Club Brugge

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Ga naar: navigatie, zoeken
Club Brugge
Volledige naam Club Brugge
Koninklijke Voetbalvereniging
Bijnaam Blauw-Zwart, Club, FCB
Opgericht 1891
Stadion Jan Breydelstadion
Capaciteit 29.042
Voorzitter Michel D'Hooghe
Trainer Jacky Mathijssen
Competitie Eerste Klasse
Team colours Team colours Team colours
Team colours
Team colours
　
Thuiskleuren
Team colours Team colours Team colours
Team colours
Team colours
　
Uitkleuren


geldig voor 2007/08
Portaal Voetbal
De noordtribune van het Jan Breydelstadion
De noordtribune van het Jan Breydelstadion
Tifo in de spionkop voor de wedstrijd Club Brugge-Rapid Wenen (CL 2005)
Tifo in de spionkop voor de wedstrijd Club Brugge-Rapid Wenen (CL 2005)

Club Brugge KV is een voetbalclub uit België, uitkomend in Eerste Klasse. Het is de populairste van de twee profclubs uit Brugge (de andere is Cercle Brugge). De club is bij de Voetbalbond aangesloten met stamnummer 3 en heeft blauw-zwart als kleuren. De hoofdsponsor is Dexia.

Actuele informatie Voor actuele informatie, zie:
Club Brugge 2007/2008


Inhoud

[bewerk] Geschiedenis

De club werd opgericht in 1891 en is daarmee het op twee na oudste Belgische voetbalteam. De club werd als pro-Vlaamse Brugsche Football Club opgericht, met als spreuk "mens sena in corpore sano". Nog voor de organisatie officieel erkend werd, verlieten in 1892 enkele leden de club en richtten Football Club Brugeois op. In de stad werd ook Vlaamsche Football Club de Bruges opgericht. Het afgescheurde FC Brugeois bestond vooral uit rijke Franstaligen, terwijl Brugsche FC een club van de gewone man bleef. De leden van de eliteclub FC Brugeois hadden betere connecties in heel het land en de club sloot ook onmiddellijk aan bij de UBSSA na oprichting en nam deel aan de eerste Belgische nationale competitie in 1895/96. FC Brugeois kon een terrein afhuren, maar toch had de club het financieel moeilijk en de populariteit bleef beperkt. De club zakte snel weg, en trok zich in 1896 na één jaar al terug uit de bond. Brugsche FC daarentegen bleef lokaal spelen, hoofdzakelijk tegen andere ploegen uit de buurt of uit scholen in de stad. Brugsche bleef nederig, maar kon zo wel financieel het hoofd boven water houden en won aan aanhang bij het gewone volk. Uiteindelijk werd in 1897 FC Brugeois opgenomen in Brugsche Football Club, maar de fusieclub zou verdergaan onder de Franstalige naam FC Brugeois. De fusieclub kon zo steunen op de brede volkse aanhang van Brugsche en de connecties en ambitieuze aanpak van Brugeois. In 1902 werd nog Vlaamsche FC opgenomen in FC Brugeois. Vlaamsche FC had een aantal van zijn leden verloren aan CS Brugeois en was komen aankloppen bij FC Brugeois voor een fusie, dewelke eerder een opslorping was.

Bij het invoeren van de stamnummers kreeg Brugeois stamnummer 3 toegewezen. In 1920 werd de club voor het eerst kampioen in de hoogste afdeling. De club kreeg in dat jaar de koninklijke titel en heette nu Royal FC Brugeois.

Club Brugge steeg in 1959 definitief naar de Belgische Eerste Klasse. In 1972 werd de Vlaamse naam Club Brugge KV aangenomen. In 1973 speelde Club Brugge na 53 jaar voor de 2de keer kampioen,na een 1-1 gelijkspel op het veld van aartsrivaal Anderlecht. In de jaren '70 groeide de vereniging gestaag uit tot een Belgische topclub. Terwijl de Brugse burgemeester Michel Van Maele de club nog moest redden van het failliet, kende de club eind jaren zeventig zijn grootste successen. Onder leiding van de Oostenrijkse succestrainer Ernst Happel bereikte Brugge in 1976 de finale van de Uefa-beker en twee jaar later speelde het als voorlopig enige Belgische club de finale van de Champions Cup (Europacup I). Beide Europese finales werden verloren van het Engelse Liverpool, de beste Europese ploeg van dat moment. Nog onder Happel veroverde Club van 1976 tot 1978 driemaal op rij de Belgische titel. Eind '78 vertrok Happel bij Club, na problemen met het bestuur.

De daarop volgende jaren verliepen voor Club Brugge een stuk moeilijker. De club behaalde in 1980 nog wel een nationale titel, maar zijn plaats aan de Europese top was het (definitief) kwijt. In 1982 ontsnapte Brugge zelfs nipt aan degradatie naar tweede klasse. Dat seizoen werden eerst de trainers Spitz Kohn en zijn opvolger Rik Coppens ontslagen, voor Raymond Mertens uiteindelijk de ploeg voor degradatie kon behoeden. In de tweede helft van de jaren tachtig kwam Club opnieuw boven water. In 1986 won het de Belgische beker tegen stadsgenoot Cercle, de eerste hoofdprijs in zes jaar. In 1988 werd Club Brugge opnieuw kampioen en drong blauw en zwart door tot de halve finale van de Uefa-beker, waar het verloor van het Spaanse Espanyol. In 1992 scheerde Club opnieuw hoge toppen op de Europese scène. Na eerder Atletico Madrid te hebben uitgeschakeld, bereikte het opnieuw de halve finale van een Europees bekertoernooi, de Beker voor Bekerwinnaars. Helaas bleek het Duitse Werder Bremen te sterk voor de West-Vlaamse voetbaltrots. Het daaropvolgende seizoen (1992/93) nam Brugge als eerste Belgische club deel aan de lucratieve Champions League.

In de tweede helft van de jaren negentig zou Club Brugge zijn plaats verliezen aan de Europese subtop, maar bleef het nationaal meespelen voor de prijzen. Net als de andere Belgische clubs voelde de voetbalvereniging sterk de gevolgen van het Bosmanarrest, waardoor de spelerslonen fors stegen en lucratieve transferinkomsten aanzienlijk verminderden. Bovendien puurde het maar weinig inkomsten uit de tv-pot, die de inkomsten van buitenlandse topclubs fors deed stijgen. Door de geringe Belgische markt, steeg het televisiegeld nauwelijks in België. Daarbij komt dat het bestuur van de vereniging weinig oog had voor vernieuwing. De leiding van de vereniging was eind de jaren negentig nog in handen van dezelfde mensen, die in 1973 de club van het bankroet hadden gered. Vooral op commercieel vlak liep de vereniging achterop in vergelijking met buitenlandse concurrenten. Al deze factoren verklaren waarom Club Brugge tien jaar lang geen Champions League speelde. Pas in het seizoen 2002/03 kon het zich opnieuw kwalificeren voor de poules van het prestigieuze kampioenenbal. Deze prestatie werd overgedaan in de jaargangen 2003/04 en 2005/06. Intussen heeft voormalig bondsvoorzitter Michel D'Hooghe de overleden Michel Van Maele opgevolgd als voorzitter en sterke man van de vereniging. Onder zijn impuls werd Club danig geprofessionaliseerd en werd oud-speler Marc Degryse aangetrokken als sportleider (sportief directeur).

Bij het begin van de 21ste eeuw is de eigenzinnige Noor Trond Sollied trainer van de West-Vlaamse vereniging. Onder zijn bewind werd de club twee keer landskampioen en won het twee keer de beker en twee keer de Supercup. Op 17 juni 2005 verkondigde hij met een videoboodschap Club Brugge te verlaten na vijf jaar dienst. Een week later al werd clubmonument Jan Ceulemans aangesteld als zijn opvolger. Oud-speler Franky Van der Elst werd zijn assistent, terwijl ook andere oude gloriën als René Verheyen en Dany Verlinden deel uitmaakten van de technische staf. Ceulemans zal snel breken met de speelstijl van Sollied, die vaak de lange bal hanteerde. De nieuwe technische staf streefde naar kortere combinaties en meer technisch vernuft, daarin voluit gesteund door sportleider Degryse.

Na een zware 4-1-nederlaag op het veld van AA Gent en een 5 op 18 in de competitie, werden op 3 april 2006 zowel hoofdtrainer Jan Ceulemans als assistent René Verheyen ontslagen. Het ontslag van Ceulemans was het eerste trainersontslag bij Club Brugge na 26 jaar, toen Club in 1981/82 moest vechten tegen degradatie. Als opvolger van Ceulemans werd diezelfde dag reeds de Brusselaar Emilio Ferrera aangesteld. Op 22 augustus zorgde Club Brugge voor een primeur door als eerste Belgische ploeg een eigen tv-kanaal te hebben, CLUBtv genaamd.

Ook in 2006/07 liep het niet al te vlot. Sportleider Marc Degryse bood zijn ontslag aan, en net als het vorig seizoen werden de trainer, Emilio Ferrera, en de assistent-trainer, Franky Van der Elst, ontslagen. Cedomir Janevski werd aangesteld als opvolger van Ferrera. Jan Van Winckel schoof een plaatsje op in de hiërarchie. Op 16 februari 2007 werd aangekondigd dat Luc Devroe, die sinds 2001 aan de slag was bij SV Roeselare, vanaf 1 maart de taak van Marc Degryse over zou nemen als sportleider van Club. Op 28 April tekende Jacky Mathijssen een contract voor 3 seizoenen als hoofdtrainer. Cedomir Janevski, wiens contract dus niet verlengd werd, kreeg het aanbod om hulptrainer te worden, maar legde dit naast zich neer. Op 9 Juni kondigde de club aan dat Peter Balette aangenomen werd als hulptrainer. Op 26 mei 2007 won Club Brugge zijn 10e beker van België na een 1-0 overwinning tegen Standard Luik en sloot een tumultueus seizoen alsnog met een positieve noot af.

Sinds 2007 werkt Club Brugge ook aan een project voor nieuw stadion. Het zou plaats moeten bieden aan 40.000 toeschouwers. Om het hele project te kunnen financieren zou er naast het stadion een groot winkelcomplex gebouwd worden. Het stadion komt wellicht nabij het knooppunt van de E40 en de E403 net ten zuiden van Brugge, nabij Loppem. Door de bouw van het stadion zou Club Brugge weer kunnen aansluiten bij de Europese subtop. Het stadion moet af zijn tegen 2010, de aftrap is voorzien voor het seizoen 2011-2012.

In 2008 sloot Club Brugge het seizoen in mineur af, nadat speler Francois Sterchele op 8 mei 2008 om het leven kwam bij een auto-ongeluk.

[bewerk] Club Brugge per seizoen

[bewerk] Erelijst

Belgisch landskampioenschap

winnaar (13): 1919/20, 1972/73, 1975/76, 1976/77, 1977/78, 1979/80, 1987/88, 1989/90, 1991/92, 1995/96, 1997/98, 2002/03, 2004/05
tweede (19): 1898/99, 1899/1900, 1905/06, 1909/10, 1910/11, 1966/67, 1967/68, 1969/70, 1970/71, 1971/72, 1984/85, 1985/86, 1993/94, 1996/97, 1998/99, 1999/2000, 2000/01, 2001/02, 2003/04

Beker van België

winnaar (10): 1967/68, 1969/70, 1976/77, 1985/86, 1990/91, 1994/95, 1995/96, 2001/02, 2003/04, 2006/07
finalist (6): 1913/14, 1978/79, 1982/83, 1993/94, 1997/98, 2004/05

Belgische Supercup

winnaar (13): 1980, 1986, 1988, 1990, 1991, 1992, 1994, 1996, 1998, 2002, 2003, 2004, 2005
finalist (2): 1995, 2007

Europese Beker voor Landskampioenen

finalist (1): 1977/78

UEFA Cup

finalist (1): 1975/76

Brugse Metten

winnaar (14): 1979, 1981, 1984, 1990, 1992, 1993, 1995, 1996, 1998, 2000, 2001, 2004, 2006, 2007

Kirin Cup

winnaar: 1981

Individuele trofeeën

Verschillende spelers behaalden een trofee toen ze voor de club speelden:
Topscorer (6)
1905 (Robert De Veen), 1906 (Robert De Veen), 1972 (Raoul Lambert), 1990 (Frank Farina), 1996 (Mario Stanić), 1997 (Robert Spehar)
Belgische Gouden Schoen (10)
1967 (Fernand Boone), 1971 (Erwin Van Den Daele), 1977 (Julien Cools), 1980, 1985 en 1986 (Jan Ceulemans), 1990 en 1996 (Franky Van Der Elst), 1995 (Paul Okon), 2002 (Timmy Simons)
Ebbenhouten Schoen (4)
1992, 1994 (Daniel Amokachi), 1998 (Eric Addo), 2000 (Hervé Nzelo-Lembi)

[bewerk] Seizoen 2007/2008

Zie ook: Club Brugge 2007/2008

[bewerk] A-kern

Rugnr. Naam Nationaliteit Geboortedatum Positie Wedstrijden Doelpunten Contract
1. Stijn Stijnen Vlag van België België 07-04-1981 Doelman 100 0 06-2011
3. Sven Vermant Vlag van België België 04-04-1973 Middenvelder 405 88 06-2008
4. Joos Valgaeren Vlag van België België 03-03-1976 Verdediger 37 0 06-2008
5. Michael Klukowski Vlag van Canada Canada / Vlag van Polen Polen 27-05-1981 Verdediger 96 0 06-2011
6. Philippe Clement Vlag van België België 22-03-1974 Middenvelder 325 46 06-2009
7. Koen Daerden Vlag van België België 08-03-1982 Middenvelder 30 5 06-2011
8. Gaëtan Englebert Vlag van België België 11-06-1976 Middenvelder 344 26 06-2008
9. Dušan Đokić Vlag van Servië Servië 20-02-1980 Aanvaller 28 5 06-2011
10. Wesley Sonck Vlag van België België 09-08-1978 Aanvaller 23 6 06-2009
11. Jonathan Blondel Vlag van België België 03-04-1984 Middenvelder 119 9 06-2010
13. Glenn Verbauwhede Vlag van België België 19-05-1985 Doelman 13 0 06-2010
14. Jeroen Simaeys Vlag van België België 12-05-1985 Middenvelder 33 3 06-2011
15. Štěpán Kučera Vlag van Tsjechië Tsjechië 06-11-1984 Verdediger 7 0 06-2011
16. Elrio Van Heerden Vlag van Zuid-Afrika Zuid-Afrika 11-07-1983 Middenvelder 49 2 06-2009
18. Ivan Leko Vlag van Kroatië Kroatië 07-02-1978 Middenvelder 108 20 06-2010
19. Daniel Chavez Vlag van Peru Peru 08-01-1988 Aanvaller 13 1 06-2010
20. Yves Lenaerts Vlag van België België 27-02-1983 Doelman 2 0 06-2009
21. Jorn Vermeulen Vlag van België België 16-04-1987 Verdediger 15 0 06-2010
22 Karel Geraerts Vlag van België België 05-01-1982 Middenvelder 47 6 07-2012
23. François Sterchele1 Vlag van België België 14-03-1982 Aanvaller 35 12 06-2012
24. Brian Priske Vlag van Denemarken Denemarken 14-05-1977 Verdediger 80 0 06-2010
25. Salou Ibrahim Vlag van België België 29-05-1979 Aanvaller 59 7 06-2010
26. Birger Maertens Vlag van België België 28-06-1980 Verdediger 224 1 06-2008
28. Brecht Capon Vlag van België België 24-04-1988 Aanvaller 21 1 06-2009
29. Gertjan De Mets Vlag van België België 02-04-1987 Middenvelder 2 0 06-2009
30. Antolin Alcaraz Vlag van Paraguay Paraguay 30-07-1982 Verdediger 10 1 06-2010
32 Alexandre Jansen Da Silva Vlag van België België 16-01-1987 Verdediger 1 0
- Roy Meeus Vlag van België België 24-05-1989 Aanvaller 1 0

1 Sterchele overleed op 8 mei 2008 ten gevolge van een auto-ongeluk.

  • Statistieken gebaseerd op het totaal aantal wedstrijden voor Club Brugge in de competitie, beker en Europees.
  • Laatst bijgewerkt: 10 mei 2008 (na Club Brugge - Westerlo).

[bewerk] Inkomende transfers

[bewerk] Uitgaande transfers

[bewerk] Bekende spelers

Zie ook de lijst van spelers van Club Brugge voor een uitgebreider overzicht met spelers
 

[bewerk] Trainers

 

[bewerk] Voorzitters

Naam Jaren actief Nationaliteit
Philippe Delescluze 1891-1900 Belgisch
Albert Seligmann 1900-1902 Belgisch
Alfons De Meulemeester 1903-1914 Belgisch
Albert Dyserynck 1919-1931 Belgisch
Fernand Hanssens 1932-1937 Belgisch
Emile De Clerck 1937-1959 Belgisch
André De Clerck 1959-1973 Belgisch
Fernand De Cleck 1973-1999 Belgisch
Michel Van Maele 1999-2003 Belgisch
Dr. Michel D'Hooghe 2003- Belgisch

[bewerk] Resultaten

Seizoen Klasse Reeks Punten Opmerkingen Beker Europa
  I II III IV      
1895/96 6       Championnat 11 Dit was eigenlijk niet het latere FC Brugeois, maar de afsplitsing die het jaar erop met Brugsche FC zou fusioneren
1896/97           geen deelname
1897/98           geen deelname
1898/99 2       Ere Afdeling verlies finalewedstrijd voor titel tegen FC Liégeois (2-0 uit, 3-4 thuis), na winst Vlaamse voorronde
1899/00 2       Ere Afdeling 12 verlies finalewedstrijd voor titel tegen Racing Club de Bruxelles (3-0 thuis, 8-1 uit), na winst Vlaamse voorronde
1900/01 8       Ere Afdeling 8
1901/02 6       Ere Afdeling A 2 laatste plaats in reeks, geen deelname aan finaleronde
1902/03 5       Ere Afdeling A 4 laatste plaats in reeks, geen deelname aan finaleronde
1903/04 3       Ere Afdeling 4 3de op 4 teams in eindronde, na tweede plaats in Ere Afdeling A
1904/05 3       Ere Afdeling 28
1905/06 2       Ere Afdeling 29
1906/07 3       Ere Afdeling 24
1907/08 3       Ere Afdeling 26
1908/09 3       Ere Afdeling 33
1909/10 2       Ere Afdeling 38 beslissingwedstrijd voor titel verloren van Union Saint-Gilloise met 1-0
1910/11 2       Ere Afdeling 34
1911/12 4       Ere Afdeling 29 1/4
1912/13 7       Ere Afdeling 19
1913/14 4       Ere Afdeling 27 fin
1914/15         oorlog
1915/16         oorlog
1916/17         oorlog
1917/18         oorlog
1918/19         oorlog
1919/20 1       Ere Afdeling 34
1920/21 4       Ere Afdeling 26
1921/22 9       Ere Afdeling 25
1922/23 8       Ere Afdeling 23
1923/24 9       Ere Afdeling 23
1924/25 11       Ere Afdeling 21
1925/26 10       Ere Afdeling 25
1926/27 8       Ere Afdeling 26
1927/28 13       Ere Afdeling 22 laatste met 0 punten in degradatie-eindronde met Daring Club de Bruxelles SR, RC Malines en R. Racing Club de Bruxelles
1928/29   1     Eerste Afdeling 43
1929/30 6       Ere Afdeling 27
1930/31 5       Ere Afdeling 29
1931/32 11       Ere Afdeling 24
1932/33 13       Ere Afdeling 16
1933/34   3     Eerste Afdeling A 34
1934/35   1     Eerste Afdeling A 40
1935/36 9       Ere Afdeling 23
1936/37 10       Ere Afdeling 25
1937/38 5       Ere Afdeling 27
1938/39 14       Ere Afdeling 17
1939/40         oorlog
1940/41 9       Ere Afdeling B 5 speciale noodcompetitie tijdens de oorlog, met twee provinciale reeksen
1941/42   3     Eerste Afdeling B 36
1942/43   2     Eerste Afdeling B 43
1943/44   3     Eerste Afdeling A 42
1944-45           oorlog
1945/46   1     Eerste Afdeling A 53
1946/47 19       Ere Afdeling 22
1947/48   4     Eerste Afdeling A 38
1948/49   1     Eerste Afdeling B 49