José Mourinho

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
José Mourinho
Mourinho CSKA Moscow 05042010 2.jpg
Persoonlijke informatie
Volledige naam José Mário dos Santos Félix Mourinho
Bijnaam The Only One
Único
The Special One
The Happy One (na zijn terugkeer bij Chelsea')
Geboortedatum 26 januari 1963
Geboorteplaats Setúbal, Portugal
Lengte 174 cm
Clubinformatie
Huidige club Chelsea FC
Functie Manager
Senioren
Seizoen Club w 0(g)
1980–1982
1982–1983
1983–1985
1985–1987
Rio Ave
Belenenses
Sesimbra
Comércio e Indústria
16 0(2)
16 0(2)
35 0(1)
27 0(8)
Getrainde clubs
1992–1993
1993–1996
1996–2000
2000
2001–2002
2002–2004
2004–2007
2008–2010
2010–2013
2013–
Sporting Lissabon (assistent)
FC Porto (assistent)
FC Barcelona (assistent)
Benfica
União Leiria
FC Porto
Chelsea
Internazionale
Real Madrid
Chelsea
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

José Mário dos Santos Mourinho Félix (Setúbal, 26 januari 1963) is een Portugees voetbalcoach. Hij keerde in juni 2013 terug als coach van Chelsea, dat hij van 2004 tot en met 2007 ook onder zijn hoede had. Daarnaast was hij coach van Real Madrid, FC Porto en Internazionale.

Carrière[bewerken]

Het begin[bewerken]

Mourinho is de zoon van voormalig keeper van het Portugese elftal Félix Mourinho. Na een bescheiden loopbaan als profvoetballer studeerde hij Sportwetenschappen aan het Instituto Superior de Educação Física in Lissabon.

Mourinho kwam in 1992 in dienst bij Sporting Lissabon als raadsman van Sir Bobby Robson. In 1993 volgde Mourinho Robson naar FC Porto. Toen Robson voor het seizoen 1996/1997 werd aangesteld als trainer van FC Barcelona, volgde Mourinho hem opnieuw als raadsman.

De samenwerking tussen Robson en Mourinho bij FC Barcelona werd een succes met winst van de Copa del Rey en de Europa Cup II. Bij de viering van de prijzen op het Plaça Sant Jaume in Barcelona beloofde Mourinho de club eeuwige trouw met het uitroepen van "Hoy, mañana y siempre con el Barça en el corazón" ("Vandaag, morgen en altijd met Barça in het hart").

In 1997 werd Robson ondanks de gewonnen prijzen als trainer vervangen door Louis van Gaal. Mourinho bleef betrokken bij het eerste elftal als assistent-trainer.

Onder Van Gaal ontwikkelde de Portugees zich verder als trainer en hij werd belast met het coachen van Barça B. In december 1998, op een moment dat Van Gaal vanwege teleurstellend resultaten in de competitie onder zware druk staat, coachte hij het eerste elftal in een oefenwedstrijd tegen Rode Ster Belgrado.

In 2000 mocht Mourinho bovendien het eerste elftal coachen in de gewonnen Copa de Catalunya. Na het ontslag van Van Gaal in 2000 eindigde ook de periode van Mourinho bij FC Barcelona. Zijn periode bij FC Barcelona heeft hem gevormd als coach, zo geeft Mourinho aan: "De filosofie van Barça heeft me meer beïnvloed dan welke andere coach dan ook, het is een club met een unieke cultuur. Het waren vier vitale jaren, waarin ik de concepten heb gevormd die ik tegenwoordig in de praktijk breng als coach."[1][2]

Terugkeer naar Portugal[bewerken]

Na periodes als hoofdtrainer bij SL Benfica (2000/01) en União Leiria (2001/02), waar hij de degradatie-kandidaat naar een Europese plek leidde, werd Mourinho in 2002 aangesteld als coach van FC Porto. Hier was hij zeer succesvol en Mourinho groeide uit tot een toptrainer.

Met FC Porto won hij de UEFA Cup in 2003 en de Champions League in 2004. Hij won er bovendien, in 2 jaar tijd, 2 titels, 1 keer de beker en ook de supercup.

Chelsea FC[bewerken]

Vanaf midden 2004 was Mourinho manager van de Londense club Chelsea FC. Hij maakte die club hetzelfde seizoen nog kampioen van Engeland, een titel die de club 50 jaar geleden voor het laatst gedragen had.

In het daaropvolgende seizoen 2005/2006 prolongeerde hij met Chelsea deze titel. Hij verliet Chelsea in september 2007, na onenigheid met het bestuur en de eigenaar van Chelsea, de Rus Roman Abramovitsj. Abramovitsj eiste aantrekkelijk en aanvallend voetbal, terwijl Mourinho een defensieve stijl van voetballen ten uitvoer bracht.

Ook was er volgens de BBC onenigheid over het aantrekken van spits Andrei Shevchenko, die voor €40 miljoen over kwam van AC Milan. Mourinho was onwillig de spits op te stellen, terwijl de voorzitter van Chelsea, Roman Abramovitsj, zijn dure investering wilde zien spelen.[3]

Internazionale[bewerken]

Sinds het seizoen 2008/2009 was Mourinho hoofdtrainer bij Internazionale. In dat seizoen won Mourinho het Italiaanse kampioenschap en de Italiaanse supercup.

In zijn tweede seizoen, 2009-2010, leidde hij Inter naar zowel de landstitel in de Serie A, als de nationale bekerfinale, die met 1-0 van AS Roma werd gewonnen. De bekroning van het seizoen was de gewonnen finale van de Champions League 2009-2010, tegen Bayern München op 22 mei 2010 in het stadion Bernabeu in Madrid. Mourinho heeft daarmee met twee verschillende clubs de Champions League gewonnen. Na afloop van de finale zei Mourinho dat hij zich treurig voelde omdat het waarschijnlijk zijn laatste wedstrijd als coach van Inter zou zijn. Hij maakte bekend dat hij in het seizoen 2010/2011 waarschijnlijk de Spaanse club Real Madrid CF zou coachen. Op 28 mei 2010 werd dit officieel bevestigd.

Real Madrid CF[bewerken]

Vanaf het seizoen 2010/2011 was Mourinho trainer van de Madrileense club Real Madrid, waarmee hij probeerde zijn droom waar te maken door als eerste coach het kampioenschap in de Portugese, Engelse, Italiaanse en Spaanse competitie te hebben gewonnen en als eerste trainer de Champions League met drie verschillende clubs te hebben gewonnen.

José Mourinho was zevenentwintig officiële duels met Real Madrid ongeslagen. Deze reeks eindigde echter met een verlies van 5-0 tegen Barcelona. In Europees verband verloor Mourinho achtereenvolgens niet van Ajax (2-0 winst en 0-4 winst), AJ Auxerre (0-1 winst en 4-0 winst), AC Milan (2-0 winst en 2-2 remise) en Olympique Lyon (1-1 remise en 3-0 winst). In de Copa del Rey bereikt Mourinho de finale, waarin hij aartsrivaal FC Barcelona trof. Dit duel werd gewonnen door Real Madrid (1-0) na verlengingen. Hiermee behaalde Mourinho zijn eerste titel bij Real Madrid, en maakte hij zijn reputatie van trainer die altijd prijzen behaalt nogmaals waar. In 2008 had Real Madrid voor het laatst nog een titel gepakt.

In het seizoen 2011/2012 won hij de landstitel met Real Madrid, nadat hij in de Clásico met 1-2 van FC Barcelona had gewonnen. Daarmee bereikte hij één van zijn doelen. Ook pakte hij 100 competitie-punten met Real Madrid en won dat seizoen 32 van de 38 wedstrijden.

Na een teleurstellend seizoen 2012/13 waarin Real Madrid naast een prijs greep en waarin Mourinho conflicten kreeg met verschillende spelers waaronder aanvoerder en boegbeeld Iker Casillas, vertrok de Portugees na drie seizoenen uit Madrid.

Uiteindelijk werd tijdens Mourinho's regime bij Real Madrid voor € 163.500.000,- aan spelers gekocht.[4] Bovendien kon hij beschikken aan keur aan dure spelers die voor zijn komst al waren gehaald zoals recordaankoop Christiano Ronaldo (€ 94 mln), Kaká (€ 65 mln), Benzema (€ 35 mln) en Xabi Alonso (€ 30 mln). De gemiddelde betaalde transferwaarde van de selectie per seizoen onder Mourinho bedroeg € 457.000.000,-.[5]

Terug bij Chelsea[bewerken]

Na een roerige periode bij Real Madrid bevestigde Chelsea op 3 juni 2013 dat Mourinho wederom aan het roer zou staan als manager tot medio 2017 [6] Op 10 juni 2013 werd José Mourinho officieel voorgesteld als nieuwe coach. Mourinho werd in 2005 en 2006 al landskampioen met The Blues. Op Stamford Bridge is men ervan overtuigd dat Mourinho dé coach is die Chelsea nieuwe successen kan bezorgen in zowel de competitie als in de Champions League. Hij volgt Rafael Benítez op, die naar SSC Napoli vertrok. Opvallend genoeg zette Mourinho vanaf het begin de tweevoudig Chelseaspeler van het jaar Juan Mata op de bank, tot ongenoegen van het publiek. In de wintertransferperiode werd Mata getransfereerd naar Manchester United voor een bedrag van € 45 mln.[7]

Records Mourinho[bewerken]

Champions Leaguefinale[bewerken]

Mourinho bereikte met twee clubs de Champions League finale (FC Porto en Internazionale). Met die twee teams won hij de finale.

Nationale bekerwinst[bewerken]

Mourinho wist in vier Europese landen de nationale beker te winnen, waaronder die van de drie sterkste voetbalcompetities. Dit heeft tot dusver nog geen coach gepresteerd.

Thuis negen jaar ongeslagen[bewerken]

De Portugese trainer heeft negen jaar lang geen thuiswedstrijd verloren in competitieverband. Mourinho's laatste nederlaag voor eigen publiek dateerde van 23 februari 2002. Destijds zat hij nog op de bank van FC Porto, dat met 2-3 verloor van Beira-Mar. Daarna begon zijn indrukwekkende reeks, die ten einde kwam op 2 april 2011.[8] Bij FC Porto bleef hij in de twee daaropvolgende seizoenen nog 38 competitieduels zonder verlies in Estádio do Dragão. Bij Chelsea op Stamford Bridge breidde hij zijn ongeslagen thuisstatus uit met zestig wedstrijden. Met zijn volgende club Internazionale bleef hij 38 wedstrijden zonder verlies in Giuseppe Meazza. 28 duels eindigden in een overwinning, 10 keer speelden de Nerazzurri gelijk. Bij Real Madrid was de coach veertien thuiswedstrijden ongeslagen. Dit kwam ten einde met een 0-1 nederlaag tegen Sporting Gijón.
Van die 150 thuiswedstrijden die Mourinho ongeslagen was, zegevierde de Portugese coach 124 keer. Bij FC Porto won hij in zijn twee laatste seizoenen liefst 33 van de 34 thuisduels,

Mourinho's ongeslagen reeks:

Seizoen Club Competitie Wedstrijden Gewonnen Gelijk Verloren Doelpunten voor Doelpunten tegen
2001/02 FC Porto SuperLiga 4 3 1 0 10 4
2002/03 FC Porto SuperLiga 17 16 1 0 45 12
2003/04 FC Porto SuperLiga 17 17 0 0 36 5
2004/05 Chelsea Premier League 19 14 5 0 35 6
2005/06 Chelsea Premier League 19 18 1 0 47 12
2006/07 Chelsea Premier League 19 12 7 0 37 11
2007/08 Chelsea Premier League 3 2 1 0 4 2
2008/09 Internazionale Serie A 19 14 5 0 37 16
2009/10 Internazionale Serie A 19 14 5 0 58 24
2010/11 Real Madrid Primera División 14 14 0 0 46 6
Totaal 150 124 26 0 373 111

Prijzenkast[bewerken]

Competitie Aantal Jaren
Portugal - FC Porto
UEFA Champions League 1x 2004
UEFA Cup 1x 2003
Portugees landskampioenschap 2x 2003, 2004
Taça de Portugal 1x 2003
Supertaça Cândido de Oliveira 1x 2003
Engeland - Chelsea
FA Premier League 2x 2005, 2006
FA Cup 1x 2007
FA Community Shield 1x 2005
Football League Cup 2x 2005, 2007
Italië - Internazionale
UEFA Champions League 1x 2010
Serie A 2x 2009, 2010
Coppa Italia 1x 2010
Supercoppa 1x 2009
Spanje - Real Madrid
Copa del Rey 1x 2011
Supercopa 1x 2012
Primera Division 1x 2011/2012

Carrièreoverzicht[bewerken]

Competitie Aantal Jaren
Internationaal
UEFA Champions League 2x 2004, 2010
Uefacup 1x 2003
nationaal
Landstitel 7x 2003, 2004, 2005, 2006, 2009, 2010, 2012
Beker 4x 2003, 2007, 2010, 2011
Supercup 4x 2003, 2005, 2009
Football League Cup 2x 2005, 2007

Persoonlijk[bewerken]

Europees voetbal[bewerken]

Seizoen Competitie Ronde Land Club Score PUC
2002/03 UEFA Cup 1R Vlag van Polen Polonia Warschau 6-0, 0-2 21.0
2R Vlag van Oostenrijk Austria Wien 1-0, 2-0
3R Vlag van Frankrijk RC Lens 3-0, 0-1
1/8 Vlag van Turkije Denizlispor 6-1, 2-2
1/4 Vlag van Griekenland Panathinaikos FC 0-1, 2-0
1/2 Vlag van Italië SS Lazio 4-1, 0-0
F Vlag van Schotland Celtic FC 3-2
2003/04 Champions League Groep Vlag van Servië en Montenegro Partizan Belgrado 1-1, 2-1 23.0
Groep Vlag van Spanje Real Madrid CF 1-3, 1-1
Groep Vlag van Frankrijk Olympique de Marseille 3-2, 1-0
1/8 Vlag van Engeland Manchester United FC 2-1, 1-1
1/4 Vlag van Frankrijk Olympique Lyon 2-0, 2-2
1/2 Vlag van Spanje Deportivo de La Coruña 0-0, 1-0
F Vlag van Frankrijk AS Monaco 3-0
Seizoen Competitie Ronde Land Club Score PUC
2004/05 Champions League Groep Vlag van Frankrijk Paris Saint-Germain FC 3-0, 0-0 20.0
Groep Vlag van Portugal FC Porto 3-1, 1-2
Groep Vlag van Rusland CSKA Moskou 2-0, 1-0
1/8 Vlag van Spanje FC Barcelona 1-2, 4-2
1/4 Vlag van Duitsland FC Bayern München 4-2, 2-3
1/2 Vlag van Engeland Liverpool FC 0-0, 0-1
2005/06 Champions League Groep Vlag van België RSC Anderlecht 1-0, 2-0 13.0
Groep Vlag van Engeland Liverpool FC 0-0, 0-0
Groep Vlag van Spanje Real Betis 4-0, 0-1
1/8 Vlag van Spanje FC Barcelona 1-2, 1-1
2006/07 Champions League Groep Vlag van Duitsland SV Werder Bremen 2-0, 0-1 23.0
Groep Vlag van Bulgarije Levski Sofia 3-1, 2-0
Groep Vlag van Spanje FC Barcelona 1-0, 2-2
1/8 Vlag van Portugal FC Porto 1-1, 2-1
1/4 Vlag van Spanje Valencia CF 1-1, 1-2
1/2 Vlag van Engeland Liverpool FC 1-0, 0-1(2-4 n.p.)
2007/08 Champions League Groep Vlag van Noorwegen Rosenborg BK 1-1, 4-0 25.0
Groep Vlag van Spanje Valencia CF 2-1, 0-0
Groep Vlag van Duitsland FC Schalke 04 2-0, 0-0
1/8 Vlag van Griekenland Olympiakos Piraeus 0-0, 3-0
1/4 Vlag van Turkije Fenerbahçe SK 1-2, 2-0
1/2 Vlag van Engeland Liverpool FC 1-1, 3-2 (n.v.)
F Vlag van Engeland Manchester United FC 1-1, 5-6 (n.p.)
Seizoen Competitie Ronde Land Club Score PUC
2008/09 Champions League Groep Vlag van Duitsland SV Werder Bremen 1-1, 1-2 11.0
Groep Vlag van Griekenland Panathinaikos FC 2-0, 0-1
Groep Vlag van Cyprus Anorthosis Famagusta 1-0, 3-3
1/8 Vlag van Engeland Manchester United FC 0-0, 0-2
2009/10 Champions League Groep Vlag van Spanje FC Barcelona 0-0, 0-2 21.0
Groep Vlag van Rusland Roebin Kazan 1-1, 2-0
Groep Vlag van Oekraïne FC Dynamo Kiev 2-2, 2-1
1/8 Vlag van Engeland Chelsea FC 2-1, 1-0
1/4 Vlag van Rusland CSKA Moskou 1-0, 0-1
1/2 Vlag van Spanje FC Barcelona 3-1, 0-1
F Vlag van Duitsland FC Bayern München 2-0
Seizoen Competitie Ronde Land Club Score PUC
2010/11 Champions League Groep Vlag van Nederland Ajax 2-0, 4-0 30.0
Groep Vlag van Italië AC Milan 2-0, 2-2
Groep Vlag van Frankrijk AJ Auxerre 1-0, 4-0
1/8 Vlag van Frankrijk Olympique Lyon 1-1, 3-0
1/4 Vlag van Engeland Tottenham Hotspur FC 4-0, 1-0
1/2 Vlag van Spanje FC Barcelona 0-2, 1-1
2011/12 Champions League Groep Vlag van Kroatië GNK Dinamo Zagreb 1-0, 6-2 21.0
Groep Vlag van Nederland Ajax 3-0, 3-0
Groep Vlag van Frankrijk Olympique Lyon 4-0, 2-0
1/8 Vlag van Rusland CSKA Moskou 1-1, 4-1
1/4 Vlag van Cyprus APOEL Nicosia 3-0, 5-2
1/2 Vlag van Duitsland Bayern Munchen 1-2, 2-1 (1-3 n.p.)
2012/13 Champions League Groep Vlag van Engeland Manchester City 3-2, 1-1
Groep Vlag van Nederland Ajax 4-1, 3-1
Groep Vlag van Duitsland Borussia Dortmund 1-2, 2-2
1/8 Vlag van Engeland Manchester United FC 1-1, 1-2
1/4 Vlag van Turkije Galatasaray SK 3-0, 2-3
1/2 Vlag van Duitsland Borussia Dortmund 1-4, 2-0

Trivia[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Mou, aquel joven traductor del Barça; ABC, 26 november 2010
  2. Het schrikbeeld van Barcelona heet Mourinho; De Pers, 27 april 2010
  3. BBC, Mourinho makes shock Chelsea exit
  4. aankopen 2010/11, aankopen 2011/12, aankopen 2012/13
  5. selectie 2010/11, selectie 2011/12, selectie 2012/13
  6. Chelsea bevestigt komst van Mourinho 2013-2017
  7. Manchester United breekt transferrecord voor Mata vi.nl, 24 januari 2014
  8. Gijón maakt einde aan ongeslagen reeks Mourinho vi.nl, 2 april 2011
  9. Jose Mourinho wants Portugal job but does not rule out England role
  10. Preud'homme aanjager van loopbaan Mourinho, 11 januari 2011
  11. Een echte win-win-situatie: Braun samen met 's werelds meest succesvolle voetbalcoach: José Mourinho
  12. Mourinho Eye Poke, 17 augustus 2011
  13. Barcelona baalt van bondsbesluit en eist alsnog straf voor Mourinho, 10 juli 2012