Manchester United FC

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nuvola single chevron right.svg Voor de Gibraltarese voetbalclub, zie Manchester United FC (Gibraltar).
Manchester United
Naam Manchester United Football Club
Bijnaam "The Red Devils"[1]
Opgericht 1878, als Newton Heath L&YR FC
Stadion Old Trafford, Manchester
Capaciteit 76.312
Voorzitter Vlag van Verenigde Staten Joel Glazer
Vlag van Verenigde Staten Avram Glazer
Trainer Vlag van Schotland David Moyes
Competitie Barclays Premier League
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Thuiskleuren
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Uitkleuren
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Derde tenue
geldig voor 2013/14
Icoontje huidige resultaten 2013/14
Portaal  Portaalicoon   Voetbal
De hoofdingang van het voetbalstadion

Manchester United Football Club (van oorsprong Newton Heath L&YR FC of afgekort MUFC) is een Engelse voetbalclub uit Manchester. De club is opgericht in 1878 en heeft pas sinds 1902 de naam Manchester United.

De club is de meest succesvolle ploeg uit de geschiedenis van het Engelse voetbal en de meest succesvolle van dit moment met 20 belangrijke bekers sinds Alex Ferguson bij Manchester United kwam in november 1986. Ze wonnen reeds 20 keer de Premier League. De club won in 1999 en 2008 de Champions League en was in zowel 2009 als in 2011 de verliezend finalist. Manchester United speelt zijn thuiswedstrijden op Old Trafford, een stadion met een capaciteit van 76.212 plaatsen. De laatste uitbreiding van 7900 plaatsen werd verkregen door de noordoost- en noordwesthoeken van het stadion te verhogen. Zelfs na deze uitbreiding is het stadion bijna elke wedstrijd uitverkocht. De club haalt dan ook de hoogste gemiddelde toeschouwersaantallen van de Premier League. De thuiswedstrijden van de club worden gespeeld in een rood-wit-zwart tenue.

Op 12 mei 2005 is de club in handen gekomen van de Amerikaanse zakenman Malcolm Glazer. Hij betaalde £800 miljoen, zo'n € 1,2 miljard. Sinds 16 mei wist hij 75% van de aandelen te verwerven. Dit percentage is nodig om de club van de beurs te halen.

De club heeft een van 's werelds beste jeugdopleidingen en is ook een van de weinige clubs die met zijn jeugdopleiding de Europese top wist te bereiken. Manchester United is ook partner van Unicef en treedt op als nationaal ambassadeur voor het VN-kinderfonds.

Geschiedenis[bewerken]

Een mooie start[bewerken]

In 1878 begint de club onder de naam Newton Heath LYR. Aangezien ze zichzelf niet goed genoeg vinden besluiten spelers en clubs een jaar later niet mee te doen aan de nieuw gestarte Football League. Pas in 1892 volgt toetreding.

Tegen het einde van de 19e eeuw had de club financiële problemen en dreigde te verdwijnen. Met een klein gelukje kwam er een redder in de vorm van John Henry Davies die investeerde in de club met als enige tegenprestaties mee het beleid te mogen bepalen. Hij was een drijvende kracht achter de naamsverandering aan het begin van de 20e eeuw. Verschillende namen werden niet goed bevonden waaronder Manchester Central en Manchester Celtic. Uiteindelijk werd Manchester United de naam. Dit was in april/Mei 1902.

In 1903 werd Ernest Magnall aangetrokken als secretaris. Eigenlijk werd hij de eerste manager (in Engeland wordt de trainer van een ploeg manager genoemd omdat zijn job meer is dan enkel de trainingen leiden, hij verzorgt ook de contracten, transfers, .... ) van de ploeg. Hij trok enkele spelers aan en slaagde er in het seizoen 1905/06 in met de ploeg naar eerste klasse te promoveren. Twee seizoenen later (1907/08) won Manchester het kampioenschap en in het seizoen 1908/09 de Charity Shield en nog een seizoen later de FA Cup.

In 1908 was er daarenboven gestart met de bouw van een nieuw stadion het nu in heel de voetbalwereld bekende Old Trafford. Het stadion werd op 19 februari 1910 in gebruik genomen met een wedstrijd tegen Liverpool. Het stadion had een capaciteit van 80.000 toeschouwers. En hoewel de eerste wedstrijd met 3-4 werd verloren bleek het stadion een goede thuishaven te zijn voor Manchester aangezien ze hun eerste volledige Old Trafford seizoen (1910/11) konden beëindigen met de titel die ze op de laatste dag van de competitie haalden met een 5-1-overwinning tegen Sunderland. Dit was echter het einde van een eerste succesperiode. En er volgde een periode met verschillende managerswissels en zwakke resultaten. Met als dieptepunt een 18e plaats in het seizoen 1914/15 waarbij nipt de degradatie werd ontweken. Erger was dat stadsrivaal Manchester City FC dat jaar onder leiding van Uniteds succescoach Magnall de 5de plek behaalde.

Tijdens de rest van de Eerste Wereldoorlog werd de Football League opgeschort, wat het herstel van Manchester bemoeilijkte.

Een moeilijk vervolg[bewerken]

Tussen de twee wereldoorlogen had Manchester United het moeilijk. Er werd geen enkele eerste klasse titel behaald en de club danste tussen eerste en tweede klasse. Tegen het einde van het seizoen 1931/32 ging het ook financieel heel slecht. Met de club bijna bankroet trad een nieuwe redder naar voor in de vorm van James Gibson. Hij investeerde 30.000£ en betaalde de spelers, duidde Scott Duncan aan als manager en gaf hem geld voor nieuwe spelers. Al deze moeite bleek tevergeefs want Manchester ontsnapte in het seizoen 1933/34 nipt aan degradatie naar de derde klasse. Twee seizoenen later was het tij gekeerd en Manchester won de titel in tweede klasse. De vreugde was echter van korte duur aangezien een seizoen later United opnieuw zakte. Het seizoen 1939/40 werd dan toch voor het eerst in jaren een seizoen waarin Manchester zich in de eerste klasse kon handhaven.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog viel het kampioenschap opnieuw stil. Dit weerhield Manchester United er niet van om in het nieuws te blijven. Op 11 maart 1941 werd het stadion namelijk gebombardeerd. Ondanks deze tegenslag werd de oorlog voor Manchester op een zeer positieve wijze beëindigd. Matt Busby tekende zijn eerste managerscontract bij de club. Wat startte met een contract voor 5 jaar werden uiteindelijk 25 jaar. En zo begonnen "The Busby Years"

"The Busby Years"[bewerken]

Standbeeld van Matt Busby op Old Trafford

Matt Busby had tijdens de Tweede Wereldoorlog een regiment in het leger geleid en had daar zijn leiderscapaciteiten getoond. Daar had hij ook kennisgemaakt en vriendschap gesloten met Jimmy Murphy, een man die hij onmiddellijk in zijn coaching-staf opnam. Verder trokken ze een aantal spelers aan met als doel United een vaste waarde te maken in de Engelse competitie. In het eerste naoorlogse seizoen (1946/47) slaagden ze hier bijna in door de tweede plaats te behalen achter Liverpool. Busby's grootste verdienste voor Manchester was waarschijnlijk zijn geloof in eigen jeugdspelers. En zo behaalde hij met een mix van jonge spelers en ervaren mannen een seizoen later de FA cup.

Op een titel was het echter wachten tot het seizoen 1951/52. Manchester eindigde in de tussentijd vier keer als tweede en nooit lager dan de vierde plaats. In de jaren nadien werkte Busby hard aan een gedegen jeugdopleiding en vormde de Busby Youth Academy, de voorloper van de nu wereldvermaarde jeugdopleiding bij Manchester United. De spelers uit deze academy werden eerst een beetje lachend Busby Babes genoemd, een spotnaam die later eerder een kwaliteitsmerk werd. In de seizoenen 55/56 en 56/57 werd de titel tweemaal op rij gewonnen met een ploeg die bijna enkel uit Busby Babes bestond. Bewijs van het hoge niveau van de opleiding was dat United de eerste vijf edities van de in 1953 opgestarte FA Youth Cup op zijn naam schreef. Een van de meest legendarische spelers die uit de Academy kwam was Duncan Edwards, die in 1953 op 16-jarige leeftijd een vaste stek veroverde in het eerste team.

In 1958 sloeg het noodlot echter toe. Terwijl heel Europa overtuigd was dat Manchester United het ongenaakbare Real Madrid naar de Europese kroon ging steken stortte hun vliegtuig neer. Na het winnen van de wedstrijd tegen Rode Ster Belgrado vlogen ze terug naar Engeland. Na het bijtanken in München crashte de vlieger bij een poging om op te stijgen. Op 6 februari 1958 stierven 22 mensen in de crash waaronder 8 spelers. Duncan Edwards overleed 15 dagen later in het hospitaal aan zijn verwondingen. De voetbalwereld was in rouw en niemand geloofde dat Manchester deze klap te boven zou komen.

Met een opgelapt team bereikte United toch nog de finale van de FA-Cup, die werd verloren, en werd tweede in de competitie: een onverwacht resultaat. Aan het stadion van Old Trafford hangt nog steeds een klok waarvan de datumaanduiding stil blijft staan op 6 februari 58. Dit als stille getuige van een zwarte dag in de geschiedenis van Manchester United.

Iedereen die dacht dat Matt Busby na het bouwen van dit team nooit de moed zou vinden om opnieuw te starten werd door hemzelf terechtgewezen. Aan het begin van de jaren 60 werd alweer hard gewerkt aan een nieuw team van Busby Babes. Samen met Jimmy Murphy bouwde hij een ploeg die in 1963 de FA Cup won, in 1965 en 1967 het kampioenschap en zijn grootste overwinning in 1968 de Europacup I, tien jaar na de crash. De nieuwe ploeg bestond wederom uit een mix van jeugdspelers en ervaren rotten. Van de ploeg van 58 bleven nog drie spelers over, onder wie Bobby Charlton. In de finale werd het Benfica van Eusebio verslagen met 4-1 na verlengingen.
Spelers die deze tweede periode van Busby-babes kleurden zijn ook vandaag nog steeds legendes. Bobby Charlton, die als aanvoerder Engeland naar het wereldkampioenschap loodste in 1966, George Best, die even berucht was om zijn magie binnen de lijnen als zijn levensstijl erbuiten. En om het trio af te ronden: Denis Law die in 1964 tot Europees voetballer van het jaar werd gekroond.

Het jaar na de Europese titel (1968/69) was er te veel gemakzucht in de ploeg en werd slechts de elfde plaats behaald. Matt Busby nam na 25 jaar als manager ontslag aan het einde van dit seizoen, na alles bereikt te hebben met de ploeg was zijn plaats in de geschiedenis van Manchester verzekerd.

Het opvullen van een leegte[bewerken]

Een legendarisch figuur die 25 jaar een ploeg geleid heeft opvolgen is niet gemakkelijk. De zoektocht naar een opvolger was dan ook een parcours van vallen en opstaan. Er begon opnieuw een periode van wisselende successen en veel trainerswissels. De eerste opvolger van Busby werd op Tweede Kerstdag in 1970 reeds ontslagen en opgevolgd door... Matt Busby. Busby was door het management gevraagd om opnieuw de managerszetel in te vullen tot het einde van het seizoen in de hoop een betere opvolger te vinden. Deze werd niet gevonden, met een degradatie in 1974 tot gevolg. In de laatste wedstrijd van het seizoen, tegen Manchester City FC, was het uitgerekend oud-United-ster Denis Law, die de goal scoorde waardoor United degradeerde.

Na opnieuw te promoveren in 1975 werd in 1977 eindelijk terug een titel behaald. De FA-Cup werd gewonnen en men dacht opnieuw aansluiting te hebben met de top. De top in de competitie werd echter niet gehaald. Wel werd Manchester een vaste FA-Cup klant met het behalen van drie finales in vier jaar.

Aan het begin van de jaren tachtig werd Manchester echter opnieuw een vaste waarde in de top 3 van de eerste klasse. Met aankopen van spelers als Bryan Robson en Remi Moses werd het middenveld versterkt. Het ontbrak echter aan een goede aanvaller om de titel te kunnen halen. Dit waren de magische Liverpool-jaren.
Toch werd in deze periode tweemaal de FA-cup gewonnen, in 1983 en 1985. Manager tijdens deze periode was Ron Atkinson. Ondanks deze resultaten en tien overwinningen op rij aan het begin van het seizoen 86/87 werd hij in november 86 vervangen door een man die met een klein clubje uit Aberdeen had bewezen dat hij thuis in Schotland en Europa kon winnen. De man die eindelijk de leegte, achtergelaten door Matt Busby, kon vullen.

"The Fergie Years"[bewerken]

Standbeeld van Sir Alex Ferguson op Old Trafford

In november 1986 tekende de Schot Alex Ferguson bij Manchester United, nadat hij met Aberdeen FC de Schotse beker, het landskampioenschap, de Europacup II en de Cupwinnerscup had gewonnen, onder het voorbehoud dat hij de tijd zou krijgen om een nieuw Manchester te bouwen. De club gaf hem deze tijd. Van 1986 tot 1989 werd niets gewonnen en in 1989 dreigde er zelfs ontslag voor Ferguson, ware het niet dat zijn landgenoot en voorganger Matt Busby het bestuur van MUFC persoonlijk aanraadde Ferguson nog wat tijd te gunnen, omdat hij het gevoel had dat het de goede kant op ging. In de jaren 90 lukte het Fergie om de heerschappij van Liverpool te doorbreken.

In 1990 werd voor het eerst sinds eindelijk weer een titel behaald in de vorm van de FA Cup. Het jaar nadien werd in Rotterdam voor het eerst in 23 jaar ook weer Europees succes geproefd met het verslaan van FC Barcelona in de finale van de beker voor bekerwinnaars. In het seizoen 1992/93 werd voor het eerst in 26 jaar ook weer het kampioenschap gewonnen, met de excentrieke Éric Cantona als boegbeeld. De ploeg bleef de successen aan elkaar rijgen en ondanks een opstootje rond Cantona die voor een karatetrap aan een supporter acht maanden schorsing kreeg beleefde United weer de glansrijke jaren als voorheen.

In het seizoen 1995/96 werd de, door Alex Ferguson opnieuw op de rails gezette, traditie van een goede jeugdopleiding tot volle ontplooiing gebracht. Met het inbrengen van jonge spelers als David Beckham, Ryan Giggs, Paul Scholes, Nicky Butt en de broers Neville werd een ploeg gebouwd uit jonkies bijgenaamd "Fergie's fledglings". Het feit dat de ploeg zo jong was dwong ex-Liverpool speler Alan Hansen tot de uitspraak "You never win anything with kids", een uitspraak die hem tot vandaag de dag nog achtervolgt. Deze jongens, geïnspireerd door voorbeeldfiguren als Cantona en Peter Schmeichel, zouden Manchester de komende jaren veel succes brengen. Na het seizoen 1996/97 trok Cantona zich onverwacht terug als voetballer. Het jonge elftal had moeite met het opvullen van het gat dat de Fransman had achtergelaten en prijzen lieten weer even op zich wachten.

Het seizoen 1998/99 werd voor elke Manchester United fan een seizoen om van te dromen. Na een replay in de halve finale van de FA-Cup werd de finale gehaald en gewonnen. Het kampioenschap was zes dagen voordien al gewonnen. Ook in Europa was, na een ongelooflijke comeback in de halve finale tegen Juventus (van 2-0 in het verlies aan de rust naar 3-2 winst), de finale gehaald. Hier werd een thriller van formaat geschreven, tot de 90e minuut stond Bayern München aan de leiding, maar in blessuretijd wisten Solskjaer en Sheringham te scoren en zo toch nog de overwinning voor Manchester binnen te halen. De treble was gewonnen. Later in het jaar won Manchester ook nog de Intercontinentale Cup.

Het begin van het nieuwe millennium leek weinig effect te hebben op Uniteds heerschappij van het Engelse voetbal. In 2000, 2001 en 2003 werd de titel behaald en in 2004 de beker. Het seizoen 2004/2005 werd echter trofeeloos beëindigd. Er werd door Ferguson echter opnieuw aan een ploeg gebouwd die Europa kon veroveren. In het jaar 2007 leek het alsof Ferguson zou slagen in zijn opzet. Het klopte in de kwartfinale in de terugronde AS Roma met maar liefst 7-1, nadat het in de heenronde verloren was met 2-1. Manchester United raakte tot in de halve finale van de Champions League, waarin het de heenwedstrijd tegen AC Milan won met 3-2, maar in de terugwedstrijd de duimen moest leggen met 3-0. Wel werd dat jaar de 16de landstitel behaald, en de mythische F.A. Cup Final verloren tegen Chelsea FC. Wel werd de Community Shield, de Engelse Supercup, gewonnen, op strafschoppen, tegen datzelfde Chelsea FC, met Edwin van der Sar in een heldenrol (3 gestopte penalty's). In 2008 wist United opnieuw beslag te leggen op de Engelse titel met drie punten voorsprong op Chelsea en won het op 21 mei in de finale van de Champions League tegen datzelfde Chelsea na strafschoppen. Edwin van der Sar vervulde hierin een heldenrol door de laatste strafschop van Anelka te stoppen.

In 2009 en in 2011 werd Manchester kampioen van Engeland, en in beide jaargangen kwam men ook tot de finale van de Champions League. Deze finales werden echter beide verloren, twee keer tegen dezelfde tegenstander: FC Barcelona.

In 2012 eindigde een wisselvallig seizoen van The Devils in een pijnlijk drama: de rijke stadsgenoot en aartsrivaal Manchester City FC wist op de laatste speeldag het kampioenschap binnen te halen op doelsaldo. Dit gebeurde doordat Sergio Agüero een wonderbaarlijke comeback in de allerlaatste minuut wist te voltooien door de winnende treffer te scoren in een hectische slotfase tegen QPR. Een seizoen later haalde United sportieve revanche door al snel op grote voorsprong te komen en vijf speelrondes voor het einde van het seizoen het kampioenschap binnen te halen. Dit gebeurde vooral door de aankoop van Robin van Persie van rivaal Arsenal. RVP scoorde onder meer een loepzuivere hattrick in de kampioenswedstrijd tegen Aston Villa. De grootste domper die de fans dat seizoen moesten ondergaan was de uitschakeling in de Champions League tegen Real Madrid, doordat oud-speler Cristiano Ronaldo bij zijn terugkeer in het Theatre of Dreams wist te scoren.

Op 8 mei 2013 kondigde Sir Alex Ferguson aan dat hij met pensioen zou gaan en Manchester United na 26 jaar zou verlaten. Een dag later werd bekend dat zijn landgenoot David Moyes van Everton FC hem op zou volgen. Enkele jaren eerder had Fergie al eens door laten schemeren Moyes als zijn ideale opvolger te zien.

Eindstanden in de Premier League[bewerken]

1
1
2
1
1
2
1
1
1
3
1
3
3
2
1
1
1
2
1
2
1
93 94 95 96 97 98 99 00 01 02 03 04 05 06 07 08 09 10 11 12 13

In de jaren 1992-1993, 1993-1994 en 1994-1995 speelden er 22 teams in de Premier League.

Vanaf het seizoen 1995-1996 speelden er nog maar 20 teams in de Premier League.

Erelijst[bewerken]

Premier League (20x)

1907/08, 1910/11, 1951/52, 1955/56, 1956/57, 1964/65, 1966/67, 1992/93, 1993/94, 1995/96, 1996/97, 1998/99, 1999/2000, 2000/01, 2002/03, 2006/07, 2007/08, 2008/09, 2010/11, 2012/13

FA Cup (11x)

1909, 1948, 1963, 1977, 1983, 1985, 1990, 1994, 1996, 1999, 2004

League Cup (4x)

1992, 2006, 2009, 2010

Community Shield (20x)

1908, 1911, 1952, 1956, 1957, 1965, 1967, 1977, 1983, 1990, 1993, 1994, 1996, 1997, 2003, 2007, 2008, 2010, 2011, 2013

Europacup I / UEFA Champions League (3x)

1968, 1999, 2008

Coppacoppe.pngEuropacup II (1x)

1991

UEFA Super Cup (1x)

1991

Coppaintercontinentale.pngWereldkampioenschap voetbal voor clubs (2x)

1999 2008

Manchester United in Europa[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Lijst van Europese wedstrijden van Manchester United FC voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Manchester United speelt sinds 1956 in diverse Europese competities. Hieronder staan de competities en in welke seizoenen de club deelnam:

Champions League
1993/94, 1994/95, 1996/97, 1997/98, 1998/99, 1999/00, 2000/01, 2001/02, 2002/03, 2003/04, 2004/05, 2005/06, 2006/07, 2007/08, 2008/09, 2009/10, 2010/11, 2011/12
Europacup I
1956/57, 1957/58, 1965/66, 1967/68, 1968/69
Europa League
2011/12
Europacup II
1963/64, 1977/78, 1983/84, 1990/91, 1991/92
UEFA Cup
1976/77, 1980/81, 1982/83, 1984/85, 1992/93, 1995/96
Intertoto Cup
-
Jaarbeursstedenbeker
1964/65
UEFA Super Cup
1991, 2008

Bekende (oud-)spelers[bewerken]

Naam Nationaliteit Positie Wedstrijden Doelpunten Periode
David Beckham Vlag van Engeland Engeland Middenvelder 394 85 1992-2003
George Best Vlag van Noord-Ierland Noord-Ierland Aanvaller 470 179 1963-1974
Seamus Anthony "Shay" Brennan Vlag van Ierland Ierland Verdediger 356 6 1958-1970
Steve Bruce Vlag van Engeland Engeland Verdediger 414 51 1987-1996
Éric Cantona Vlag van Frankrijk Frankrijk Aanvaller 185 82 1992-1997
Bobby Charlton Vlag van Engeland Engeland Aanvaller 758 249 1953-1973
Steve Coppell Vlag van Engeland Engeland Middenvelder 322 53 1975-1982
Jordi Cruijff Vlag van Nederland Nederland Aanvaller 34 8 1996-2000
Tony Dunne Vlag van Engeland Engeland Verdediger 535 2 1960-1973
Duncan Edwards Vlag van Engeland Engeland Middenvelder 177 21 1952-1958
Ryan Giggs Vlag van Wales Wales Middenvelder 1000 159 1990-heden
Raimond van der Gouw Vlag van Nederland Nederland Keeper 37 0 1996-2002
Harry Gregg Vlag van Noord-Ierland Noord-Ierland Keeper 210 0 1957-1966
Mark Hughes Vlag van Engeland Engeland Aanvaller 467 163 1980-1995
Denis Irwin Vlag van Engeland Engeland Verdediger 529 33 1990-2002
Andrej Kantsjelskis Vlag van Rusland Rusland Middenvelder 158 36 1991-1995
Roy Keane Vlag van Ierland Ierland Middenvelder 480 51 1993-2005
Brian Kidd Vlag van Engeland Engeland Aanvaller 203 52 1963-1974
Denis Law Vlag van Schotland Schotland Aanvaller 409 236 1962-1973
Arnold Mühren Vlag van Nederland Nederland Middenvelder 70 13 1982-1985
Gary Neville Vlag van Engeland Engeland Verdediger 602 7 1991-2011
Ruud van Nistelrooij Vlag van Nederland Nederland Aanvaller 219 150 2001-2006
Gary Pallister Vlag van Engeland Engeland Verdediger 437 15 1989-1998
Robin van Persie Vlag van Nederland Nederland Aanvaller 38 26 2012-heden
Karel Poborský Vlag van Tsjechië Tsjechië Middenvelder 32 5 1996-1997
Bryan Robson Vlag van Engeland Engeland Middenvelder 461 99 1981-1994
Cristiano Ronaldo Vlag van Portugal Portugal Middenvelder 219 86 2003-2009
Wayne Rooney Vlag van Engeland Engeland Aanvaller 406 200 2004-heden
Edwin van der Sar Vlag van Nederland Nederland Keeper 186 0 2005-2011
Peter Schmeichel Vlag van Denemarken Denemarken Keeper 292 0 1991-1999
Paul Scholes Vlag van Engeland Engeland Middenvelder 667 150 1991-heden
Ole Gunnar Solskjær Vlag van Noorwegen Noorwegen Aanvaller 366 126 1996-2007
Jaap Stam Vlag van Nederland Nederland Verdediger 80 1 1998-2001
Norbert "Nobby" Stiles Vlag van Engeland Engeland Middenvelder 392 19 1960-1971
Juan Sebastián Verón Vlag van Argentinië Argentinië Middenvelder 51 7 2001-2003
Norman Whiteside Vlag van Noord-Ierland Noord-Ierland Aanvaller 273 66 1981-1989
Ray Wilkins Vlag van Engeland Engeland Middenvelder 160 7 1979-1984
Dwight Yorke Vlag van Trinidad en Tobago Trinidad en Tobago Aanvaller 96 47 1998-2002

Spelers met de meeste wedstrijden voor Manchester United[bewerken]

Nr. Naam Nationaliteit Periode Wedstrijden Doelpunten
1 Ryan Giggs Vlag van Wales Wales 1991 - heden 1001 159
2 Sir Bobby Charlton Vlag van Engeland Engeland 1956 - 1973 758 249
3 Bill Foulkes Vlag van Engeland Engeland 1952 - 1970 688 9
4 Paul Scholes Vlag van Engeland Engeland 1994 - 2013 669 150
5 Gary Neville Vlag van Engeland Engeland 1992 - 2011 602 7
6 Alex Stepney Vlag van Engeland Engeland 1966 - 1978 539 2
7 Tony Dunne Vlag van Ierland Ierland 1960 - 1973 536 2
8 Denis Irwin Vlag van Ierland Ierland 1990 - 2002 529 33
9 Joe Spence Vlag van Engeland Engeland 1919 - 1933 510 168
10 Arthur Albiston Vlag van Schotland Schotland 1974 - 1988 485 7
11 Roy Keane Vlag van Ierland Ierland 1993 - 2005 480 51

Selectie 2013-2014[bewerken]

Nr. Naam Nationaliteit Positie Vorige club
1 David de Gea Vlag van Spanje Spanje Doelman Atletico Madrid
2 Rafael da Silva Vlag van Brazilië Brazilië Verdediger Eigen Jeugd
3 Patrice Evra Vlag van Frankrijk Frankrijk Verdediger AS Monaco
4 Phil Jones Vlag van Engeland Engeland Verdediger Blackburn Rovers
5 Rio Ferdinand Vlag van Engeland Engeland Verdediger Leeds United FC
6 Jonny Evans Vlag van Noord-Ierland Noord-Ierland Verdediger Eigen Jeugd
8 Juan Mata Vlag van Spanje Spanje Middenvelder Chelsea FC
10 Wayne Rooney Vlag van Engeland Engeland Aanvaller Everton
11 Ryan Giggs Vlag van Wales Wales Middenvelder Eigen Jeugd
12 Chris Smalling Vlag van Engeland Engeland Verdediger Fulham FC
13 Anders Lindegaard Vlag van Denemarken Denemarken Doelman Aalesunds FK
14 Javier Hernández Vlag van Mexico Mexico Aanvaller Guadalajara
15 Nemanja Vidić Captain sports.svg Vlag van Servië Servië Verdediger Spartak Moskou
16 Michael Carrick Vlag van Engeland Engeland Middenvelder Tottenham Hotspur FC
17 Nani Vlag van Portugal Portugal Middenvelder Sporting Lissabon
18 Ashley Young Vlag van Engeland Engeland Middenvelder Aston Villa
19 Danny Welbeck Vlag van Engeland Engeland Aanvaller Eigen Jeugd
20 Robin van Persie Vlag van Nederland Nederland Aanvaller Arsenal FC
23 Tom Cleverley Vlag van Engeland Engeland Middenvelder Eigen Jeugd
24 Darren Fletcher Vlag van Schotland Schotland Middenvelder Eigen Jeugd
25 Antonio Valencia Vlag van Ecuador Ecuador Middenvelder Wigan Athletic
26 Shinji Kagawa Vlag van Japan Japan Middenvelder Borussia Dortmund
28 Alexander Büttner Vlag van Nederland Nederland Verdediger Vitesse
30 Guillermo Varela Vlag van Uruguay Uruguay Verdediger Peñarol
31 Marouane Fellaini Vlag van België België Middenvelder Everton FC
35 Jesse Lingard Vlag van Engeland Engeland Middenvelder Eigen Jeugd
38 Michael Keane Vlag van Engeland Engeland Verdediger Eigen Jeugd
40 Ben Amos Vlag van Engeland Engeland Doelman Eigen Jeugd
44 Adnan Januzaj Vlag van België België/Vlag van Albanië Albanië Middenvelder Eigen Jeugd
50 Sam Johnstone Vlag van Engeland Engeland Doelman Eigen Jeugd


Transfers 2013/2014[bewerken]

In


Uit

Glory Glory Man United[bewerken]

Het clublied van Manchester United heet Glory Glory Man United.[2] Sinds halverwege de jaren zeventig wordt het lied gezongen door de supporters van de club.

Sinds 2004 wordt een magazine uitgegeven voor de supporters van de club. Dit clubblad heeft de naam gekregen van het clublied. Het blad is vooral bedoeld voor de supporters onder 13 jaar. Het staat bekend als een kidsclub.[3]

Shirtsponsors[bewerken]

De huidige shirtsponsor van Manchester United is Aon. Aon tekende een contract voor 4 seizoenen met een waarde van 80 miljoen pond.

Het contract met Nike loopt sinds 2002. Het contract heeft een looptijd van 15 jaar en een waarde van £302,9 miljoen. (£20.2 per jaar).[4]

Periode Shirtsponsor Kledingsponsor
-1975 Umbro
1975-1980 Admiral
1980-1982 Adidas
1982-1993 Sharp
1993-2001 Umbro
2001-2002 Vodafone
2002-2006 Nike
2006-2010 AIG
2010-2014 Aon
2014-2017 Chevrolet

Naast de grote sponsorcontracten heeft de club ook nog officiële sponsorcontracten met verschillende bedrijven in binnen- en buitenland.[5]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties