de vorige jaren was hij deze keer wel in staat om het af te ronden. In de laatste ronde demarreerde hij op de kasseien van de Gitsberg en reed iedereen in de kopgroep uit het wiel. Alleen Tom Boonen leek even te kunnen aanklampen, maar uiteindelijk moest ook hij Gilbert laten gaan. Sinds zijn winst op 13 april in de Brabantse Pijl won hij alle eendagskoersen en rittenwedstrijden waarin hij startte.

In de eerste etappe van de Ronde van Frankrijk was Gilbert de gedoodverfde favoriet voor de ritzege. Na het beantwoorden van een aanval van Fabian Cancellara in de voorlaatste kilometer, zette hij zijn eindsprint in en won hij zijn eerste etappe ooit in de Tour. Cadel Evans en Thor Hushovd vervolledigden de top 3. Gilbert pakte meteen ook de gele leiderstrui en werd leider in het punten- en bergklassement. Nadat Jurgen Van den Broeck in de 9e etappe zwaar ten val kwam en de strijd om een eventuele podiumplaats in Parijs moest staken, zette het team alles op de groene trui van Gilbert. Op de eerste rustdag stond hij in het puntenklassement 45 punten voor op zijn dichtste concurrent: José Joaquín Rojas. Maar door de vele sprintzeges van Mark Cavendish moest Gilbert halfweg de laatste week de groene droom opgeven. Vergeefs ging hij nog op zoek naar een ritzege in de overgangsetappes, maar aangezien zijn goeie klassering in het puntenklassement en algemene klassement lieten ze hem niet meegaan in de beslissende ontsnapping.

Na de Tour bleef hij presteren. Na enkele criteriums te hebben gereden - waarvan hij er vier won - ging hij als een der favorieten naar de Clásica San Sebastián. Op de Jaizkibel demarreerde hij een eerste keer, en dunde zo het peloton uit. Met behulp van zijn ploegmaat Jelle Vanendert, die veel werk had verricht vanaf de Jaizkibel, kon hij een demarrage plaatsen op het laatste kleine heuveltje op 3,5 km van de finish, die hij solo bereikte.

Omdat Gilbert op nummer 1 in de UCI World Tour 2011 wil eindigen, reed hij in augustus ook de Eneco Tour. Hij reed een sterke proloog en pakte dankzij ritwinst in de derde rit in lijn de leiderstrui. Hij reed weg op 7 kilometer van de finish, waar hij nog 9 seconden van zijn voorsprong overhield. Een dag later speelde hij in de tijdrit zijn leiderstrui kwijt aan Edvald Boasson Hagen. Deze won uiteindelijk de rittenkoers, waardoor Gilbert op plaats 2 in het eindklassement eindigde. Samen met zijn ritzege leverde hem dat 86 punten voor de UCI World Tour op. Dat bracht hem op een voorlopig puntentotaal van 568 punten, waardoor hij tot op 6 punten van de eerste plaats van Cadel Evans kwam. Eén dag na het aflopen van de Eneco Tour, op 15 augustus, werd Gilbert voor de eerste maal in zijn carrière Belgisch kampioen tijdrijden. Het was toen al zijn 18e zege van het seizoen, natourcrituriums niet meegerekend.

Op 18 augustus werd bekendgemaakt dat Gilbert een contract bij het Amerikaanse BMC Racing Team getekend had voor 3 seizoenen. Zo werd hij onder meer ploegmaat van Cadel Evans en Thor Hushovd en werd hij ook opnieuw herenigd met Greg van Avermaet. Deze was het jaar voordien van Omega Pharma-Lotto overgekomen naar BMC om zijn kopman Gilbert te ontlopen.

Uiteindelijk behaalde Gilbert op 9 september zijn doel van het seizoen: de eerste plaats behalen op de UCI World Tour 2011-ranking. Deze plaats behaalde hij door de Grote Prijs van Quebec te winnen. Het was zijn 19e zege van het seizoen en met deze zege kreeg Gilbert er 80 punten bij in de World Tour-ranking; voor een eerste plaats had hij genoeg aan 7 punten.

Daarna legde hij zich toe op het WK in Kopenhagen waar hij als een van de topfavorieten naar voren werd geschoven. Gilbert zelf hield vol dat hij geen favoriet was vanwege het vlakke parcours. Uiteindelijk werd hij 17e in de massasprint. Daarna legde hij zich toe op de najaarsklassiekers, Parijs-Tours en de Ronde van Lombardije. Al gaf hij te kennen uitgeput te zijn na zo'n slopend seizoen.

Gilbert sloeg er niet in om mee te spelen voor de overwinning in Parijs-Tours omdat hij niet meezat in de beslissende ontsnapping. Hij miste duidelijk meesterknecht Jelle Vanendert om hem bij te staan. In de Ronde van Piemonte gaf Gilbert voor de eerste maal dat jaar op vanwege een soortgelijk scenario, en om zijn benen te sparen voor de Ronde van Lombardije. Gilbert was sterk in deze klassieker maar was na een uitputtend seizoen niet meer zo fris als zijn concurrenten en eindigde uiteindelijk als 8e. Dit leverde hem 20 punten voor de Protour op, wat zijn totaal op 718 bracht.

2012: Stil voorjaar, sterk najaar

Daar waar Tom Boonen in 2012 met opmerkelijke overwinningen in de kasseiklassiekers als een feniks in het wielerpeloton herrees, presteerde Gilbert ondermaats. Hij was dan wel van ploeg en fiets veranderd, zelf weet de Waal zijn mindere vorm aan een aanslepend tandprobleem. In de Brabantse Pijl rondde Thomas Voeckler een knappe solo af en kwam Gilbert niet in het stuk voor. In de Amstel Gold Race leek Gilbert bijna opnieuw top te zijn, maar nadat hij de ontsnapte Óscar Freire op 100 meter van de eindmeet teruggehaald had, plafonneerde hij op de Cauberg zelf en onder impuls van Peter Sagan reden er nog vijf renners Gilbert voorbij, waaronder Freire, Jelle Vanendert en winnaar Enrico Gasparotto. Ook in de Waalse Pijl kon hij niet voor een machtsontplooiing zoals in de voorgaande editie zorgen, ditmaal was Joaquim Rodríguez op de muur van Hoei de sterkste en eindigde Gilbert derde, net na Michael Albasini. Gilberts vormpeil steeg dus wel, maar in Luik-Bastenaken-Luik moest hij in de finale na een versnelling van Vincenzo Nibali op de Valkenrots passen; de Italiaan leek solo in Luik aan te komen, maar werd na een heuse thriller door de ontketende Kazach Maksim Iglinski in de slotkilometer voorbij gevlamd.

Eind augustus wist Gilbert dan toch zijn eerste overwinning van het seizoen te boeken; tijdens de negende etappe van de Ronde van Spanje versloeg hij Joaquim Rodríguez, met wie hij in de slotfase was ontsnapt, in de sprint. Met de negentiende etappe voegde hij in Toledo daar nog een tweede ritzege aan toe, door in de laatste kilometer vanuit een uitgedund peloton weg te springen; Alejandro Valverde werd tweede.

Op zondag 16 september won Omega Pharma-Quickstep op de wereldkampioenschappen in Valkenburg de WK-ploegentijdrit met drie seconden voorsprong op het BMC van Philippe Gilbert. Een week later, tijdens de wegwedstrijd, versnelde Gilbert onnavolgbaar op de laatste beklimming van de Cauberg. Hij hield ook stand tijdens de anderhalve kilometer die hem na de top nog restte en veroverde zo voor het eerst in zijn carrière de regenboogtrui. Edvald Boasson Hagen eindigde op vier seconden en kreeg het zilver. Alejandro Valverde finishte vijf seconden na Gilbert en kreeg het brons.

Voorjaar 2013: Weer geen overwinning

Ondanks de behaalde wereldtitel, stond 2013 voor Gilbert deels in het teken om beter te doen dan vorig jaar. Van de voorjaarklassiekers maakte hij opnieuw een hoofddoel waardoor hij zijn jaar vroeg begon in de Tour Down Under. Na nipt geklopt te worden door Sylvain Chavanel in een etappe in Parijs Nice en een teleurstellende Milaan-San Remo, toonde Gilbert pas weer zijn goede vorm in de Brabantse Pijl waar hij slechts met een wiel werd geklopt door Peter Sagan. Omdat zijn vorm eerder verslechterd dan verbeterd was in de aanloop naar de Ronde van Vlaanderen had Gilbert er dit jaar voor gekozen om niet deel te nemen en zich via de Ronde van het Baskenland voor te bereiden op de Waalse klassiekers. Zijn tweede plaats in de Brabantse Pijl gaf indicatie dat dit een goede beslissing was geweest. In de Amstel Gold Race toonde hij zich net als tijdens het WK weer de sterkste op de Cauberg. De ontsnapte Roman Kreuziger was echter al buiten bereik en Gilbert moest na een sprint uiteindelijk vrede nemen met de vijfde plaats. Na zijn derde plek van vorig jaar was hij opnieuw een van de topfavorieten in de Waalse Pijl. Gilbert zette echter te vroeg aan in de achtervolging op de ontsnapte Colombiaan Carlos Betancur. Hij viel volledig stil en werd uiteindelijk pas 16e. In Luik-Bastenaken-Luik kwam hij weer net tekort. Tijdens de beklimming van de cote de Saint Nicolas was het opnieuw de Colombiaanse pocketklimmer Carlos Betancur die het vuur aan de lont had gestoken. Enkele renners waaronder Michele Scarponi, Joaquim Rodriguez en de latere winnaar Daniel Martin hadden het gat dichtgereden, maar Gilbert ontplofte en moest toekijken hoe Alejandro Valverde wel nog de sprong kon maken. In de sprint kon Gilbert nog een 7e plaats uit de brand slepen. De Wereldkampioen sloot het voorjaar dus voor het tweede jaar op rij af zonder overwinning.

Palmares

Overwinningen

2001 - 1 zege

• Eindklassement Ronde van Opper-Oostenrijk

2003 - 2 zeges

• 9e etappe Ronde van de Toekomst
• Puntenklassement Ronde van de Toekomst
• Bridel (cyclocross)

2004 - 2 zeges

• 3e etappe Tour Down Under
• Eindklassement Parijs-Corrèze

2005 - 6 zeges

• 2e etappe Ronde van de Middellandse Zee
• Ronde van de Haut-Var
• Polynormande
• Klimmerstrofee
• 2e etappe Vierdaagse van Duinkerke
• Eindklassement Coupe de France

2006 - 7 zeges

• Omloop Het Volk
• Criterium Aix-en-Provence
• 2e etappe Dauphiné Libéré
• 7e etappe ENECO Tour
• Dernycriterium Wetteren
• GP Fourmies
• GP van Wallonië

2007 - 1 zege

• 1e etappe Ronde van de Limousin

2008 - 8 zeges

• 1e etappe Challenge Mallorca
• 4e etappe Challenge Mallorca
• Eindklassement Challenge Mallorca
• Omloop Het Volk
• GP Samyn
• Dernycriterium Wilrijk
• Dernycriterium 's Gravenwezel
• Parijs-Tours

2009 - 9 zeges

• 20e etappe Ronde van Italië
• Criterium de Calais
• 4e etappe Ster Elektrotoer
• Eindklassement Ster Elektrotoer
• Coupe Frédéric Jalton Abymes
• Coppa Sabatini
• Parijs-Tours
• Ronde van Piemonte
• Ronde van Lombardije

2010 - 7 zeges

• Amstel Gold Race
• 1e etappe Ronde van België
• GP Dubois
• 3e etappe Ronde van Spanje
• 19e etappe Ronde van Spanje
• Ronde van Piemonte
• Ronde van Lombardije

2011 - 20 zeges

• 1e etappe Ronde van de Algarve
• 5e etappe Tirreno-Adriatico
• Montepaschi Strade Bianche
• Brabantse Pijl
• Amstel Gold Race
• Waalse Pijl
• Luik-Bastenaken-Luik
• 4e etappe Ronde van België
• Eindklassement Ronde van België
• Gullegem Koerse
• Criterium de Calais
• 4e etappe Ster ZLM Toer
• Eindklassement Ster ZLM Toer
• Belgisch kampioenschap op de weg in Hooglede-Gits
• 1e etappe Ronde van Frankrijk
• Clasica San Sebastian
• 3e etappe Eneco Tour
• Belgisch kampioenschap tijdrijden in Tervuren
• Grote Prijs van Quebec
• GP van Wallonië

2012 - 3 zeges

• 9e etappe Ronde van Spanje
• 19e etappe Ronde van Spanje
• Wereldkampioenschap op de weg in Valkenburg

Ereplaatsen

2002

• 4e - Ronde van Vlaanderen U23
• 2e - Belgisch kampioenschap, wielrennen op de weg U23
• 9e - Wereldkampioenschap, wielrennen op de eg U23

2003

• 10e - Belgisch kampioenschap
• 8e - Belgisch kampioenschap tijdrijden
• 4e - Ronde van de Toekomst

2004

• 4e - Tour Down Under
• 2e - Klimmerstrofee
• 6e - etappe 1 Ronde van Italië
• 3e - Ster Elektrotoer
• 6e - Belgisch kampioenschap
• 2e - Parijs-Brussel

2005

• 6e - Milaan-San Remo
• 5e - etappe 9 Ronde van Frankrijk
• 5e - etappe 16 Ronde van Frankrijk

2006

• 2e - GP Marseillaise
• 2e - GP Le Samyn
• 2e - Klimmerstrofee
• 5e - etappe 3 Ronde van Italië
• 7e - etappe 4 Ronde van Italië
• 5e - etappe 9 Ronde van Italië
• 2e - Belgisch kampioenschap

2007

• 2e - GP Le Samyn
• 2e - Belgisch kampioenschap tijdrijden
• 3e - Belgisch kampioenschap
• 5e - etappe 3 Ronde van Spanje
• 4e - etappe 5 Ronde van Spanje
• 6e - etappe 7 Ronde van Spanje
• 8e - Wereldkampioenschap wielrennen

2008

• 3e - Milaan-San Remo
• 2e - Brabantse Pijl
• 2e - etappe 1 Ronde van Frankrijk
• 2e - etappe 6 Ronde van Spanje
• 6e - Belgisch kampioenschap tijdrijden
• 6e - Parijs-Bourges

2009

• 3e - Ronde van Vlaanderen
• 4e - Amstel Gold Race
• 4e - Luik-Bastenaken-Luik
• 6e - etappe 6 Ronde van Italië
• 6e - etappe 3 Ronde van Italië
• 2e - Belgisch kampioenschap
• 2e - etappe 11 Ronde van Spanje
• 6e - etappe 20 Ronde van Spanje
• 6e - Wereldkampioenschap wielrennen

2010

• 9e - Milaan - San Remo
• 3e - Gent-Wevelgem
• 3e - Ronde van Vlaanderen
• 5e - Brabantse Pijl
• 6e - Waalse Pijl
• 3e - Luik-Bastenaken-Luik
• 2e - Belgisch kampioenschap

2011

• 3e - Milaan - San Remo
• 9e - Ronde van Vlaanderen
• 9e - Tirreno-Adriatico
• 2e - proloog Ronde van België
• 2e - puntenklassement Ronde van België
• 5e - etappe 4 Ronde van Frankrijk
• 2e - etappe 5 Ronde van Frankrijk
• 7e - etappe 6 Ronde van Frankrijk
• 2e - etappe 8 Ronde van Frankrijk
• 4e - etappe 9 Ronde van Frankrijk
• 3e - puntenklassement Ronde van Frankrijk
• 2e - eindklassement Eneco Tour
• 3e - Grote Prijs van Montreal
• 8e - Ronde van Lombardije

2012

• 6e - Amstel Gold Race
• 3e - Waalse Pijl
• 4e - etappe 1 Ronde van Frankrijk
• 4e - etappe 14 Ronde van Frankrijk
• 3e - Belgisch kampioenschap tijdrijden
• Prijs strijdlust 3e etappe Ronde van Spanje
• 2e - UCI Ploegentijdrit in Valkenburg

2013

• 3e - etappe 3 Tour Down Under
• 2e - etappe 6 Parijs-Nice
• 2e - Brabantse Pijl
• 5e - Amstel Gold Race
• 3e - etappe 4 Ronde van België
• 3e - etappe 5 Ronde van België
• 3e - eindklassement Ronde van België
• 3e - puntenklassement Ronde van België
• 3e - etappe 8 Ronde van Zwitserland

Resultaten in voornaamste wedstrijden

Jaar Ronde van Italië Ronde van Frankrijk Ronde van Spanje 2003 2004 32e   2005 70e   2006 opgave   109e   2007 opgave   69e   2008 112e   opgave   2009 97e (1)  54e   2010 48e (2)  2011 38e (1)  2012 46e   59e (2)  (*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen

Jaar Milaan-San Remo Ronde van Vlaanderen Parijs-Roubaix Amstel Gold Race Luik-Bast.-Luik Ronde van Lombardije Parijs-Tours Waalse Pijl WK op de weg Wereld- ranglijst 2003 33e opgave 2004 14e 34e 40e 12e 69e opgave 15e (UWB) 2005 6e 74e 25e 77e 98e (UPT) 2006 32e 69e 38e 13e 21e 91e 67e (UPT) 2007 21e 25e 52e 16e 27e 19e 8e 2008  ↑ 15e 29e 92e  ↑ 15e 125e (UPT) 2009 23e  ↑ 4e 4e  ↑  ↑ 35e 6e 9e (UWR) 2010 9e  ↑  ↑  ↑  ↑ 63e 6e 18e  (UWR) 2011  ↑ 9e  ↑  ↑ 8e 67e  ↑ 17e  (UWT) 2012 87e 75e 6e 16e opgave  ↑  ↑ 46e (UWT) 2013 32e 5e 7e 15e

Onderscheidingen

• Kristallen fiets: 2008, 2009, 2010, 2011
• Flandrien-Trofee: 2009, 2010, 2011
• Nationale trofee voor sportverdienste: 2009
• Belgisch sportman van het jaar: 2009, 2010, 2011
• Trofee van de Internationale Vereniging van Wielerjournalisten: 2009
• Vélo d'Or Mondial: 2011
• UCI World Tour 2011

Trivia

• Gilbert is Franstalig, maar spreekt ook Nederlands, Engels en Italiaans.
• Op 12 april 2012 tekende zijn jongere broer Jérôme een profcontract bij Accent.Jobs-Willems Veranda's. Ze reden voor het eerst tegen elkaar in de Ronde van België nadat ze wegens omstandigheden niet allebei konden rijden in Luik-Bastenaken-Luik, hun 'thuisklassieker'.

Externe link

• (fr) (nl) (en) Officiële website

Bronnen, noten en/of referenties

Voorganger: Mark Cavendish 2011

Wereldkampioen wielrennen 2012

Opvolger: -

Voorganger: Sven Nys

Belgisch Sportman van het Jaar 2009, 2010, 2011

Opvolger: Tom Boonen

Voorganger: Sven Nys

Kristallen Fiets 2008, 2009, 2010 & 2011

Opvolger: Tom Boonen

Mediabestanden

Zie de categorie Philippe Gilbert van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden.