Club Brugge

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Club Brugge
Competitiester.svg
Club Brugge
Naam Club Brugge Koninklijke Voetbalvereniging
Bijnaam Blauw-Zwart, (de) Club, FCB, (Club)zotten[1]
Stamnummer 3
Opgericht 13 november 1891
Plaats Brugge
Stadion Jan Breydelstadion
Capaciteit 29.042
Voorzitter Vlag van België Bart Verhaeghe
Manager Vlag van België Vincent Mannaert
Trainer Vlag van België Michel Preud'homme
Assistent Vlag van België Philippe Clement
Vlag van België Stephan Van der Heyden
(Hoofd)sponsor Proximus
Competitie Eerste Klasse
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Thuiskleuren
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Uitkleuren
geldig voor 2014/15
Icoontje huidige resultaten 2014-2015
Icoontje historische resultaten 2013-2014
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Club Brugge KV is een Belgische voetbalclub, uitkomend in Eerste Klasse. Het is de populairste van de twee profclubs uit Brugge[2] – de andere is Cercle Brugge. De club, die sinds 1959 onafgebroken in de hoogste afdeling speelt, is bij de Voetbalbond aangesloten met stamnummer 3, heeft blauw-zwart als kleuren en speelt in het stedelijk Jan Breydelstadion. De hoofdsponsor is Proximus.

In België veroverde enkel RSC Anderlecht meer landstitels dan Club Brugge en won geen enkele club meer bekers en supercups. Tevens is Club Brugge tot nog toe de enige Belgische club die de finale van de Europacup I (later hervormd tot de Champions League) speelde.

Geschiedenis[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Geschiedenis van Club Brugge voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In de 19e eeuw was er in Brugge, net zoals in andere grote steden in het land, een aanzienlijke Engelse aanwezigheid. De aanwezigheid van Engelsen gaat ver terug in de tijd, maar vooral sinds de slag bij Waterloo spreekt men van een ware "Engelse kolonie" in Brugge. Naast oud-militairen kwamen zich ook lagere adel, oud-kolonialen en industriëlen vestigen in de stad. Velen onder hen verkozen Brugge als uitvalsbasis voor hun werk in de mechanisatie van de 19e-eeuwse linnenindustrie. Onder invloed van de Engelse aanwezigheid kwamen zowel de scholen van de katholieke Broeders Xaverianen als die van het neutrale Koninklijk Atheneum in contact met het voetbalspel. In 1890 sloegen oud-leerlingen van die scholen uiteindelijk de handen in elkaar en stichtten de eerste Brugse voetbalploeg: Brugsche Football Club. Een voetbalploeg leiden en tegelijk als speler fungeren was geen eenvoudige taak en op 13 november 1891 diende de vereniging opnieuw gesticht. Exact een jaar later werd een officieel bestuur geïnstalleerd. De club werd als pro-Vlaams opgericht, met als spreuk "mens sana in corpore sano". Nog voor de organisatie officieel erkend werd, verlieten in 1894 zestien leden de club en richtten Football Club Brugeois op. In de stad werd in 1895 ook nog de Vlaamsche Football Club de Bruges opgericht.
Het afgescheurde FC Brugeois bestond vooral uit rijke Franstaligen, terwijl Brugsche FC een club van de gewone man bleef. De leden van de eliteclub FC Brugeois hadden betere connecties in heel het land en de club sloot na oprichting ook onmiddellijk aan bij de UBSSA en nam deel aan de eerste Belgische nationale competitie in 1895/96. Als tenuekleuren koos men voor een lichtblauwe trui met een donkerblauwe schuine band van de linkerheup naar de rechterschouder. Pas in 1909 werd veranderd naar de blauw-zwarte kleuren. FC Brugeois kon een terrein afhuren, het 'Rattenplein', maar toch had de club het financieel moeilijk en de populariteit bleef beperkt. De club zakte snel weg en trok zich in 1896, na één jaar al, terug uit de bond. Brugsche FC daarentegen bleef lokaal spelen, hoofdzakelijk tegen andere ploegen uit de buurt of uit scholen in de stad. Brugsche bleef nederig, maar kon zo wel financieel het hoofd boven water houden en won aan aanhang bij het gewone volk. Uiteindelijk werd in 1897 FC Brugeois opgenomen in Brugsche Football Club, maar de fusieclub zou verdergaan onder de Franstalige naam FC Brugeois. De fusieclub kon zo steunen op de brede volkse aanhang van Brugsche en de connecties en ambitieuze aanpak van Brugeois. In 1902 werd nog Vlaamsche FC opgenomen in FC Brugeois. Vlaamsche FC had een aantal van zijn leden verloren aan CS Brugeois en was komen aankloppen bij FC Brugeois voor een fusie, dewelke eerder een opslorping werd.

Naamsveranderingen van de club
Brugsche Football Club
(1891)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Football Club
Brugeois (1892)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Football Club Brugeois
(1897)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Royal Football Club Brugeois
(1920)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Club Brugge Koninklijke
Voetbalvereniging (1972)
 
 
 
 

Na enkele tweede plaatsen in de ereafdeling bereikte de ploeg in het seizoen 1913/14 opnieuw een hoogtepunt met het behalen van hun eerste bekerfinale, die echter met 2-1 verloren werd van bekerhouder Union Saint-Gilloise. Ondertussen was de club in 1912 verhuisd naar het Albert Dyserynckstadion ("De Klokke"). In 1920 werd de club voor het eerst kampioen in de hoogste afdeling. De club kreeg in dat jaar de koninklijke titel en heette nu Royal FC Brugeois. Bij het invoeren van de stamnummers in 1926 kreeg FC Brugeois stamnummer 3 toegewezen. In 1930 liet voorzitter Albert Dyserynck het statuut van FC Brugeois omvormen tot vereniging zonder winstoogmerk.
Echter, na de goede periode tijdens de eerste twee decennia van de 20e eeuw, was ondertussen een tijd van lange, magere jaren voor de club aangebroken, met een eerste dieptepunt in 1928: degradatie naar Tweede Klasse. Vanaf dan ging de club gedurende vele jaren verschillende malen op en neer tussen Eerste en Tweede Klasse.

Een oud logo van Club Brugge, nog vaak gebruikt tot in de jaren 1970.

Club Brugge steeg in 1959 definitief naar de Belgische Eerste Klasse. Dat was onder meer het werk van Fernand Goyvaerts en de Roemeense trainer Norberto Höfling. Echter, toen deze in 1962 met elkaar in conflict raakten, verhuisde Goyvaerts naar FC Barcelona. Hij bleef de enige Belg die bij de Catalaanse ploeg heeft gespeeld tot de transfert van Thomas Vermaelen in 2014.
In de tweede helft van de jaren 1960 en aan het begin van de jaren 1970 probeerde de club zich aan de Belgische top te werken met spelers zoals Fernand Boone, Johny Thio, Erwin Vandendaele, Raoul Lambert, de Zweed Kurt Axelsson en de Nederlanders Henk Houwaart en Rob Rensenbrink. Dit resulteerde in vijf tweede plaatsen in zes jaar tijd en een eerste bekerwinst in 1968. In 1970 won de club de Beker opnieuw, na een 6-1-overwinning tegen Daring Brussel, de grootste winst ooit in een Belgische bekerfinale.

In 1972 werd de Vlaamse naam Club Brugge KV aangenomen. In 1973 speelde Club Brugge na 53 jaar voor de tweede keer kampioen, na een 1-1-gelijkspel op het veld van aartsrivaal Anderlecht. In de jaren zeventig groeide de vereniging gestaag uit tot een Belgische topclub. Terwijl de Brugse burgemeester Michel Van Maele de club begin jaren zeventig nog moest redden van het failliet, kende de club in de tweede helft van dat decennium zijn grootste successen. In 1975 verhuisde Club van het Albert Dyserynckstadion naar het Olympiastadion (het huidige Jan Breydelstadion), hetwelke eigendom was van de stad Brugge. Onder leiding van de Oostenrijkse succestrainer Ernst Happel bereikte Brugge in 1976 de finale van de Uefa-beker en twee jaar later speelde het als voorlopig enige Belgische club de finale van de Champions Cup (Europacup I). Beide Europese finales werden verloren van het Engelse Liverpool FC, de beste Europese ploeg van dat moment. Nog onder Happel veroverde Club van 1976 tot 1978 driemaal op rij de Belgische titel. Eind 1978 vertrok Happel bij Club na problemen met het bestuur.

De daarop volgende jaren verliepen voor Club Brugge een stuk moeilijker. De club behaalde in 1980 nog wel een nationale titel, maar zijn plaats aan de Europese top was het (definitief) kwijt. In 1982 ontsnapte Brugge zelfs nipt aan degradatie naar tweede klasse. Dat seizoen werden eerst de trainers Spitz Kohn en zijn opvolger Rik Coppens ontslagen, voor Raymond Mertens uiteindelijk de ploeg voor degradatie kon behoeden. In de tweede helft van de jaren tachtig kwam Club weer boven water. In 1986 won het de Belgische Beker tegen stadsgenoot Cercle, de eerste hoofdprijs in zes jaar. In 1988 werd Club Brugge opnieuw kampioen en drong Blauw-Zwart door tot de halve finale van de Uefa-beker, waar het verloor van het Spaanse Espanyol. In 1992 scheerde Club opnieuw hoge toppen op de Europese scène. Na eerder Atlético Madrid te hebben uitgeschakeld, bereikte het opnieuw de halve finale van een Europees bekertoernooi, namelijk van de Beker voor Bekerwinnaars. Daar bleek het Duitse Werder Bremen te sterk voor de West-Vlaamse voetbaltrots. Het daaropvolgende seizoen (1992/93) nam Brugge als eerste Belgische club deel aan de lucratieve Champions League.

In de tweede helft van de jaren negentig zou Club Brugge zijn plaats verliezen aan de Europese subtop, maar bleef het nationaal meespelen voor de prijzen. Net als de andere Belgische clubs voelde de voetbalvereniging sterk de gevolgen van het Bosmanarrest, waardoor de spelerslonen fors stegen en lucratieve transferinkomsten aanzienlijk verminderden. Bovendien puurde het maar weinig inkomsten uit de tv-pot, die de inkomsten van buitenlandse topclubs fors deed stijgen. Door de geringe Belgische markt, steeg het televisiegeld nauwelijks in België. Daarbij kwam dat het bestuur van de club weinig oog had voor vernieuwing. De leiding van de club was eind de jaren negentig nog in handen van dezelfde mensen die in 1973 de club van het bankroet hadden gered. Vooral op commercieel vlak liep de club achterop in vergelijking met buitenlandse concurrenten. Al deze factoren verklaren waarom Club Brugge tien jaar lang geen Champions League speelde.

Tifo in de spionkop voor de wedstrijd Club Brugge-Rapid Wenen (Champions League 2005).

Pas in het begin van de 21e eeuw kon de West-Vlaamse club zich opnieuw kwalificeren voor de poules van het prestigieuze kampioenenbal, namelijk in de seizoenen 2002/03, 2003/04 en 2005/06. Tijdens de eerste helft van de jaren 2000 was de eigenzinnige Noor Trond Sollied trainer van Club Brugge. Onder zijn bewind werd de club ook twee keer landskampioen en won het twee keer zowel de Beker als de Supercup. Intussen had voormalig bondsvoorzitter Michel D'Hooghe de overleden Michel Van Maele opgevolgd als voorzitter en sterke man van de club. Onder zijn impuls werd Club danig geprofessionaliseerd en werd ter vervanging van Antoine Vanhove oud-speler Marc Degryse aangetrokken als sportleider (sportief directeur). Op het einde van het seizoen 2004/05 stapte Sollied na vijf jaar dienst op en werd vervangen door clubmonument Jan Ceulemans. Ook oud-spelers Franky Van der Elst, René Verheyen en Dany Verlinden maakten deel uit van de trainersstaf. Ceulemans zou snel breken met de speelstijl van Sollied. De nieuwe technische staf streefde naar kortere combinaties en meer technisch vernuft, daarin voluit gesteund door sportleider Degryse. Club Brugge brak hiermee in grote mate met de typische speelstijl die het doorheen de jaren vaak hanteerde.

De tweede helft van de jaren 2000 verliep echter heel wat minder vlot. Na tegenvallende resultaten tijdens het seizoen 2005/06 werden zowel hoofdtrainer Ceulemans als assistent-trainer Verheyen ontslagen, wat meteen het eerste trainersontslag bij Club Brugge in 26 jaar betekende. De Brusselaar Emilio Ferrera werd aangesteld als nieuwe hoofdtrainer. In het seizoen 2006/07 bleven de resultaten wederom beneden de verwachtingen, met het ontslag nemen van sportleider Marc Degryse als gevolg. Ook hoofdtrainer Ferrera en de assistent-trainer Van der Elst werden ontslagen. Luc Devroe werd de opvolger van Degryse, Čedomir Janevski tijdelijk die van Ferrera. Op 26 mei 2007 won Club Brugge zijn 10e Beker van België na een 1-0-overwinning tegen Standard Luik en sloot op die manier een tumultueus seizoen alsnog met een positieve noot af. Aan het begin van het seizoen 2007/08 werd Jacky Mathijssen aangesteld als hoofdtrainer. Gedurende de twee seizoenen die volgden, kon Club de vooropgestelde doelen opnieuw niet waarmaken, waardoor voor het daaropvolgende seizoen andermaal voor een nieuwe trainer werd gekozen, de Nederlander Adrie Koster. Op het einde van het seizoen 2008/09 gaf Michel D'Hooghe zijn taak van clubvoorzitter door aan Pol Jonckheere.

In het voorjaar van 2010 verliet algemeen manager Filips Dhondt de club en werd beslist deze functie niet meer in te vullen. Voortaan werd collectief bestuurd door een managementcomité dat bestond uit 8 leden en wekelijks vergaderde. De beslissingen van het managementcomité werden voorgelegd aan de Raad van Bestuur voor goedkeuring. Nog geen jaar later volgden enkele nog ingrijpender veranderingen in het bestuur van Club Brugge. De dagelijkse werking en de feitelijke initiatieven werden de taak van het Management, terwijl de Raad van Bestuur een meer waarnemende functie kreeg toegeschoven. Dit betekende min of meer een ommekeer in de manier van werken. Bart Verhaeghe, die werd verkozen tot afgevaardigd bestuurder, kreeg de uitvoering van het nieuwe organigram toevertrouwd. Vincent Mannaert werd aangesteld als algemeen manager. Ten slotte nam op 1 februari Pol Jonckheere ontslag als voorzitter en werd opgevolgd door Bart Verhaeghe.
Nadat Adrie Koster met Club Brugge rond eind oktober 2011 enkele doelstellingen niet gehaald bleek te hebben, kreeg hij zijn ontslag en werd uiteindelijk opgevolgd door de Duitser Christoph Daum. Onder Daum werd Club Brugge tweede in de Jupiler Pro League. Daum maakte aan het eind van het seizoen echter een einde aan de samenwerking. Georges Leekens werd aangeduid om Christoph Daum op te volgen. Op 4 november 2012 werden Leekens en zijn assistent Rudi Verkempinck ontslagen. Tijdelijk werd beloftencoach Philippe Clement als hoofdcoach aangesteld.[3] Op 15 november werd Juan Carlos Garrido als nieuwe coach van Club Brugge voorgesteld.[4] Garrido werd op zijn beurt ontslagen op 19 september 2013 door onder meer het tegenvallend spelpeil en de vroege Europese uitschakeling. Michel Preud'homme volgde Garrido op.[5]

Stadions[bewerken]

In de loop van haar geschiedenis heeft de club steeds op terreinen gespeeld in het westen van de stad, in Sint-Andries, nooit heel erg ver van elkaar.

Het eerste echte onderkomen dat de blauw-zwarte vereniging vond, en waar het tot 1912 zou blijven, was een stuk braakliggende grond in de Sint-Baafsparochie. Dit terrein, gelegen op de gronden waar vandaag de Sint-Baafskerk staat, was eigendom van de hondenclub "Fox Terrier" en was van een kleine tribune voorzien. Doorgaans werden op dat veld honden losgelaten, die in (de uit Engeland overgewaaide en uiterst populaire) rat races achter ratten aanjoegen. Vandaar de naam: het "Rattenplein". Om een voetbalwedstrijd te kunnen organiseren, moesten telkens opnieuw lijnen getrokken worden en doelen opgebouwd en afgebroken. Op een bepaald ogenblik was Football Club Brugeois rijk genoeg om het terrein en alle toebehoren aan te kopen, voor de prijs van honderd frank.

De Klokke in 1975.

In 1912 verhuisde Club Brugge van het Rattenplein naar De Klokke, iets westelijker langs de Torhoutse Steenweg. Het veld werd zo genoemd omdat het enige herkenningspunt het tegenoverliggende café "De Klokke" was. In de beginperiode moesten de spelers zich omkleden in dit café en de straat oversteken naar het stadion. Club huurde het terrein de eerste jaren van een particuliere eigenaar voor de prijs van 1.760 frank, maar op 15 juni 1920 werd De Klokke door drie geldschieters, waaronder Albert Dyserynck, aangekocht voor 50.000 frank. Deze laatste betaalde later de mede-eigenaars uit en schonk het terrein in volle eigendom aan de club. De Klokke werd later, na het plotse overlijden van voorzitter Dyserynck in 1931, hernoemd tot "Albert Dyserynckstadion".

1rightarrow blue.svg Zie Albert Dyserynckstadion voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In 1973 nam het toenmalige stadsbestuur onder impuls van burgemeester Michel Van Maele het initiatief een stedelijk stadion te bouwen voor Club Brugge en Cercle Brugge. Van Maele had eerder al Cercle uit de financiële moeilijkheden gehaald door de stad het Edgard De Smedtstadion te laten aankopen. In 1973 zat Club aan de grond; de grote recettes uit de thuiswedstrijden wogen niet op tegen de dure buitenlandse transfers van Rensenbrink, Houwaart, Geels, Veenstra, e.a.
Door de verhuis naar een nieuw stadion in eigendom van de stad kon Club weer naar adem happen doordat het nu over de mogelijkheid beschikte De Klokke te verkopen, wat het in 2000 deed: toen werd het Albert Dyserynckstadion verkocht aan een bouwpromotor en ruimde het plaats voor een woonproject. Dit bracht de clubkas zo'n 2,5 miljoen euro op.
De gronden achter de kerk van Sint-Andries werden in 1973 aangekocht voor de som van 53 miljoen Belgische frank. In 1974 werd met de bouw begonnen. Het nieuwe stadion, ontworpen door de architecten Jonckheere (die ook het ontwerp voor de uitbreiding tekenden), kostte 245 miljoen Belgische frank en beschikte over 30.000 plaatsen. De benedenring bestond uit staanplaatsen (22.000) en bovenop de oost- en westtribune bood een tweede ring plaats aan in totaal 8.000 zitplaatsen. In de geest van de Olympische Spelen in München in 1972 kreeg het stadion de naam "Olympiastadion". In 1993 werd onder druk van de UEFA overgegaan tot de vervanging van bijna alle staanplaatsen door zitjes, waardoor de capaciteit terugviel tot iets meer dan 18.000 plaatsen.

Het Jan Breydelstadion.

Naar aanleiding van het Europees Kampioenschap voetbal in 2000 werd het stadion uitgebreid en kreeg het een nieuwe naam: Jan Breydelstadion. Door de tweede ring te vervolledigen boven de noord- en zuidtribune en de laatste staanplaatsen weg te werken, beschikte het stadion nu over 30.000 zitplaatsen.

1rightarrow blue.svg Zie Jan Breydelstadion voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Sinds 2007 werkt Club Brugge aan een project voor een nieuw stadion, aanvankelijk gepland aan de Oostkampse Baan in Loppem, net ten zuiden van de stad. Het moest beschikken over minstens 40.000 zitplaatsen en zou gecombineerd worden met een groot winkelcomplex. De Vlaamse overheid nam uiteindelijk het dossier in handen en besliste eind 2009 dat het stadion op de Chartreusesite, ook in de Brugse zuidrand, moest komen en dat het zou beschikken over 44.600 zitplaatsen. Door de Raad van State werd dit plan eind 2013 van tafel geveegd op basis van het Milieueffectenrapport (MER), de waterhuishouding en de mobiliteit. Ondertussen werkten Stad Brugge, Cercle en Club Brugge aan een project voor twee nieuwe stadions in het noordwesten van de stad, aan de Blankenbergse Steenweg nabij de Blauwe Toren. Het stadion van Club zou 44.000 zitplaatsen tellen en door de club zelf betaald worden, dat van Cercle zou 12.000 zitjes tellen en deels gefinancierd worden door de stad. Dat stadion zou dan ook gebruikt worden voor evenementen.

Algemeen[bewerken]

Financiën[bewerken]

Budget en merk[bewerken]

Met een jaarlijks budget van ruim 30 miljoen euro, afhankelijk van of de club meedoet aan een Europese competitie of niet, blijft Club Brugge – net als het Belgisch voetbal in het algemeen – wat dit betreft een relatief kleine speler in Europa. Dit budget wordt echter elk jaar verhoogd, voornamelijk dankzij het binnenhalen van tv-rechten – anno 2011 ruim 55 miljoen euro per seizoen voor het gehele Belgische voetbal[6]. Club Brugge behoort op dit vlak tot de best gestelde clubs in België, met een jaarlijkse inkomst van meer dan 4 miljoen euro[7].

Bovendien draagt het toenemend aantal toeschouwers in het stadion bij aan de financiële gezondheid van de club. Het aantal abonnees is gestegen van 8.000 in 1996 naar 23.000 in 2008, aangetrokken door het succesvolle voetbalspel en de verschillende behaalde prijzen gedurende deze periode. Ook de renovatie en uitbreiding van het Jan Breydelstadion in 1998 droegen bij aan de toeschouwerstoename.

In 2006 werd Club Brugge in de Nationale Merkencompetitie verkozen tot populairste merk van het land[8]. Later werd de club ook nog verkozen tot populairste sportmerk[9]. Om het 'merk' Club Brugge verder te versterken, werd in 2011 de hulp ingeroepen van het reclamebureau Saatchi & Saatchi. In 2012 werd Club Brugge in de Nationale Merkencompetitie verkozen tot sympathiekste club van het land en vierde bekendste merk in Vlaanderen.

Op 8 september 2011 maakte de club bekend dat haar budget voor het seizoen 2011-2012 rond 28,5 miljoen euro lag, met een loonmassa van 15,3 miljoen euro[10]. De club beschikt hiermee over het tweede grootste budget in Eerste Klasse, na RSC Anderlecht.

Periode Kledingsponsor Shirtsponsor
1972-1974 adidas Carad
1974-1976 49R Jeans
1976-1979 Puma
1979-1982 St.-Louis Geuze
1982-1985 Bacchus
1985-1992 Assubel
1992-1995 VTM
1995-1996 adidas
1996-2000 Gemeentekrediet
2000-2007 Dexia
2007-2012 Puma
2012-2013 Belfius
2013-2014 Nike
2014-... Proximus

Shirt- en kledingsponsors[bewerken]

Club Brugge kende heel wat hoofdsponsors in de loop van zijn geschiedenis. Reeds in 1970 werden de trainingsvesten gesponsord door de Brugse meubelzaak Galerijen De Jonckheere. De eerste shirtsponsor was Carad, die in 1972 op de spelerstruitjes terechtkwam. Het is immers pas sinds 1972 dat de KBVB toelaat extra-sportieve publiciteit op de truitjes aan te brengen. In 1974 maakte Carad plaats voor 49R Jeans. Vanaf 1979 verscheen St.-Louis Geuze op de truitjes van Club Brugge. Dit biermerk werd in '82 vervangen door een ander bier: Bacchus. Van 1985 tot 1992 was verzekeringsmaatschappij Assubel de hoofdsponsor. Daarna nam de in 1989 opgerichte televisiezender VTM een plaats in op het blauw-zwarte shirt. De zender werd in 1996 afgelost door het Gemeentekrediet. Het Gemeentekrediet werd uiteindelijk overgenomen door Dexia, dat in 2000 voor het eerst hoofdsponsor werd van Club Brugge. In 2012 veranderde Dexia haar naam in Belfius. Na het seizoen 2013-2014 liep het sponsorcontract met Belfius af en werd Proximus de nieuwe shirtsponsor van de club.

Verder had Club Brugge begin de jaren 1970 aanvankelijk een exclusiviteitscontract voor 5 jaar met sportmerk adidas, en van 1976 tot 1995 met Puma. Vanaf 1995 werd adidas opnieuw de sportkledingsponsor van de club, om vanaf 2007 weer door Puma vervangen te worden. Sinds 2013 gaat Club Brugge met Nike in zee.

Jeugdopleiding[bewerken]

De jeugdschool van Club Brugge, opgericht als Kadettenschool in het begin van de jaren 1950 door voorzitter Emile De Clerck, is vandaag bekend als Club Academy. Het vooropgestelde doel is elk jaar op zijn minst één jongere door te laten stoten naar de professionele kern.

De vorming is een van de prioriteiten van de club. Zware investeringen werden gedaan om hiervoor een goed opleidingsapparaat te ontwikkelen. Volgens een onderzoek uit 2006 kwam de jeugdopleiding van Club Brugge als een van de beste van het land naar boven[11]. Op sportief vlak is de vorming van jongeren van groot belang voor Club Brugge, daar de club, net als alle andere Belgische clubs, op financieel vlak niet kan concurreren met de absolute topclubs in Europa voor het binnenhalen van beloftevolle buitenlandse spelers.

De club wil met haar jeugdvormingspolitiek ook haar regionale verankering verstevigen. Een belangrijk deel van de scouting houdt zich bezig met het rekruteren van de beste jonge spelers uit West- en Oost-Vlaanderen vanaf zeer jonge leeftijd. De scouts gaan op zoek naar jonge talentvolle spelers die zich ook goed kunnen integreren in de organisatie, de cultuur en het spelsysteem van Club Brugge. Er wordt eveneens aandacht besteed aan onderwijs voor de jongeren en aan sociale waarden, waarbij een afgevaardigde van de club voortdurend in contact staat met de partnerscholen waar de jongeren van Club Brugge studeren, en soms als bemiddelaar optreedt in geval van eventuele problemen. Jonge spelers die van ver komen krijgen de mogelijkheid in een internaat van de club te verblijven.

Club Brugge heeft geen partnerschapsovereenkomst met 'kleine' clubs uit de regio, maar verkiest met allemaal een goeie band te onderhouden om eventuele transfers te vergemakkelijken. De club beschikt over meerdere jongerenploegen in elke leeftijdscategorie, gaande van '-7 jaar' tot '-19 jaar', en een beloftenploeg, die het laatste niveau vóór de professionele kern vertegenwoordigt. Al deze ploegen spelen volgens hetzelfde spelschema, om een continuïteit gedurende de hele vorming te garanderen en een eventuele integratie in de A-kern te vergemakkelijken. De jeugdploegen van Club Brugge spelen allemaal in de nationale kampioenschappen voor jeugdploegen van profclubs. De bekendste namen uit de jeugdschool van de jongste decennia zijn Olivier De Cock, Birger Maertens, Nicolas Lombaerts, Björn Engels en Brandon Mechele .

Gemiddelde opkomst per wedstrijd in de Jupiler Pro League[12]
seizoen opkomst
2013-2014 25.378
2012-2013 24.433
2011-2012 24.159
2010-2011 23.157
2009-2010 24.368
2008-2009 26.085
2007-2008 26.368
2006-2007 25.034
2005-2006 25.329
2004-2005 24.432
2003-2004 23.716
2002-2003 20.976
2001-2002 17.854
2000-2001 16.412
1999-2000 14.447

Aanhang[bewerken]

Supporters[bewerken]

Reeds van bij haar oprichting kon de club rekenen op een brede, alsmaar groeiende volkse aanhang. In Brugge is de club altijd al de populairste geweest. Terwijl Cercle Brugge een vereniging was die zich eenparig als katholiek profileerde, was Club Brugge, ondanks een duidelijke liberale en niet-confessionele aanwezigheid in het bestuur, op zich veel minder ideologisch en politiek eenduidig en daarom ook neutraler dan Cercle. Clubs bestuur, met voornamelijk liberalen, maar ook socialisten, figuren van het humanistisch verbond en logeleden, viste op de plaatsen van de vijver die door haar eerder doctrinair katholiek ingestelde overbuur niet geprivatiseerd waren. Er waren dan ook grote sociale verschillen binnen de supportersschare, waarbij Club Brugge ook op supporters uit lagere sociale klassen een grote aantrekkingskracht had. Dit is vandaag nog merkbaar aan de grotere concentraties Club Bruggesupporters, met bijhorende kroegen of supporterslokalen, in van oudsher volkse (arbeiders)wijken zoals Sint-Gillis of Sint-Jozef, in het noorden van de stad. Latere successen, zoals titels, bekers en Europese gloriemomenten, deden de populariteit nog toenemen. Club Brugge kreeg gestaag ook meer aantrekkingskracht op supporters buiten Brugge en zelfs West-Vlaanderen. Vandaag is de club, afgaande op het gemiddeld aantal toeschouwers per thuiswedstrijd en het aantal geregistreerde supporters (ruim 70.000[13]), de populairste van het land.

In 1966 was Club Brugge de eerste ploeg in België met een spionkop. Het nummer 12 wordt bij de club niet toegekend aan een speler, als eerbetoon aan het publiek, vaak ook "de twaalfde man" genoemd. Club Bruggesupporters hebben tevens de bijnaam (Club)zotten of Clublabers.

De vzw Supportersfederatie Club Brugge K.V., opgericht in 1967, is door Club Brugge erkend als officiële spreekbuis. Ze vertegenwoordigt meer dan 10.000 supporters van ruim 60 erkende supportersclubs uit heel Vlaanderen. Een verkozen bestuur moet de werking in goede banen leiden. De hoofdbezigheid van de federatie is het organiseren van busreizen en supportersavonden, maar er zijn ook tal van andere initiatieven, zoals de fandag en een kerstmarkt.

In 1998 werd Blue Army opgericht door enkele supporters, die nostalgisch terugkeken op de kolkende ambiance in het stadion tijdens de jaren 1970 en '80. De ambiance had de club in België en zelfs in Europa een beruchte reputatie opgeleverd; men zei wel eens dat het er kon "spoken". Toen in 1993 vrijwel alle staanplaatsen vervangen werden door zitjes, kreeg de sfeer in het stadion daar wat onder te lijden. Blue Army had als doel hier wat aan te doen. Om daarin te slagen worden diverse instrumenten gehanteerd. Zo is er het Blue Army-fanzine, dat zich richt aan de supporters, en worden voor de wedstrijden regelmatig cantussen georganiseerd. Tevens houdt Blue Army zich bezig met het organiseren van tifo's en vlaggenacties. Elk jaar wordt ook de Blue Army-trofee uitgereikt voor de "beste speler van het seizoen", gekozen door leden van Blue Army. Deze prijs wordt al sinds 1999 uitgereikt.
Blue Army bestaat uit een team van een tiental supporters, dat met de steun van vele honderden leden de sfeeracties op touw kan zetten.

In 2013 werd er een tweede sfeergroep opgericht door een groep fanatieke supporters, namelijk de North Fanatics. Deze groep bevindt zich voornamelijk in vak 213 in de noordtribune. Leden van deze groep ijveren voor een non-stopsfeer in het stadion, door het gebruik van trommels, vlaggen, rookbommen en dergelijke.

Clublied[bewerken]

In 1974 bracht de Brugse zanger en cabaretier Willy Lustenhouwer een lp uit met liederen van Club Brugge[14]. Eén van de nummers was Blauw en zwart forever, gecomponeerd door Roger Danneels en door Lustenhouwer van tekst voorzien. Uiteindelijk werd dit het officiële clublied. Het wordt gezongen in het Brugs.[15]

Belle, Bibi en Béné.

Mascotte[bewerken]

De mascotte van Club Brugge is een beer. Die verwijst naar het Beertje van de loge, een symbool van de stad Brugge. Aan het Beertje van de loge kleeft een aloude legende, namelijk de legende van de Brugse Beer. Sinds eind 2000 lopen bij de thuiswedstrijden twee mascotteberen langs het terrein, Belle en Béné genaamd. In 2010 kwam daar een derde beertje bij, Bibi, het zogenaamde kindje van de twee oudere beren.

Sociale projecten[bewerken]

Club Brugge Foundation[bewerken]

Met het initiatief Club Brugge Foundation (voorheen Allemoale Thope, Brugs voor "allemaal samen") wil de club sinds 2007 zijn maatschappelijke verantwoordelijkheid opnemen in de gemeenschap, zowel lokaal, nationaal als grensoverschrijdend. Deze verantwoordelijkheid voert ze uit door – met de kracht van Club Brugge – jaarlijks projecten te realiseren die bijdragen tot de integratie, ontwikkeling, ontplooiing en levenssituatie van bepaalde doelgroepen. Deze sociale visie is zo stevig in de Clubwerking verankerd dat dit, naast de sportieve en economische doelstellingen, sinds juli 2009 is opgenomen in de statuten van de vzw Club Brugge. Met zijn uitgebreide community-werking is het één van de toonaangevende clubs in België op sociaal vlak.

d'Oude Garde[bewerken]

Onder impuls van voorzitter Michel D'Hooghe werd in 2003 de "Vereniging van Oud Spelers" van Club Brugge KV in het leven geroepen. De bedoeling hiervan was in eerste instantie de vroegere spelers van Blauw-Zwart jaarlijks te herenigen rond de feesttafel, om op die manier de band met het verleden te verstevigen. Maar ook en vooral wilde Club Brugge zijn helden van vroeger blijven betrekken bij de evolutie van de club, aangezien ieder van hen een rol van betekenis heeft gespeeld in de historiek van Blauw-Zwart, en er op die manier voor te zorgen dat deze oud-spelers een "ambassadeursrol" kunnen vervullen voor Club Brugge. Het criterium dat werd vastgelegd om tot deze selecte groep te kunnen toetreden is: ten minste 2 seizoenen tot de A-kern hebben behoord, of minstens 20 wedstrijden in het fanionelftal hebben gespeeld.

Rivaliteit[bewerken]

Als één van de drie traditionele Belgische topclubs heeft Club Brugge in de loop der jaren veel rivaliteit ondervonden van andere Belgische clubs.

RSC Anderlecht
RSC Anderlecht wordt algemeen beschouwd als de grootste rivaal van Club. Het is de afgelopen decennia een traditie geworden dat beide ploegen regelmatig om de titel strijden. De onderlinge duels in het Jan Breydelstadion en het Constant Vanden Stockstadion zijn nagenoeg altijd uitverkocht en worden ook steeds als risicowedstrijden beschouwd. Van oudsher is het ook een duel tussen twee verschillende speelstijlen: sierlijk en elegant voetbal met verschillende vedetten van Anderlecht tegen een Brugse ploeg met een grote strijdlust. Natuurlijk kunnen bij deze stereotypering in de praktijk de nodige kanttekeningen worden gemaakt.
Cercle Brugge
1rightarrow blue.svg Zie Brugse derby voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
De meeste supporters van Club Brugge zien de wedstrijden tegen de stadsgenoten van Cercle - naast de ontmoetingen met Anderlecht - als één van de belangrijkste wedstrijden van het seizoen. De derby's tussen Club en Cercle trekken jaarlijks dan ook heel wat toeschouwers naar het Jan Breydelstadion.
AA Gent
Ook AA Gent kan een aanzienlijke rivaal van Club Brugge genoemd worden. Die grote rivaliteit tussen de beide Vlaamse clubs begon toen Club Brugge in het seizoen 1970-1971 het lot van Gent definitief bezegelde en deze laatste zo naar de Tweede klasse moest zakken. Club daarentegen boekte in de jaren daarop grote successen, waardoor Gent een aantal van z'n supporters aan Club Brugge verloren zag. Sindsdien wordt de ploeg uit Brugge door veel overgebleven supporters van AA Gent als dé concurrent beschouwd.

Erelijst[bewerken]

Nationaal[bewerken]

De kampioenenviering in 2005.

Belgisch landskampioen

winnaar (13): 1919/20, 1972/73, 1975/76, 1976/77, 1977/78, 1979/80, 1987/88, 1989/90, 1991/92, 1995/96, 1997/98, 2002/03, 2004/05
Gouden Kampioenssterren: 1Competitiester.svg (1 ster per 10 landstitels)
tweede (20): 1898/99, 1899/1900, 1905/06, 1909/10, 1910/11, 1966/67, 1967/68, 1969/70, 1970/71, 1971/72, 1984/85, 1985/86, 1993/94, 1996/97, 1998/99, 1999/2000, 2000/01, 2001/02, 2003/04, 2011/12

Beker van België

winnaar (10): 1967/68, 1969/70, 1976/77, 1985/86, 1990/91, 1994/95, 1995/96, 2001/02, 2003/04, 2006/07
finalist (6): 1913/14, 1978/79, 1982/83, 1993/94, 1997/98, 2004/05

Belgische Supercup

winnaar (13): 1980, 1986, 1988, 1990, 1991, 1992, 1994, 1996, 1998, 2002, 2003, 2004, 2005
finalist (2): 1995, 2007

Trofee Jules Pappaert

winnaar (5): 1972, 1978, 1991, 1995, 2005

Internationaal[bewerken]

Europese Beker voor Landskampioenen

finale (1): 1977/78
kwartfinale (1): 1976/77

Europese Beker voor Bekerwinnaars

halve finale (1): 1991/92
kwartfinale (2): 1970/71, 1994/95

UEFA Cup

finale (1): 1975/76
halve finale (1): 1987/88

Vriendschappelijk[bewerken]

Brugse Metten

winnaar (19): 1979, 1981, 1984, 1990, 1992, 1993, 1995, 1996, 1998, 2000, 2001, 2004, 2006, 2007, 2008, 2009, 2011, 2012, 2013

Kirin Cup

winnaar (1): 1981

Amsterdam 700 Tournament

winnaar (1): 1990

Individuele trofeeën[bewerken]

Verschillende spelers behaalden een trofee toen ze voor de club speelden:

Topscorer (8)
1905 en 1906 (Robert De Veen), 1972 (Raoul Lambert), 1990 (Frank Farina), 1996 (Mario Stanić), 1997 (Robert Spehar), 2011 (Ivan Perišić), 2013 (Carlos Bacca)
Belgische Gouden Schoen (10)
1967 (Fernand Boone), 1971 (Erwin Vandendaele), 1977 (Julien Cools), 1980, 1985 en 1986 (Jan Ceulemans), 1990 en 1996 (Franky Van Der Elst), 1995 (Paul Okon), 2002 (Timmy Simons)
Profvoetballer van het Jaar (8)
1984, 1985 en 1986 (Jan Ceulemans), 1988 (Marc Degryse), 1994 (Lorenzo Staelens), 2003 (Timmy Simons), 2011 (Ivan Perišić), 2013 (Carlos Bacca)
Doelman van het jaar (4)
1987 (Philippe Vande Walle), 1993 en 2003 (Dany Verlinden), 2014 (Mathew Ryan)
Trainer van het jaar (6)
1990 (Georges Leekens), 1992 en 1996 (Hugo Broos), 1998 (Eric Gerets), 2003 en 2005 (Trond Sollied)
Ebbenhouten Schoen (4)
1992 en 1994 (Daniel Amokachi), 1998 (Eric Addo), 2000 (Hervé Nzelo-Lembi)

Resultaten[bewerken]

Seizoen Klasse Reeks Punten Opmerkingen Beker Europa
  I II III IV      
1895/96 6       Championnat 11 dit was eigenlijk niet het latere FC Brugeois, maar de afsplitsing die het jaar erop met Brugsche FC zou fuseren
1896/97           geen deelname
1897/98           geen deelname
1898/99 2       Ere Afdeling ? verlies finalewedstrijd voor titel tegen FC Liégeois (2-0 uit, 3-4 thuis), na winst Vlaamse voorronde
1899/00 2       Ere Afdeling 12 verlies finalewedstrijd voor titel tegen Racing Club de Bruxelles (3-0 thuis, 8-1 uit), na winst Vlaamse voorronde
1900/01 8       Ere Afdeling 8
1901/02 6       Ere Afdeling A 2 laatste plaats in reeks, geen deelname aan finaleronde
1902/03 5       Ere Afdeling A 4 laatste plaats in reeks, geen deelname aan finaleronde
1903/04 3       Ere Afdeling 4 3e op 4 teams in eindronde, na tweede plaats in Ere Afdeling A
1904/05 3       Ere Afdeling 28
1905/06 2       Ere Afdeling 29
1906/07 3       Ere Afdeling 24
1907/08 3       Ere Afdeling 26
1908/09 3       Ere Afdeling 33
1909/10 2       Ere Afdeling 38 beslissingwedstrijd voor titel verloren van Union Saint-Gilloise met 1-0
1910/11 2       Ere Afdeling 34
1911/12 4       Ere Afdeling 29 1/4
1912/13 7       Ere Afdeling 19 1/8
1913/14 4       Ere Afdeling 27 fin
1914/15         Eerste Wereldoorlog
1915/16         Eerste Wereldoorlog
1916/17         Eerste Wereldoorlog
1917/18         Eerste Wereldoorlog
1918/19         Eerste Wereldoorlog
1919/20 1       Ere Afdeling 34
1920/21 4       Ere Afdeling 26
1921/22 9       Ere Afdeling 25
1922/23 8       Ere Afdeling 23
1923/24 9       Ere Afdeling 23
1924/25 11       Ere Afdeling 21
1925/26 10       Ere Afdeling 25
1926/27 8       Ere Afdeling 26 R1
1927/28 13       Ere Afdeling 22 laatste met 0 punten in degradatie-eindronde met Daring Club de Bruxelles SR, RC Malines en R. Racing Club de Bruxelles
1928/29   1     Eerste Afdeling 43
1929/30 6       Ere Afdeling 27
1930/31 5       Ere Afdeling 29
1931/32 11       Ere Afdeling 24
1932/33 13       Ere Afdeling 16
1933/34   3     Eerste Afdeling A 34
1934/35   1     Eerste Afdeling A 40 ?
1935/36 9       Ere Afdeling 23
1936/37 10       Ere Afdeling 25
1937/38 5       Ere Afdeling 27
1938/39 14       Ere Afdeling 17
1939/40         Tweede Wereldoorlog
1940/41 9       Ere Afdeling B 5 speciale noodcompetitie tijdens de oorlog, met twee provinciale reeksen
1941/42   3     Eerste Afdeling B 36
1942/43   2     Eerste Afdeling B 43
1943/44   3     Eerste Afdeling A 42
1944-45           Tweede Wereldoorlog
1945/46   1     Eerste Afdeling A 53
1946/47 19       Ere Afdeling 22
1947/48   4     Eerste Afdeling A 38
1948/49   1     Eerste Afdeling B 49
1949/50 14       Ere Afdeling 22
1950/51 16       Ere Afdeling 21
1951/52   2     Eerste Afdeling A 42
1952/53   8     Tweede Klasse 30
1953/54   12     Tweede Klasse 29 1/8
1954/55   3     Tweede Klasse 38 1/4
1955/56   6     Tweede Klasse 32 1/16
1956/57   10     Tweede Klasse 28
1957/58   5     Tweede Klasse 34
1958/59   2     Tweede Klasse 39
1959/60 13       Eerste Klasse 26
1960/61 8       Eerste Klasse 29
1961/62 5       Eerste Klasse 35
1962/63 8       Eerste Klasse 30
1963/64 12       Eerste Klasse 24 1/8
1964/65 9       Eerste Klasse 28 1/16
1965/66 5       Eerste Klasse 35 1/16
1966/67 2       Eerste Klasse 45 1/8
1967/68 2       Eerste Klasse 45 winst IC: I
1968/69 5       Eerste Klasse 35 1/8 EC2: I
1969/70 2       Eerste Klasse 45 winst IC: II
1970/71 2       Eerste Klasse 46 1/16 EC2: 1/4
1971/72 2       Eerste Klasse 45 geëindigd met evenveel punten als RSC Anderlecht, dat echter een wedstrijd meer had gewonnen 1/16 EC3: I
1972/73 1       Eerste Klasse 45 1/16 EC3: II
1973/74 5       Eerste Klasse 32 1/16 EC1: II
1974/75 4       Eerste Klasse 49 1/16
1975/76 1       Eerste Klasse 52 1/2 EC3: fin
1976/77 1       Eerste Klasse 52 winst EC1: 1/4
1977/78 1       Eerste Klasse 51 1/2 EC1: fin
1978/79 6       Eerste Klasse 38 fin EC1: I
1979/80 1       Eerste Klasse 53 1/4
1980/81 6       Eerste Klasse 37 1/8 EC1: I
1981/82 15       Eerste Klasse 28 1/16 EC3: I
1982/83 5       Eerste Klasse 43 fin
1983/84 3       Eerste Klasse 44 1/8
1984/85 2       Eerste Klasse 48 1/8 EC3: II
1985/86 2       Eerste Klasse 52 geëindigd met evenveel punten als RSC Anderlecht. Play-offs eindigden op 1-1 in Anderlecht en 2-2 in Brugge winst EC3: II
1986/87 3       Eerste Klasse 45 1/8 EC2: I
1987/88 1       Eerste Klasse 51 1/4 EC3: 1/2
1988/89 4       Eerste Klasse 43 1/4 EC3: II
1989/90 1       Eerste Klasse 57 1/16 EC2: II
1990/91 4       Eerste Klasse 47 winst EC1: II
1991/92 1       Eerste Klasse 53 1/8 EC2: 1/2
1992/93 6       Eerste Klasse 40 1/8 CL: P
1993/94 2       Eerste Klasse 53 fin
1994/95 3       Eerste Klasse 49 winst EC2: 1/4
1995/96 1       Eerste Klasse 81 winst EC2: II
1996/97 2       Eerste Klasse 71 1/16 EC3: III
1997/98 1       Eerste Klasse 84 fin EC3: II
1998/99 2       Eerste Klasse 71 1/16 EC3: III
1999/00 2       Eerste Klasse 67 1/16 UC: I
2000/01 2       Eerste Klasse 78 1/16 UC: III
2001/02 2       Eerste Klasse 70 winst UC: III
2002/03 1       Eerste Klasse 79 1/2 CL+UC: III
2003/04 2       Eerste Klasse 72 winst CL+UC: IV
2004/05 1       Eerste Klasse 79 fin UC: P
2005/06 3       Eerste Klasse 64 1/16 CL+UC: III
2006/07 6       Eerste Klasse 51 winst UC: P
2007/08 3       Eerste Klasse 67 1/8 UC: I
2008/09 3       Eerste Klasse 59 1/8 UC: P
2009/10 3       Eerste Klasse 41 na de reguliere competitie stond Club Brugge op de 2e plaats met 57 punten 1/4 EL: II
2010/11 4       Eerste Klasse 43 na de reguliere competitie stond Club Brugge op de 4e plaats met 53 punten 1/8 EL: P
2011/12 2       Eerste Klasse 48 na de reguliere competitie stond Club Brugge op de 2e plaats met 61 punten 1/8 EL: II
2012/13 3       Eerste Klasse 46 na de reguliere competitie stond Club Brugge op de 4e plaats met 54 punten 1/8 EL: I
2013/14 3       Eerste Klasse 48 na de reguliere competitie stond Club Brugge op de 2e plaats met 63 punten 1/8 EL: 3Q
Grafiek eindstanden in het landskampioenschap sinds 1960:
13
8
5
8
12
9
5
2
2
5
2
2
2
1
5
4
1
1
1
6
1
6
15
5
3
2
2
3
1
4
1
4
1
6
2
3
1
2
1
2
2
2
2
1
2
1
3
6
3
3
3
4
2
3
3
60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 00 01 02 03 04 05 06 07 08 09 10 11 12 13 14

In Europa[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Lijst van Europese wedstrijden van Club Brugge voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Club Brugge speelt sinds 1967 in diverse Europese competities. Hieronder staan de competities en in welke seizoenen de club deelnam (inclusief voorrondes):

1992/93, 1996/97, 1998/99, 2002/03, 2003/04, 2004/05, 2005/06, 2012/13
1973/74, 1976/77, 1977/78, 1978/79, 1980/81, 1988/89, 1990/91
2009/10, 2010/11, 2011/12, 2012/13, 2013/14
1968/69, 1970/71, 1986/87, 1991/92, 1994/95, 1995/96
1971/72, 1972/73, 1975/76, 1981/82, 1984/85, 1985/86, 1987/88, 1989/90, 1996/97, 1997/98, 1998/99, 1999/00, 2000/01, 2001/02, 2002/03, 2003/04, 2004/05, 2005/06, 2006/07, 2007/08, 2008/09
1967/68, 1969/70

Statistieken[bewerken]

  • W = overwinningen / G = gelijkspelen / V = nederlagen / DV = doelpunten voor / DT = doelpunten tegen
Competitie Deelnames Wedstrijden W G V DV DT +/-
UEFA Champions League 15 79 32 17 30 108 96 +12
Beker voor Bekerwinnaars 6 28 15 3 10 41 33 +8
UEFA Cup / UEFA Europa League 27 153 66 33 53 264 203 +61
Update: 01-08-2014
Bron: Statistieken UEFA

Persoonlijkheden[bewerken]

Bekende spelers[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie ook de lijst van spelers van Club Brugge voor een uitgebreider overzicht van spelers.
 

Topschutters per seizoen[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Lijst van topschutters van Club Brugge voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Kapiteins[bewerken]

Seizoen Speler
1986/87 Jan Ceulemans
1987/88 Jan Ceulemans
1988/89 Jan Ceulemans
1989/90 Jan Ceulemans
1990/91 Jan Ceulemans
1991/92 Franky Van der Elst
1992/93 Franky Van der Elst
1993/94 Franky Van der Elst
1994/95 Franky Van der Elst
1995/96 Franky Van der Elst
1996/97 Franky Van der Elst
1997/98 Franky Van der Elst
1998/99 Franky Van der Elst
1999/00 Vital Borkelmans
2000/01 Gert Verheyen
Seizoen Speler
2001/02 Gert Verheyen
2002/03 Dany Verlinden
2003/04 Dany Verlinden
2004/05 Timmy Simons
2005/06 Gert Verheyen
2006/07 Sven Vermant
2007/08 Sven Vermant
2008/09 Philippe Clement
2009/10 Stijn Stijnen
2010/11 Carl Hoefkens
2011/12 Carl Hoefkens
2012/13 Carl Hoefkens / Ryan Donk
2013/14 Timmy Simons
2014/15 Timmy Simons

Trainers[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Lijst van trainers van Club Brugge voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
Nationaliteit Naam Periode
Vlag van België België Hector Goetinck 1930-1933
Vlag van België België Gerard Delbeke 1933-1934 en 1939-1945
Vlag van België België Arthur Volckaert 1934-1936
Vlag van Oostenrijk Oostenrijk Karl Schrenk 1936-1938
Vlag van België België Robert De Veen 1938-1939
Vlag van België België Louis Versyp 1945-1950
Vlag van Schotland Schotland William Kennedy 1950-1951
Vlag van België België Félix Schavy 1951-1957
Vlag van Roemenië Roemenië Norberto Höfling 1957-1963 en 1967-1968
Vlag van Chili Chili Vlag van Hongarije Hongarije Juan Schwanner 1963
Vlag van België België Henri Dekens 1963-1965
Vlag van Frankrijk Frankrijk Vlag van Tsjechië Tsjechië Ladislav Dupal 1965-1967
Vlag van Federale Republiek Joegoslavië Joegoslavië Michel Pavić 1968-1969
Vlag van Nederland Nederland Frans de Munck 1969-1971
Vlag van Nederland Nederland Leo Canjels 1971-1973
Vlag van Nederland Nederland Jaak De Wit 1973-1974
Vlag van Oostenrijk Oostenrijk Ernst Happel 1974-1978
Vlag van Hongarije Hongarije Andres Beres 1978-1979
Vlag van België België Mathieu Bollen 1979
Vlag van Nederland Nederland Han Grijzenhout 1979-1980
Vlag van Frankrijk Frankrijk Gilbert Gress 1980-1981
Nationaliteit Naam Periode
Vlag van Luxemburg Luxemburg Anton "Spitz" Kohn 1981
Vlag van België België Rik Coppens 1981-1982
Vlag van België België Raymond Mertens 1981-1982
Vlag van Duitsland Duitsland Georg Kessler 1982-1984
Vlag van Nederland Nederland Henk Houwaart 1984-1989
Vlag van België België Georges Leekens 1989-1991
Vlag van België België Hugo Broos 1991-1997
Vlag van België België Eric Gerets 1997-1999
Vlag van België België René Verheyen 1999-2000
Vlag van Noorwegen Noorwegen Trond Sollied 2000-2005
Vlag van België België Jan Ceulemans 2005-2006
Vlag van België België Emilio Ferrera 2006-2007
Vlag van Macedonië Macedonië Čedomir Janevski 2007
Vlag van België België Jacky Mathijssen 2007-2009
Vlag van Nederland Nederland Adrie Koster 2009-2011
Vlag van België België Rudi Verkempinck 2011
Vlag van Duitsland Duitsland Christoph Daum 2011-2012
Vlag van België België Georges Leekens 2012
Vlag van België België Philippe Clement 2012
Vlag van Spanje Spanje Juan Carlos Garrido 2012-2013
Vlag van België België Michel Preud'homme 2013-

Voorzitters[bewerken]

Hieronder volgt een overzicht van de opeenvolgende Clubvoorzitters.

Naam Jaren actief
Philippe Delescluze 1891-1900
Albert Seligmann 1900-1902
Alphonse De Meulemeester 1903-1914
Albert Dyserynck 1919-1931
Fernand Hanssens 1932-1937
Emile De Clerck 1937-1959
André De Clerck 1959-1973
Fernand De Clerck 1973-1999
Michel Van Maele 1999-2003
Michel D'Hooghe 2003-2009
Pol Jonckheere 2009-2011
Bart Verhaeghe 2011-heden

Seizoen 2014/2015[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Club Brugge in het seizoen 2014-2015 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Spelers onder contract / A-kern[bewerken]

Rugnr. Naam Nationaliteit Geboortedatum Positie Bij A-kern sinds Contract
1 Mathew Ryan Vlag van Australië Australië 08-04-1992 Doelman 2013-06 2016-06
2 Davy De fauw Vlag van België België 08-07-1981 Verdediger 2014-06 2016-06
3 Timmy Simons Aanvoerder Vlag van België België 11-12-1976 Verdediger/Middenvelder 2013-06 2015-06
4 Óscar Duarte Vlag van Costa Rica Costa Rica 03-06-1989 Verdediger 2013-01 2017-06
5 Francisco Silva Vlag van Chili Chili 11-02-1986 Middenvelder 2014-08 2015-06
6 Fernando Menegazzo Vlag van Brazilië Brazilië 03-05-1981 Middenvelder 2014-06 2016-06
7 Víctor Vázquez Vlag van Spanje Spanje 20-01-1987 Middenvelder 2011-05 2016-06
8 Lior Refaelov Vlag van Israël Israël 26-04-1986 Middenvelder/Aanvaller 2011-06 2017-06
9 Tom De Sutter Vlag van België België 03-07-1985 Aanvaller 2013-07 2017-06
11 Jonathan Blondel Vlag van België België 03-04-1984 Middenvelder 2004-01 2016-06
13 Sokratis Dioudis Vlag van Griekenland Griekenland 03-02-1993 Doelman 2014-07 2016-06
14 Fran Brodić Vlag van Kroatië Kroatië 08-01-1997 Aanvaller 2014-08 2017-06
15 Wang Shangyuan Vlag van China China 02-06-1993 Middenvelder/Aanvaller 2013-07 2016-06
17 Waldemar Sobota Vlag van Polen Polen 19-05-1987 Aanvaller 2013-08 2018-06
18 Felipe Gedoz Vlag van Brazilië Brazilië 12-07-1993 Middenvelder 2014-09
19 Thomas Meunier Vlag van België België 12-09-1991 Middenvelder 2011-01 2016-06
22 José Izquierdo Vlag van Colombia Colombia 07-07-1992 Aanvaller 2014-09 2018-06
24 Valentinos Vlachos Vlag van Griekenland Griekenland 14-02-1992 Verdediger 2013-08 2016-06
25 Ruud Vormer Vlag van Nederland Nederland 11-05-1988 Middenvelder 2014-09 2017-06
28 Laurens De Bock Vlag van België België 07-11-1992 Verdediger 2013-01 2017-06
30 Nicolás Castillo Vlag van Chili Chili 14-02-1993 Aanvaller 2014-01 2018-06
33 Vladan Kujović Vlag van Servië Servië/Vlag van België België 23-08-1978 Doelman 2011-06 2014-06
40 Björn Engels Vlag van België België 15-09-1994 Verdediger 2012-06 2017-06
42 Nikola Storm Vlag van België België 30-09-1994 Aanvaller 2013-06 2017-06
43 Sander Coopman Vlag van België België 12-03-1995 Middenvelder 2013-05 2016-06
53 Dario Van den Buijs Vlag van België België 12-09-1995 Verdediger 2014-09 2016-06
57 Yannick Reuten Vlag van België België 09-05-1995 Middenvelder 2014-06 2015-06
58 Obbi Oulare Vlag van België België 08-01-1996 Aanvaller 2014-06
63 Boli Bolingoli Mbombo Vlag van België België/Vlag van Congo-Kinshasa Congo-Kinshasa 01-07-1995 Aanvaller/Verdediger 2013-06 2015-06
  • Laatst bijgewerkt: 3 september 2014

Transfers[bewerken]

Inkomend[bewerken]

Gehuurd[bewerken]

Uitgaand[bewerken]

Verhuurd[bewerken]

Trainersstaf[bewerken]

Damesploeg[bewerken]

In het seizoen 2010/11 startte Club Brugge met een damesploeg met het oog op hervormingen in het damesvoetbal. De A-ploeg en het beloftenteam van KSV Jabbeke, uit de Eerste klasse van het damesvoetbal, voetbalde sinds dat seizoen onder de vlag en kleuren van Club Brugge binnen het nieuw opgerichte Club Brugge Dames en kreeg stamnummer 9556. In 2011 werd de damesclub helemaal geïntegreerd in mannenclub Club Brugge. Men speelde voortaan verder onder stamnummer 3 als Club Brugge, en het afzonderlijk stamnummer 9556 werd weer geschrapt. In 2012 trad Club Brugge Dames aan in de eerste editie van de Belgisch-Nederlandse Women's BeNe League.

Externe links[bewerken]

Bronnen en literatuur[bewerken]

  • Stefaan LAMMENS, Karl DHONT & Stephan VANFLETEREN, Stam N°3 - Leven voor Blauw-Zwart, Uitgeverij Kannibaal, 2011
  • Raf WILLEMS, 11 Club Brugge, Uitgeverij Lannoo, 2008
  • Eddy BROUCKAERT, Johan KOEKELBERGH & Guido GELDOF, 100 Jaar Club Brugge K.V., Roularta Books, 1991
  • Johan KOEKELBERGH, Club Brugge in Europa - De 100 Europese wedstrijden van Club Brugge K.V., Roularta Books, 1992
  • William DE GROOTE, De voetbalzotten, Brugge, 1992.
  • Bob DEPS, Brugge kampioen!, Antwerpen, 1973.
  • Jan DILLEN, De geschiedenis van Club Brugge (1914-1931), onuitgegeven licentiaatsverhandeling, K. U. Leuven, 2007.
  • Tijl GARDIN, "Blauw Zwart", een vaste waarde in het Belgisch Voetballandschap. De geschiedenis van Club Brugge (1939-1950), onuitgegeven licentiaatsverhandeling, K. U. Leuven, 2007.
  • Dries GOOSSENS, Club Brugge (1950-1965), onuitgegeven licentiaatsverhandeling, K. U. Leuven, 2010.
  • Thijs OSTYN, “Omdan ze nog en kèr un joâr oekder zin” - Geschiedenis van Club Brugge tussen 1891-1919, onuitgegeven licentiaatsverhandeling, K. U. Leuven, 2005.
  • Eddy SOETAERT, De Club van Brugge, Gent, 1986.
  • Jacques SYS, De goden van Club Brugge, Roularta Books, 1995.
  • Jacques SYS (red.), 1959-2009. Club Brugge 50 jaar in eerste klasse, in: Sport Voetbalmagazine, Lennik, 2009.
  • Jacques SYS (red.), Inside Club Brugge, in: Sport Voetbalmagazine, Lennik, 2010.
  • Dries VANYSACKER, FCB Olé Olé. De geschiedenis van Club Brugge tot aan de Tweede Wereldoorlog, in: Sportimonium, 2007
  • Dries VANYSACKER, Van FC Brugeois tot Club Brugge KV (1891-2010), Brugge, 2010.
  • Luc VERWEIRDER & Johan KOEKELBERGH, Club Brugge KV. Jaarboek 2001-2002, Roularta Books, 2001.
  • Luc VERWEIRDER, Matthijs KEERSEBILCK, Steven FLOIN, Michel VERHAEGHE, Yves FAELENS & Peter GHEYSEN, Club Brugge KV 2010, Oostkamp, 2010.
  • Jean HERREBOUDT & Chris TETAERT, De fluwelen revolutie bij Club Brugge, in: Brugsch Handelsblad, 2 november 2012, blz. 2-3.
Bronnen, noten en/of referenties
  1. Brugs Woordenboek
  2. Club Brugge is de populairste club in België. Voetbal24.be (31 december 2013) Geraadpleegd op 7 januari 2014
  3. Club Brugge ontslaat Georges Leekens, Het Nieuwsblad 04/11/12
  4. Juan Carlos Garrido nieuwe coach van Club Brugge, Het Nieuwsblad 15/11/12
  5. http://www.nieuwsblad.be/sportwereld/cnt/dmf20130919_012
  6. Telenet koopt tv-rechten voor 55 miljoen euro
  7. TV-rechten club per club 2008-2011
  8. Club Brugge populairste merk
  9. Nationale Merkencompetitie: Club populairste sportmerk
  10. Club Brugge krikt budget op tot 28,5 miljoen euro
  11. DEXIA Foot Pass
  12. European Statistics Europese voetbalstatistieken
  13. Club Brugge exploreert innovatieve inkomstenbronnen - Manager Magazines
  14. Willy Lustenhouwer - Club Brugge K.V.
  15. Blauw en zwart forever, hier ingezongen door supportersvereniging "Orde van de Hoed van Antoine"