Marc Wilmots

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Marc Wilmots
Marc Wilmots.JPG
Persoonlijke informatie
Volledige naam Marc Robert Wilmots
Bijnaam Das Kampfschwein
de Stier van Dongelberg
Willi
Geboortedatum 22 februari 1969
Geboorteplaats Dongelberg, België
Lengte 184 cm
Clubinformatie
Spelend bij Gestopt in 2003
Positie Spits / Aanvallende middenvelder
Huidige club België
Functie Bondscoach
Contract tot 2018
Jeugd
1980-1985 CS Jodoigne
Senioren
Seizoen Club w 0(g)
1985-1988
1988-1991
1991-1996
1996-2000
2000-2001
2001-2003
Totaal:
Sint-Truiden VV
KV Mechelen
Standard Luik
Schalke 04
Girondins de Bordeaux
Schalke 04
065 (32)
087 (22)
136 (67)
104 (21)
030 0(8)
034 0(6)
456(156)
Interlands
1986-1987
1987-1989
1990-2002
Vlag van België België -19
Vlag van België België -21
Vlag van België België
09 (3)
09 (6)
070 (28)
Getrainde clubs
2003
2004-2005
2009-2012
2012-
2012-
Schalke 04 (speler-trainer)
Sint-Truiden VV
België (assistent)
België
RCS Visé (jeugd)
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Marc Robert Wilmots (Dongelberg, 22 februari 1969) is een Belgisch voormalig voetballer. Hij werd op 6 juni 2012 bondscoach van het Belgisch voetbalelftal na een eerdere periode als bondscoach ad interim. In mei 2014 verlengde hij zijn contract bij de Belgische bond tot medio 2018.

Loopbaan als speler[bewerken]

STVV[bewerken]

Wilmots begon met voetballen bij CS Jodoigne, een club uit de provincie Waals-Brabant. In 1985 verhuisde de spits naar tweedeklasser Sint-Truiden VV. Onder trainer Eric Vanlessen kreeg hij zijn eerste speelkansen. Een jaar later nam Guy Mangelschots het roer over. Hij maakte van Wilmots een vaste waarde en loodste 'de kanaries' naar de hoogste afdeling. De Waalse aanvaller werd dat seizoen met 22 doelpunten topschutter.

Ook in de eerste klasse werd Wilmots een titularis. De kopsterke spits stond bekend om zijn atletisch vermogen en hard schot. In het seizoen 1987/88 scoorde hij negen goals. Sint-Truiden werd dat seizoen elfde in het algemeen klassement.

KV Mechelen[bewerken]

Na vier seizoenen bij STVV versierde Wilmots een transfer naar het KV Mechelen van trainer Aad de Mos. Mechelen had zonet de Europacup II veroverd. Wilmots ging bij de Maneblussers de concurrentie aan met onder andere de Nederlanders Piet den Boer en Johnny Bosman. In zijn eerste seizoen moest hij tevreden zijn met een rol als invaller. Mechelen pakte dat jaar de landstitel en de Europese supercup.

Na het vertrek van Den Boer naar Girondins de Bordeaux en De Mos naar RSC Anderlecht werd Wilmots ook bij Mechelen een vaste waarde. Eerst met Bosman aan zijn zijde, later met Francis Severeyns. In 1991 werd Wilmots met Mechelen vicekampioen. De club verloor dat jaar de bekerfinale.

Standard Luik[bewerken]

Na de verloren bekerfinale tegen Club Brugge ruilde de aanvaller Mechelen in voor Standard Luik, waar hij een ploegmaat werd van onder andere Michaël Goossens, Regis Genaux, Philippe Léonard en Gilbert Bodart. Wilmots groeide onder trainer Arie Haan uit tot een van de sterkhouders van het team. Vooral in het seizoen 1992/93 toonde hij zich trefzeker. In een wedstrijd tegen AA Gent scoorde hij vier keer in amper tien minuten. Wilmots loodste Standard in 1993 naar bekerwinst tegen Sporting Charleroi en werd met 'de rouches' ook vicekampioen. In het referendum van de Gouden Schoen werd hij dat jaar negende.

Na een overgangsjaar waarin Haan aan de deur gezet werd, trok het bestuur Robert Waseige aan als nieuwe coach. Hij werd met Standard opnieuw vicekampioen. Wilmots werd door de aanwezigheid van de Australische topschutter Aurelio Vidmar een rij naar achter geschoven. Na het vertrek van Vidmar werd hij opnieuw in de aanval geposteerd.

Schalke 04[bewerken]

Omdat Wilmots' stijl als wroeter paste bij het Duitse voetbal was het geen verrassing dat hij in 1996 naar het FC Schalke 04 van coach Huub Stevens trok. In het Ruhrgebied werd hij in geen tijd een publiekslieveling. Omwille van zijn strijdvaardigheid kreeg hij in Duitsland de bijnaam "Das Kampfschwein" (letterlijke vertaling: "het strijdvarken"). In zijn eerste seizoen bereikte hij met het team uit Gelsenkirchen de finale van de UEFA Cup. Het was de laatste finale die beslist werd over twee wedstrijden. In de heenpartij tegen Internazionale zorgde Wilmots na 70 minuten voor het enige doelpunt. Nadat de terugwedstrijd in Italië ook op 1-0 eindigde, kwamen er uiteindelijk strafschoppen. Wilmots, die bij Schalke als aanvallende middenvelder werd uitgespeeld, trapte de beslissende penalty binnen. Tot 2012, toen Thibaut Courtois de Europa League won, was hij de laatste Belg die een Europese trofee in de wacht sleepte. In de jaren die volgden, werd Wilmots bij Schalke verenigd met landgenoten Michaël Goossens, Emile Mpenza en Nico Van Kerckhoven.

Bordeaux[bewerken]

Voor een bedrag van 100 miljoen BEF (zo'n €2,5 miljoen) tekende Wilmots in 2000 voor 4 seizoenen bij Girondins de Bordeaux. Hij werd er binnengehaald als opvolger van spelverdeler Johan Micoud. In het team van trainer Elie Baup werd de Belg een ploeggenoot van onder meer Pedro Pauleta, Christophe Dugarry en Alain Roche. Bordeaux werd 4e in de Franse Ligue 1 en bereikte in de UEFA Cup de 1/8 finale. In de eerste ronde van de UEFA Cup schakelde Wilmots, die in Frankrijk vooral op de rechterflank speelde, Lierse uit.

Terugkeer naar Schalke 04[bewerken]

Wilmots had het niet naar zijn zin in Bordeaux en kon al gauw rekenen op de interesse van zijn ex-club Standard, Derby County, Tottenham en Glasgow Rangers. Maar door een zware enkelblessure haakten verscheidene clubs af. Schalke 04, dat in Wilmots' afwezigheid bekerwinnaar en vicekampioen was geworden, toonde wel nog interesse in Das Kampfschwein. Op het trouwfeest van gewezen ploegmaat Youri Mulder zat hij samen met manager Rudi Assauer en trainer Huub Stevens. Een dag later werd zijn transfer naar Schalke afgerond. De Duitsers betaalden 63 miljoen BEF (€1,6 miljoen) voor de Belg. Wilmots kreeg zijn vroegere rugnummer 24 en vond in Gelsenkirchen, naast Emile Mpenza en Nico Van Kerckhoven, ook Sven Vermant terug. Onder Stevens kreeg hij een centrale rol aan de zijde van Andreas Möller. In 2002 pakte de Belgische middenvelder zijn tweede trofee met Schalke. De club veroverde voor de tweede keer op rij de beker, ditmaal na een doelpuntenrijke finale tegen Bayer Leverkusen.

Statistieken[bewerken]

Seizoen Club Competitie Competitie
Wed. Dlp.
1985/86 Vlag van België Sint-Truiden VV Tweede klasse 5 1
1986/87 30 22
1987/88 Eerste klasse 30 9
1988/89 Vlag van België KV Mechelen Eerste Klasse 30 4
1989/90 25 10
1990/91 32 8
1991/92 Vlag van België Standard Luik 33 10
1992/93 25 22
1993/94 28 11
1994/95 24 10
1995/96 26 14
1996/97 Vlag van Duitsland Schalke 04 Bundesliga 29 6
1997/98 31 7
1998/99 12 1
1999/00 32 7
2000/01 Vlag van Frankrijk Gir. Bordeaux Ligue 1 30 8
2001/02 Vlag van Duitsland Schalke 04 Bundesliga 24 6
2002/03 10 0
Totaal 456 156

International[bewerken]

Wilmots werd in 1990 voor de eerste keer geselecteerd voor de nationale ploeg. De aanvaller van KV Mechelen mocht in de eerste interland van Guy Thys' tweede termijn als bondscoach in de basis starten tegen Roemenië. Ook Lorenzo Staelens maakte toen zijn debuut. Beide spelers werden aan de rust vervangen. Wilmots mocht niet veel later ook mee naar het WK 1990 in Italië. Hij was bankzitter en kwam op het toernooi niet aan spelen toe.

Op 25 maart 1992 scoorde hij zijn eerste goal voor de Rode Duivels. België nam het in een vriendschappelijk duel op tegen Frankrijk. Wilmots mocht aan de rust invallen en bracht België een minuut later op een 2-3-voorsprong. Het werd uiteindelijk nog 3-3.

Bondscoach Paul Van Himst selecteerde de toenmalig aanvaller van Standard ook voor het WK 1994 in de Verenigde Staten. Hij moest opnieuw tevreden zijn met een rol als invaller. Enkel in de groepsfase, toen België al zeker was van de volgende ronde maar er nog groepswinst op het spel stond, mocht Wilmots meespelen tegen Saoedi-Arabië. België verloor met 0-1, greep naast groepswinst en vloog er een ronde later uit tegen Duitsland.

Eind jaren 90 werd Wilmots een van de sterkhouders van de nationale ploeg. Onder bondscoach Georges Leekens kreeg hij een belangrijke rol. Wilmots, een natuurlijke leider op en naast het veld, werd de aanjager van het team. Hij speelde in steun van de spitsen en verzette veel werk op het middenveld. Op het WK 1998 bestond er veel discussie over wie er aan de zijde van Wilmots zou spelen. Leekens moest kiezen tussen Enzo Scifo en Franky Van der Elst, een keuze die binnen het team voor tweedracht zorgde. In de tweede wedstrijd van de groepsfase scoorde Wilmots twee keer tegen Mexico. Hij bracht België 2-0 voor, maar de Mexicanen kwamen uiteindelijk nog op gelijke hoogte. De Rode Duivels speelden in totaal drie keer gelijk en haalden de tweede ronde niet.

In 2000 nam Wilmots voor het eerst deel aan het EK. België en Nederland waren als gastland geplaatst. Ook onder bondscoach Robert Waseige was Wilmots een vaste waarde. België won in de openingswedstrijd van het toernooi met 2-1 van Zweden, maar verloor vervolgens van zowel Italië als Turkije met 2-0. Het is tot op heden het laatste EK waar België aan deelnam.

Twee jaar later trokken Wilmots, inmiddels aanvoerder, en de overige Rode Duivels naar het WK in Japan en Zuid-Korea. In de aanloop van het WK klopte België regerend wereldkampioen Frankrijk met 1-2, na een late goal van Wilmots. Het WK zelf verliep minder vlot. De Belgische pers zette zich af tegen de bondscoach en ook binnen het team heerste er onenigheid. Wilmots koos openlijk de kant van bondscoach Waseige. Ondanks de rumoerige sfeer rond de spelersgroep speelden de Duivels in de openingswedstrijd van het toernooi gelijk tegen gastland Japan. Wilmots opende de score via een omhaal. Ook in het volgende duel, tegen Tunesië, opende hij de score. De wedstrijd eindigde opnieuw op een gelijkspel, waardoor België moest winnen van Rusland. Kapitein Wilmots scoorde voor de derde keer op rij en loodste zijn team naar een 3-2 zege. Hij is tot op heden WK-topschutter aller tijden voor België.

In de 1/8 finale van het toernooi stond België tegenover Brazilië. De Zuid-Amerikanen waren topfavoriet, maar België was niet onder de indruk. Wilmots kopte de bal na 35 minuten tegen de netten, maar de Jamaicaanse scheidsrechter Peter Prendergast keurde het doelpunt af voor een lichte duwfout van de Belgische aanvoerder. De Duivels begrepen de beslissing niet. België verloor het duel uiteindelijk met 2-0. Wilmots verklaarde achteraf aan de pers dat de scheidsrechter tijdens de rust zijn fout had toegegeven en zijn excuses had aangeboden. Prendergast diende een klacht in tegen Wilmots, maar kreeg geen gehoor bij de FIFA.[1]

Aanhalingsteken openen

Als ik de fase nu opnieuw analyseer dan word ik gek. Ik besef dan dat ik toen niet mocht scoren. Op dat moment weet ik: het is voorbij. We mogen niet doorgaan. [2]

Aanhalingsteken sluiten

Na het WK zette Wilmots een punt achter zijn interlandcarrière. Hij kwam in totaal 70 keer in actie voor de Rode Duivels en was goed voor 28 doelpunten.

Politieke carrière[bewerken]

Aan het einde van zijn carrière combineerde Wilmots voetbal met politiek. Hij sloot zich aan bij de Mouvement Réformateur, de Waalse liberale partij. In 2003 werd hij verkozen tot senator. Maar omdat Wilmots in voetbal actief bleef, kreeg hij regelmatig kritiek op zijn afwezigheid in de senaat. Toen hij in 2005 zijn ontslag wilde indienen, bleek dit, omdat er geen opvolgers meer beschikbaar waren, onmogelijk te zijn. Hij wilde vervolgens verzaken aan zijn salaris, maar dat wilde de senaat niet toestaan.

Loopbaan als trainer[bewerken]

In 2003 deed Wilmots zijn eerste ervaring als trainer op. Gedurende enkele maanden kreeg hij de leiding over het eerste elftal van Schalke 04. Nadien stortte hij zich even op een politieke carrière, maar in 2004 werd hij opnieuw trainer. Wilmots werd bij zijn ex-club Sint-Truiden aangenomen als hoofdcoach en sportief manager. Zijn terugkeer naar de club waar het voor hem allemaal begonnen was, was geen succes. Voorzitter Roland Duchâtelet zette hem in maart 2005 aan de deur.

Nadien was Wilmots enkele jaren als makelaar actief. Hij werd in die periode ook meermaals gelinkt aan de nationale ploeg. Toen bondscoach René Vandereycken in 2007 na teleurstellende resultaten op de korrel werd genomen, werden onder meer Wilmots, Jean-François De Sart en Michel Preud'homme genoemd als mogelijke opvolgers. Toen Vandereycken uiteindelijk aanbleef, werd Wilmots gelinkt aan de positie van assistent-bondscoach. De functie ging naar Frank Vercauteren.

In oktober 2009 werd de Nederlander Dick Advocaat bondscoach van de Rode Duivels. Hij informeerde bij Wilmots en Marc Degryse naar hun interesse in de functie van hulptrainer. Degryse bedankte, Wilmots hapte wel toe. De gewezen aanvoerder van de nationale ploeg zag echter hoe Advocaat in april 2010 opnieuw vertrok. De KBVB haalde vervolgens Georges Leekens terug als bondscoach. Wilmots bleef assistent-trainer. Leekens en Wilmots slaagden er niet in om de Rode Duivels naar Euro 2012 te loodsen.

In mei 2012 stapte Leekens verrassend op. Hij ruilde de nationale ploeg voor Club Brugge. Wilmots volgde Leekens niet naar Club Brugge en werd eerst gepromoveerd tot bondscoach ad interim. Op 6 juni besloot de KBVB alsnog Marc Wilmots te promoveren tot bondscoach. Hij tekende een eerste contract tot en met het WK van 2014. Dit contract werd na het behalen van dit WK verlengd tot het WK 2018 in Rusland. In juli 2012 ging hij ook op vrijwillige basis aan de slag bij tweedeklasser RCS Visé. Hij is er momenteel jeugdtrainer.

Carrièreverloop[bewerken]

Palmares[bewerken]

Als speler[bewerken]

Competitie Aantal Jaren
Nationaal
Belgisch kampioen 1x 1989
Beker van België 1x 1993
DFB-Pokal 1x 2002
Europees
UEFA Super Cup 1x 1989
UEFA Cup 1x 1997
Individueel
Topschutter in tweede klasse 1x 1987
Jonge Profvoetballer van het Jaar 1x 1990
Nationale Trofee voor Sportverdienste 1x 2002

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]


Bronnen, noten en/of referenties